II SA/Ke 590/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z 19 maja 2014 r., znak: WINB-WOA.7721.2.2.2014, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu odwołania J. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z 19 lutego 2014 r. udzielającą R. A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10m zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości M. gm. Jędrzejów – kategoria obiektu budowlanego – 1. W uzasadnieniu [...] Inspektor wskazał, że w dniu 31 grudnia 2007r. wpłynął do PINB w J. wniosek R. A. o wydanie, w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw, decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości M. 45, gm. Jędrzejów. Wnioskodawca uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 Kodeksu karnego za podanie nieprawdy oświadczył, że budowa ta została zakończona w czerwcu 1996 r. oraz że przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego w sprawie tego obiektu. Jednocześnie do wniosku inwestor przedłożył następujące dokumenty: 1) inwentaryzację powykonawczą ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, 2) ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność ww. obiektu do użytkowania, 3) oświadczenie inwestora o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego, 4) zaświadczenie Burmistrza Miasta J. o zgodności budowy budynku mieszkalnego z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu zakończenia budowy. Z przedłożonej ekspertyzy technicznej wynikało, że stan techniczny budynku jest dobry, lecz stwierdzono naruszenie przepisów techniczno-budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem i w związku z tym PINB w J. wydał postanowienie z dnia 22 kwietnia 2008r., podjęte na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, nakładające na inwestora - R.a A.a obowiązek wykonania w określonym terminie zaleceń wynikających ze złożonej przez wnioskodawcę inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej budynku, celem usunięcia tych naruszeń. Pismem z 30 maja 2008 r. R. A. poinformował organ I instancji, że wykonał zalecenia wymienione w ekspertyzie technicznej budynku. Po protokolarnym stwierdzeniu w dniu 12 czerwca 2008 r. zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z dnia 16 czerwca 2008 r., podjętą na podstawie art. 3 ust. 4 ww. ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane, udzielił R. A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] w miejscowości M., gm. Jędrzejów. W dniu 30 grudnia 2009 r. J. W., właścicielka działki sąsiedniej nr ewid. 37, która nie została uwzględniona w ww. postępowaniu jako strona, złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wniosek o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W wyniku rozpatrzenia wniosku, PINB w J. decyzją z 12 kwietnia 2010 r., na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania z powodu niezachowania przez wnioskodawcę jednomiesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W trybie odwoławczym, decyzją z 10 czerwca 2010 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu dokonania ponownej oceny wniosku pod kątem dopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. Następnie decyzją z dnia 16 sierpnia 2010 r. PINB w J. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. W trybie odwoławczym decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 30 listopada 2010 r. W dniu 28 stycznia 2011 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek J. W. o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w J. z 16 czerwca 2008 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku decyzją z 28 lutego 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 16 czerwca 2008 r., ponieważ nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Od decyzji tej odwołanie złożyła J. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 22 kwietnia 2011 r. uchylił w całości decyzję ŚWINB w K. z dnia 28 lutego 2011 r. i stwierdził nieważność decyzji PINB w J. z 16 czerwca 2008 r. Zdaniem GINB, obiekt nie spełnia przesłanek określonych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, tj. jego lokalizacja jest niezgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 272 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednakże przed stwierdzeniem nieważności decyzji z 16 czerwca 2008 r., Starosta J. decyzją z 12 sierpnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] ego z 8 października 2010 r. jako zgodna z prawem. Z kolei wyrokiem z 31 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 759/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę J. W. na ww. decyzję Wojewody [...] ego. Przed wydaniem pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę, Starosta J., na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z 9 grudnia 2009 r., postanowieniem z 8 stycznia 2010 r. udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie na działce oznaczonej numerem ewid. [...] położonej w miejscowości M., ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, oznaczoną numerem [...] . Zdaniem [...] ego Inspektora, analiza powyższych rozstrzygnięć organów architektoniczno-budowlanych prowadzi do wniosku, że usytuowanie istniejącego budynku mieszkalnego przy granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...] uznano za dopuszczalne i nie stanowiło ono przeszkody w realizacji przyszłych zamierzeń inwestora o nadbudowie budynku mieszkalnego w odległości od 0,5 m do 0,7 od granicy. W następstwie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 czerwca 2008 r. o pozwoleniu na użytkowanie, w wyniku wznowienia - na żądanie J. W. wniesione na podstawie art.149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa - postępowania w sprawie udzielenia R. A. decyzją Starosty J. z 12 sierpnia 2010 r. