VII SAB/Wa 62/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. i P. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie wybudowania budynku przy [...] w [...] I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych), IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na rzecz skarżących M. W. i P. W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. i P. W. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w sprawie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na nieruchomości przy ul. [...] w [...], na podstawie decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]o pozwoleniu na budowę (opatrzonej klauzulą ostateczności, pomimo wniesionego przez skarżących odwołania). Skarżący zarzucili ww. organowi naruszenie art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 12 § 1, art. 8 oraz art. 6 k.p.a., a to z uwagi na niezałatwienie sprawy i niewydanie decyzji, opieszałe i nieefektywne prowadzenie postępowania, nieinformowanie o przyczynach zwłoki i niewyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny z tytułu przewlekłości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ww. budynku. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. Ostatecznie, decyzje organów obu instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 206/11. W efekcie ponownego rozpatrzenia sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]nakazał inwestorowi tj. [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] dokonanie całkowitej rozbiórki budynku jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na tę decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. A. W. i P. W.. Skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/13. Pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o treści ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 października 2013 r. i przesłał kopię tego wyroku organowi. W związku z brakiem podejmowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego jakichkolwiek czynności w okresie pierwszych trzech miesięcy prowadzenia postępowania, a także upływem terminów przewidzianych na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., skarżący w dniu 22 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wnieśli do organu wyższego stopnia – Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ramach którego wskazali, że organ pierwszej instancji nie rozpatrzył ponownie i nie wydał w terminie określonym w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. decyzji w sprawie inwestycji przy ul. [...] w [...], zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, w postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżących. Pismem z dnia 16 maja 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do organu pierwszej instancji o przekazanie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, relacji z podejmowanych działań w ww. sprawie po wydaniu przez WSA w Warszawie w dniu 30 października 2013 r. wyroku wraz z kopiami najważniejszych działań. W dniu 22 maja 2014 r., tj. dopiero po otrzymaniu ww. wezwania od organu drugiej instancji do przekazania relacji z podejmowanych działań, organ pierwszej instancji wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...]o przesłanie wydruku z mapy ewidencyjnej z wypisem z rejestru gruntów dotyczącego działki o nr ewid. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w [...] oraz z działek z nią sąsiadujących. W tym samym dniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał [...] Sp. z o.o. do złożenia oświadczenia w przedmiocie daty powzięcia informacji o złożonych odwołaniach od decyzji Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] października 2007 r. oraz dokumentów mogących potwierdzić tę datę. Ponadto, w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Sądu Rejonowego[...]o udzielenie informacji, czy w posiadaniu Sądu są akta, dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie skarżących za bezzasadne i odmówił wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji opisał czynności podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 22 i 23 maja 2014 r. i wskazał, że w związku z powyższym organ pierwszej instancji nie pozostaje w bezczynności w ww. sprawie, niemniej stwierdził, iż postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób przewlekły. Dalej, w uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje w bezczynności, a postępowanie w sprawie prowadzone jest przez niego przewlekle. Organ ten nie rozpatrzył bowiem opisanej sprawy i nie wydał decyzji. W sprawie nie został zachowany żaden z terminów na załatwienie sprawy, co więcej – organ nie zawiadomił stron o braku załatwienia sprawy w terminie, z podaniem przyczyn zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. W konsekwencji wywiedziono, że w sprawie doszło nie tylko do przekroczenia terminów ustawowych na załatwienie sprawy, ale także do bezpodstawnej zwłoki w zakresie podejmowanych przez PINB działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Wskazano przy tym, że pierwsze czynności, w ramach niezbędnego postępowania wyjaśniającego, zostały podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawie cztery miesiące po przesłaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organowi pierwszej instancji informacji o treści wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/13, i to dopiero po podjęciu przez skarżących interwencji w sprawie bezczynności i złożeniu zażalenia na bezczynność oraz zwróceniu się przez organ drugiej instancji o przekazanie relacji w sprawie podejmowanych działań w postępowaniu w sprawie inwestycji przy ul. [...] w [...]