III SA/Po 335/14

Dnia 23 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 09 stycznia 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 września 2013r. nr[...], II. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 12 września 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił M. M. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r., Nr 229, poz. 2273, ze zm.), §11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 174, poz. 1809, ze zm.), art. 4 ust. 3 rozporządzenia rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L z dnia 23 grudnia 1995 r.), art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (dz. Urz. UE L nr 25, poz.8) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 15 maja 2011 r. M. M., reprezentowana przez D. P., złożyła wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011, załączając deklarację pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PRO W 2004-2006. Na podstawie wniosku ustalono, iż M. M. ubiega się o przyznanie płatności za realizację pakietu: S02 - rolnictwo ekologiczne w wariantach S02a02 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 53,06 ha. Do płatności w ramach realizowanego wariantu zadeklarowano działki ewidencyjne o numerach: - 170/2 położoną w województwie [...], powiat K., gmina S., obręb S., - 18/79 położoną w województwie [...], powiat B., gmina B., obręb B., - 138/2 położoną w województwie [...], powiat S., gmina T., obręb P. Organ zwrócił uwagę, że w przedłożonym na 2011 r. wniosku zadeklarowano m.in. działki rolne B i D o łącznej powierzchni 35,82 ha, położone na działce ewidencyjnej nr 18/79 obręb B., gmina B., powiat b., woj. [...] z pakietem S02a02 – uprawy rolnicze. Organ wyjaśnił, że podczas kontroli administracyjnej - krzyżowej - ujawniono, że działka nr 18/79, obręb B., jest współużytkowana przez innego producenta rolnego. Po weryfikacji wniosków oraz szkiców na załącznikach graficznych obu współposiadaczy nie stwierdzono nieprawidłowości. Zadeklarowana powierzchnia działek rolnych obu współposiadaczy nie przekraczała powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG) działki nr 18/79. W dniu 8 września 2011 roku jedno z gospodarstw, w skład którego wchodziła działka ewidencyjna nr 18/79, zostało wytypowane do kontroli na miejscu, w związku z czym obsługa sprawy M. M. została wstrzymana do czasu otrzymania protokołu z czynności kontrolnych celem uwzględnienie wyników tej kontroli w sprawie. Podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 31 stycznia i 22 lutego 2012 r. na całej działce ewidencyjnej nr 18/79 stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 37,42 ha, podczas gdy powierzchnia zadeklarowana przez obu producentów rolnych wynosiła łącznie 73,24 ha (w tym 35,82 ha zadeklarowane przez M. M. i 37,42 ha zadeklarowane we wniosku U. P.). Dodatkowo, w ramach zastrzeżeń wniesionych do protokołu przez Biuro Powiatowe ARiMR w K., w dniu 18 maja 2012 roku powtórzono pomiary, podczas których stwierdzono powierzchnię 44,27 ha. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ocenił materiał dowodowy, a następnie stwierdził, że jego analiza, w szczególności zeznania świadków K. P., A. M., D. P. prowadzi do wniosku, że wnioskodawczyni nie była posiadaczem, użytkownikiem, czy też osobą faktycznie władającą w 2011 r. gruntami rolnymi położonymi na działce ewidencyjnej nr 18/79. Zatem sytuacja wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do przyznania pomocy w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Na podstawie dowodów w postaci umów dzierżawy zawartych przez ANR z U. i D. P., organ I instancji ustalił również, że strona nie była posiadaczem ani użytkownikiem działek o nr 170/2, nr 138/2, nr 31/17 ( zgłaszaną w latach 2007-2009). Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że podczas weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy M. M. wraz z zebraną dokumentacją, jak i dokumentacji zebranej w powiązanej sprawie U. P. stwierdzono, że dokonano podziału dużego gospodarstwa rolnego na dwa mniejsze w celu uzyskania pomocy z ominięciem modulacji określonej w § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.). Działki ewidencyjne objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w obu wnioskach zostały wydzierżawione przez małż. U. i D. P., a następnie sztucznie podzielone na dwa oddzielne "gospodarstwa" i zgłoszone we wnioskach U. P. oraz M. M., co umożliwiło uzyskanie większych dopłat aniżeli dopłata do tych samych działek zadeklarowanych w jednym wniosku pomocowym. Uzasadniając odmowę przyznania płatności na 2011 r. organ powołał się na art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady WE nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasad wzajemnej zgodności w zakresie świadków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. W odwołaniu od powyższej decyzji, M. M., reprezentowana przez D. P., wniosła o jej uchylenie w całości, podnosząc zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 8, art. 11, art. 107 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji i odmowę przyznania płatności ze względu na sztuczne wyodrębnienie gospodarstwa odwołującej i jednocześnie brak utrzymania wnioskowanych gruntów w dobrej kulturze rolnej. Wnioskodawczyni zakwestionowała tezy organu o sztucznym podziale nieruchomości, mające wynikać ze związków rodzinnych i posiadania tego samego pełnomocnika. Strona wskazała na sposób powstania posiadanego przez nią gospodarstwa. Z gospodarstwa należącego do U. i D. P. wydzielono bowiem dla niej w 2006 r. odrębną część – 7/12 części w miejscowości M., które składało się z 16 działek o powierzchni 7,72 ha. Strona od 2007 r. składała wnioski o płatności unijne do działek przez nią gospodarowanych, jak i użyczonych przez jej rodziców. Doradca w osobie K. M. – K. sporządziła plan rolnośrodowiskowy gospodarstwa. Jak wskazuje odwołująca, osoba ta poleciła aby w ramach programu 2004-2006 M. M. uprawiała grunty orne, zaś jej matka U. P. tylko i wyłącznie trwałe użytki zielone. Na potwierdzenie tych okoliczności wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka K. M. – K. Zdaniem strony organ celowo pominął okoliczności powstania jej gospodarstwa w miejscowości M. W zaskarżonej decyzji organ nie wspomina również o wnioskach o dopłaty składanych za lata 2007 i 2008. Odwołująca podniosła, że wszystkie okoliczności faktyczne przemawiają za tym, że to ona w 2011 r. uprawiała grunty, bowiem złożyła wniosek o dopłaty zarówno bezpośrednie, rolnośrodowiskowe, jak i ONW; żadna inna osoba nie złożyła wniosków o dopłaty na te same grunty; ponadto przemawiają za tym zeznania świadków A. P., K. P. i operatorów ciągników oraz zeznania i wyjaśnienia pełnomocnika strony. Strona zwróciła ponadto uwagę, że rok 2011 był ostatnim rokiem podjętych przez nią zobowiązań . Okres 5-letniego zobowiązania wydaje się być dostatecznie długi do uznania go jako trwałego. Jej zdaniem kwestionowanie faktu trwałego użytkowania w ostatnim roku programu rolnośrodowiskowego jest niesprawiedliwe. Podniosła, że organ nawet nie zainteresował się, kto za dzierżawę płaci i czy ogóle płaci. Zdaniem wnioskodawczyni organ bezpodstawnie dokonywał oceny prawnej umów cywilnoprawnych dotyczących dzierżawy spornych działek. Odwołująca wniosła o ponowną ocenę dowodów, głównie z zeznań świadka A. P. na okoliczność użytkowania przez nią działki o nr 18/79. W jej ocenie niezasadne były również ustalenia organu o braku zabiegów agrotechnicznych na działce 18/79. W związku z powyższym wniosła o dokonanie na okoliczność uprawy przedmiotowej działki przesłuchania w charakterze świadka D. G. z JC B., który dokonał kontroli działek rolnych obu beneficjentów i to w okresie dokonywania prac, a nie po 7 miesiącach. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor [...] Oddziału ARiMR decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r., nr [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż gospodarstwa U. P. jak i M. M. są ze sobą ściśle powiązane nie tylko przez osobę tj. pełnomocnika, ale przede wszystkim terytorialnie i ekonomicznie. Zatem w omawianej sprawie nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, której to matka odwołującej U. P. (ze względu na powierzchnię gospodarstwa) mogłaby w normalnych warunkach nie uzyskać. Natomiast późniejsze czynności dotyczące podziału gospodarstwa na dwa mniejsze były jedynie próbą dostosowania powierzchni między dwoma beneficjentami, po to aby uzyskać wnioskowane dofinansowanie. Organ II instancji zauważył ponadto, że z umów dzierżawy dotyczących wnioskowanych przez stronę działek wynika, że to państwo U. i D. P., a w kolejnych latach A. P. i A. B. wydzierżawiali te działki. Przy czym z żadnego z dowodów nie wynika, aby państwo U. i D. P., jak i inni dzierżawcy zwracali się z prośbą do ANR o wydzierżawienie spornych gruntów osobie trzeciej tj. M. M. Zdaniem organu to wnioskodawczyni tworząc odrębne gospodarstwo powinna być zainteresowana wydzierżawieniem zadeklarowanych przez siebie działek nie tylko ze względów ekonomicznych, ale mając również na uwadze schematy pomocowe, które realizowała. Organ mając na uwadze obostrzenia zawarte w umowach dzierżawy, zauważył, że rzekome poddzierżawiania gruntów osobie trzeciej, bez zgody ANR, może budzić poważne wątpliwości ze względu na podjęte zobowiązania przez beneficjentki, jak również na długoterminowe planowanie czynności na omawianych gruntach. Dyrektor zwrócił ponadto uwagę, że U. P., jak i M. M. zadeklarowały do płatności tę samą działkę ewidencyjną o numerze 18/79, której podział powierzchni, w ocenie organu, został stworzony sztucznie jedynie na potrzeby ARiMR, a nie jak twierdzi pełnomocnik beneficjentek w celu realizacji innego typu programu rolnośrodowiskowego. Zdaniem organu z zebranych w sprawie dowodów nie wynika, aby zarówno K. P., czy też A. P. wykonywali na rzecz U. P., jak i odwołującej jakichkolwiek zabiegów. Dodatkowo organ ocenił zeznania A. P. dotyczące wykonywania zabiegów na zlecenie zarówno U. P., jak i M. M. za mało wiarygodne i niespójne z innymi zeznaniami. Dyrektor wskazał ponadto, że jedynymi dokumentami potwierdzającymi ewentualną oddzielność gospodarstwa odwołującej są faktury VAT wystawione przez B. Sp. z o.o. za certyfikację i kontrolę gospodarstwa ekologicznego. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut odwołania, iż kwestionowanie przez organ I instancji stanu gruntów (ich użytkowania) nie ma znaczenia w sprawie tworzenia sztucznych warunków. W skardze na powyższą decyzję M. M., reprezentowana przez pełnomocnika D. P., wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując w uzasadnieniu skargi w całości zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym w kwestii stworzenia sztucznych warunków uzyskania niniejszej płatności. Zdaniem skarżącej, na stronie 2 zaskarżonej decyzji organ dokonał niewłaściwego opisu kontroli – inspekcji na miejscu gospodarstwa jej matki U. P, które miało miejsce w dniach 31 stycznia i 22 lutego 2012 r. Sposób dokonania tego opisu powoduje podtrzymanie nieprawdziwego stwierdzenia, że działka 18/79 nie była właściwie użytkowana. Strona podkreśliła, że z jej akt obsługi wniosku jednoznacznie wynika, iż odnośnie płatności za 2011 r. w jej gospodarstwie była prowadzona kontrola na miejscu, ale jedynie ze strony Jednostki Certyfikującej w dniu 30 września 2011 r. Protokół z tej kontroli strona przedłożyła razem z odwołaniem od decyzji organu I instancji. Wobec powyższego zarzuciła organowi odwoławczemu niedokładne przeanalizowanie zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z tym strona złożyła wniosek o przesłuchanie przez Sąd na okoliczność uprawy działki 18/79 w charakterze świadka D. G. z JC B. , który dokonał kontroli działek rolnych obu rolników. Skarżąca podniosła, że z postanowienia organu odwoławczego z dnia 13.11.2013 r. w sprawie włączenia do akt sprawy dowodów nie wynika, aby zostały włączone decyzje organów obu instancji dotyczące płatności za 2009 r. Zdaniem strony są to istotne dowody, gdyż wpisują się w program rolnośrodowiskowy 2004-2006, a