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy na działce Nr [...] w miejscowości M., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] ego z 8 października 2010 r., zapadła decyzja z dnia 2 września 2011 r. Wojewody [...] ego uchylająca swoją ww. decyzję z 8 października 2010 r. oraz decyzję Starosty J. z 12 sierpnia 2010 r. i orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R. A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy na działce Nr [...] w M. Aktualnie postępowanie wznowieniowe w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową na istniejącej części, zostało zawieszone postanowieniem Wojewody [...] ego z 29 marca 2012r., do czasu ostatecznego zakończenia postępowania dotyczącego budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 m x 10,1 m wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku R. A. z 31 grudnia 2007 r. w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego, organ I instancji decyzją z 14 września 2011 r., wydaną na podstawie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w jego brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r., udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku. Decyzją z 14 listopada 2011 r. organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z 14 września 2011 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 listopada 2011 r. wniosła J. W.. W wyniku rozpatrzenia tej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 15 marca 2012r. sygn. akt II SA/Ke 29/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Skarga kasacyjna wniesiona przez [...] ego Inspektora od powyższego wyroku WSA w K., została oddalona wyrokiem NSA z 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1329/12. Zgodnie ze wskazaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. i Naczelnego Sadu Administracyjnego rozpoznających tę sprawę, organ I instancji ponownie rozpoznając wniosek R.a A.a z dnia 31 grudnia 2007 r., wydał zaskarżoną decyzję z dnia 19 lutego 2014 r. w oparciu o przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw i procedurę legalizacyjną, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie, przeprowadzono w oparciu o przepisy tej ustawy. W konsekwencji organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 19 lutego 2014 r. udzielającą R. A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Od decyzji tej odwołanie złożyła J. W. wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę udzielenia R. A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości M. gm. J.. Skarżąca podniosła w odwołaniu, że kolejna decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa oraz podważa decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2011 r., który stwierdził nieważność pierwotnej decyzji PINB w J. z dnia 16 czerwca 2008, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, z powodu niezgodnej lokalizacji samowoli z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem skarżącej, organy powinny z urzędu uwzględnić zatem okoliczność, że lokalizacja samowoli jest sprzeczna z warunkami technicznymi, zgodnie z poglądem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżąca stwierdziła, że PINB w J. uznaje konieczność zastosowania nieobowiązującego już Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. Zdaniem skarżącej, bez znaczenia w tej sprawie jest to, którego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przepisy miałyby zastosowanie, (tj. z dnia 14 grudnia 1994 r., czy obowiązującego z dnia 12 kwietnia 2002 r.), gdyż regułą jest zachowanie określonych odległości od granicy z sąsiednią działką tzn. 3m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Według skarżącej, budowa w odległości 0,5 m od granicy na działce o szerokości ponad 20m naruszała i narusza przepisy techniczno-budowlane. Powoływanie się przez organ I instancji na § 12 ust. 6 nieobowiązującego już rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r. nie może uzasadniać lokalizacji niezgodnej z przepisami, gdyż rozwiązania wynikające z § 12 ust. 6 tego rozporządzenia mają charakter odstępstwa od generalnej zasady nakazującej lokalizację obiektów w oddaleniu od nieruchomości sąsiednich (3 lub 4m) i jako takie powinny być interpretowane w sposób ścisły. W związku z czym mogą one znajdować zastosowanie tylko wówczas, gdy na działce inwestora nie ma innej możliwości usytuowania konkretnego obiektu, oraz gdy takie usytuowanie nie będzie ograniczało praw właścicieli nieruchomości sąsiednich. Ponadto J. W. zarzuciła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. mija się z prawdą twierdząc, jakoby w sprawie pojawiły się nowe dowody. Stwierdziła, że kopię planu sytuacyjnego inwestor złożył osobiście do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 29 września 2010 r. jako załącznik do pisma z 28 września 2010 r. Natomiast kopię pisma Urzędu Miejskiego w J. z dnia 20 kwietnia 1995r. jako załącznik do pisma z 29 lutego 2012 r. inwestor złożył w dniu 5 marca 2012 r. w WSA w K. wraz z innymi dokumentami. J. W. oświadczyła, że pisemnej ani ustnej zgody na usytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki przed rozpoczęciem budowy nie udzielała. Urząd Miejski w J. pismem z 4 sierpnia 2011 r. poinformował, że nie może potwierdzić zgłoszenia budowy budynku gospodarczego do 35 m2. Zdaniem odwołującej się, gdyby inwestor kierował się przepisem, budowałby bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. rozważając dobudowanie ściany wschodniej do granicy działki uznał niezgodne z przepisami usytuowanie budynku. Nie chodzi w tej sprawie o roszczenia sąsiada (jak napisał organ I instancji), ale z uwagi na rozmiary działki inwestora, przepisy na to nie pozwalają. Skarżąca stwierdziła, że powoływanie się w zaskarżonej decyzji na Konstytucję, wyroki NSA, prawo sąsiedzkie jest potwierdzeniem tego, że kolejna decyzja PINB w J. jest