VII SAB/Wa 61/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. i P. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie wybudowania budynku przy ulicy [...] w [...] I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, II. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych), IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na rzecz skarżących M. W. i P. W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. i P. W. jest bezczynność organu – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w sprawie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na nieruchomości przy ul. [...] w [...], na podstawie decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]o pozwoleniu na budowę (opatrzonej klauzulą ostateczności, pomimo wniesionego przez skarżących odwołania). Skarżący zarzucili ww. organowi naruszenie art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 12 § 1, art. 8 oraz art. 6 k.p.a., a to z uwagi na niezałatwienie sprawy i niewydanie decyzji, opieszałe i nieefektywne prowadzenie postępowania, nieinformowanie o przyczynach zwłoki i niewyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny z tytułu bezczynności, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ww. budynku. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. Ostatecznie, decyzje organów obu instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 206/11. W efekcie ponownego rozpatrzenia sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]nakazał inwestorowi tj. [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] dokonanie całkowitej rozbiórki budynku jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na tę decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. A. W. i P. W.. Skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/13. Pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o treści ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 października 2013 r. i przesłał kopię tego wyroku organowi. W związku z brakiem podejmowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego jakichkolwiek czynności w okresie pierwszych trzech miesięcy prowadzenia postępowania, a także upływem terminów przewidzianych na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., skarżący w dniu 22 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wnieśli do organu wyższego stopnia – Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ramach którego wskazali, że organ pierwszej instancji nie rozpatrzył ponownie i nie wydał w terminie określonym w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. decyzji inwestycji w sprawie inwestycji przy ul. [...] w [...], zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, w postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżących. Pismem z dnia 16 maja 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do organu pierwszej instancji o przekazanie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, relacji z podejmowanych działań w ww. sprawie po wydaniu przez WSA w Warszawie w dniu 30 października 2013 r. wyroku wraz z kopiami najważniejszych działań. W dniu 22 maja 2014 r., tj. dopiero po otrzymaniu ww. wezwania od organu drugiej instancji do przekazania relacji z podejmowanych działań, organ pierwszej instancji wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...]o przesłanie wydruku z mapy ewidencyjnej z wypisem z rejestru gruntów dotyczącego działki o nr ewid. [...]z obrębu [...]przy ul[...]w [...] oraz z działek sąsiadujących. W tym samym dniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał [...] Sp. z o.o. do złożenia oświadczenia w przedmiocie daty powzięcia informacji o złożonych odwołaniach od decyzji Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...] października 2007 r. oraz dokumentów mogących potwierdzić tę datę. Ponadto, w piśmie z dnia 23 maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Sądu Rejonowego [...] o udzielenie informacji, czy w posiadaniu Sądu są akta, dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie skarżących za bezzasadne i odmówił wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji opisał czynności podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 22 i 23 maja 2014 r. i wskazał, że w związku z powyższym organ pierwszej instancji nie pozostaje w bezczynności w ww. sprawie. Dalej, w uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje w bezczynności. Nie rozpatrzył bowiem opisanej sprawy i nie wydał decyzji. W sprawie nie został zachowany żaden z terminów na załatwienie sprawy, co więcej – organ nie zawiadomił stron o braku załatwienia sprawy w terminie, z podaniem przyczyn zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. W konsekwencji wywiedziono, że w sprawie doszło nie tylko do przekroczenia terminów ustawowych na załatwienie sprawy, ale także do bezpodstawnej zwłoki w zakresie podejmowanych przez PINB działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Wskazano przy tym, że pierwsze czynności, w ramach niezbędnego postępowania wyjaśniającego, zostały podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawie cztery miesiące po przesłaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organowi pierwszej instancji informacji o treści wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/13, i