I SA/Wa 241/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Minister Administracji i Cyfryzacji na podstawie art 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. K., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o wypłatę odszkodowania za utracone pożytki w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę [....] decyzją z dnia [...] nr [...], że decyzja Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie przejęcia na własność Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, położonego na terenie wsi [...] stanowiącego własność A.M., wydana została w części z naruszeniem prawa, a w części stwierdzono jej nieważność i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Decyzją Wojewody [....] z dnia [...][....] stwierdzono nieważność decyzji Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] Nr [...], w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa działek nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, udziału w ½ części działki nr [....] o pow. [...] ha, udziału w ½ części działki nr [...] o pow. [...] ha, położonych na terenie wsi [...] oraz działki nr [...] o pow. [...] ha, położonej na terenie wsi [...]. Jednocześnie stwierdzono, że powyższa decyzja Naczelnika Gminy w [...] w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa działek nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow.[...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha położonych na terenie wsi [...] i działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, położonych na terenie wsi [...], wydana została z naruszeniem prawa. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania A. K. od ww. decyzji, utrzymana została w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] znak [...]. A. K. wnioskiem z dnia 13 października 2003 r. wystąpiła do Wojewody [...] o przyznanie odszkodowania w wysokości [...] zł za szkodę powstałą na skutek wydania przez Naczelnika Gminy w [...] decyzji z dnia [...] Nr [...] z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. W dniu 29 czerwca 2004 r. wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego pismo A. K., do którego dołączyła operat szacunkowy sporządzony w dniu 28 maja 2004 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, wnosząc o przyznanie jej odszkodowania. W operacie rzeczoznawca majątkowy określił wysokość poniesionej szkody przez A. K. na kwotę [...] zł. Organ I instancji orzekając o odszkodowaniu przyjął, że wyliczona suma odszkodowania za utracone pożytki może być uwzględniona tylko w części, tj. za okres od dnia [...] (6 lat) i odpowiada to kwocie [...] zł., co wynika z wykładni zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r. (K 20/02) ogłoszonym dnia 30 września 2003 r., zgodnie z którą art. 160 § 1 k.p.a., w części ograniczającej odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej do rzeczywistej szkody, są niezgodne z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ I instancji wskazał, iż jak wynika z uzasadnienia do powyższego wyroku skutki orzeczenia niekonstytucyjności art. 160 § 1 k.p.a. w sprawach toczących się lub tych, w których w ogóle jeszcze nie wystąpiono z powództwami odszkodowawczymi, należy stosować przepisy istniejące w momencie orzekania, a więc uwzględniając fakt częściowej derogacji, z powodu niekonstytucyjności art. 160 § 1 k.p.a., dotyczących szkód wyrządzonych począwszy od dnia 17 października 1997 r. Jak wskazano w decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] A.K. występując o podjęcie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania przedstawiła operat szacunkowy, z którego wynika, że poniosła szkodę w wysokości [...] zł, na którą składa się odszkodowanie; za utratę nieruchomości o pow. [...] ha w wysokości [...] zł, w tym odszkodowanie za użytki rolne – [...] zł, grunty zalesione – [...] zł, budynki gospodarcze [...] zł, za zmniejszenie wartości budynku mieszkalnego – [...] zł, za utracone pożytki z użytków rolnych za okres 25 lat – [...] zł. Wyliczona przez rzeczoznawcę kwota odszkodowania za poniesioną szkodę z tytułu utraty użytków rolnych i leśnych, za utratę budynków gospodarczych oraz za zmniejszenie wartości budynku mieszkalnego ustalona została, jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji organu I instancji, właściwie i dlatego też przyjęta została przez organ do wydania w tym zakresie decyzji. Wnioskiem z dnia 10 września 2013 r. A. K. zwróciła się o ustalenie i wypłatę odszkodowania za utracone pożytki w związku