zaprzeczeniem praw sąsiada. Równa ochrona prawna według Konstytucji nie może oznaczać zabudowy inwestora w odległości 0,5m od granicy, a sąsiada 4 m od granicy. Na usytuowanie budynku w odległości 0,5m od granicy nie pozwala żaden przepis. Właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym wybranym przez nich czasie. Stwierdziła, że ona nigdy nie otrzymałaby i nie otrzyma zgody na budowę w odległości 0,5m od granicy. W 1999 r. otrzymała pozwolenie na budowę budynku w odległości 4m od granicy. J. W. zarzuciła, że mapa z inwentaryzacji budynku mieszkalnego R. A. z 18 grudnia 2007 r. jest nierzetelna, na co zwracała uwagę organowi I instancji w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. Stwierdziła, że wrysowanie na jej działce budynku mieszkalnego wyburzonego w 2004 r., a nie ujęcie budynku mieszkalnego wybudowanego w 2000 r. w odległości 4 m od granicy, być może poskutkowało tym, że w ekspertyzie i inwentaryzacji z grudnia 2007 r. podaje się fałszywą informację "Na działce sąsiedniej od strony wschodniej znajduje się budynek mieszkalny w znacznej odległości od przedmiotowego budynku wynoszącej około 10 m". J. W. podniosła, że oczekuje od organów nadzoru budowlanego znalezienia takiego rozwiązania, aby budynek inwestora usytuowany był w odległości 3m od granicy (część rozbudowana jest tak usytuowana). Wskazała, że jest to reguła z daty budowy i z daty orzekania. Podniosła, że w roku 1995 inwestor nie otrzymałby pozwolenia na budowę w odległości 0,5 m od granicy, choćby nawet ze względu na przepisy przeciwpożarowe. Do 1999r. na jej działce w odległości 2 m od granicy istniał budynek (co potwierdza plan sytuacyjny złożony przez sąsiada, a datowany na III 95 r.). Naruszeniem przepisów przeciwpożarowych była choćby ściana samowoli, która nie była ogniomurem (przebudowano ją dopiero w maju 2008r.) oraz odległość samowoli od granicy i od budynku istniejącego na działce skarżącej. W celu bezpieczeństwa pożarowego wprowadzono odległości, które zapisane są w postaci minimalnych odległości między budynkami - każdy z budynków 3 lub 4m od granicy i w tych właśnie odległościach budynki można bezpiecznie lokalizować. Na skutek bezprawnego posadowienia samowoli, po jej nadbudowie, odległość między jej budynkiem, a samowolą jest mniejsza od wysokości nadbudowanej samowoli - wysokość nadbudowy to 7,28m, a odległość pomiędzy budynkami 5,7m. Skarżąca stwierdziła również, że PINB w J. po raz trzeci wydał decyzję z naruszeniem prawa, co podważa jej zaufanie do organów administracji rządowej, a takimi są organy nadzoru budowlanego, które powinny kierować się zasadą praworządności i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do państwa. Ponadto skarżąca zauważyła, że ekspertyzę techniczną powinien opracować rzeczoznawca budowlany, zaś projektant, E. N., według jej wiedzy rzeczoznawcą nie był, więc nie miał prawa opracować ekspertyzy technicznej z grudnia 2007r. Jej zdaniem, ze względu na ciągły pogarszający się stan obiektu oraz usterki, należy przyjąć, że tezy przyjęte ekspertyzie technicznej opracowanej ponad 6 lat temu, aktualnie są nieważne. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym [...] Inspektor wskazał, że budynek mieszkalny stanowiący przedmiot sprawy został wybudowany bez pozwolenia na budowę, budowa ta została zakończona w czerwcu 1996 r. oraz przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego w sprawie tego obiektu. Inwestor do wniosku z dnia 31 grudnia 2007 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedłożył wszystkie dokumenty wymienione w przepisie art. 3 ust. 3 w/w ustawy, tj. inwentaryzację powykonawczą, ekspertyzę techniczną budynku, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania, sporządzone w grudniu 2007r. przez projektanta - E. N. - posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane oraz oświadczenie Inwestora o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ podniósł, że w toku postępowania odwoławczego, w dniu 28 marca 2014 r. R. A. złożył inwentaryzację powykonawczą rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego sporządzoną w maju 2011 r. i zaewidencjonowaną w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. w dniu 24 maja 2011 r. pod nr [...], która przedstawia aktualny stan zagospodarowania działek oznaczonych nr ewid. [...] , nr ewid. [...] i nr [...] w M. Strony postępowania zostały powiadomione pismem dnia 31 marca 2014r. o otrzymaniu dodatkowych materiałów w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż mapa sytuacyjno-wysokościowa z inwentaryzacji budynku mieszkalnego z dnia 18 grudnia 2007 r. nie uwzględnia faktycznego stanu na tę datę, gdyż na jej działce nr ewid. [...] uwidoczniono budynek mieszkalny, którego rozbiórkę zgłosiła do Starostwa Powiatowego w J. w czerwcu 2004 r. i został rozburzony w 2004 r., a nie zaznaczono budynku mieszkalnego wybudowanego na jej działce w 2000 r. w odległości 4 m od granicy, organ stwierdził, iż jakkolwiek zarzut ten jest zgodny z prawdą, to jednakże fakt nieuwzględnienia jej budynku mieszkalnego usytuowanego w głębi działki, nie wpłynął na ocenę zasadności i zgodności z prawem obecnie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji, wobec uzupełnienia w toku rozpatrywania odwołania dotychczas przedłożonych przez inwestora dokumentów w celu legalizacji budynku, o aktualną mapę sporządzoną w maju 2011 r. do inwentaryzacji powykonawczej. Zdaniem [...] ego Inspektora bezsporne jest, że budynek mieszkalny nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy, tj. w czerwcu 1996 r., co potwierdza zaświadczenie Burmistrza Miasta J. z dnia 30 listopada 2007 r. Zaświadczenie to określa, że zgodnie z uchwałą Nr XVII/56/80 Rady Narodowej Miasta i Gminy w J. z dnia 2 kwietnia 1980r. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Kieleckiego Nr 6 poz. 35 z dnia 31 maja 1980 r.) w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Jędrzejów, zmienionego uchwałami: Nr VI/28/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy w J. z dnia 26 stycznia 1989 r. (Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 7 poz. 73 z 1989 r.) w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Jędrzejów, Nr XXV/140/92 Rady Miejskiej w J. z dnia 22 kwietnia 1992 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Jędrzejów (Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 9 poz. 95 z 1992 r.), Nr XXXVIII/245/93 Rady Miejskiej w J. z dnia 10 września 1993 r. w sprawie zmian tekstu planu ogólnego zagospodarowania miasta i gminy Jędrzejów (Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 10 poz. 115 z 1993 r.), działka położona w Mnichowie, oznaczona nr ewidencyjnym [...] , od strony południowej na długości ok. 70 m, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 19.3-MR,MN - "Teren zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem jednorodzinnej. Obowiązują ustalenia zawarte w ustaleniach generalnych p. 10, 12, 13. (...)." Plan ten obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r., a więc w okresie budowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w Mnichowie i zgodność z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego wypełniła jedną z przesłanek z art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, niezbędną do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Ponadto kontrola organu I instancji dokonana w dniu 12 czerwca 2008 r. potwierdziła zgodność inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym oraz wykonanie przez inwestora zaleceń wymienionych w ekspertyzie technicznej budynku, nakazanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia 22 kwietnia 2008 r., celem usunięcia stwierdzonych naruszeń przepisów techniczno-budowlanych. Organ zauważył, że wydanie aktu w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy ma charakter wyjątkowy i stanowi realizację nadrzędnych celów postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Podniósł, iż inwestor sytuując budynek względem granicy nieruchomości sąsiedzkiej zastosował się do ówcześnie obowiązujących przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że w marcu 1995 r. R. A. złożył w Urzędzie Miejskim zgłoszenie na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce położonej w Mnichowie, przy granicy działki Nr [...] i w tym samym usytuowaniu, na podstawie zgłoszenia przyjętego przez organ bez sprzeciwu, rozpoczął budowę budynku mieszkalnego, którą zakończył w czerwcu 1996 r. Organ podkreślił, że na dzień budowy obiektu, który miał zostać usytuowany przy granicy działki, R. A. legitymował się zgodą sąsiada na budowę przy granicy działki, co potwierdza pismo z dnia 20 kwietnia 1995 r. przedłożone przez R.a A.a do tut. Inspektoratu w dniu 7 listopada 2013 r. (w czasie postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) oraz kopia planu sytuacyjnego działki A. A. sporządzona w marcu 1995 r., przedłożona przez niego jako załącznik do zgłoszenia budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 w takim usytuowaniu. Na takie usytuowanie obiektu względem granicy inwestor uzyskał wówczas zgodę sąsiada. W ówcześnie obowiązującym stanie prawnym sytuując budynek przy granicy działki spełnił wszystkie wymagania warunków technicznych wynikające z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. W związku z powyższym organ zauważył, iż od etapu procedury administracyjnej nie może zależeć sytuacja prawna inwestycji, które w ówcześnie obowiązujących przepisach miały pewną wspólną cechę - datę budowy i przepisy warunków technicznych. Niewątpliwie możliwość wydania aktu w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy ma charakter wyjątkowy. Chodzi bowiem o to, aby nie doszło do nieracjonalnego zróżnicowania sytuacji podmiotów mających wspólną cechę. Przyjęcie kryterium etapu procedury administracyjnej musi pozostawać w racjonalnym związku z celem i treścią regulacji prawnej, uzasadniającym odmienne traktowanie podmiotów mających wspólna cechę (podobnych). W ocenie organu, nie może prowadzić to do arbitralnego zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów mających wspólną istotną cechę w chwili wejścia w życie nowej regulacji, a stosowanie nowych przepisów nie może prowadzić do sytuacji, gdy strona zostanie bezzasadnie pozbawiona przysługujących jej dotychczas uprawnień. [...] Inspektor podkreślił, że spornym w niniejszej sprawie jest usytuowanie obiektu względem działki J. W.. Jednakże w dacie budowy i jak obecnie, usytuowanie obiektu względem granicy działki nie uległo zmianie. Inwestor rozpoczynając budowę dokonał zgłoszenia i usytuował budynek zgodnie z ówcześnie obowiązującymi warunkami technicznymi, tj. przy granicy działki. Ponadto na takie usytuowanie obiektu, które nie uległo zmianie, inwestor uzyskał wówczas w obowiązującym stanie prawnym zgodę sąsiada. Zatem zastosowanie nowego przepisu warunków technicznych z pominięciem treści dotychczas obowiązujących przepisów (do których inwestor sytuując obiekt względem granicy działki zastosował się i legitymował się dokumentami urzędowymi - pismem Urzędu Miejskiego z dnia 20 kwietnia 1995 r. o nie wniesieniu sprzeciwu na złożone zgłoszenie budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce w Mnichowie, usytuowanego przy granicy działki), spowodowałoby pogorszenie sytuacji prawnej strony postępowania. W szczególności, w sytuacji legalnie określonego usytuowania niemożliwe byłoby prowadzenie postępowania legalizacyjnego lub też zalegalizowanie obiektu w nowym stanie prawnym, które uzależnione zostałoby od spełnienia nowych, nieistniejących w dacie wybudowania obiektu warunków technicznych. Zdaniem organu, biorąc powyższe pod uwagę, tj. art. 