VII SA/Wa 1530/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (sprawozdawca), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie I. skargę oddala; II. stwierdza nieważność decyzji nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., a także decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w części, w której dotyczą one J. W. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania W. S. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. udzielającą K. W. i J. W. pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem w wymiarach ok. 10,40 m x 8,40 m usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] we wsi [...] gm. [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w wyniku wszczęcia postępowania w 2004 roku na wniosek W. S. organ powiatowy (PINB [...]) przeprowadził szereg czynności kontrolnych w wyniku których zapadło szereg postanowień, z których kilka kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ostatecznie podzielił stanowisko organu powiatowego w kwestii daty realizacji obiektu i stwierdził, że w omawianej sprawie w zakresie parteru obiektu z podpiwniczeniem zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Oględziny obiektu, a także dokumentacja techniczna dotycząca nadbudowy budynku - projekt budowlany z elementami oceny technicznej budynku istniejącego, sporządzone przez rzeczoznawcę budowlanego inż. R. C. potwierdzają że stan techniczny budynku nie budzi obaw w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji i mienia, a także możliwości prawidłowego korzystania przez użytkowników. Zdaniem organu przedmiotowy obiekt w aktualnym kształcie nie powoduje groźby dla życia i zdrowia przebywających w pobliżu osób, jak też niebezpieczeństwa powstania szkody w mieniu. Na gruncie niniejszej sprawy nie ma także miejsca istotne niedające się pogodzić z obowiązującymi przepisami prawa pogorszenia warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia. Sporny obiekt nie narusza zatem zapisów art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie organu II instancji w stosunku do przedmiotowej budowy wykluczyć należy także okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Z wyjaśnień Kierownika Referatu Architektury i Geodezji Urzędu Gminy [...] (pismo z dnia 04.02.2009 r.), wynika, że obiekt nie został zrealizowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Natomiast w dacie zakończenia budowy parterowego budynku mieszkalnego teren działki nr ew. [...] objęty był ustaleniami Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] Gmina [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Narodowej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].09.1989 r., który obowiązywał do 2001 r. Zgodnie z ustaleniami planu teren działki przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą z możliwością wymiany budynków mieszkalnych w złym stanie technicznym i adaptacji istniejącej zabudowy w dobrym i średnim stanie technicznym, a także z możliwością realizacji nowej zabudowy. Organ odwoławczy zgodził się z opinią organu I instancji, że budowa budynku parterowego nie narusza także przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących w dacie jego budowy, co umożliwia jej legalizację. Budowa zlokalizowana jest prawie na całej swej długości ok. 80 cm od granicy działki nr ew. [...], jedynie w narożniku południowym odległość ta wynosi ok. 1,60 m. Działka skarżącej na odcinku wybudowanego budynku pełni funkcję sięgacza dojazdowego z ul. [...] i niemożliwa jest zabudowa w tym miejscu. Odległości pomiędzy budynkami znajdującymi się na działce nr ew. [...], a legalizowanym budynkiem mieszkalnym jest większa niż 8 m, co znajduje odzwierciedlenie w materiale geodezyjnym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednocześnie usytuowanie budowy względem granicy działki nie narusza obowiązującego w dacie budowy § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), zgodnie z którym budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych, (ust. 2). Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Jeżeli zatem nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy oraz nałożenia obowiązku dokonania zmian i przeróbek na podstawie art. 40 cyt. ustawy, organ nadzoru budowlanego powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie, o ile nie ma ku temu przeszkód w przepisach prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. pozwolenie na użytkowanie już wybudowanego obiektu może być wydane po ewentualnym rozważeniu zastosowania sankcji przewidzianych w art. 37 ww. ustawy, a jeśli zastosowanie takich sankcji nie jest niezbędne przyjmuje się, że obiekt odpowiada wymogom ustanowionym przez prawo, co w praktyce oznacza, iż samowolę budowlaną, której się wcześniej dopuszczono, z momentem wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu, uważa się za niebyłą (wyrok Sądu Najwyższego z 12.03.1993, III ARN 2/93). Udzielenie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu stanowi końcowy etap legalizacji samowoli budowlanej, zaś podstawą do wydania decyzji tej treści jest zdatność obiektu do użytkowania, co niewątpliwie miało miejsce w przedmiotowym przypadku. Uznać zatem należy, że PINB [...] słusznie wydał pozwolenie na użytkowanie parteru obiektu z podpiwniczeniem, umożliwiając tym samym inwestorom zalegalizowanie wykonanych prac i kończąc w ten sposób procedurę naprawczą prowadzoną na podstawie w/w ustawy. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję nr [...] z dnia [...] października 2011 r. złożyła W. S. wnosząc o jej uchylenie, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.; także art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.; art. 153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W skardze skarżąca wskazała, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana przedwcześnie. Nadal podstawową dla sprawy kwestią jest właściwe ustalenie daty budowy różnych części spornego obiektu. Od tego ustalenia zależy bowiem prawna kwalifikacja samowoli budowlanej i dopuszczalność wydania pozwolenia na użytkowanie. Poza tym skarżąca uważa, że sporny budynek znajduje się zbyt blisko w stosunku do jej budynku drewnianego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 września 2012 r na rozprawie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie VII SA/Wa 1972/11. W sprawie VII SA/Wa 1972/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2012 r. oddalił skargę W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie nałożenia na K. W. i J. W. obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie spornego budynku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1185/12 oddalił skargę kasacyjną W. S. od powyższego wyroku. Następnie w niniejszej sprawie, zarejestrowanej po podjęciu postępowania pod nową sygnaturą VII SA/Wa 2770/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r. zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć J. W. (inwestora), oraz w związku z koniecznością ustalenia następców prawnych zmarłego. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął postępowanie w niniejszej sprawie, która otrzymała nową sygnaturę VII SA/Wa 1530/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno akceptacja, jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i n.). Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni w świetle zapadłego w sprawie łączącej się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1185/12. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził wszystkie kwestie które są również przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "[...] w sprawie prawidłowo przyjęto, iż budowa parteru spornego budynku mieszkalnego wraz z podpiwniczeniem została zakończona w 1992 r. [...] W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego wykonano wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2220/09. Materiał dowodowy dotyczący okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego został wyczerpująco zebrany i prawidłowo rozpatrzony. Stan faktyczny został ustalony na podstawie zebranych w sprawie dowodów z zeznań świadków i przesłuchania stron, zatem żaden dowód nie potwierdził twierdzeń skarżącej o dwuetapowej budowie parteru spornego budynku. Biorąc pod uwagę fakt, że w rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną było, iż budynek mieszkalny jednorodzinny wybudowano bez pozwolenia na budowę, to jednoznaczne ustalenie, że budowa parteru tego budynku wraz z podpiwniczeniem została zakończona w 1992 r. powodowało, iż dla oceny skutków samowolnej budowy parteru należało zastosować przepisy ustawy - Prawa budowlanego z 1974 r., co wynikało z art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Tak więc Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że do likwidacji samowoli budowlanej w rozpoznawanej sprawie należało zastosować przepisy art. 37 – 42 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., wobec stwierdzenia braku istnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek do wydania nakazu rozbiórki, [...] należy wyjaśnić, że do wydania decyzji o nakazie rozbiórki wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej budynku konieczne jest spełnienie jednej z przesłanek określonych w ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 tego przepisu. [...] Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji. [...] Niewątpliwie z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, co zauważył także Sąd pierwszej instancji, że samowolna budowa parteru budynku mieszkalnego nie narusza obowiązującego obecnie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Z ustaleń planu wynika bowiem, że działka inwestorów położona jest na terenie MU - określonym jako teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej, dla którego obowiązują ustalenia § 9 ust. 2 pkt 1 planu, zgodnie z którymi zachowuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową (zob. zaświadczenie Urzędu Gminy [...] z dnia [...] września 2009 r. o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – wydane inwestorowi). [...] Podkreślić również należy, że nakaz przymusowej rozbiórki powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Pogląd ten był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie NSA (por. wyrok z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1978/10). Przy czym do orzeczenia nakazu przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. ustawodawca wymaga, aby wybudowany bez pozwolenia na budowę obiekt powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tym samym, podnoszone przez skarżącą samo naruszenie warunków technicznych, dotyczących sytuowania budynków, nie może być utożsamiane z "niebezpieczeństwem", które automatycznie powoduje rozbiórkę. Skarżąca, poza wykazywaniem zbyt bliskiego usytuowania budynku od granicy działki i istniejącego budynku, w żaden sposób nie uzasadniła, dlaczego uważa, że sporny budynek nie spełnia wymogów bezpieczeństwa oraz dlaczego odmawia przymiotu prawidłowości ocenie sporządzonej przez organy nadzoru budowlanego, którą to ocenę podzielił WSA. Sąd zauważył, że zarówno z oględzin obiektu, jak też i z dokumentacji technicznej dotyczącej nadbudowy budynku - projekt budowlany z elementami oceny technicznej budynku istniejącego - wynika, że stan techniczny budynku nie budzi obaw w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji i mienia, a także możliwości prawidłowego korzystania przez użytkowników. Ponadto parterowy budynek od strony granicy z działką skarżącej posiada ścianę pełną, spełniającą wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Usytuowanie zatem spornego budynku w odległości mniejszej niż 8 m (czyli odległości wynikającej z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki) nie będzie powodować niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dla wydania nakazu rozbiórki konieczne jest natomiast wykazanie, że dalsze akceptowanie funkcjonowania samowolnie posadowionych obiektów mogłoby spowodować groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. Do wydania nakazu rozbiórki nie jest również wystarczające ewentualne stwierdzenie pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W tej sytuacji konieczne jest bowiem ustalenie, że przedmiotowe pogorszenie warunków ma charakter niedopuszczalny, a zatem znaczny, istotny w stopniu nie dającym się pogodzić z obowiązującymi przepisami prawa określającymi te warunki. W przedmiotowej sprawie organy takich okoliczności nie ustaliły, jak też nie wykazała ich skarżąca. W związku z czym zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, podtrzymując ustalenia organu, że brak jest podstaw do nakazania rozbiórki tego budynku na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. W świetle powyższego nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności scalenia działek skarżącej o nr ewid. [...] i [...] w jedną nieruchomość nie ma wpływu na prawidłowo przeprowadzone w sprawie postępowanie legalizacyjne, które nie wykazało istnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Sam fakt scalenia działek nie ma bowiem znaczenia dla oceny, czy sporny budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia." Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracyjne obu instancji, stosując właściwe przepisy, stosując się do wszystkich zaleceń Sądu zawartych w zapadłych wcześniej wyrokach oraz po przeprowadzeniu prawidłowej analizy dokumentacji sprawy prawidłowo uznały, że przedmiotowy budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej jednak jego budowa nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, nie narusza zapisów planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz przesłanki do nałożenia obowiązku dokonania zmian i przeróbek na podstawie art. 40 cyt. ustawy. Organ nadzoru budowlanego, w świetle przepisów obowiązujących aktualnie oraz w dacie budowy spornego budynku, mógł usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie, skoro nie ma ku temu przeszkód w przepisach prawa. Wobec orzeczenia Sądu Naczelnego oraz w świetle przepisu art. 153 p.p.s.a. wszelkie argumenty skargi są zatem bezzasadne. Dlatego w punkcie pierwszym wyroku Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Natomiast w punkcie drugim wyroku Sąd Wojewódzki stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w części dotyczącej J. W.. Jak bowiem wynika z przedłożonego do akt sprawy aktu zgonu J. W. zmarł w dniu [...] stycznia 2011 r., zatem przed wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...]. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest utrwalony pogląd, zgodnie z którym prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie w stosunku do niej decyzji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide: ok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 952/07, LEX nr 496188; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 2462/99, Lex nr 82653). Oznacza to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć postępowania i wydać decyzji. Tym samym skierowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie do osoby zmarłej, niezależnie od tego, czy organ o powyższej okoliczności wiedział, czy też nie, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności wydanego aktu. Wobec wystąpienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd obowiązany był wyeliminować decyzję organu pierwszej oraz drugiej instancji z obrotu prawnego w części dotyczącej zmarłego J. W. ze skutkiem ex tunc stwierdzając jego nieważność, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.