ponadto sprawa ta była długo analizowana i w żadnej z tych decyzji nie zarzucono jej stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności. W tym stanie sprawy strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów z postępowania w sprawie jej wniosku o dopłaty bezpośrednie za 2009 r., z których wynika, że w postępowaniu prowadzonym od maja 2009 r. nie kwestionowano stworzenia sztucznych warunków. Ponadto zarzuciła ona organowi odwoławczemu naruszenie art. 10 k.p.a., bowiem nie została zawiadomiona ponownie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, podczas gdy organ wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka K. M. – K. oraz postanowienie nr [...] o włączeniu do sprawy nowych dwóch dokumentów. Skarżąca wniosła zażalenie co do zasadności włączenia dowodów postanowieniem nr [...]. W jej ocenie w postanowieniu nie podano w jaki sposób organ wszedł w posiadania tak znacznej ilości dowodów oraz jak je przeprowadzono. Ponadto część dowodów wymienionych w postanowieniu nie znalazła omówienia, czy analizy w decyzji, odnośnie ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca wniosła również zażalenie na postanowienie nr [...] r. z dnia 09.01.2014 r. w przedmiocie odmowy przesłuchania świadka. Podkreśliła, że gdyby miała możliwość wniesienia uwag lub zastrzeżeń – art. 10 k.p.a, to wyjaśniłaby przesłanki zasadne do odebrania zeznań od tego świadka. Zwróciła dodatkowo uwagę, że końcowe pouczenie w postanowieniu wprowadziło ją w błąd. Organ odwoławczy nie uwzględnił większości wniosków dowodowych przedstawionych przez nią w odwołaniu. Włączono jedynie wnioski pomocowe skarżącej za lata 2007 i 2008 do akt sprawy, z tym, że w uzasadnieniu decyzji nie dokonano ich analizy. Dodatkowo zarzuty przedstawione w odwołaniu pominięto lub ograniczono jedynie do samego zacytowania. Ponadto strona zarzuciła organowi, że Agencja od początku wiedziała, że działki nie są jej własnością, jednak nie wzywała jej w żadnym roku trwania programu o zgodę współposiadacza na przyznanie pomocy. Skarżąca zauważyła, że świadek A. P. jednoznacznie określił w trakcie przesłuchania, iż wyraził zgodę na użytkowanie wydzierżawionej od ANR przez niego działki nr [...]. W związku z powyższym wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań A. P. W ocenie strony organ II instancji nie odniósł się do przedstawionych w odwołaniu okoliczności dotyczących genezy jej gospodarstwa, które miały wyjaśnić przyczyny powstania obydwu gospodarstw. Z tego względu skarżąca ponownie przedstawiła te okoliczności. W zawiązku z tym strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka K. M. – K. – doradcy środowiskowego, która opracowała plan rolnośrodowiskowy zarówno dla niej, jak i dla jej matki. Zdaniem skarżącej z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ posiadał jakikolwiek dowód na to, że korzystała ona lub zamierzała skorzystać ze wsparcia pieniężnego w postaci dopłat innego rolnika. Wszystkie dokonywane płatności na rzecz U. P. były na jej wyodrębniony rachunek bankowy, a nie na rachunek bankowy strony. Odnośnie twierdzeń organu odwoławczego w kwestii braku zainteresowania skarżącej dzierżawą wnioskowanych działek, strona zaznaczyła, że była zainteresowana tą dzierżawą, bowiem użytkowała te grunty. Podkreśliła jednak, że niepodpisanie przez nią umów dzierżawy z ANR wynikało jedynie z faktu, iż jako młoda osoba nie spełniłaby warunków stawionych przez ANR w zabezpieczeniu czynszu dzierżawnego. Podniosła dodatkowo, że umowy dzierżawy nie zakazywały powszechnie stosowanego pomiędzy członkami najbliższej rodziny użyczania gruntów, tym bardziej, że ma ono charakter nieodpłatny. Strona zakwestionowała również ustalenia organów co do działki nr [...], którą zadeklarowały obie beneficjentki. Zwróciła na konieczność ponownej oceny dowodów, w szczególności zeznań K. P. oraz zarzuciła niewłaściwą ocenę zeznań A. P. Tym samym wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. P. Zdaniem skarżącej organy nie uwzględniły szeregu okoliczności z których wynika, że prowadzi ona własne gospodarstwo rolne. Strona zwróciła uwagę na posiadanie przez nią własnego konta bankowego, składanie corocznie do Agencji wniosków pomocowych, ponoszenie kosztów związanych ze zgłoszeniem rolnictwa ekologicznego, opracowaniem planu rolnośrodowiskowego, kontrolą gospodarstwa i jego certyfikacją oraz przeprowadzaniem zabiegów rolniczych, posiadanie zobowiązań wobec rodziców z tytułu rozliczeń w partycypowaniu w kosztach dzierżaw gruntów i podatków rolnych. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do zagadnień podniesionych przez nią w odwołaniu. W piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. stanowiącym uzupełnienie skargi strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dołączonego zawiadomienia Dyrektora WOR ARiMR podkreślając, że w piśmie tym organ powołuje się na art. 7 k.p.a, podczas, gdy w zaskarżonych decyzjach wyjaśnia, iż nie zawsze przepis ten ma zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się uzasadniona, albowiem w ocenie Sądu organy obu instancji nie dokonały wyczerpującego zebrania i zanalizowania całokształtu materiału dowodowego niezbędnego dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, a nadto organ odwoławczy nie odniósł się do całości zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organów obu instancji odmawiających skarżącej przyznania płatności pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania stanowił art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L Nr 25, poz. 8), zgodnie z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Według ustaleń organów obu instancji skarżąca do wniosku pomocowego na 2011 r. zadeklarowała działki: 138/2, 18/79, 170/2. Gospodarstwo M. M. jest powiązane terytorialnie i funkcjonalnie z gospodarstwem jej matki U. P. Organy stwierdziły, że w 2011 r. oboje producenci współużytkują działkę 18/79, ich pełnomocnikiem jest D. P. W trakcie kontroli krzyżowej stwierdzono, że działka 18/79 jest zadeklarowana przez obu użytkowników. Sporne grunty były na dzień 31 maja roku składania wniosku we władaniu A. P., który podpisał w dniu 19 lutego 2009 r. umowę dzierżawy do dnia 30 września 2011 r. z możliwością poddzierżawienia nieruchomości za zgodą wydzierżawiającego osobom trzecim. Po wygaśnięciu umowy grunt działki 18/79 nie był użytkowany, co potwierdziły kontrole z dnia 31 stycznia, 22 lutego i 18 maja 2012 r. Działka 18/79 nie była w użytkowaniu skarżącej. Według ustaleń organów M. M. w 2011 r. nie była posiadaczem ani użytkownikiem pozostałych działek zadeklarowanych we wniosku tj. działki 170/2 i działki 138/2. W konsekwencji organy obu instancji stwierdziły, że gospodarstwo skarżącej w momencie przejęcia zobowiązań wieloletnich miało fikcyjny charakter i zostało utworzone – na skutek podziału gospodarstwa jej matki U. P. – w sposób najbardziej korzystny pod względem wysokości możliwych do uzyskania przez wnioskującą dopłat (uniknięcia modulacji). Organy wskazały ponadto, że od 2006 r. skarżąca deklarowała w różnych programach pomocowych działki: nr 31/17, nr 170/2, nr 18/77, nr 18/79 i 138/2, a jej matka U. P. działki: nr 31/16, nr 31/17, nr 138/2, nr 184, nr 18/77. Miało to oznaczać, że obaj producenci dostosowywali powierzchnie deklarowanych działek dla uzyskania najbardziej korzystnych wysokości płatności w danych schematach pomocowych. U. P. i jej mąż nie zwracali się do Agencji Nieruchomości Rolnych o wydzierżawienie wskazanych gruntów ich córce, a i sama skarżąca nie występowała o wydzierżawienie tych gruntów do Agencji. Organ uznał zeznania A. P. odnośnie użyczenia działki nr 18/79 obu producentom rolnym, za mało wiarygodne i niespójne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem organów gospodarstwo U. P. miało za dużą powierzchnię dla uzyskania określonych płatności, wobec czego dokonano jego sztucznego podziału na dwa mniejsze gospodarstwa. Z kolei zdaniem skarżącej nie doszło do sztucznego podziału nieruchomości. Z gospodarstwa należącego do U. P. i jej męża wydzielono