I SA/Gl 942/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, del. Sędzia SO Dorota Kozłowska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), następnie zamiennie oznaczanej w skrócie: o.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu odwołania A1 S.A. w W. [obecnie: A S.A. w W.] z dnia 21 sierpnia 2012 r. od decyzji Prezydenta Miasta T.z dnia [...] nr [...], którą określono odwołującej się wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008 r. w kwocie [...]zł, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i określiło wysokość tego zobowiązania na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w odwołaniu z dnia 21 sierpnia 2012 r. od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., a także art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia oznaczanej także w skrócie: u.p.o.l. Podkreśliło, że odwołanie zawierało zakwestionowanie dopuszczalności kwalifikowania telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem odwołującego się organ nie ustalił ani tego, czy spełniają one definicję budowli z u.p.o.l., ani ich wartości. Nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. W motywach swego rozstrzygnięcia Kolegium uznało za zasadne podzielenie poglądu organu pierwszej instancji, zgodnie z którym pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać wyłącznie na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a z przepisów tych wynika, że telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią sieć techniczną połączoną w całość techniczno-użytkową, czyli są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W obszernym uzasadnieniu tej kwalifikacji posiłkowało się dorobkiem zarówno orzecznictwa sądowego, jak i doktryny, zwracając szczególną uwagę na to, że istnienie tych obiektów i ich powiązanie w pewną całość jest wszak niezbędne do osiągnięcia celu w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Kolegium zaaprobowało również przyjęty przez organ pierwszej instancji sposób obliczenia podstawy opodatkowania, zaznaczając zarazem, że uchylenie decyzji przez ten organ wydanej było konieczne ze względu na dostrzeżone przypadki dwukrotnego opodatkowania tego samego środka trwałego (budowli). W ramach prezentacji dowodów w oparciu, o które organ pierwszej instancji, ustalił podstawę opodatkowania budowli, Kolegium wymieniło: dwie odrębne deklaracje na 2006 r., dowody przyjęcia środka trwałego do używania w 2006 r. i w 2007 r. oraz przedłożony przez Spółkę wykaz inwestycji, które wpłynęły na zmianę podstawy opodatkowania między 2007 r. a 2008 r. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że organ pierwszej instancji nie mógł opierać się na danych wynikających z deklaracji za 2008 r., albowiem Spółka wskazała, że wartość budowli w niej podana jest błędna. Poza tym wartość ta nie znajdywała oparcia w materiale zgromadzonym w sprawie (przedłożonych dokumentach księgowych). Za podstawę ustaleń w tym zakresie nie mógł posłużyć również przedstawiony przez Spółkę wyciąg z ewidencji środków trwałych. Nie pozwalał on bowiem na jednoznaczne ustalenie, jakie budowle w nim wykazane znajdują się w granicach Miasta T., gdyż zawierał zestawienie obiektów zlokalizowanych na większej powierzchni, niejednokrotnie nie precyzując ich położenia lub wskazując łączną wartość tych z nich, które zajmowały obszar więcej niż jednej gminy. Ponadto był niekompletny, co wynikało z jego porównania z pozostałymi dokumentami księgowymi. Także wyjaśnienia składane przez Spółkę w tym zakresie wątpliwości tych nie rozwiały. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki zażądał uchylenia decyzji zaskarżonej i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 191 w związku z art. 155 § 1, art. 188 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez "nieuwzględnienie wyjaśnień strony co do prawidłowej podstawy opodatkowania, pomimo tego, że organ nie wskazał jego zdaniem prawidłowej podstawy opodatkowania wynikającej z ewidencji środków trwałych"; 2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ponieważ jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określona w tym przepisie; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, choć po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 nie może już budzić wątpliwości, że również w stanie prawnym obowiązującym do 16 lipca 2010 r. nie podlegały one opodatkowaniu tym podatkiem. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji i decyzja zaskarżona zostały wydane bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, gdyż organy nie ustaliły, ani tego czy istniał przedmiot opodatkowania (czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), ani jaka jest jego wartość (nie określono podstawy opodatkowania). Nie zgromadziły żadnych dowodów potwierdzających istnienie związku techniczno-użytkowego linii kablowych z kanalizacją kablową. Poza tym rozstrzygnięcia podjęły w oparciu o niepełny materiał dowodowy, przyjmując, że wątpliwości co do charakteru i położenia niektórych środków trwałych są wystarczającym powodem do tego, by wyjaśnienia Spółki w tym zakresie kwestionować i pomijać przy ustalaniu podstawy opodatkowania. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji złożony przed dniem wniesienia skargi w niniejszej sprawie, zaś postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie wobec umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi na decyzję wydaną w sprawie nieważności niniejszej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 7 listopada 2014 r. za Kolegium nie stawił się nikt. Z kolei obecny na tym posiedzeniu pełnomocnik Spółki oznajmił, że wnosi i wywodzi jak w skardze, podkreślając przy tym, że Kolegium zignorowało wskazanie przez niego wartości spornej kanalizacji w toku postępowania odwoławczego i zwracając uwagę, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1042/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, a myśl art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie więc, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do jej uchylenia stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. wskutek nieprzedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 o.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 o.p., oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za badany rok podatkowy oprzeć się na danych wskazanych w poprzednich deklaracjach i dokumentach księgowych. O słuszności jego kwalifikacji przemawia także wzgląd na to, że – mimo wezwań do udostępnienia danych – Spółka uniemożliwiła ustalenie wartości budowli na podstawie danych z ewidencji środków trwałych, ograniczając się do przedstawienia wyciągu z tego dokumentu, który nie pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń w omawianym zakresie. Odwoływanie się w tej kwestii do zasady, zgodnie z którą, to na organie ciąży obowiązek wykazania zasadności opodatkowania obiektów niezadeklarowanych przez podatnika, było zatem nieuprawnione. Nie jest bowiem dopuszczalne, by podatnik, nie ujawniając organowi podatkowemu wszystkich danych pozostających wyłącznie w jego dyspozycji, mógł następnie skutecznie podnosić zarzut podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie niezupełnego z tego powodu materiału dowodowego. W tym miejscu warto dodać, że do podstawy opodatkowania za rok 2008 organy podatkowe przyjęły wartość budowli zadeklarowanych za 2006 r. (w dwóch odrębnych deklaracjach) oraz wartość budowli oddanych do użytku w 2006 r. i 2007 r. przy czym wartości te wynikały z dowodów przyjęcia środka trwałego do używania w 2006 r., z pisma Spółki z dnia 14 stycznia 2011 r. zmieniających podstawę opodatkowania budowli pomiędzy rokiem 2007 a 2008 oraz wyjaśnień organu pierwszej instancji co do wartości środków trwałych przyjętych do używania w 2007 r. i objętych przesłanymi przez podatnika dowodami OT, które nie zostały ujęte w wykazie budowli. Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że przy ustaleniu wartości budowli nie mógł opierać się na deklaracji podatnika za 2008 r. bowiem deklarowana wartość była błędna. W postępowaniu odwoławczym Spółka wskazała wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r. wyjaśniając, że wartość ta została ustalona na podstawie przesłanego wcześniej organowi nośnika CD, zaś do pisma z dnia 17 kwietnia 2013 r. przedłożyła wykaz linii kablowych. Z uwagi na powstałe wątpliwości organ odwoławczy wezwał Spółkę o ich wyjaśnienie wskazując okoliczności mające wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania związane m. in. z pismami strony złożonymi w postępowaniu odwoławczym, w tym w zakresie przedmiotów opodatkowania znajdujących się wyłącznie na obszarze właściwości organu pierwszej instancji (T.) według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r. W odpowiedzi Spółka nadesłała wydruk z ewidencji środków trwałych w obszarze miasta T., wskazując jednocześnie na znajdującą się w aktach sprawy płytę CD z wyciągiem z ewidencji środków trwałych Spółki zawierającym dane o wszystkich środkach trwałych dla obszaru Pionu Administracji (Spółki), w ramach którego znajduje się miasto T., na podstawie której można dokonać weryfikacji wartości linii kablowych. Analizując przedstawione dokumenty Kolegium stwierdziło, że na ich podstawie prawidłowe opodatkowanie spornych budowli było niemożliwe, gdyż wskazany wciąg był niekompletny, nie wszystkie środki trwałe z płyty CD przyporządkowane zostały do konkretnej miejscowości, bądź nie zostały ujęte w wykazie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, zaś niektóre pozycje ujęte w przedstawionym wyciągu mają charakter zbiorowy, a więc dotyczą więcej niż 1 gminy. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że odstępując od ustalenia wartości linii kablowych na podstawie ewidencji środków trwałych wziął pod uwagę to, że podatnik, mimo wezwań, nie udokumentował zaistnienia zdarzeń w majątku Spółki pomiędzy 2006 a 2008 r., w wyniku których nastąpiłoby zmniejszenie stanu i wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej począwszy od 2006 r. Dlatego też poczyniło ustalenia w oparciu o inne wiarygodne dowody, w tym deklaracje dotyczące lat poprzednich oraz oświadczenia Spółki co do przyczyn zwiększenia wartości budowli pomiędzy 2006, 2007 i 2008 r., przyjmując za punkt wyjścia wartość zadeklarowaną przez Spółkę w 2006 r. jako tę, która zawierała wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Kolegium zauważyło, że Spółka wyjaśniając przyczyny zmniejszenia deklarowanej wartości budowli w 2007 r. wskazała jedynie na wyłączenie wartości spornych linii oraz przedstawiła dodatkowe dokumenty dotyczące tych budowli ze wskazaniem ich