to dopiero po podjęciu przez skarżących interwencji w sprawie bezczynności i złożeniu zażalenia na bezczynność oraz zwróceniu się przez organ drugiej instancji o przekazanie relacji w sprawie podejmowanych działań w postępowaniu w sprawie inwestycji przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przed wydaniem decyzji, musiał wyjaśnić kwestie wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 1272/13 z dnia 30 października 2013 r. Polegały one m. in. na ustaleniu daty otrzymania przez inwestora informacji odnośnie wpływu odwołań od decyzji zezwalającej na budowę budynku przy ul. [...] w [...], kto winien być adresatem decyzji, a także które roboty budowlane przeprowadzono w okresie pomiędzy wydaniem decyzji Wojewody [...], a także które roboty wykonano po tym czasie. Po ocenie całości zgromadzonego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową [...] obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego [...], czterech jednobrzmiących egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]w [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Ponadto, nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej [...]w [...] doprowadzenie ściany północnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], posiadającej otwór drzwiowy i otwór okienny, do stanu zgodnego z przepisami w zakresie zachowania odpowiedniej odległości od granicy z sąsiednią działką, która winna spełniać wymagania określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez ich zamurowanie materiałem spełniającym wymagania obowiązujących przepisów prawa oraz zapewnienie alternatywnego dostępu do pomieszczenia komory śmietnikowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 52 p.p.s.a. oraz art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnieść po wyczerpaniu zażalenia do organu wyższego stopnia, a w braku takiego organu – wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Orzekając w tej kategorii spraw, sąd administracyjny kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Dostrzegając powyższe zauważyć trzeba, że rozpoznawana skarga należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy sprawy objętej kognicją tego sądu na mocy art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nadto, wskazać trzeba, że skarga ta jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżący stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyczerpali tryb zaskarżenia przysługujący w takich przypadkach w postępowaniu administracyjnym. Przechodząc do meritum sprawy zauważyć natomiast należy, iż celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie dostrzec trzeba, iż ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podejmuje stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne wystąpienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz brak jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne zaistnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany wydać akt lub podjąć czynność oraz, czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy powoduje konieczność uwzględnienia skargi. Zatem, bezczynność występuje wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub niespiesznie prowadzi postępowanie, nie podejmując rozstrzygnięcia lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też aktu czy czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przy czym zarówno w literaturze i judykaturze podkreśla się, iż dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2004 r. sygn. akt I SAB 287/03, Lex nr 156902; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis" Warszawa 2004, s. 84). Zaznaczyć przy tym należy, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym uruchomionym skargą na bezczynność, sąd ogranicza się wyłącznie do ustalenia czy organowi można przypisać opisany powyżej stan, tj. stan bezczynności. Przedmiotem oceny sądu w takim postępowaniu staje się bowiem jedynie kwestia, czy stan bezczynności organu w danej sprawie zachodzi, a jeśli tak, to czy nakazanie organowi załatwienia sprawy jest na datę orzekania przez sąd dopuszczalne, uzasadnione i celowe. W przypadku skargi na bezczynność, przedmiotem kontroli nie jest więc określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wskazać też trzeba, iż zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Art. 35 § 1 i 3 k.p.a. stanowi zaś, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (v. art. 35 § 5 k.p.a.). Niedotrzymanie przez organ terminu wynikającego z cyt. przepisów na załatwienie sprawy oznacza jego bezczynność. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć na wstępie wypada, iż rozpoznawana skarga dotyczy postępowania prowadzonego przez PINB [...] z wniosku skarżących, przy czym - tego etapu, który miał miejsce po wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzji nr [...]