realnie w 2006 r. odrębną część dla córki M. M., która występowała o płatności unijne w zakresie gruntów przez nią posiadanych i uprawianych. Skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze podniosła, że doradca rolnośrodowiskowy K. M. – K. poleciła złożenie wniosku w ramach programu rolnośrodowiskowego dotyczącego uprawy użytków rolnych przez stronę i gruntów ornych przez jej córkę. Zdaniem strony podział gospodarstwa nie miał sztucznego charakteru, nie miała ona zamiaru korzystania z dopłat przeznaczonych dla jej matki jako odrębnego producenta. Strona wniosła w odwołaniu o przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z przesłuchania K. M. – K. Zdaniem skarżącej niezasadna była teza organu o braku zabiegów agrotechnicznych na spornych działkach, w tym na działce 18/79 bowiem nie wynikało to ani z zeznań świadków, ani z treści protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 31 stycznia, 22 lutego i 18 maja 2012r. Organy bezpodstawnie dokonały ponadto oceny prawnej umów cywilnoprawnych dotyczących dzierżawy spornych działek. To skarżąca i jej matka U. P. uprawiały działkę nr 18/79 co wynikać ma m. in. z zeznań A. P., K. P. oraz jego operatorów ciągników rolniczych. W ocenie strony fakt, że to Agencja Nieruchomości Rolnych nie wyraziła pisemnej zgody na poddzierżawienie działek osobie trzeciej nie oznacza, że nie mogło do tego faktycznie dojść. Zawarto umowę użyczenia między stroną i jej matką a A. P. ale nie zachowała się ona do czasu prowadzonego postępowania. skarżąca zwróciła uwagę, że fakt ich zawarcia potwierdził również A. P., wobec czego strona wniosła o przeprowadzenie ponownego dowodu z jego przesłuchania. W ocenie skarżącej o spełnianiu przesłanki do otrzymania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego decyduje nie tytuł własności danej działki rolnej, lecz jej faktyczne użytkowanie, przez co rozumie się rzeczywiste użytkowanie rolnicze danej działki. Brak istnienia umowy poddzierżawy nie oznacza wobec tego, że określona działka nie mogła być użytkowana rzeczywiście przez innego producenta rolnego. W omawianej sprawie organy prezentowały kategorycznie tezy, że sporne gospodarstwo rolne zostało w 2006 roku sztucznie (fikcyjnie) podzielone w celu uzyskania korzystniejszych płatności unijnych Powyższe ustalenia faktyczne organy oparły na dokumentach, w szczególności wnioskach o dopłaty złożonych w poszczególnych latach przez obu producentów rolnych, umowach dzierżawy działek, pismach Agencji Nieruchomości Rolnych i zeznaniach świadków. Treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Oznacza to, że organy są zobowiązane z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto art. 77 § 1 k.p.a nakłada na organ administracji publicznej obowiązek w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie z kolei z art. 80 k.p.a organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji – zgodnie z powołanymi przepisami - wykazały inicjatywę dowodową, przeprowadzając w szerokim zakresie postępowanie dowodowe. Jednak organ odwoławczy w znacznej mierze pominął wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę skarżącą, w szczególności przywołane w odwołaniu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem Sądu organ II instancji zbyt arbitralnie i przedwcześnie uznał, że przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę jest zbędne, czy bezpodstawne. W odwołaniu, jak również w skardze skarżąca na poparcie swoich twierdzeń zwróciła uwagę, że podział gospodarstwa został oparty na zaproponowanym przez doradcę środowiskowego K. M.- K. planie rolnośrodowiskowym. Według doradcy najlepszym rozwiązaniem miała być uprawa gruntów ornych przez M. M., zaś przez jej matkę trwałych użytków zielonych. Skarżąca na poparcie tych twierdzeń wnioskowała o przesłuchanie w charakterze świadka doradcy rolnośrodowiskowego K. M.