VII SA/Wa 1531/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] znak: [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na K. i J. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) z tytułu nadbudowy parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi na piętro usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. B. [...] we wsi L. gm. I. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zażalenie na postanowienie organu powiatowego z dnia [...] lutego 2010 r. złożyła W. S., dalej skarżąca. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia W. S. na postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. B. [...] we wsi L. gm. I. W dniu 16 listopada 2004 r. pracownicy powiatowego inspektoratu przeprowadzili wizję lokalną na w/w nieruchomości. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, murowany, częściowo podpiwniczony, wybudowany według oświadczenia inwestora w 1984 r. bez decyzji o pozwoleniu na budowę. W dacie przeprowadzania kontroli przy budynku prowadzone były roboty budowlane związane z jego nadbudową i dobudową. Stwierdzono, że nadbudowana została kondygnacja nad istniejącym budynkiem parterowym, wykonana z bloków gazobetonowych. Wykonano także więźbę dachową drewnianą odeskowaną i pokrytą papą. W protokole z oględzin zapisano, że stan robót jest zaawansowany, budynek jest w stanie surowym bez stolarki okiennej. Ustalono także, że do pierwszej kondygnacji dobudowano schody zewnętrzne żelbetonowe. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] wstrzymał roboty budowlane, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, prowadzone przy rozbudowie budynku mieszkalnego, stanowiącej własność K. i J. W. oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia: zaświadczenia Wójta Gminy I. o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku w/w planu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z właściwymi opiniami oraz oświadczenia o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po przedłożeniu przez K. i J. W. wymaganej dokumentacji organ powiatowy w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał postanowienie Nr [...], w którym ustalił dla K. i J. W. opłatę legalizacyjną, w związku z samowolnym wykonaniem rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych). Zażalenie na w/w postanowienie wniosły K. W. oraz W. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. wnieśli W. S. oraz K. i J. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 186/08 i sygn. akt VII SA/Wa 187/08 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 6 kwietnia 2007 r., a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. W uzasadnieniu wyroków Sąd wskazał, że nie ustalono zakresu samowolnej rozbudowy budynku, jak i daty wykonywania robót budowlanych przy budowie budynku. Jak zauważył Sąd inwestorzy twierdzą, że rozpoczęli budowę w latach 80 — tych XX w., zaś W. S. twierdzi, iż część obiektu dobudowano w 2001 r. a następnie nadbudowano piętro w 2004 r. Sąd zarzucił brak ustaleń co do zgodności budowy z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu rozważenia wymaga, czy możliwa jest legalizacja nadbudowy zrealizowanej na budynku wykonanym w 1984 r. prawdopodobnie bez wymaganego pozwolenia na budowę. W dniu 7 października 2008 r. przeprowadzono ponowną kontrolę obiektu i stwierdzono, że "budynek mieszkalny dwukondygnacyjny z poddaszem, częściowo podpiwniczony z dachem dwuspadowym krytym blachą. Strop żelbetowy na belkach stalowych, drewniany pomiędzy piętrem i poddaszem. Budynek w stanie surowym zamkniętym. Parter wykończony i użytkowany. Piętro bez stropu nad kondygnacją w stanie surowym." W związku z rozbieżnościami, co do daty wykonywania poszczególnych części budynku mieszkalnego, odebrano wyjaśnienia od stron i świadków pod rygorem odpowiedzialności karnej. T. W., K. W. i A. W. zeznali, że budowę budynku mieszkalnego rozpoczęto w 1984 r. i w pierwszym etapie - do początku lat 90- tych XX w. (1992 r.) - zrealizowano parter wraz z podpiwniczeniem budynku. W II etapie w maju 2004 r. zrealizowano nadbudowę piętra i nowe zadaszenie. Z kolei W. S. w dniu 19 listopada 2008 r. zeznała, że budowę realizowano w trzech etapach: w 1984 r. wybudowano parter i rozpoczęto jego użytkowanie, w 2001 r. rozbudowano parter od strony ul. B. i wykonano częściowe podpiwniczenie (na dowód wskazała mapę inwentaryzacyjną datowaną na 9 lutego 1998 r.). natomiast budowę piętra rozpoczęło w 2004 r., a dach pokryto blachą w 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych prowadzonych przy nadbudowie parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi na piętro zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej własność Państwa K. i J. W. oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia: zaświadczenia Wójta Gminy I. o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku w/w planu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z właściwymi opiniami oraz oświadczenia o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] organ powiatowy nałożył na K. i J. W. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem. Odwołanie od w/w decyzji wniosła W. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 13 stycznia 2010 r. K. i J. W. złożyli wymagane postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. dokumenty. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nałożył na K. i J. