II SA/Wa 1120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spraw.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula - Dąbrowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r. sprawy ze skargi K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] września 2013 r. – oddala skargę – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej "Prezes UKE") decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 243.), oraz art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112. poz. 1198 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], odmawiającą K. (zwanej dalej [...]) dostępu do informacji publicznej dotyczącej informacji o procesach [...] (zwanych dalej "Procesami [...]"), dla nowych usług detalicznych T. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O. S.A. z siedzibą w W., zwanej dalej "O."), o których mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r., w zakresie, w jakim wniosek ten dotyczył informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa O. W sprawie ustalono stan faktyczny. W dniu [...] września 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję, w której zatwierdził "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T. S.A., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" (zwaną dalej "Ofertą [...]"), następnie zmienioną decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r., decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzją częściową Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r. W Części 1 Ogólnej, Rozdział 7 Oferty [...] opisana została procedura przebiegu Procesów [...]. Pismem z dnia [...] września 2013 r. K. złożyła do Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwanego dalej "UKE") wniosek o informację publiczną w zakresie Procesów [...] dla nowych usług detalicznych O., o których mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r., poprzez: 1) udostępnienie kopii pism O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz ze wszystkimi załącznikami, w których O. poinformowała Prezesa UKE o planowanym wdrożeniu nowej usługi detalicznej kierowanej do klientów indywidualnych oraz klientów biznesowych, rozpoczynających proces [...] dla nowych usług detalicznych O.; 2) udostępnienie propozycji modyfikacji Oferty [...], zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., następnie zmienioną decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r., przedstawionej wraz z pismami z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 3) przedstawienie propozycji opłat za nowe usługi hurtowe świadczone przez O. (lub modyfikacje obowiązujących opłat), o których mowa w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 4) odpowiedź na pytanie, czy Prezes UKE zweryfikował, czy część detaliczna O. już rozpoczęła wdrażanie/przygotowywanie nowej usługi detalicznej, o której O. poinformowała Prezesa UKE pismami z dnia [...] sierpnia 2013 r.?; 5) odpowiedź na pytanie, czy Prezes UKE zweryfikował, czy O. zaoferowała przedsiębiorcom telekomunikacyjnym nową usługę hurtową, będącą odpowiednikiem nowych usług detalicznych O. (o których mowa w komunikatach Prezes UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r., opublikowanych na stronie internetowej Urzędu Komunikacji Elektronicznej) nie później niż dla części detalicznej działającej w ramach przedsiębiorstwa O., a także udostępniła wszelkie informacje na warunkach nie gorszych od stosowanych dla części detalicznej działającej w ramach przedsiębiorstwa O., w tym nie później niż dla części detalicznej działającej w ramach przedsiębiorstwa O.; 6) jeżeli odpowiedź na pytanie 4 i lub 5 jest pozytywna, przedstawienie wyników tej weryfikacji; 7) odpowiedź na pytanie, o jakich usługach hurtowych jest mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.? Jeżeli jest to Usługa [...], wskazanie przedstawionych przez O. poziomów prędkości oraz opcji dostępu; 8) odpowiedź na pytanie, kiedy O. (według informacji Prezesa UKE) zamierza poinformować operatorów alternatywnych o wszystkich zasadach świadczenia nowej usługi hurtowej, tj.: umożliwiających korzystanie z nowej usługi hurtowej, o której mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.?; 9) odpowiedź na pytanie, kiedy O. (według informacji Prezesa UKE) zamierza uruchomić nową regulowaną usługę hurtową, o której mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 10) odpowiedź na pytanie, o jakiej usłudze detalicznej jest mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.?; 11) odpowiedź na pytanie, kiedy O. zamierza wprowadzić nową usługę detaliczną, o której mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.?; 12) odpowiedź na pytania, czy Prezes UKE prowadząc Proces [...] zamierza stosować Procedurę procesu [...] opisaną w Ofercie [...]