- K. Organy odmówiły przeprowadzenia tego dowodu. Zdaniem Sądu odmowa przeprowadzenia powyższego dowodu była bezpodstawna skoro tylko w ten sposób strona zainteresowana uzyskaniem dopłat unijnych mogła wykazać swoją rację. Organ odwoławczy, wbrew żądaniu strony, nie prześledził "genezy" jej gospodarstwa. Nie przeprowadził dowodu z powołanego w odwołaniu aktu notarialnego z dnia 26 lipca 2006 r. rep. [...]. Organ winien dokonać oceny wskazanego dokumentu i skonfrontować jego treść z twierdzeniami strony co do okoliczności powstania jej gospodarstwa w miejscowości M. Rację ma również strona skarżąca, że ustalając fakt posiadania przez nią odrębnego gospodarstwa rolnego, organy winny mieć na uwadze i ocenić również to, iż jako producent rolny posiada ona własny numer identyfikacyjny, własne konto bankowe, składa corocznie do Agencji wnioski pomocowe, ponosi koszty związane ze zgłoszeniem rolnictwa ekologicznego, opracowaniem planu rolnośrodowiskowego, kontrolą gospodarstwa i jego certyfikacją oraz przeprowadzeniem zabiegów rolniczych. Organy powinny również ustalić, stosownie do wniosku strony, czy i jakie są wzajemne rozliczenia między skarżącą a jej rodzicami z tytułu partycypowania w kosztach dzierżawy spornych gruntów i podatków rolnych. W ocenie Sądu wykazanie prawdziwości kolejnej tezy o braku posiadania przez skarżącą spornych działek i ich rolniczego użytkowania przez nią, wymagało przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego obejmującego całokształt czynności zawodowych podejmowanych ( lub nie ) wobec spornych działek przez samą skarżącą, jej matkę i ewentualnie jej ojca. Rację ma skarżąca, że aby posiadać działkę zgłoszoną do dopłat nie jest koniecznym zawarcie umowy cywilnoprawnej ani zgoda, czy zawiadomienie Agencji. Dla uzyskania płatności nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, ale niezbędnym jest faktyczne użytkowanie rolnicze gospodarstwa rolnego, przejawiające się w wykonywaniu zabiegów agrotechnicznych (por. NSA wyrok z dnia 29 listopada 2011r., sygn. akt II GSK 1177/10, Lex nr 1151564). Według ustaleń organów obu instancji skarżąca nie była posiadaczem ani też rolniczo nie użytkowała zgłoszonych we wniosku działek nr 170/2 i 138/2. Powyższe organy ustaliły w oparciu o umowy dzierżawy tych działek, z których wynikała, że są one w dzierżawie matki skarżącej U. P. Wymaga jednak zauważyć, że U. P., pomimo, że była dzierżawcą przedmiotowych działek, to nie zgłosiła ich we wniosku pomocowym na 2011 r. Zdaniem Sądu przy ustalaniu rolniczego użytkowania wskazanych działek nie mogą być również miarodajne pisma Agencji Rynku Rolnego o stanie użytkowania tych działek, bowiem informacje te nie dotyczą okresu objętego wnioskiem tj. 2011 r. Tymczasem organy stwierdzając, że skarżąca nie użytkowała w 2011 r. działki 170/2 powołały się na dowód w postaci przeprowadzonego przez ANR nadzoru właścicielskiego z dnia 28 października 2010 r. Natomiast odnośnie działki 138/2 organy wskazały notatkę służbową ANR Oddział Terenowy w G. W. z dnia 25 lipca 2013 r. Niejednoznaczne są również ustalenia organów obu instancji w zakresie użytkowania przez skarżąca działki nr 18/79. Twierdzenia skarżącej o posiadaniu spornej działki zgłoszonej do dopłat, o dokonywanych na niej zabiegach mieli potwierdzić świadek A. P. i K. P. Organ odwoławczy ocenił zeznania tych świadków jako niespójne, nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym (umowach dzierżawy). Jednakże – na co Sąd powyżej zwrócił uwagę- posiadanie działki zgłoszonej do dopłat nie wymaga zawarcia umowy cywilnoprawnej, zaś jej faktyczne użytkowanie nie wymaga zgody Agencji. Odnośnie wykonywania zabiegów na działce nr ewid. 18/79 przesłuchiwani świadkowie: A. P. K. P. i A. M. zeznali, że wykonywali na działce 18/79 prace. Zdaniem Sądu należy rozważyć konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w celu skonfrontowania ich zeznań oraz zeznań strony skarżącej i pracowników podejmujących czynności agrotechniczne na działkach. Chodziło również o ewentualne skonfrontowanie twierdzeń skarżącej z zeznaniami A. P., który konsekwentnie podtrzymywał, że dokonał na rzecz skarżącej i jej matki U. P. użyczenia spornej działki