6 kpa, nowe warunki techniczne i fakt, iż zastosowanie nowego przepisu spowodowałoby pogorszenie sytuacji prawnej strony, która sytuując obiekt względem granicy zastosowała się do ówcześnie obowiązujących przepisów oraz racje ustawodawcy dające prymat procesowi legalizacji, należy ocenić sprawę pod kątem możliwości jej legalizacji. Reasumując organ stwierdził, że nie bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, iż sytuując obiekt względem granicy działki, inwestor spełnił wszystkie przewidziane przepisami prawa wymogi. Usytuowanie to, od daty wybudowania nie uległo zmianie. Wskazał, iż z inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej opracowanej w grudniu 2007 r. przez projektanta E. N., w oparciu m.in. o obowiązujące w dacie zakończenia budowy rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że budynek mieszkalny o wymiarach 7,11 m x 10,10 m jest to obiekt parterowy, niepodpiwniczony, z poddaszem nieużytkowym, który po wykonaniu zaleceń określonych w ekspertyzie (m.in. polegających na obcięciu części konstrukcji więźby dachowej wraz z pokryciem, wystającej poza lico ściany w kierunku granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...], stanowiącą własność J. W., na około 25 cm i wykonaniu muru wystającego ponad dach na wysokość 30 cm), nadaje się do użytkowania na cele mieszkalne, nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania. Według przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji z grudnia 2007r. budynek mieszkalny został usytuowany na działce nr ewid. [...] w linii zabudowy około 24 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej przebiegającej przez wieś M.. Ściana wschodnia znajdująca się w odległości około 1,0 m od granicy działki nr ewid. [...] , jest ścianą pełną bez otworów spełniająca rolę ogniomuru. [...] Inspektor wskazał, iż zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego (tak jak w omawianym przypadku budowy budynku przy granicy) powoduje, że nie są wymagane odległości między budynkami określone ze względu na konieczność zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego, gdyż ściana taka, tj. spełniająca rolę ogniomuru, rozdziela strefy pożarowe. W związku z tym, bez znaczenia jest podnoszony przez skarżącą zarzut dotyczący nieuwzględnienia w ekspertyzie z grudnia 2007 r. istnienia na jej działce budynku wybudowanego w 2000r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 8 września 1999 r. W ocenie organu, budynek mieszkalny o wysokości do kalenicy 4,98m, w stanie sprzed jego nadbudowy, nie mógł powodować zacieniania budynku mieszkalnego wybudowanego w 2000r. na działce J. W., którego nieuwidoczniono na mapie do inwentaryzacji powykonawczej z grudnia 2007 r., co zarzuca skarżąca, skoro jego nadbudowa na podstawie zatwierdzonego projektu i pozwolenia na budowę z dnia 12 sierpnia 2010 r. o rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, nie będzie powodować zacieniania, zasłaniania i zakłócania ciągów kominowych oraz spełnione będą wymogi, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, dotyczące poszanowania występujących w obszarze oddziaływania inwestycji interesów osób trzecich, co potwierdza dokumentacja załączona do pozwolenia na budowę z dnia 12 sierpnia 2010 r. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze J. W. zaskarżyła decyzję [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w całości, wniosła o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako niezgodnych z prawem. Skarżąca zarzuciła, że zarówno PINB w J. decyzją z 19 lutego 2014r. jak i [...] Inspektor utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy, podważyli decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 kwietnia 2011 r. Zdaniem skarżącej, na działce o szerokości 20,5 m budynek usytuowany w odległości 0,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie odpowiada warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani w dacie budowy, ani też w dacie legalizacji. Skarżąca wskazała, że w postanowieniu PINB z 22 kwietnia 2008 r. brak jest istotnego zapisu o niezgodnej z prawem odległości samowoli od granicy i doprowadzeniu tego naruszenia do stanu zgodnego z prawem, określonego przez warunki techniczno-budowlane aktualnie obowiązujące. Jej zdaniem, PINB nie mógł się ograniczyć do naruszeń przepisów wymienionych w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez projektanta, pominął jako naruszenie przepisów odległość od granicy 0,5 m, a była ona na tyle oczywista, że obowiązkowa kontrola PINB z 12 czerwca 2008 r. nie mogła jej nie zauważyć. J. W. zarzuciła, że organy orzekające w sprawie usiłują dopasować stan faktyczny (zabudowa w odległości 0,5m od granicy) do jakiegokolwiek przepisu. W jej ocenie, powoływanie się na § 12 ust. 6 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. nie może uzasadniać lokalizacji niezgodnej z przepisami. Wskazała, że literalne brzmienie przepisu nie może być naginane do sytuacji, gdyż stanowiłoby jego zmianę i zaprzepaszczenie intencji ustawodawcy. Inwestor wybudował w odległości 0,5 m od granicy, czyli nie bezpośrednio przy granicy i w odległości mniejszej niż 1,5 m, a więc stan faktyczny jest niezgodny z rozporządzeniem, nawet tym nieobowiązującym. Podniosła, że w czasie budowy nie zastosowano się do § 270 ust. 2 rozporządzenia, gdyż przepis ten dotyczył budynków usytuowanych bezpośrednio przy granicy działki. Wskazała, że poprzednia zabudowa inwestora znajdowała się w znacznym oddaleniu od granicy (co wynika również z planu sytuacyjnego datowanego na marzec 1995 r.), oraz, że ma uzasadnione podejrzenie, że plan sytuacyjny, który przedstawił inwestor, jest spreparowanym planem zagospodarowania. Zdaniem skarżącej nieprawdą jest, że inwestor sytuując budynek względem granicy nieruchomości sąsiedniej zastosował się do ówcześnie