?; 13) odpowiedź na pytania, kiedy Prezes UKE zmienił Ofertę [...] i rozpoczął stosowanie odmiennej procedury Procesu [...] (jeżeli taka jest stosowana)?; 14) odpowiedź na pytania, czy (ewentualnie na jakiej podstawie) O. jest zwolniona od powołania Zespołu Roboczego, zgodnie z Częścią I Rozdział 7, pkt 7.2 ust. 3 lit. c Oferty [...]?; 15) odpowiedź na pytania, czy mając w szczególności na uwadze art. 209 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne O. nie ma obowiązku wykonywania zawartych z szeregiem przedsiębiorców telekomunikacyjnych umów o dostępie opartych na Ofercie [...]?; 16) odpowiedź na pytania, kiedy nastąpi spotkanie Zespołu Roboczego, o którym mowa w Części I Rozdział 7, pkt 7.2 ust. 5, ust. 7 oraz ust. 8 Oferty [...]?; 17) wskazanie (wyliczenie) pełnej korespondencji, w tym korespondencji elektronicznej, przesyłanej pomiędzy Prezesem UKE (lub pracownikami UKE) a O. w zakresie prowadzonego Procesu [...], o których mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 18) udostępnienie pełnej korespondencji, w tym korespondencji elektronicznej, przesyłanej pomiędzy Prezesem UKE (lub pracownikami UKE) a O. w zakresie prowadzonego Procesu [...], o których mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 19) wskazanie (wyliczenie) pełnej korespondencji, w tym korespondencji elektronicznej, przesyłanej pomiędzy Prezesem UKE (lub pracownikami UKE) a innymi niż O. podmiotami w zakresie prowadzonego Procesu [...], o którym mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 20) udostępnienie pełnej korespondencji, w tym korespondencji elektronicznej, przesyłanej pomiędzy Prezesem UKE (lub pracownikami UKE) a innymi niż O. podmiotami w zakresie prowadzonego procesu [...], o których mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Prezes UKE udzielił K. informacji publicznej na wniosek o informację publiczną w zakresie w jakim informacje te nie dotyczyły tajemnicy przedsiębiorstwa O. Jednocześnie, w zakresie odpowiedzi na pkt 1 wniosku, Prezes UKE wskazał, że fragmenty pisma O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr [...] oraz pisma O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr [...] zostały zastrzeżone przez O. z uwagi na to, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa. Następnie w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznych wskazanych w pkt 1 wniosku, w związku z publikacją przez Prezesa UKE w dniu [...] sierpnia 2013 r. komunikatów w zakresie Procesów [...] dla nowych usług detalicznych O., poprzez odmowę udostępnienia kopii pism O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz ze wszystkimi załącznikami, rozpoczynających Proces [...] dla nowych usług detalicznych O., w których O. poinformowała Prezesa UKE o planowanym wdrożeniu nowej usługi detalicznej kierowanej do klientów indywidualnych oraz klientów biznesowych, w zakresie, w jakim ww. pisma O. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa O. W wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. nie zgodziła się z argumentacją zawartą w decyzji I instancji. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i udostępnienie informacji publicznych w pełnym zakresie wniosku. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. Prezes UKE wskazał, że dokonując oceny, czy informacja, której odmówił udostepnienia stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa O. w pierwszej kolejności ponownie odwołał się do opisu przebiegu procedury przeprowadzania Procesu [...] umieszczonego w Części I Ogólnej, Rozdział 7 Oferty [...]. Z treści Części I Ogólnej, Rozdział 7, pkt 7.2 ust. 2 i ust. 3 wynika, że O. jest zobowiązana przesyłać Prezesowi UKE informacje o Procesach [...] toczących się w O., bez względu na to, czy obejmują one usługi detaliczne, których odpowiedniki na poziomie usług hurtowych zaliczane są do usług regulowanych, czy też są to usługi nie zaliczane do usług regulowanych. Tym samym, wszelkie informacje przekazywane w ramach ww. informacji Prezesowi UKE i zastrzeżone jako tajemnica O., są analizowane pod tym kątem, w szczególności informacje o nowych usługach detalicznych O. Zgodnie bowiem z postanowieniami Części I Ogólnej, Rozdział 7, pkt 7.1 ust. 3 Oferty [...] w zakresie Procesów [...], "Informacje dotyczące nowych usług detalicznych przekazywane przez O. Prezesowi UKE w procesie [...] stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i będą podlegały stosownej ochronie. W szczególności dotyczy to informacji na temat, planów wprowadzenia nowych usług detalicznych O. oraz warunków ich świadczenia". Prezes UKE wskazał, że decyzją I instancji odmówił K. udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisu usług detalicznych O. poprzez udostępnienie kopii pisma O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr [...] oraz kopii pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr [...] wraz z załącznikami w zakresie w jakim stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa O. Z kolei informacje o usługach hurtowych stanowiących odpowiednik usług detalicznych wdrażanych przez O. w procesie [...], o którym mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. zostały K. udostępnione pismem Prezesa UKE z dnia [...] października 2013 r. Zatem, podtrzymując argumentację zawartą w treści uzasadnienia decyzji I instancji Prezes UKE ponownie wskazał, że część informacji, nieujawnionych K. przy piśmie z dnia [...] października 2013 r., które O. przedstawiła w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr [...] oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr [...], przekazanych Prezesowi UKE w celu oceny czy dana, nowa usługa detaliczna planowana do wdrożenia przez O. może stanowić odpowiednik usług regulowanych świadczonych przez O., stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa O. Wskazał, że O. przedstawiła Prezesowi UKE dane dotyczące przedsiębiorstwa prowadzonego przez O., które są ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Analizując przekazane przez O. informacje dotyczące nowych usług detalicznych wdrażanych w O. poprzez Proces [...], Prezes UKE uznał, że zasługują one na ochronę przed ujawnieniem do wiadomości publicznej. Podkreślił, że w treści pism informujących o wdrażanych w O. usługach detalicznych znajdują się informacje dotyczące szczegółowych zasad ich świadczenia, technicznych rozwiązań w sieci O., które pozwolą na świadczenie danej usługi detalicznej, czyli szczegółowych warunków na jakich O. zamierza udostępnić ją abonentom/klientom hurtowym. Zatem opisane powyżej informacje zawierają dane technologiczne i organizacyjne, dotyczące procesów planowanych do zastosowania w O. odnośnie wdrażanej usługi detalicznej mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej przez O. Prezes UKE wskazał przy tym, że w ramach ww. danych organizacyjnych O. o istotnej wartości gospodarczej dla O., mieszczą się także informacje dotyczące rozwiązań technicznych, które umożliwią świadczenie danej usługi detalicznej. Zdaniem Prezesa UKE wszystkie ww. informacje służą również celom stworzenia oferty marketingowej (zgodnie ze strategią marketingową O.) skierowanej do klientów indywidualnych (jak również klientów biznesowych). Zauważył, że informacje o strategii marketingowej O. stanowią swego rodzaju know-how O., który ujawniony przed wprowadzeniem danej oferty na rynek, mógłby umożliwić konkurentom O. stworzenie bardziej atrakcyjnej oferty dla klientów indywidualnych, na bazie informacji o niezbędnych warunkach technicznych oraz o klienckiej bazie docelowej niż ta, którą może zaproponować O. swoim abonentom lub nowym klientom indywidualnym. Zatem, niewątpliwie powyższe dane stanowiły i nadal stanowią wartość gospodarczą dla O.. Ponadto Prezes UKE podtrzymał argumentację, że dane dotyczące rozwiązań technicznych wdrażanych w O. celem umożliwienia świadczenia danej usługi detalicznej, zwłaszcza w zakresie technicznej organizacji sposobu świadczenia danej usługi detalicznej nie powinny zostać udostępnione K. Dany przedsiębiorca telekomunikacyjny bowiem, znając dokładny sposób organizacji i wymagań technicznych dla danej usługi detalicznej mógłby w łatwy sposób podjąć działania zmierzające do skonstruowania oferty detalicznej, która będzie bardziej atrakcyjna dla klienta detalicznego, niż oferta O., zwłaszcza gdy dany przedsiębiorca telekomunikacyjny nie podlega takiemu reżimowi regulacyjnemu, jak O. W niniejszej sprawie, pozyskanie przez K. informacji dotyczących wdrażanej usługi detalicznej O., mogłoby również skutkować możliwością uprzedzenia działań O. przez jej konkurentów w zakresie zaoferowania nowej usługi detalicznej konkurencyjnej względem oferty O., w oparciu o dane pozyskane w sprzeczności z ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ponadto wskazał, że ujawnienie przez Prezesa UKE informacji dotyczącej ww. danych umożliwiłoby przedsiębiorcom telekomunikacyjnym dokonanie analizy prowadzącej do pozyskania informacji o podwykonawcach O., co naruszałoby zasady uczciwej konkurencji, prowadząc tym samym do szkody O. o konkretnych wymiarach finansowych. Prezes UKE uznał, że żądane przez K. informacje o nowych usługach detalicznych O. mogą przedstawiać wartość handlową dla operatorów alternatywnych (OA) umożliwiającą zdobycie przewagi konkurencyjnej za pomocą niedozwolonych środków, a co za tym idzie, dane takie bez wątpienia posiadają znaczącą wartość gospodarczą. Dalej wskazał, iż informacje o nowych usługach detalicznych O., o których mowa w komunikatach Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. i których dotyczą pisma O. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej na stronie internetowej O., [...]. Natomiast infromacje te zostały przekazane Prezesowi UKE w związku z realizacją jego ustawowych kompetencji, a z ich charakteru wynika, iż nie mogą one dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony, nie zostały zatem ujawnione do wiadomości publicznej. Prezes UKE podkreślił też, że O. podjęła działania zabezpieczające wgląd do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa O., ponieważ dokumenty te zostały opatrzone klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa O.". W kontekście powyższych rozważań Prezes UKE ponownie stwierdził, że informacje odnośnie nowych usług detalicznych O., których udostępnienia zażądała K. we wniosku o informację publiczną spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. Tym samym uznał, że ujawnienie żądanych informacji groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa O.. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz rozważenie uchylenia decyzji I w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 kpa i 77 § 1 kpa przez brak wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez O. Prezesowi UKE i przyjęcie przez Prezesa UKE za własną ocenę dokonaną przez O., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego wydania decyzji odmawiającej K. dostęp do informacji publicznej. Zarzuciła też naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że informacja dotycząca procesów [...] żądana przez K. w trybie dostępu do informacji publicznej jest tajemnicą przedsiębiorstwa O. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga K. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwana dalej udip), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy. Powyższe kwestie są bezsporne i nie kwestionowane przez strony, ponieważ Prezes UKE jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, natomiast żądane informacje mają charakter informacji publicznych. Natomiast sporna jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. W myśl art. 5 cytowanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W niniejszej sprawie Prezes UKE odmawiając udostępnienia wnioskodawcom żądanych informacji, powołał się na tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz.1503 ze zm.) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust 4 ustawy – stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności; informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, takiej kontroli nie ma, ergo informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, pub LEX nr 1368966). W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji." (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesadzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże). W rozpoznawanej sprawie przed dokonaniem oceny, czy żądane informacje mieszczą się w ramach wyjaśnionej powyżej definicji tajemnicy przedsiębiorcy należy jeszcze przybliżyć przebieg Procesu [...], określonego w Części I Ogólnej, Rozdział 7 Oferty [...], zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. Zgodnie z treścią Części I Ogólnej, Rozdział 7, pkt 7.2 ust. 2 i ust. 3 na początku procesu [...] następuje ocena, na wniosek inicjatora procesu [...], czy Usługa hurtowa stanowiąca przedmiot dartego procesu [...] mieści się w zakresie Usług Regulowanych. O. ma obowiązek składać wniosek o którym mowa w zdaniu poprzednim, za każdym razem, gdy zamierza wprowadzić na rynek nową usługę detaliczną O., przy czym jeżeli zdaniem O. usługa hurtowa odpowiadająca nowej usłudze detalicznej O. nie mieści się w zakresie Usług Regulowanych O. przedstawi stosowne uzasadnienie (ust 2). W przypadku, gdy Prezes UKE uzna, że Usługa hurtowa stanowiąca przedmiot danego procesu [...] mieści się w zakresie Usług Regulowanych przekaże do O. i inicjatora procesu [...], a także opublikuje na stronach WWW UKE, odpowiednie stanowisko [...] (ust 3). Z powyższego wynika, że O. jest zobowiązana przesyłać Prezesowi UKE informacje o Procesach [...] toczących się w O., bez względu na to, czy obejmują one usługi detaliczne, których odpowiedniki na poziomie usług hurtowych zaliczane są do usług regulowanych, czy też są to usługi nie zaliczane do usług regulowanych. Tym samym, wszelkie informacje przekazywane w ramach ww. informacji Prezesowi UKE i zastrzeżone jako tajemnica O., są analizowane pod tym kątem, w szczególności informacje o nowych usługach detalicznych O. Zgodnie bowiem z postanowieniami Części I Ogólnej, Rozdział 7, pkt 7.1 ust. 3 Oferty [...] w zakresie Procesów [...], "informacje dotyczące nowych usług detalicznych przekazywane przez O. Prezesowi UKE w procesie [...] stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i będą