z przejęciem na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego uzasadniając wniosek tym, że przyznając odszkodowanie na mocy ww. decyzji Wojewody [...] ograniczono wypłatę odszkodowania za utracone pożytki z 25 lat do 6 lat, co w ocenie wnioskodawczyni trudno przyjąć za słuszne, gdyż rzeczywisty okres nie pobierania pożytków wynosił 25 lat. Wskazują na powyższe A.K. wniosła o rozpatrzenie wniosku i o wypłatę odszkodowania za utracone pożytki w wysokości [...] zł za pozostały okres 19 lat wraz z odsetkami. Organ I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Na podstawie art. 61 a k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, na które służy zażalenie. W powyższej regulacji ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II Sa/Ol 893/11, CBOSA). Wniosek A.K. z dnia 10 września 2013 r. nie wszczął postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji podkreślił, że z orzecznictwa NSA wynika, że nie każde żądanie wywołuje skutek procesowy w postaci wszczęcia postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa sprawa o charakterze cywilnym należy do właściwości sądów powszechnych. Zatem Wojewoda [....] orzekł, że nie mógł więc w przedmiotowej sprawie ani wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdyż nie miał do tego podstawy prawnej, ani też umarzającej postępowanie, ponieważ żądanie o charakterze cywilnoprawnym skierowane do organu administracji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 k.p.a. Organ I instancji stosując powyższą argumentację postanowił odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. A. K. wniosła zażalenie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] twierdząc, że odmowa w sprawie wypłaty odszkodowania przez Wojewodę [...] za utracone pożytki użytków rolnych z gospodarstwa, które bezprawnie jej odebrano, jest niesłuszna i stoi w sprzeczności z elementarnym poczuciem sprawiedliwości i poczuciem sprawiedliwości społecznej. Organ II Instancji po analizie akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] uchylił postanowienie organu I Instancji z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji wskazał, że do dnia 1 września 2004 r. podstawę materialnoprawną i procesową dochodzenia roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych przez decyzje administracyjne wydane z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., m.in orzekające o przejęciu na rzecz Państwa prawa własności nieruchomości, stanowił art. 160 k.p.a. Przewidywał on w § 1 odrębną podstawę materialnoprawną, a w § 4 i 5 odrębną, administracyjnoprawną procedurę dochodzenia roszczeń od organów państwa. Przepis ten został uchylony z dniem 1 września 2004 r. na mocy art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r Nr 162, poz. 1692 z póżn. Zm. ). jednakże, zgodnie z art. 5 wspomnianej ustawy, do zdarzeń i stanów: prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy art. 160 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia jej wejścia w życie. Według organu II instancji oznacza to, iż mimo jego uchylenia, przepis art. 160 kpa znajduje zastosowanie w wypadku, gdy ostateczna decyzja powodująca szkodę, której nieważność lub niezgodność z prawem stwierdzono, została wydana przed 1 września 2004 r. Organ II instancji, orzekł, że nie znajdują natomiast zastosowania normy proceduralne określone w przepisach art. 160 § 4 i § 5 k.p.a., które pozwalają na domaganie się odszkodowania od właściwego organu w trybie administracyjnym. Art. 5 wspomnianej ustawy z dnia 17 czerwca 2005 i odnosi się bowiem jedynie do materialnych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, a nie do norm proceduralnych. Organ II instancji stwierdził, że w sprawie wypłaty odszkodowania za przejęcie z naruszeniem prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości właściwa jest droga cywilna przed sądami powszechnymi. Organ II instancji dalej argumentując stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie złożonego wniosku należy do wyłącznej kognicji sądów powszechnych, to Wojewoda [...] powinien na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. postanowieniem zwrócić wniosek wnioskodawcy A. K. pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa: a) art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż w przypadku wydania przed dniem 01 września 2004 roku. decyzji administracyjnej rozstrzygającej o obowiązku naprawienia przez organ szkody wyrządzonej wydaniem wadliwej orzeczenia administracyjnego, nie można wznowić postępowania administracyjnego dotyczącego tej decyzji z uwagi na uchylenie art. 160 §4 i 5 k p a. b) art. 6 k p a. oraz art. 7 k p a. w zw. z art 66 § 3 k p a. w zw. z art. 149 k p a. poprzez rozstrzygnięcie niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz. błędne zastosowanie reguł wykładni w procesie stosowania prawa, a także nieuwzględnienie słusznego interesu strony postępowania administracyjnego poprzez niesłuszną odmowę skarżącej drogi do wznowienia postępowania w przedmiocie dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 160 k p a. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] i poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]. Według skarżącej obydwa rozstrzygnięcia zapadły z naruszeniem powołanych przepisów prawa i z tego względu winny być uchylone. Skarżąca twierdzi, że art. 5 ustawy z 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw ma charakter przepisu intertemporalnego i musi być rozumiany tylko jako przepis wskazujący, którą procedurę w danym stanie faktycznym należało zastosować. To jest. czy występując o odszkodowanie za szkodę poniesioną na skutek wydania wadliwej decyzji, wywołującej szkodę, strona, przed ewentualnym wystąpieniem na drogę procesu cywilnego, musi roszczenie swoje najpierw realizować w trybie administracyjnym, czy też może od razu wystąpić z powództwem cywilnym. Skarżąca wskazała, że w stosunku do skarżącej zapadła decyzja rozstrzygająca o obowiązku naprawienia szkody. Decyzja ta nie została uchylona ani me wygasła. Skarżąca podkreśliła, że każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 k p a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w k p a. Skarżąca dalej argumentując wskazała, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Według skarżącej skoro wskazała decyzję i zwróciła się do organu, który wydal decyzję w dniu [...], to organ nie może odmówić wszczęcia postępowania a winien wydać rozstrzygnięcie stosownie do treści art 149 kpa Skarżąca zaznaczyła, iż źródłem szkody, o jakiej mowa w treści uchylonego art. 160 k.p.a. było wydanie wadliwej decyzji administracyjnej, jednakże dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa na podstawie tego przepisu związanych z wydaniem tej wadliwej decyzji możliwe było dopiero po wydaniu decyzji nadzorczej. A zatem to właśnie decyzja nadzorcza zamyka stan prawny umożliwiający dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa za wydanie wadliwej decyzji administracyjnej. Skarżąca zatem stwierdziła, że jeśli uprawomocnienie decyzji nadzorczej nastąpiło przed dniem 1 września 2004 r. to stosujemy przepisy dawne, jeżeli zaś po tej dacie, przepisy nowe. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt III CZP 101/08, w której stwierdzono, że zgodnie z ogólnymi regularni intertemporalnymi. do oceny złożonego zdarzenia prawnego jako całości, należy stosować ustawę, która obowiązywała w chwili, gdy zdarzył się ostatni fakt należący do złożonego stanu faktycznego danego zdarzenia. Skarżąca wskazała, że w rozpoznawanym przypadku tym ostatnim zdarzeniem jest uprawomocnienie się decyzji nadzorczej, stanowiącej prejudykat i nieodzowny warunek dochodzenia roszczenia odszkodowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, obowiązującymi w dacie jego wydania. Sąd przede wszystkim podkreśla, iż przepis art. 160 k.p.a. został uchylony ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162 poz. 1692). Uległ zatem zmianie stan prawny w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody powstałe w następstwie wydania ostatecznych decyzji administracyjnych niezgodnych z prawem. W myśl art. 5 ww. ustawy do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 160 k.p.a., w brzmieniu dotychczasowym. Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, do zdarzeń i stanów prawnych powstałych po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, tj. od dnia 1 września 2004 r. nie ma już zastosowania art. 160 k.p.a. W przedmiocie odpowiedniego trybu dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (wydaniem decyzji administracyjnej) po wejściu w życie ustawy zmieniającej kodeks cywilny, a więc od dnia 1 września 2004 r., właściwe są ogólne normy intertemporalne o charakterze procesowym. W dziedzinie prawa procesowego podstawową regułą interpretacyjną jest zasada bezpośredniego stosowania nowego prawa. Zgodnie z tą zasadą należy przyjąć, że od dnia wejścia w życie ustawy o zmianie kodeksu cywilnego (od 1 września 2004 r.) właściwe do dochodzenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez delikt administracyjny, który powstał przed tym dniem, są wyłącznie sądy powszechne. Nie ma tu znaczenia data wydania decyzji nadzorczej. Zatem zarzut skarżącej naruszenia art. 5 k.c., zdaniem Sądu jest chybiony. W związku z powyższym nie będzie miał zastosowania art. 160 § 4 i 5 k.p.a. O odszkodowaniu przysługującym od organu, który wydał wadliwą decyzję nie będzie zatem orzekał organ administracji publicznej, który stwierdził nieważność decyzji z powodu naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. albo stwierdził, w myśl art. 158 § 2 k.p.a., że została ona wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Powyższe rozważania potwierdza uchwała Sądu Najwyższego podjęta w pełnym składzie Izby Cywilnej z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt III CZP 112/10 (publ. OSNC 2011 r. nr 7-8, poz. 75). W powołanej uchwale Sąd Najwyższy rozważał kwestie rozgraniczenia stosowania art. 160 k.p.a. do "zdarzeń i stanów prawnych" powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej k.c., tj. 1 września 2004 r. oraz ustanowionego z mocą od tego dnia art. 4171 § 2 k.c. Uwzględniono przy tym, iż w art. 417¹ § 2 k.c. nie przewidziano specjalnego trybu dochodzenia roszczeń, ani nie unormowano odrębnie, wzorem art. 160 k.p.a., przedawnienia. W wyniku dokonanej analizy Sąd Najwyższy uznał, iż art. 160 k.p.a. stanowi podstawę odpowiedzialności za szkody wyrządzone podjęciem przed dniem 1 września 2004 r. ostatecznych decyzji administracyjnych nawet jeżeli ich nieważność lub wydanie z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono po tym dniu. Dotyczy to jednak wyłącznie art. 160 § 1, 2 i 3 k.p.a., a także, choć z innych przyczyn – art. 160 § 6 k.p.a. Tak więc, po wejściu w życie ustawy nowelizującej kodeks cywilny., art. 160 k.p.a. stosuje się tylko w zakresie dotyczącym określenia czynu niedozwolonego i przesłanek odpowiedzialności (§ 1 do 3), a także przedawnienia (§ 6). Nie stosuje się natomiast w zakresie trybu dochodzenia roszczeń (§ 4 i 5). Zdaniem Sądu Najwyższego, choć nie wynika to wprost z art. 5 ustawy nowelizującej, to wniosek taki wyprowadzić można z ogólnej procesowej normy intertemporalnej - zasady bezpośredniego stosowania nowego prawa. Według Sądu Najwyższego: "Zgodnie z tą zasadą należy przyjąć, że od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej właściwe do dochodzenia roszczenia za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją administracyjną podjętą przed tym dniem jest bez względu na datę wydania ostateczne decyzji nadzorczej tylko postępowanie przed sądami powszechnymi." W uchwale wskazano, iż wykładnia taka znajduje potwierdzenie w ustawie nowelizującej ordynację podatkową (ustawa z 16 listopada 2006 r., Dz. U. Nr 217, poz. 1590). Nie stoi zaś jej na przeszkodzie praktyka dalszego, po wejściu w życie ustawy nowelizującej kodeksu cywilnego, występowania przez strony o odszkodowanie w postępowaniu przed organami administracji. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, iż sprawa nie należy do właściwości organów administracji. Trafnie przy tym organ odwoławczy przypomniał, że stosownie bowiem do art. 66 § 3 k.p.a. jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu. Organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania administracyjnego w sprawie, której nie jest kompetentny rozstrzygnąć w drodze władczego aktu administracyjnego. Roszczenie odszkodowawcze za delikt administracyjny stanowi sprawę cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c., a do rozpoznawania odszkodowania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne (art. 2 § 1 k.p.c.). Zatem zarzut skarżącej naruszenia art. 6 k p a. oraz art. 7 k p a. w zw. z art 66 § 3 k.p.a. w zw. z art. 149 k p a, biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz stan faktyczny w ocenie Sądu jest nieuzasadniony. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności dla przedmiotowej sprawy. Nie można również zarzucić organowi odwoławczemu, że uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w sytuacji gdy sprawa nie wymaga dodatkowych wyjaśnień a jedynie wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 66 § 3 k.p.a., a zatem że działał z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Wydanie bowiem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. naruszałoby zasadę dwuinstancyjności. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270, ze zm.) orzekł jak sentencji wyroku.