. Decyzją tą uchylono zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zatem, na skutek wskazanej decyzji organu odwoławczego, organ powiatowy zobligowany był do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Bezsporne przy tym pozostaje, że w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie, decyzja taka nie zapadła, a została wydana dopiero w dniu [...] lipca 2014 r., po kilkukrotnym przekroczeniu terminów ustawowych przewidzianych w przepisach art. 35 k.p.a. W konsekwencji, należy w tym miejscu zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63) orzekł, że: "umarza się postępowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". W wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1381/13 Naczelny Sąd Administracyjny, w kontekście przytoczonej uchwały i art. 149 p.p.s.a. stwierdził, iż "(...) z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania." NSA przyjął następnie, że jeżeli do daty orzekania przed sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie administracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również i z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie, w powyżej przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, iż przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Przypomnieć należy, iż art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia, lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2390/12 (Lex nr 1341597) formułując tezę, iż "Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w jego całokształcie ustanawia niezależne od siebie przesłanki, które miałyby stanowić odrębną podstawę orzekania dotyczącą zobowiązania organu do wydania aktu i odrębną podstawę orzekania – stwierdzania rażącego charakteru przewlekłości (bezczynności). Przesłanki te nie pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i brak zobowiązania organu do wydania aktu – zastosowania środka określonego w ustawie, nie wyklucza orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości (bezczynności)". W efekcie -dostrzegając powyższe- Sąd orzekając w niniejszej sprawie przyjął, iż postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku). Skoro bowiem przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez Sąd, doszło do wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], to tym samym bezczynność będąca przedmiotem skargi przestała istnieć i brak było podstaw do zobowiązania organu w ww. zakresie. Jednocześnie Sąd uznał, kierując się przedstawioną powyżej wykładnią art. 149 p.p.s.a., że choć odpadła podstawa do zobowiązania organu do wydania aktu, to nadal istnienie podstawa do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności. Dokonując oceny w tej kwestii Sąd stwierdził, iż bezczynność organu, która wystąpiła w sprawie, miała charakter rażący. W tym kontekście Sąd wziął pod uwagę, iż obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ powiatowy powstał na skutek ww. decyzji kasacyjnej organu II instancji z dnia [...]kwietnia 2013 r. Decyzję kasacyjną z dnia [...]kwietnia 2013 r., organ powiatowy otrzymał w dniu 8 kwietnia 2013 r. (k. 362 akt adm.), a wobec tego od tej daty biegł termin na załatwienie sprawy w I instancji. Wprawdzie, wskazana decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale nie zapadło orzeczenie o wstrzymaniu jej wykonania, a wobec tego organ powiatowy prowadząc postępowanie nie mógł skutecznie zasłaniać się trwającym postępowaniem sądowoadministracyjnym. Nie mógł również zasłaniać się brakiem akt administracyjnych, a to z uwagi na przekazanie ich w związku z innym postępowaniem, czy to do organu wyższego stopnia, czy to do sądu administracyjnego. Przekazanie akt administracyjnych nie może powodować, że organ nie prowadzi postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji organ powinien bowiem tak zorganizować prowadzone postępowanie administracyjne, aby po przekazaniu akt (albo ich odpowiednio przygotowanej kopii), nie uległo ono całkowitemu zahamowaniu. Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie, bierne oczekiwanie na załatwienie sprawy przez sąd administracyjny i zwrot akt może być oceniane tylko jako bezczynność organu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SAB/Wa 51/10, Lex nr 954344). Zatem, raz jeszcze wskazać należy, iż PINB [...] zobligowany był do wydania decyzji w sprawie, na skutek decyzji organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą otrzymał w dniu 8 kwietnia 2013 r., a decyzję tę wydał dopiero w dniu [...] lipca 2014 r., a więc po ponad roku, zamiast w terminie co najwyżej dwóch miesięcy. W toku tego postępowania ani razu, pomimo takiego obowiązku, nie poinformował stron o terminie załatwienia sprawy i przyczynie zwłoki, czym naruszył przepisy art. 36 k.p.a. Nadto, czynności w sprawie po otrzymaniu (przy piśmie [...]WINB z dnia [...] stycznia 2014 r.) wyroku Sądu z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1271/13 (kontrolującego ww. decyzję kasacyjną organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r.) i akt sprawy, podjął dopiero po kilku miesiącach, a precyzyjnie – po interwencji skarżących w trybie art. 37 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, jak i kierując się treścią ww. art. 149 p.p.s.a., Sąd uznał w efekcie, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To też uzasadniało uwzględnienie wniosku skarżących o wymierzenie organowi grzywny. Miarkując jej wysokość Sąd wziął pod uwagę oczywiste niezastosowanie się przez organ powiatowy do art. 35 i art. 36 k.p.a., jak i długość prowadzenia postępowania, ale też wydanie decyzji przez wskazany organ. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.