VII SA/Wa 885/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz G. S. kwotę 760 (słownie: siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej k.p.a.), oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1632 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych związanych z utwardzeniem drogi dojazdowej gruntowej, o nieustabilizowanej powierzchni na działkach prywatnych właścicieli o nr ew. [...], 78[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], odchodzącej od ul. [...]w W. oraz oświetlenia tej drogi. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. S.. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]lutego 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania G. S., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne. W związku z pismem G. S. w sprawie robót budowlanych polegających na budowie oświetlenia ulicznego oraz utwardzenia drogi przy ul. [...]w W., przedstawiciel Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził w dniu [...] czerwca 2013 r. czynności kontrolne w ww. sprawie. Podczas oględzin ustalono, że na działce nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w W. trwają roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Obiekt realizowany jest na podstawie decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2011 r., nr [...]. Budynek zlokalizowany jest przy drodze dojazdowej od ul. [...]. Droga dojazdowa utworzona została z działek prywatnych właścicieli, którzy udostępnili część swoich nieruchomości tworząc ciąg pieszo-jezdny. Na powyższe ustanowiono prawo służebności gruntowej przechodu i przejazdu opisane w księdze wieczystej na rzecz każdoczesnych właścicieli działek. Przedmiotowy ciąg pieszo-jezdny wysypany został destruktem asfaltowym na podłożu gruntowym. Ponadto na terenie nieruchomości nr ew. [...]z obrębu [...] przy ogrodzeniu na metalowym słupie o wysokości 4,5 m zamontowano oprawę oświetleniową z żarówką ledową, zasilaną z własnej instalacji budynku. Podczas oględzin nie stwierdzono zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] uznając, iż utwardzenie powierzchni drogi dojazdowej gruntowej o nieustabilizowanej powierzchni na działkach prywatnych właścicieli o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], odchodzącej od ul. [...]w W. oraz oświetlenie tej drogi, nie mieści się w klasyfikacji robót budowlanych do których mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy, wskazał na wstępie, że niniejsze postępowanie w ramach nadzoru budowlanego zostało wszczęte w sprawie robót budowlanych związanych z utwardzeniem drogi dojazdowej gruntowej o nieustabilizowanej powierzchni oraz oświetlenia tej drogi. Sprawa zaś legalności "przeprowadzenia mediów" podniesiona w odwołaniu, może być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem powiatowym. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ powiatowy podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Z materiału dowodowego wynika, iż dojazd do działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w W. został utworzony z działek prywatnych właścicieli, którzy udostępnili część swoich nieruchomości tworząc ciąg pieszo-jezdny. Używanie w tym kontekście pojęcia "droga dojazdowa", ma w opinii organu, znaczenie jedynie potoczne, gdyż nie można uznać, iż przedmiotowy dojazd stanowi drogę w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 ww. ustawy, drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Dojazd do działki przy ul. [...] w W. nie spełnia natomiast powołanych wyżej przesłanek. Ponadto, organ odwoławczy zaznaczył, że nawiezienie "luźnego i przemieszczającego się destruktu asfaltowego" nie stanowi robót budowlanych podlegających reglamentacji przepisom Prawa budowlanego. Nawiezienie na powierzchnię działki destruktu asfaltowego, w wyniku czego powstaje droga o nieustabilizowanej nawierzchni nie jest utwardzeniem powierzchni gruntu w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Nie wiąże się bowiem z umożliwieniem wchłaniania wód opadowych do gruntu, co jest w opinii organu wojewódzkiego konieczna cecha utwardzenia. Tym samym brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w tejże sprawie. Organ nadzoru budowlanego II instancji wskazał także, iż zamontowanie oprawy oświetleniowej z żarówką ledową na metalowym słupie również nie stanowi robót, których wykonanie objęte byłoby obowiązkiem uprzedniego dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia właściwego organu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. pkt 3b ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi podlega wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przedmiotowe oświetlenie posiada wysokość poniżej 3 m, więc jego instalacja nie wymagała zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu. W opinii organu odwoławczego, zasadnym było więc umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ dodał także, że ewentualne szkody poniesione przez skarżącą z tytułu wykonania spornych inwestycji nie podlegają rozstrzyganiu przed organami nadzoru budowlanego, lecz stanowić mogą podstawę roszczeń z zakresu prawa cywilnego dochodzonych przed sądem powszechnym. Skargę na powyższą decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G.S., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na przyjęciu, wbrew przedstawionej i wykazanej przez skarżącą rzeczywistości, że przedmiot postępowania administracyjnego był ograniczony do kontroli legalności utwardzenia nawierzchni na drodze sąsiadującej z nieruchomością skarżącej przy ulicy [...], 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej przez organ I i II instancji, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11, art. 8 k.p.a. i art. 140 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności i zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu z dnia 27 grudnia 2013 r., nie odniesienie się do wszystkich wypowiedzi i twierdzeń podnoszonych w trakcie postępowania, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niesprostanie wymogom uzasadnienia prawnego decyzji, 3) mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 3 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną jego wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że droga biegnąca w kierunku południowym i granicząca na odcinku 30 metrów z nieruchomością skarżącej nie ma cech budowli, - art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie wymaga zgłoszenia utwardzenie nawierzchni dokonane przez właścicieli nieruchomości, położonych na działkach ew. przy ulicy [...] od [...], tj. od numeru [...]do numeru [...], a nie jak podano w przedmiotowej decyzji do działki nr [...] ([...]), - art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie zbadanie, czy budowa ogrodzenia została poprzedzona dokonaniem zgłoszenia budowlanego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z wnioskiem o: 1) zbadanie legalności budowy oświetlenia na działce nr [...]w obrębie [...], 2) sprawdzenie, czy utwardzenie drogi graniczącej z jej posesją od strony zachodniej odpowiada prawu, 3) zbadanie legalności usytuowania mediów w drodze usytuowanej równolegle do ulicy [...]od strony zachodniej, 4) zbadanie zaniechania doręczenia G. S. pozwolenia na budowę domu na działce ewidencyjnej nr [...], 5) sprawdzenie, czy ogrodzenie od strony nowo wybudowanego domu na działce [...]jest zgodne z obowiązującymi przepisami. G. S. stwierdziła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się wyłącznie do objęcia materią rozstrzygnięcia kwestii budowy oświetlenia oraz utwardzenia drogi na długości wzdłuż działki skarżącej. Pozostała materia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego nie znalazła odzwierciedlenia w decyzji. Podobnie postąpił organ odwoławczy. Skarżąca zarzuciła, iż w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy, szczątkowo przeprowadzając jedyny środek dowodowy - oględziny. Wizyta inspektora nadzoru budowlanego na gruncie sprowadziła się do opisania rzeczywistości na odcinku 30 metrów bieżących gruntu, w całkowitym oderwaniu od realiów w terenie. Wnioski zaś Powiatowego Inspektora pozostają w opozycji do obrazów utrwalonych na zdjęciach wykonanych w czasie oględzin. Strona zaznaczyła, że poczynając od ulicy [...] w kierunku południowym poprzez działki ewidencyjne od numerach od [...]do [...]została zbudowana droga o utwardzonej powierzchni, ograniczona od strony wschodniej krawężnikiem betonowym i oświetlona na całej swojej długości. Wykonano odwodnienie drogi poprzez wysypanie pasa gruntu od strony nieruchomości skarżącej częściowo żwirem. Twierdzenie organów, że jest to nawierzchnia nieustabilizowana i odpowiada - dla celów porównawczych - drodze żwirowej, jest nadużyciem. Na drodze został wylany asfalt, umocnionymi maszynami budowlanymi, zaś wykonane oświetlenie oraz krawężnik wskazują, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a co najmniej utwardzenie nawierzchni. Zdaniem skarżącej, nieprawdą jest także, że położona na tej drodze nawierzchnia jest nieustabilizowana i ma właściwości przemieszczenia się. Dopatrując się daleko idącej analogii odwołała się ona do tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt: II SA/Lu 840/07, w którym zawarto pogląd, że "Przez utwardzenie gruntu należy bowiem rozumieć taki efekt działań, który doprowadza do trwałej zmiany charakteru podłoża, polega na połączeniu z podłożem materiału utwardzającego w sposób na tyle trwały, że skutek utwardzenia nie podlega usunięciu w efekcie zwykłego korzystania z takiego podłoża. Jakkolwiek zatem utwardzenie może ulegać zniszczeniu, wymagać napraw czy poddawać się rozbiórce, to ta ostatnia winna być efektem celowo podjętych działań, a nie zwykłego korzystania z dokonanego utwardzenia." G. S. stwierdziła, że równolegle do ulicy [...], od strony zachodniej za rzędem budynków, na całej jej długości powstała ulica z pełną infrastrukturą i urządzeniami technicznymi - oświetleniem, krawężnikiem, odwodnieniem, pokryta stabilną nawierzchnią, w której to drodze zlokalizowano media. Dodała nadto, iż utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, stosownie jednak do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy podlega zgłoszeniu właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, co nie nastąpiło w tym stanie faktycznym. Skarżąca podała także, że nie są znane jej przyczyny, dla których organy nie zbadały zarzutów, co do usytuowania mediów w drodze, kwestii ogrodzenia i doręczenia pozwolenia na budowę, odsyłając ją do inicjowania odrębnych postępowań administracyjnych lub po prostu przemilczając jej wnioski. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje zgodnie z art. 105 § 1 kpa wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. /por. wyrok NSA z dnia 26 września 2001 r. sygn. akt V SA 381/01 Lex nr 78917/. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i doktryną prawa bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego – takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego. /por. wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r. sygn. akt II SA 70/98 Lex nr 43205/. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]jak i [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie przyjęli, że w sprawie brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego gdyż nawiezienie działki, stanowiącej ciąg pieszo-jezdny destruktem asfaltowym nie jest utwardzeniem powierzchni gruntu. Na rozprawie w dniu 30 października 2014r. (k.50) uczestnik postępowania M. D. wyjaśnił, że dojazd do działek nie był nigdy wylany asfaltem, a " na drogę został nawieziony destrukt asfaltowy, ubity i czymś tam polany". Takie prace zdaniem Sądu świadczą właśnie o utwardzeniu gruntu. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. Z art. 30 ust. 1 pkt.2 prawa budowlanego utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych wymaga dokonania zgłoszenia. Przepis ten nie zawiera w swej treści jakichkolwiek ograniczeń – ani co do powierzchni utwardzonej, ani w jaki sposób ma być wykonane utwardzenie działki, ani tym bardzie, jakim celom może ono służyć Utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 5 wbrew twierdzeniom skargi nie jest zaliczane do budowli, a w zasadzie winno być zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt.9 prawa budowlanego), a więc urządzeń technicznych, które z natury pozostają w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełniają funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe korzystanie z tego obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 9 prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W powyższej definicji legalnej urządzenia budowlanego, jako przykłady urządzeń budowlanych wprost wymienia się przejazdy nie określając ich parametrów technicznych. Zatem wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu, aby mogło być zaliczane do urządzeń budowlanych w rozumieniu art.3 pkt. 9 prawa budowlanego, powinno być związane z obiektem budowlanym, zapewniając możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2012r. sygn. akt II OSK 1283/11). Zrealizowana droga dojazdowa do działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]jest funkcjonalnie powiązana z usytuowanymi na tych działkach budynkami mieszkalnymi i ewidentnie zapewnia możliwość użytkowania tych budynków zgodnie z ich przeznaczeniem (innego dojazdu do nich brak). Zgodzić można się z organami orzekającymi w sprawie, iż zamontowanie oprawy oświetleniowej z żarówką ledową na słupie poniżej 3 m zasilaną z własnej instalacji budynku nie mieści się w klasyfikacji robót budowlanych do których zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego, a zatem brak byłoby podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w tym zakresie, a ewentualne szkody z tytułu wykonania tego oświetlenia mogą stanowić podstawę roszczeń dochodzonych przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilny. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organy orzekające nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny, co stanowi naruszenie art.7. 77 i 107 § 3 kpa. Jak wynika również z wyjaśnień uczestnika postępowania M. D. złożonych na rozprawie, co jest zgodne z pismami skarżącej znajdującymi się aktach w tym również wnioskiem o wszczęcie postępowania - w sprawie nie chodzi o zamontowanie jednej oprawy oświetleniowej, ale o ciąg słupów energetycznych oświetlających drogę dojazdową. Kwestię tę należy wyjaśnić – czy tak posadowione lampy podlegają reglamentacji prawa budowlanego. Rozpoznając sprawę ponownie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadzi wnikliwie, zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie wyjaśniające i mając powyższe rozważania na uwadze wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie gdyż w ocenie Sądu nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Nie istnieją okoliczności, które czyniłyby wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwe. Organ I instancji powinien rozpoznać sprawę merytorycznie, bowiem nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania skoro istnieje sprawa i jest osoba, która w tej sprawie domaga się konkretnego rozstrzygnięcia. Tak więc w przedmiotowej sprawie decyzje organów nadzoru budowlanego I i II instancji nie odpowiadają prawu, gdyż zostały naruszone przepisy–art.7, art.77, art.107 § 3 i art. 105 § 1 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 § 1 ust 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm./. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 wymienionej wyżej ustawy. .