. Podniesiono, iż czynności podejmowane przez skarżony organ noszą znamiona pozorności, opieszałości i przewlekłości, a postępowanie prowadzone jest nieefektywnie, co koliduje z zasadą uregulowaną w art. 12 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przed wydaniem decyzji, musiał wyjaśnić kwestie wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 1272/13 z dnia 30 października 2013 r. Polegały one m. in. na ustaleniu daty otrzymania przez inwestora informacji odnośnie wpływu odwołań od decyzji zezwalającej na budowę budynku przy ul. [...] w [...], kto winien być adresatem decyzji, a także które roboty budowlane przeprowadzono w okresie pomiędzy wydaniem decyzji Wojewody [...], a także które roboty wykonano po tym czasie. Po ocenie całości zgromadzonego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową [...] obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego [...], czterech jednobrzmiących egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Ponadto, nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...] doprowadzenie ściany północnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], posiadającej otwór drzwiowy i otwór okienny, do stanu zgodnego z przepisami w zakresie zachowania odpowiedniej odległości od granicy z sąsiednią działką, która winna spełniać wymagania określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez ich zamurowanie materiałem spełniającym wymagania obowiązujących przepisów prawa oraz zapewnienie alternatywnego dostępu do pomieszczenia komory śmietnikowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 52 p.p.s.a. oraz art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnieść po wyczerpaniu zażalenia do organu wyższego stopnia, a w braku takiego organu – wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Orzekając w tej kategorii spraw, sąd administracyjny kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Dostrzegając powyższe zauważyć trzeba, że rozpoznawana skarga należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy sprawy objętej kognicją tego sądu na mocy art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nadto, wskazać trzeba, że skarga ta jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżący stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyczerpali tryb zaskarżenia przysługujący w takich przypadkach w postępowaniu administracyjnym. Przechodząc do meritum sprawy zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wskazać też należy, iż przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłości postępowania". Niewątpliwie pojęcie to, wprowadzone do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązujące od 11 kwietnia 2011 r. (od kiedy to, weszła w życie wskazana nowelizacja, wprowadzająca instytucję przewlekłego postępowania – v. art. 37 § 1 k.p.a. oraz skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania – v. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Wskazał na to NSA m. in. w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 (Lex nr 1233717), oraz w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 (Lex nr 1228235). W tym ostatnim Sąd kasacyjny podał, że "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238)." Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć na wstępie wypada, iż rozpoznawana skarga dotyczy postępowania prowadzonego przez PINB [...] z wniosku skarżących, przy czym - tego etapu, który miał miejsce po wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzji nr [...]. Decyzją tą uchylono zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zatem, na skutek wskazanej decyzji organu odwoławczego, organ powiatowy zobligowany był do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Bezsporne przy tym pozostaje, że w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie, decyzja taka nie zapadła, a została wydana dopiero w dniu 23 lipca 2014 r., tj. po przeprowadzeniu -w ocenie Sądu- postępowania w sposób nieefektywny, a to z uwagi na podejmowanie czynności w dużych odstępach czasu. Wobec wydania w sprawie przez organ powiatowy decyzji (już po wniesieniu niniejszej skargi), należy w tym miejscu zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63) orzekł, że: "umarza się postępowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". Przy czym, w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1381/13 Naczelny Sąd Administracyjny, w kontekście przytoczonej uchwały i aktualnego brzmienia art. 149 p.p.s.a. dostrzegł, iż wskazany przepis zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził także m. in. w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2390/12 (Lex nr 1341597) formułując tezę, iż "Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w jego całokształcie ustanawia niezależne od siebie przesłanki, które miałyby stanowić odrębną podstawę orzekania dotyczącą zobowiązania organu do wydania aktu i odrębną podstawę orzekania – stwierdzania rażącego charakteru przewlekłości (bezczynności). Przesłanki te nie pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i brak zobowiązania organu do wydania aktu – zastosowania środka określonego w ustawie, nie wyklucza orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości (bezczynności)". W