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł z tytułu nadbudowy parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi na piętro bez wymaganego pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., po rozpatrzeniu zażalenia W. S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zasadnie wszczął procedurę legalizacyjną samowoli budowlanej na działce nr ew. [...] położonej przy ul. B. [...] we wsi L. gm. I. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ nadzoru budowlanego ustalił, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny został rozbudowany i nadbudowany w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestorzy nie uzyskali wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Procedura legalizacyjna wskazana w art. 49 Prawa budowlanego obejmuje obowiązek sprawdzenia przez właściwy organ administracji dokumentacji budowlanej, co do zgodności z obowiązującymi przepisami, a końcowym jej etapem jest ustalenie i nałożenie na inwestora opłaty legalizacyjnej. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, które w ocenie organu odwoławczego spełniają wymogi określone przepisami techniczno-budowlanymi, dlatego też kolejnym etapem postępowania było nałożenie opłaty legalizacyjnej. Do tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar (art. 59f oraz art. 59g), z tym że stawka opłaty, wynosząca obecnie - zgodnie z art. 59f ust. 2 - 500 zł, ulega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wskazał, że przepisy nie różnicują wysokości opłaty od stopnia zaawansowania robót budowlanych i będzie ona obliczana zawsze według wzoru określonego w art. 59f ust. 1 razy 50. W przypadku nadbudowy budynku parterowego opłata legalizacyjna wyniesie 50000 zł (stawka opłaty 500 zł razy 50, razy współczynnik kategorii obiektu budowlanego - 2. razy współczynnik wielkości obiektu budowlanego - 1, tj.: 500 x 50 x 2 x 50000 zł). Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dacie budowy parterowego budynku mieszkalnego teren działki nr ew. [...] objęty był ustaleniami Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego wsi L. Gmina S. zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Gminy S. Nr [...] z dnia [...] września 1989 r., który obowiązywał do 2001 r. Zgodnie z ustaleniami planu teren działki przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą i bliźniaczą, z możliwością wymiany budynków mieszkalnych w złym stanie technicznym i adaptacji istniejącej zabudowy w dobrym i średnim stanie technicznym, a także realizacji nowej zabudowy. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu wskazującej, że budynek usytuowany został za blisko granicy działki W. S., organ odwoławczy wskazał, że budynek parterowy nie narusza przepisów techniczno - budowlanych, obowiązujących w dacie jego budowy (§ 12 rozporządzenia Ministra Administracji. Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), co umożliwia jego legalizację po opłaceniu opłaty legalizacyjnej. Budowa zlokalizowana jest prawie na całej swej długości ok. 80 cm od granicy działki nr ew. [...], jedynie w narożniku południowym odległość ta wynosi ok. 1,60 m. Działka skarżącej na odcinku wybudowanego budynku pełni funkcję sięgacza dojazdowego z ul. B. i niemożliwa jest zabudowa w tym miejscu. Odległości pomiędzy budynkami znajdującymi się na działce nr ew. [...], a legalizowanym budynkiem mieszkalnym jest większa niż 8 m, co znajduje odzwierciedlenie w materiale geodezyjnym zgromadzonym w aktach sprawy. Zrealizowana nadbudowa nie narusza także obecnie obowiązujących warunków technicznych. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75. poz. 690) obowiązującego w dacie orzekania: "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (czyli 3 m i 4 m ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi) od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szer. 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych." Organ odwoławczy wskazał, że wniesienie przez inwestora opłaty legalizacyjnej będzie stanowiło podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest powinnością organu i elementem koniecznym do zakończenia procedury legalizacyjnej. Ustawodawca nie przewiduje możliwości odstąpienia od jej wyliczenia i nałożenia. Nieuiszczenie wskazanej opłaty stanowi podstawę do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej - art. 49 ust.3 Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do zmniejszenia lub umorzenia opłaty legalizacyjnej, gdyż jej wysokość wyłączona została spod uznania organów administracyjnych i jest określona jednoznacznie przez obowiązujące przepisy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. wniosła W. S. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu podniosła, że organy nie wyjaśniły daty i zakresu realizacji poszczególnych etapów samowoli budowlanej. Skarżąca zarzuciła narzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz nieuwzględnienie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyrokach z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 186/08 oraz sygn. akt VII SA/Wa 187/08, a także w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2220/09 w sprawie ze skargi skarżącej w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Podniosła, że organy pominęły, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości obejmującej dwie działki ewidencyjne, tj. działkę nr [...], którą w sprawie uwzględniono, oraz nieuwzględnionej działki nr [...]. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącej, nie było podstaw do nałożenia na inwestorów opłaty legalizacyjnej. Z opisanych okoliczności jednoznacznie wynika, iż organy nadzoru budowlanego w sposób bezprawny zalegalizowały samowolnie zrealizowany budynek. Nie przeprowadziły postępowania dowodowego nawet w minimalnym, wymaganym w tego rodzaju sprawach zakresie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1216/10 na rozprawie zawiesił postępowanie sądowe na zgodny wniosek stron. Po podjęciu postępowania (postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r.) sprawie został nadany nowy numer VII SA/Wa 42/14. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 42/14 Sąd zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć J. W. (uczestnika) oraz w związku z koniecznością ustalenia następców prawnych zmarłego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 42/14 Sąd podjął zawieszone postępowanie. Sprawie została nadana nowa sygn. akt VII SA/Wa 1531/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nakładające na K. i J. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) z tytułu nadbudowy parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi na piętro usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. B. [...] we wsi L. gm. I. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po wcześniejszym uchyleniu wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 186/08 i sygn. akt VII SA/Wa 187/08 postanowień w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej, a także wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2220/09 w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. Mając na uwadze zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego ponownie rozpoznając sprawę wyjaśniły ją zgodnie z wytycznymi Sądu. Przede wszystkim wskazać należy, że co także podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2220/09, że: "Jeżeli obiekt budowlany wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę przed datą 1 stycznia 1995 r., zostanie następnie przebudowany (rozbudowany, nadbudowany) po tej dacie, także bez wymaganego pozwolenia, to nie ma do niego zastosowania przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., nawet gdyby postępowanie administracyjne (w sprawie tej pierwszej samowoli) zostało wszczęte przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W takiej sytuacji wymagane jest zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż nie ma tu tożsamości obiektów budowlanych, bowiem ten pierwszy obiekt nielegalnie zbudowany przed 1 stycznia 1995 r. został przebudowany, bez wymaganego pozwolenia, po tej dacie przez samego inwestora. Nie może więc też być mowy o kontynuacji postępowania administracyjnego wszczętego przed ww. datą, gdyż jeśli nawet było takie wszczęte, to faktycznie dotyczyło ono innego obiektu." W niniejszej sprawie ma miejsce taka sytuacja. Organ powiatowy ustalił bowiem, że przeprowadzona w dniu 7 października 2008 r. kontrola wykazała, że na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. B. [...] we wsi L. gm. I. dokonano nadbudowy parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi na piętro bez wymaganego pozwolenia na budowę, co zostało przez organ dostatecznie stwierdzone i udokumentowane. W związku z rozbieżnościami, co do daty wykonywania poszczególnych części budynku mieszkalnego organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające m. in. przesłuchał: T. W., K. W. i A. W., którzy zeznali, że w II etapie budowy rozpoczętej w 1984 r. zrealizowano nadbudowę piętra i nowe zadaszenie w maju 2004 r. Także skarżąca W. S. potwierdziła, że budowę piętra rozpoczęło w 2004 r., a dach pokryto blachą w 2006 r. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], po dokonaniu powyższych ustaleń, niewadliwie rozpoznał sprawę na podstawie przepisów ustawy Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, prawidłowo wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych prowadzonych przy nadbudowie parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi na piętro zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia: zaświadczenia Wójta Gminy I. o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku w/w planu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z właściwymi opiniami oraz oświadczenia o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Złożenie tych dokumentów umożliwiło prowadzenie przez organ I instancji w oparciu o art. 49 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego dalszego postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej. Ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej organ dokonał na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów art. 59f ust. 1 w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez rachunkowe obliczenie iloczynu stawki opłat (s) - 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) - 2,0 i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) - 1,0. W ocenie Sądu zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu. Rozpoznając ponownie sprawę organy zastosowały się do wytycznych zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 186/08 i sygn. akt VII SA/Wa 187/08. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo wyjaśniły i oceniły stan faktyczny sprawy. Twierdzenia skarżącej oraz przedłożone przez nią dokumentów nie podważyły tych ustaleń. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że są one bezzasadne. Podnoszona przez skarżącą okoliczność braku uwzględnienia działki nr ewid. [...] pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż działka ta nie graniczy z nieruchomością inwestycyjną dz. ew. [...]. Dodatkowo wskazać należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1530/14 oddalił skargę skarżącej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. B. [...] we wsi L. gm. I. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.