wartości. Na podstawie tych dowodów (dokumentów) organ odwoławczy ustalił prawidłową wartość budowli stwierdzając, że podstawa ich opodatkowania ustalona w decyzji pierwszoinstancynej została zawyżona poprzez ich częściowe dwukrotne zaliczenie do opodatkowania. Oceniając dokonaną przez organ odwoławczy ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w zakresie ustalenia wartości spornych budowli przy przyjęciu wartości w oparciu o deklarację za 2006 r. Sąd uznał, że postępowanie to nie naruszało przepisu art. 191 O.p. i było zgodne z przepisami art. 180 i art. 181 O.p. Skoro bowiem dane przedstawione przez Spółkę nie mogły być prawidłowo zweryfikowane wobec wskazanych braków, a jednocześnie podatnik przedkładając zestawienie wartości linii kablowych wyłączonych z opodatkowania w 2008 r. nie udokumentował przyczyn zmniejszenia wartości tych obiektów względem roku 2006, to organ odwoławczy nie mógł swych ustaleń oprzeć na oferowanych przez stronę dokumentach dotyczących środków trwałych. Prawidłowo zatem Kolegium uznało za właściwe ustalenie spornych wartości w oparciu o deklarację za 2006 r. i bez uwzględnienia wartości deklarowanych przez Spółkę w tym wynikających z wykazu środków trwałych i zestawienia obiektów wyłączonych z opodatkowania za rok 2008, oceniając te dowody za niewiarygodne lub uniemożliwiające wyliczenie tych wartości. W konsekwencji nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie ustalonej przez Kolegium wartości budowli (kabli). W tej materii jedynie dodania wymaga, że w myśl tego przepisu wartości ustalonej na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego, stanowiącej podstawę amortyzacji w tym roku, nie pomniejsza się o dokonane odpisy amortyzacyjne, co zdaniem Sądu oznacza tyle, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie "przekładają się" na wartość budowli w podatku od nieruchomości skoro wartość tę przyjmuje się – dla określenia podstawy opodatkowania – w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. sprowadzający się do konkluzji, że podatkiem od nieruchomości objęto linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Organy obu instancji prawidłowo bowiem zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu u.p.o.l. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Definicja obiektu budowlanego, zawarta w ustawie Prawo budowlane, wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość (sieć), status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartości tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie jest też zasadne odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, ponieważ znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości: jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w rozpatrywanym przypadku budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Nie może umknąć uwadze, że koncepcja ta jest akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok dnia z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08; obydwa orzeczenia dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) także uznały, że jeżeli przepisy Prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny z kablem. Dlatego przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości nie można z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla kanału telekomunikacyjnego, który w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego razem z kanałem tworzy całość użytkowo-techniczną, a zatem budowlę. Pogląd ten wypowiedziano też w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362, a także Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07, w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05 czy w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08. Przyjdzie wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "w przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno-użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno-użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadne przy tym jest odnotowanie, że podobną ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08) oraz z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 867/09, II FSK 1010/09, II FSK 1343/09 i II FSK 1468/09; wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Końcowo wskazać wypada, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (dostęp: www.trybunal.gov.pl) umorzył postępowanie ze skargi konstytucyjnej Spółki w sprawie zbadania zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W postanowieniu tym Trybunał stwierdził, że Spółka nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie przypomniał, że od 17 lipca 2010 r. znowelizowano Prawo budowlane i zmieniono definicję budowli oraz dodano pojęcie "obiekt liniowy". Jak zauważył "konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia budowla kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym – możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (zob. pkt II.3. uzasadnienia postanowienia). Podkreślił zarazem, że wyrok wydany w sprawie o sygn. P 33/09 ma charakter zakresowy i odnosi się do "podziemnych wyrobisk górniczych" oraz "obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach", a nie "przewodów telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej". W opisanej sytuacji Sąd, uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.