obowiązujących przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. Wskazała, że nie był i nie jest zachowany warunek odległości od granicy – bezpośrednio nie znaczy 0,5m. Ponadto nie wyrażała zgody na takie usytuowanie obiektu – ani ustnej ani pisemnej, nikt jej o zgodę nie pytał. Ponadto obowiązek uzyskania zgody sąsiada na budowę na działce sąsiedniej odnosił się jedynie do sytuacji, gdy budynek miał być wybudowany bezpośrednio przy granicy działki (nie w odległości 0,5m), albo w odległości nie mniejszej niż 1,5m. Skarżąca stwierdziła, że PINB wydając postanowienie z 22 kwietnia 2007 r. o nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia naruszeń przepisów do stanu zgodnego z prawem, nie może opierać się tylko na zaleceniach z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez projektanta albowiem postanowienie to jest dokumentem wydawanym przez organ nadzoru budowlanego i to organ, a nie projektant, odpowiada za jakość tego postanowienia. Zdaniem skarżącej, doprowadzenie samowoli do stanu zgodnego z prawem jest możliwe przez jej częściowe wyburzenie. Podniosła, że opieranie się w decyzji na nieobowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r., stanowi rażące naruszenie prawa. Wskazała też na naruszenie przepisów Prawa budowlanego, Kodeksu cywilnego oraz m.in. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 35, 77, 78, 80 i 107 kpa poprzez: 1. zastosowanie uchylonego rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r., 2. nie uwzględnienie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. 3. błędne zastosowanie § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. – stan faktyczny niezgodny z tym przepisem, 4. bezprawne pomijanie w decyzji przez WINB wyrazu "bezpośrednio" zniekształcającego treść rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r., 5. błędne uznanie, że postanowienie Starosty z 8 stycznia 2010 r. na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dotyczy legalizacji samowoli, 6. nie wyjaśnienie stanu faktycznego, nie ustosunkowano się do niezgodności w opisie, brak stanowiska organu nadzoru co do błędów i niezgodności w inwentaryzacji i ekspertyzie, o których informowała, żądając wyjaśnień (m.in. odległość samowoli od jej budynku, fundamenty, rysy i pęknięcia na ścianie parteru), 7. wydanie kolejnej naruszającej prawo decyzji, na tle tożsamego stanu faktycznego, skrajnie różniącej się od decyzji wydanej w tej sprawie przez GINB, 8. fakt, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie wziął pod uwagę wzajemnego wpływu istniejącej zabudowy na obu działkach, 9. braku nieodzownej, wnikliwej i gruntowej analizy, czy takie usytuowanie samowoli nie naruszy zasad współżycia społecznego, ani nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę (WINB cytuje tylko stwierdzenie projektanta, nie poparte żadną analizą, które jest zamieszczone w projekcie na rozbudowę, a nie w aktach dotyczących samowoli), 10. uzasadnienie wydanej decyzji dokumentacją nie mającą związku z legalizacją (projekt na rozbudowę, odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych), 11. brak sprawdzenia, czy budowa (przedmiot samowoli) nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, 12. brak w postanowieniu PINB z 22 kwietnia 2008 r. naruszenia przepisu techniczno-budowlanego polegającego na niezgodnej z warunkami technicznej lokalizacji samowoli, 13. traktowanie samowoli jako wyjątku (w decyzji WINB "wydanie aktu w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy ma charakter wyjątkowy i stanowi realizację nadrzędnych celów postępowania"), 14. nierówne traktowanie sprawcy samowoli i jego sąsiada. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 7 października 2014 r. uczestnik postępowania – R. A. wskazał, że w chwili obecnej w związku z zakończeniem prac budowlanych, udokumentowanym stosownym zaświadczeniem właściwego organu, należąca do niego działka nr [...] zabudowana jest piętrowym budynkiem mieszkalnym powstałym wskutek rozbudowy i nadbudowy pierwotnego budynku parterowego. W konsekwencji budynek, którego dotyczył jego wniosek z 31 grudnia 2007 r., obecnie przestał istnieć, ponieważ stał się częścią innego, legalnie wzniesionego obiektu, a więc dalsze procesowanie w sprawie legalizacji takiego obiektu wydaje się być bezprzedmiotowe. R. A. podkreślił, że prace związane z nadbudową i przebudową budynku były prowadzone legalnie, w oparciu o prawomocne i istniejące w obiegu prawnym rozstrzygnięcia. Dodatkowo Starosta J. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego. Dobitnym potwierdzeniem zgodności z prawem prowadzonych prac budowlanych jest decyzja Wojewody [...] ego z 3 września 2014 r. odmawiająca uchylenia decyzji Starosty J.ego z 12 sierpnia 2010 r., utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] ego z 8 października 2010 r., a więc utrzymująca w obrocie prawnym rozstrzygnięcie Starosty J.ego zatwierdzające projekt budowlany oraz udzielające mu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie udzielenia R.owi A.owi pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości M.. Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że zarówno Sąd jak i organy obu instancji związani byli w niniejszej sprawie oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 29/12. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2468/12, Lex nr 1333866). Postanowienia art. 153 p.p.s.a. oznaczają, że orzeczenie Sądu obejmuje swoim zasięgiem przyszłe postępowanie administracyjne w tej sprawie. Ocena ta wiąże także Sąd I instancji rozpatrujący skargę na zapadłe w takim postępowaniu rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Wskazanym wyżej wyrokiem z 15 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżoną decyzję [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 listopada 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem R. A. z 31 grudnia 2007 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd przesądził, że wniosek inwestora z 31 grudnia 2007 r. winien być rozpoznany w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r., nr 99, poz. 665), zwanej dalej ustawą. WSA podkreślił, że ustalenia organu wskazują, że zaistniały warunki określone w ust. 1 art. 3 ustawy, które umożliwiają legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie ust. 4 art. 3, ponieważ: - wniosek R. A. został złożony w dniu 31 grudnia 2007r. (a zatem w terminie przewidzianym w art. 3 ust. 1 ustawy), - budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego została zakończona w czerwcu 1996r., a więc upłynęło 5 lat od daty zakończenia budowy do dnia wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003r., tj. do dnia 11 lipca 2003r., - przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez organ nadzoru budowlanego. Powyższe okoliczności, wskazane przez organ dają podstawę do uznania, że w sprawie niniejszej zachodzą warunki określone w przepisie art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 10 maja 2007r. i organ powinien był badać wystąpienie przesłanek, określonych w art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej, od których spełnienia uzależnione jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Pogląd ten został w całości zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1329/12 oddalającym skargę kasacyjną od omawianego orzeczenia WSA. Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy, warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest nienaruszanie przez obiekt budowlany: 1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, 2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania. Bezspornym w sprawie jest to, że obiekt budowlany stanowiący jej przedmiot nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu zakończenia budowy, tj. w czerwcu 1996 r., co potwierdza zaświadczenie Burmistrza Miasta J. z 30 listopada 2007 r. znajdujące się w aktach sprawy. Istotę sporu stanowi natomiast odpowiedź na pytanie, czy zrealizowany przez R. A. samowolnie budynek mieszkalny spełnia przesłankę z pkt 1 ww. przepisu tj. czy nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, a konkretnie przepisów określających odległość zabudowy od granicy z sąsiednią działką. W ocenie organu II instancji, zastosowanie w tym zakresie winny znaleźć przepisy obowiązującego w dacie budowy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.). Stosownie do § 12 ust. 4 tego rozporządzenia, jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej 3 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów (a taką właśnie ścianą jest ściana budynku od strony działki nr ewid. [...] stanowiącej własność J. W.). Zgodnie z ust. 6 tego przepisu, dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Zadaniem skarżącej natomiast, zastosowanie w sprawie winien znaleźć § 12 obecnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Stosownie do jego ust. 1, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Ponadto w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273, dopuszcza się: - sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m (ust. 3 pkt 1), - sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej (ust. 3 pkt 2). Co do zasady rację ma skarżąca, że proces legalizacyjny mający na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, polega generalnie na zaakceptowaniu tylko takiej samowoli, która odpowiada przepisom budowlanym obowiązującym w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego, choć nie można w konkretnych stanach faktycznych wykluczyć wyjątków od tej reguły. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że używając w zacytowanych wyżej przepisach obu rozporządzeń tego samego określenia "bezpośrednio przy granicy", prawodawca miał na myśli możliwość usytuowanie ściany budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Odmienna wykładnia pozbawiałaby ratio legis te zapisy § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994r. oraz § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 2002r., w których mowa o odległości "nie mniejszej niż 1,5 m" od granicy z działką sąsiednią i pozostawałaby w sprzeczności z zasadą racjonalnego działania prawodawcy. Bezspornym jest także, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania usytuowany jest w odległości 0,5 – 0,7 m od granicy działki skarżącej i nie spełnia warunków z cytowanych przepisów zarówno rozporządzenia z 2002 r., jak i z 1994r. Skład orzekający w sprawie uznał jednak, że w realiach rozpoznawanego obecnie przypadku spór co do tego, które rozporządzenie ma zastosowanie przy legalizacji samowoli oraz jak należy interpretować jego przepisy w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią, pozostaje bez znaczenia prawnego. Sąd uznał bowiem, że kwestia odległości zrealizowanego już obiektu budowlanego od granicy z sąsiednią działką, pomimo, że jest o niej mowa w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy Prawo budowlane w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno - budowlanych, o jakich mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego, z którego właściciele sąsiadujących ze sobą nieruchomości mogą wywodzić swoje roszczenia o charakterze cywilno-prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 5/10, zgodnie z którym, jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia, to wadliwym byłoby uznanie - na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z przepisów Prawa budowlanego - o naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych, uniemożliwiającym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego (por. również wyroki NSA: z 5 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 1846/10 i z 27 