rolnej. Skarżąca przedstawiła przy odwołaniu dokument w postaci protokołu z kontroli z 31 stycznia, 22 lutego i 18 maja 2012r. z treści, którego wynika wykonanie na działkach A i B (nr ewid. 184 i 18/79) prac polegających na koszeniu we wrześniu 2011r. i zbiorze siana w październiku 2011r. , zaś organ odwoławczy nie ustosunkował się do niego jak i zgłoszonego w odwołaniu zarzutu o rzekomej podmianie stron tego protokołu. Skoro w dołączonym przy odwołaniu protokole wskazano wykonanie prac na przedmiotowych działkach, to nie można w tonie kategorycznym twierdzić, że działka nie była użytkowana jak również, że zeznania świadków nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, w tym przedmiotowym protokole z kontroli. Ustalenia czy i kiedy były wykonywane zabiegi na spornych działkach, jakie to były zabiegi i kto je zlecał oraz na czyją rzecz ma istotne znaczenie, gdyż są one podstawą dla formułowania tez o posiadaniu (lub nie) i użytkowaniu (lub nie) spornej działki. Tym bardziej, że w aktach brak jest jakiejkolwiek dokumentacji zdjęciowej obrazującej stan działek zgłoszonych do dopłat na dzień kontroli, która to dokumentacja pozwoliłaby ewentualnie Sądowi w ustaleniu, czy w istocie były na spornych działkach wykonywane zabiegi, a więc czy rację ma strona skarżąca, czy też brak było ich użytkowania, na co wskazują organy obu instancji. Zauważyć należy, że w postępowaniu odwoławczym organ ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich zgłoszonych w odwołaniu zarzutów. Nadto postępowanie odwoławcze oznacza konieczność ponownego zbadania merytorycznego sprawy administracyjnej. W tym celu należy dokonać uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecić przeprowadzenia określonych czynności dowodowych organowi I instancji. Wprawdzie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, jednak nie może to oznaczać całkowitego ograniczenia czy wyeliminowania jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej ze strony samego organu. Niezależnie od tego zaakcentować należy, że skarżąca w odwołaniu wniosła o dokonanie konkretnych czynności dowodowych (przesłuchanie A. P. oraz K. M. – K. ), a zatem zgodnie z art. 21 ust. 3 powołanej powyższej ustawy wykazała odpowiednią inicjatywę dowodową w zakresie dowodzenia okoliczności dla niej korzystnych. Marginalnie zauważyć należy, że raport z kontroli na miejscu jest niewątpliwie ważnym dowodem w sprawie dotyczącej przyznania pomocy finansowej na określone działania, przepisy nie stanowią jednak, że jest to jedyny środek dowodowy, a wręcz przeciwnie przepis art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zobowiązuje organ do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organ II instancji zbyt arbitralnie i przedwcześnie uznał, że przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę jest zbędne, czy bezpodstawne. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że uchybienia w zakresie postępowania dowodowego są liczne i mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ organy winny uzupełnić materiał dowodowy w znacznym zakresie, uzasadnia to uchylenie w całości obu decyzji. Zaznaczyć ponadto należy, że wniosek o dopłatę dotyczy konkretnych działek, zaś z uzasadnienia obu decyzji nie wynika wprost dlaczego odmówiono dopłat do wszystkich działek. Czy podstawą odmowy jest zarzucany fikcyjny podział gospodarstwa rolnego czy brak zabiegów na zgłoszonych działkach (czy tylko na działce 18/79), czy w końcu brak posiadania działki 18/79 przez skarżącą, czy też poprzez wykazanie braku posiadania i użytkowania przez skarżącą działek zgłoszonych do dopłat organ twierdzi, że miał miejsce fikcyjny podział gospodarstwa rolnego, co uzasadnia odmowę przyznania dopłat obu producentom rolnym wnioskującym o te dopłaty. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono w pkt. 1 wyroku o uchyleniu obu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.). O wstrzymaniu wykonania decyzji i zwrocie kosztów postanowiono na podstawie art. 152 i art. 200 powołanej ustawy.