efekcie -dostrzegając powyższe- Sąd orzekając w niniejszej sprawie przyjął, iż postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku). Skoro bowiem przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez Sąd, doszło do wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], to tym samym brak było podstaw do zobowiązania organu w ww. zakresie. Jednocześnie Sąd uznał, że choć odpadła podstawa do zobowiązania organu do wydania aktu, to nadal istnienie podstawa do oceny charakteru stwierdzonej przewlekłości. Dokonując oceny w tej kwestii Sąd stwierdził, iż przewlekłość organu, która niewątpliwie wystąpiła w sprawie, miała charakter rażący. W tym kontekście Sąd wziął pod uwagę, iż obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ powiatowy powstał na skutek ww. decyzji kasacyjnej organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Decyzję kasacyjną z dnia [...] kwietnia 2013 r., organ powiatowy otrzymał w dniu 8 kwietnia 2013 r. (k. 362 akt adm.), a wobec tego od tej daty biegł termin na załatwienie sprawy w I instancji. Wprawdzie, wskazana decyzja z dnia [...]kwietnia 2013 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale nie zapadło orzeczenie o wstrzymaniu jej wykonania, a wobec tego organ powiatowy prowadząc postępowanie nie mógł skutecznie zasłaniać się trwającym postępowaniem sądowoadministracyjnym. Nie mógł również zasłaniać się brakiem akt administracyjnych, a to z uwagi na przekazanie ich w związku z innym postępowaniem, czy to do organu wyższego stopnia, czy to do sądu administracyjnego. Przekazanie akt administracyjnych nie może bowiem powodować, że organ nie prowadzi postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji organ powinien bowiem tak zorganizować prowadzone postępowanie administracyjne, aby po przekazaniu akt (albo ich odpowiednio przygotowanej kopii), nie uległo ono całkowitemu zahamowaniu. Zatem, PINB [...] zobligowany był do wydania decyzji w sprawie, na skutek decyzji organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą otrzymał w dniu 8 kwietnia 2013 r., a decyzję tę wydał dopiero w dniu [...] lipca 2014 r., a więc po ponad roku, zamiast w terminie co najwyżej dwóch miesięcy. W toku tego postępowania ani razu, pomimo takiego obowiązku, nie poinformował stron o terminie załatwienia sprawy i przyczynie zwłoki, czym naruszył przepisy art. 36 k.p.a. Nadto, czynności w sprawie podejmował nieśpiesznie do dnia 16 lipca 2013 r. Po otrzymaniu (przy piśmie [...]WINB z dnia [...] stycznia 2014 r.) wyroku Sądu z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1271/13 (kontrolującego ww. decyzję kasacyjną organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r.) i akt sprawy, kolejne czynności podjął dopiero po kilku miesiącach zwłoki, a precyzyjnie – po interwencji skarżących w trybie art. 37 k.p.a. W sprawie tej od dnia 16 lipca 2013 r. (tj. od dnia wystąpienia do Urzędu Pocztowego [...] w [...] o ustalenie daty doręczenia korespondencji, k. 430 akt adm.) do dnia 22 i 23 maja 2014 r. nic się bowiem nie działo, nie podjęto żadnej czynności, nie skierowano żadnego wystąpienia o pozyskanie niezbędnego w sprawie materiału dowodowego. Dopiero w dniu 22 maja 2014 r., po otrzymaniu wezwania od organu drugiej instancji do przekazania relacji z podejmowanych działań, organ pierwszej instancji wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...]o przesłanie wydruku z mapy ewidencyjnej z wypisem z rejestru gruntów dotyczącego działki o nr ewid. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...] oraz z działek z nią sąsiadujących. W tym samym dniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał [...] Sp. z o.o. w W. do złożenia oświadczenia w przedmiocie daty powzięcia informacji o złożonych odwołaniach od decyzji Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] października 2007 r. oraz dokumentów mogących potwierdzić tę datę. Ponadto, w piśmie z dnia 23 maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Sądu Rejonowego [...]o udzielenie informacji, czy w posiadaniu Sądu są akta, dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji przy ul. [...] w [...]. Pozyskanie powyższych informacji było niezbędne dla prawidłowego załatwienia sprawy, ale nic nie stało na przeszkodzie aby organ poczynił ustalenia w tej materii kilka miesięcy wcześniej, skracając znacznie czas trwania postępowania. Powyższe zachowanie organu powiatowego wskazuje w konsekwencji na opieszałe i niesprawne działanie, potwierdzając tym samym, iż sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Organ powiatowy dopiero jednak po otrzymaniu wezwania od organu drugiej instancji do przekazania relacji z podejmowanych działań (na skutek zażalenia skarżących złożonego w trybie art. 37 k.p.a.), podjął czynności procesowe, tj. po ponad 9 miesiącach zwłoki. Taki sposób działania organu nie charakteryzuje się sprawnością i efektywnością, i jest sprzeczny z zasadą szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, jak i kierując się treścią ww. art. 149 p.p.s.a., Sąd uznał w efekcie, że stwierdzona przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To też uzasadniało uwzględnienie wniosku skarżących o wymierzenie organowi grzywny. Miarkując jej wysokość Sąd wziął pod uwagę okresy zwłoki organu powiatowego w sprawie, jak i długość prowadzenia postępowania, ale też wydanie decyzji przez wskazany organ. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.