podlegały stosownej ochronie. W szczególności dotyczy to informacji na temat, planów wprowadzenia nowych usług detalicznych O. oraz warunków ich świadczenia". W rozpoznawanej sprawie objęte wnioskiem pisma O. odnośnie nowych usług detalicznych przekazane Prezesowi UKE zostały opatrzone klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa O.". Również ich dostępność, zastrzeżona do postępowania prowadzonego przez Prezesa UKE, wyłączona została z jawności publicznej. Tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 11 ust. 4 uznk, tj. podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji i nieujawniania tej informacji do wiadomości publicznej. Zatem organ dysponujący żądaną informacją publiczną i jednocześnie przyjmujący zastrzeżenie O. był obowiązany dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Prezes UKE, biorąc pod uwagę, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, iż zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, iż wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, przedmiotowej analizy dokonał i zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją o znacznej wartości dla przedsiębiorcy, która powinna podlegać ochronie prawnej. Organ trafnie powołał się na poglądy doktryny, wskazujące, iż do informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa zalicza się "wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu, czy informacje dotyczące struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokość wynagrodzeń pracowników. Do tajemnicy przedsiębiorstwa zalicza się również tzw. poufne know-how, w tym zarówno tzw. know-how produkcyjne, jak i know-how handlowe" (M. Eliasz, Przestępstwo naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa, Monitor Prawniczy Nr 22/2001). W świetle powyższego organ zasadnie uznał, iż informacje objęte wnioskiem K. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa - są bowiem ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Informacje o wdrażanych w O. usługach detalicznych zawierających dane dotyczące przedsiębiorstwa O., a więc dane ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą. Chodzi tu, jak trafnie wskazał organ, o informacje dotyczące szczegółowych zasad świadczenia ww. usług detalicznych, technicznych rozwiązań w sieci O., pozwalających na świadczenie danej usługi detalicznej na jakich O. zamierza udostępnić ją abonentom/klientom hurtowym. Tym samym, informacje te zawierają dane technologiczne i organizacyjne, dotyczące procesów stosowanych w przedsiębiorstwie O. oraz informacje finansowe mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej przez TP. Wszystkie ww. informacje służą również celom stworzenia oferty marketingowej (zgodnie ze strategią marketingową O.). Zgodzić należy się z organem, że informacje o strategii marketingowej O. stanowią swego rodzaju know-how O., który - ujawniony przed wprowadzeniem danej oferty na rynek - mógłby umożliwić operatorom alternatywnym stworzenie bardziej atrakcyjnej oferty dla klientów na bazie informacji o niezbędnych warunkach technicznych oraz o klienckiej bazie docelowej jakie innym operatorom alternatywnym może zaproponować O. Ujawnienie ww. informacji naruszałoby zasady uczciwej konkurencji, prowadząc tym samym do szkody O. o konkretnych wymiarach finansowych. Ewentualna konieczność poszukiwania nowych podwykonawców w sytuacji braku możliwości zachowania w tajemnicy szczególnych warunków umów i strategii negocjacyjnej mogłaby osłabić pozycję negocjacyjną O. względem podmiotów niepodlegających reżimowi regulacyjnemu oraz spowodować trudności O. w poszukiwaniu nowych dostawców usług dodatkowych. Nie można stracić z pola widzenia, iż O. - wiodący operator, na którego nałożono obowiązki regulacyjne, działa w ramach silnej konkurencji firm telekomunikacyjnych i podlega tym samym, co one zasadom wolnego rynku. Żądane informacje obejmują organizacyjne i handlowe informacje o usługach detalicznych O. (nie podlegających regulacji) i z tego względu posiadają niewątpliwie wymierną wartość gospodarczą, która podlega ochronie prawnej z art. 11 ust. 4 uznk. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się także w postępowaniu Prezesa UKE naruszenia przepisów prawa procesowego. Sąd zauważa, ze bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji pozostają te argumenty skargi, które wskazują - zdaniem skarżącej - na potrzebę dokonywania przez UKE oceny wniosków O. w formie decyzji administracyjnej. Przedmiotem oceny Sądu była wyłącznie kwestia wystąpienia przesłanki z art. 5 ust. 2 udip, ograniczającej dostęp do informacji publicznej, a nie zasadność rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zakresie uprawnień Prezesa UKE odnośnie oceny funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.