VI SA/Wa 2364/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. i Z. Z. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 541/11, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2013 r. w sprawie ze skargi M. Z. i Z. Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu partii nawozu niezgodnie z warunkami ustawy, z określeniem terminu jej wycofania oraz nałożeniem opłaty sankcyjnej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W marcu 2011 r. M. Z. i Z. Z., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd) skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych [...] grudnia 2011 r., którą stwierdzono, że wprowadzili do obrotu partię nawozu niezgodnie z warunkami ustawy o nawozach i nawożeniu; którą określono termin wycofania owej partii i nałożono opłatę sankcyjną. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 541/11 i postanowieniem z 13 marca 2013 r. odrzucona. Orzeczenie to stało się prawomocne od 18 kwietnia 2013 r. 18 lipca 2014 r. (data nadania) M. Z. i Z. Z. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie ww. postępowania, tj. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 541/11. Jako podstawę wznowienia powołano "art. 243 par. 2 p.p.s.a." podano fakt, że Sąd Apelacyjny w [...][...]lutego 2013 r. wydał w sprawie o sygn. akt [...] wyrok, którym orzekł, że spółka cywilna skarżących nie może być stroną postępowania administracyjnego. Skarżący w wyroku tym upatrują możliwość wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z 13 marca 2013 r., gdyż dotyczyło ono decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydanej na skutek postępowania administracyjnego gdzie, jako stronę tego postępowania potraktowano właśnie spółkę cywilną skarżących. W skardze zawarto informację, iż skarżący Z. Z. o orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w [...][...]lutego 2013 r. o sygn. akt [...], dowiedział się 5 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Zatem możliwość żądania wznowienia postępowania, dotyczy tylko tych postępowań, które zakończone zostały wydaniem orzeczeń (wyroków, postanowień), które stały się prawomocne, tj. nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy, ani nie ma możliwości ich uchylenia, tudzież zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a., ponieważ są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Nadto, aby żądanie wznowienia postępowania było skuteczne, musi być oparte na ustawowych podstawach wznowieniowych, określonych w przepisach art. 271-273 p.p.s.a., a tryb rozpoznania takich spraw określa art. 280 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. A zatem jednoczesne spełnienie powyżej wymienionych warunków, daje dopiero skuteczną podstawę do żądania wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 541/11, o wznowienie której skarżący wnieśli, zakończyła się ona prawomocnym od 18 kwietnia 2013 r. postanowieniem, którym Sąd odrzucił skargę. Zatem, skoro orzeczenie kończące postępowanie, o którego wznowienie skarżący wnieśli jest prawomocne, Sąd uznał, że skarżący mieli prawo złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 541/11, bowiem został spełniony jeden z warunków skutecznego złożenia przedmiotowej skargi. Wobec powyższego kolejną czynnością Sądu jest wstępne badanie samej skargi o wznowienie postępowania, na posiedzeniu niejawnym, pod względem formalnym. Na tym etapie Sąd bada czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i czy jest wniesiona w terminie, przy czym powyższej oceny dokonuje na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie lub zawartych w uzupełnieniu owej skargi. Sąd z urzędu nie ma bowiem obowiązku prowadzić postępowania wznowieniowego w zakresie istnienia podstaw wznowienia (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 446/04, podobnie Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 24 maja 1982 r., sygn. akt II CO 1/82). Sąd przypomina, że jako podstawę wznowienia skarżący wskazali "art. 243 par 2 p.p.s.a.". Wobec tego, że ów przepis nie stanowi żadnej podstawy wznowieniowej Sąd w oparciu o uzasadnienie skargi o wznowienie doszedł do przekonania, że skarżący błędnie wskazali go zamiast art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. wznowienia można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zdaniem Sądu z przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że chodzi o późniejsze wykrycie okoliczności tj. dowiedzenie się o ich istnieniu w czasie, w którym powołanie ich w zakończonym postępowaniu było niemożliwe. Wykrycie, o którym mowa w tym przepisie odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas nie zgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom. Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę, czy też nawet orzekający w sprawie Sąd. Okoliczności te muszą przy tym istnieć w trakcie zakończonego postępowania, ale nie były nim objęte. Muszą być też tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy (tak m. in. w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1557/11). W przeciwnym bowiem razie skarga o wznowienie postępowania służyłaby naprawianiu błędów strony popełnionych przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 624). W pierwszej kolejności Sąd zajmie się sytuacją M. Z., w związku ze złożeniem przez niego ww. skargi o wznowienie. Jak już wcześniej wskazano obaj skarżący w skardze o wznowienie, wniesionej 18 lipca 2014 r., powołują się na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] lutego 2013 r. W ocenie Sądu wyroku tego w żadnym razie nie sposób uznać za nową okoliczność w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, bowiem był on znany M. Z. przed wydaniem, a tym bardziej uprawomocnieniem się ww. postanowienia o odrzuceniu skargi na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] lutego 2011 r. Jak wynika z akt sądowych oznaczonych sygn. [...] i [...] (k. 339 akt) M. Z. wyrok sądu powszechnego z [...] lutego 2013 r. odebrał osobiście dnia [...] marca 2013 r. Natomiast postanowienie sądu administracyjnego, w sprawie której wznowienia się obecnie domaga, zapadło 13 marca 2013 r. i zostało mu doręczone 18 marca 2013 r. (k. 415 akt VI SA/Wa 541/11). Zatem M. Z. miał możliwość posłużenia się w postępowaniu, którego wznowienia teraz żąda, ww. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] lutego 2013 r., składając go np. jako załącznik do skargi kasacyjnej od postanowienia z 13 marca 2013 r., czego nie uczynił z sobie tylko wiadomych powodów. Stąd też Sąd uznał, że w niniejszej sprawie w stosunku do M. Z. zaszła przesłanka odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, określona w art. 280 § 1 p.p.s.a. Warto w tym miejscu podnieść, że brak ustawowej postawy wznowienia postępowania powoduje, że nie ma potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu wniesienia samej skargi. Odnośnie skargi o wznowienie postępowania złożonej przez Z. Z., Sąd ustalił, że skarżący nie był wprawdzie stroną postępowania zakończonego ww. wyrokiem sądu powszechnego z [...] lutego 2013 r., ale jak wynika z akt sądowych tamtej sprawy – k. 237, [...] maja 2012 r. odebrał korespondencję kierowaną do M. Z. Dowodzi to tego, że Z. Z. mógł mieć wiedzę o toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniu z powództwa M. Z. Sąd stanął na stanowisku, że z twierdzeń i oświadczeń złożonych przez samego skarżącego wypływają wątpliwości. Zdaniem Sądu Z. Z. nie wykazał w sposób jednoznaczny, a tym samym przekonywujący, kiedy rzeczywiście powziął informację/wiedzę o ww. wyroku sądu powszechnego z [...] lutego 2013 r. Wątpliwości Sądu w tej kwestii zrodziły się w związku z faktem, że w niniejszej sprawie skarżący w piśmie z 16 lipca 2014 r. (k. 2 niniejszych akt sądowych) oświadczył, że o wyroku tym dowiedział się 5 maja 2014 r. Jednocześnie Sąd zauważa, że w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1049/14 już w piśmie z 21 marca 2014 r. (k. 8 akt sądowych VI SA/Wa 1049/14), pod którym widnieje podpis Z. Z., przywołany został ww. wyrok z [...] lutego 2013 r., co mogłoby sugerować, że Z. Z. już dnia 21 marca 2014 r., tj. podpisując to pismo, dowiedział się o istnieniu ww. wyroku. Ostatnie wnioskowanie w ocenie Sądu jest tym bardziej uzasadnione, że do pisma tego zostało załączone ksero sentencji wyroku. Powyższe powoduje, że Sąd nie ma możliwości rzetelnego zbadania czy w przypadku Z. Z. wyrok z [...] lutego 2013 r. można potraktować jako nową okoliczność w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., a także ocenić terminowość wniesienia samej skargi o wznowienia postępowania. Mając na uwadze, że to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania powyższych okoliczności oraz fakt, że postępowanie o wznowienie postępowania ma charakter wyjątkowy, Sąd uznał, że także w stosunku do Z. Z. ziściła się przesłanka odrzucenia skargi o wznowienie postępowania określona w art. 280 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.