marca 2012r., sygn. akt II OSK 42/11). Skarżąca ma przy tym możliwość obrony swoich praw wynikających z prawa sąsiedzkiego, jednak winno się to odbywać na gruncie postępowania cywilnego, toczącego się przed sądem powszechnym. Kwestie te, z dziedziny prawa cywilnego, a nie natury techniczno-budowlanej, mogą być wyłącznie regulowane ustawą, a nie rozporządzeniem określającym przepisy techniczno-budowlane o charakterze wykonawczym (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1846/10). Na poparcie przedstawionego wyżej poglądu przywołać wypada wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/2000, OTK 2001/223, w uzasadnieniu którego Trybunał rozpatrujący pytanie prawne postawione przez skład orzekający NSA w kwestii usytuowania obiektu budowlanego względem granicy działki - przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zajął stanowisko, że art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zawierający upoważnienie do wydania przez właściwego ministra rozporządzenia wykonawczego, uprawnia do określenia wyłącznie warunków techniczno-budowlanych, zaś kwestia budowy względem granicy z działką sąsiednią do tej materii nie należy, bowiem wkracza w materię zastrzeżoną dla prawa sąsiedzkiego, a więc należącą do dziedziny prawa cywilnego. Także w uzasadnieniu wyroku z 11 maja 1999 r., sygn. akt P 9/98 Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że ustawa Prawo budowlane w art. 7 ust. 1 wyraźnie określa, że za przepisy techniczno-budowlane uważa się przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, oraz przepisy określające warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. W ocenie Trybunału, materia dotycząca budowy przy granicy nieruchomości nie należy do przepisów techniczno-budowlanych. W uzasadnieniu wyroku podkreślono również, że delegacja określona w art. 7 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na uregulowanie warunków technicznych, a więc przepisów techniczno-budowlanych, nie zawiera natomiast, tak jak żaden inny przepis Prawa budowlanego, upoważnienia do jakiegokolwiek doprecyzowania, czy też uzupełnienia procedury określonej w art. 9 ustawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazujący na sposób usytuowania budynku względem działki sąsiedniej, ogranicza konstytucyjne prawo własności. Jak wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw osób, nie mogą przy tym naruszać istoty wolności i praw. Tymczasem, żaden z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie wskazuje na ograniczenie prawa własności poprzez określenie odległości od granicy nieruchomości, w której nie jest możliwe usytuowanie budynku. Takiego ograniczenia w szczególności nie zawiera ani art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w którym sformułowano delegację do wydania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, ani przepis art. 5 tej ustawy określający wymagania dotyczące inwestycji budowlanych (por. przytoczony już wyżej wyrok NSA w sprawie II OSK 42/11). Okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazują na to, że usytuowanie spornego budynku w odległości 0,5 – 0,7 m od granicy z działką skarżącej, nie powoduje zagrożenia dla żadnego ze wskazanych wyżej dóbr chronionych prawem publicznym. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, że naruszone zostały prawa sąsiedzkie w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a zwłaszcza art. 4 i 5 tej ustawy. Nie można przy tym nie zwrócić uwagi na fakt, że w piśmie z dnia 24 lutego 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K., sama skarżąca podniosła, iż ze względu na stosunki dobrosąsiedzkie nie interweniowała ani nie miała pretensji do sąsiada, gdy w latach 90-tych realizował samowolnie budynek mieszkalny. Reakcję skarżącej spowodowały natomiast budzące jej niepokój plany sąsiada, który "zamierza nadbudować w/w budynek stojący ok. 0,5 m od granicy do wysokości aż 9 m, którego stan techniczny nie jest udokumentowany". Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania jest legalizacja obiektu budowlanego wybudowanego przed 11 lipca 1998r., a więc budynku w tym kształcie, jaki istniał przed jego nadbudową i rozbudową. Taki zakres postępowania podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w uzasadnieniu wyroku z 15 marca 2012r., sygn. akt II SA/Ke 29/12 i okoliczność tę należy mieć na uwadze dokonując oceny zgodności z prawem kontrolowanej aktualnie decyzji. Budynek w tym kształcie i położeniu nie był jeszcze zarzewiem sąsiedzkiego konfliktu, który pojawił się w związku z zamiarem jego nadbudowy. Reasumując stwierdzić trzeba, iż wprawdzie organy obu instancji na poparcie swojego stanowiska przedstawiły argumentację odmienną od zaprezentowanej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, jednak ostatecznie zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. W okolicznościach sprawy spełnione zostały bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające udzielenie R. A. pozwolenia na użytkowanie samowolnie zrealizowanego budynku mieszkalnego, zgodnie z art. 3 ustawy. W tym stanie rzeczy, bez znaczenia prawnego pozostaje argumentacja skargi powołująca się na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 kwietnia 2011r. uchylającą w całości decyzję ŚWINB w K. z dnia 28 lutego 2011 r. i stwierdzającą nieważność decyzji PINB w J. z 16 czerwca 2008 r., udzielającej R. A. pozwolenia na użytkowanie. Z uwagi bowiem na związanie stanowiskiem prawnym wyrażonym w wyroku WSA w K. z 15 marca 2012r. w sprawie II SA/Ke 29/12 oraz mając na uwadze wyrażony przez Sąd w niniejszej sprawie pogląd, że przepisy § 12 rozporządzenia z 2002r. nie mają w niej zastosowania, decyzja GINB z 22 kwietnia 2011r. nie może wpływać na ocenę prawidłowości kontrolowanej obecnie decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.