II SA/Rz 1426/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Maria Serafin-Kosowska Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] (zwane dalej jako Stowarzyszenie) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], wydana w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podwieszania anten na istniejącej wieży telekomunikacyjnej. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej PINB) po przeprowadzeniu czynności kontrolnych i wyjaśniających, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie podwieszania anten na istniejącej wieży telekomunikacyjnej zlokalizowanej na działce nr ewid. 2172/1 w S., będącej własnością spółki A. S.A. z siedzibą [...], dotyczące szczegółowo wymienionych w tej decyzji 29 anten, należących do operatora A. S.A., operatora B. Sp. z o.o., operatora C. S.A., operatora D. Spółka z o.o. oraz operatora E. Sp. z o.o. W uzasadnieniu PINB opisał szczegółowo stan faktyczny sprawy i wskazał na daty montażu poszczególnych anten na istniejącej legalnie wieży radiotelekomunikacyjnej. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że instalowane anteny nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, nie są przedsięwzięciem bezpośrednio wynikającym z ochrony tego obszaru i w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zatem przedmiotowe anteny nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.; zwana dalej ustawą P.b.). Wskazując na art. 30 ust. 1 pkt 3 b) Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zmianą zawartą w Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227), PINB wyjaśnił, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Wskazał, że w związku z faktem, że montowane urządzenia miały wysokość mniejszą niż 3m nie istniał obowiązek dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na podwieszeniu anten. W związku z powyższym organ uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Postanowieniem z [...] maja 2011 r. nr [...], WINB dopuścił do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o jej uchylenie i zarzuciło nieustalenie przez organ czy wykonane roboty budowlane dotyczą kilku niezależnych od siebie obiektów budowlanych (budowli), czy też stanowią całość techniczno-budowlaną wraz z obiektem budowlanym. Nadto zarzuciło, że organ nie ustalił czy obiekt posiada pozwolenie na rozbudowę i czy zmieniły się parametry techniczne i odbiega wobec tego od wydanego pozwolenia na budowę. Organ nie ustalił również czy całość jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie objaśnił sposobu wyznaczania odległości, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, nie zdefiniował pojęć "miejsc dostępnych dla ludności", "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania anteny", nie określił jaki kształt ma wiązka promieniowania i czy rozprzestrzenia się wprost proporcjonalnie do odległości od anteny, nie dokonał oceny kumulacji pola elektromagnetycznego. WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało umorzone zasadnie. WINB wyjaśnił, że organ I instancji prowadził postępowanie w sprawie instalowania (dowieszania) anten sektorowych i anten radiolinii na istniejącej wieży telekomunikacyjnej, zlokalizowanej na działce nr 2172/1 w S. Ustalił, że na działce tej istnieje wieża radiokomunikacyjna, wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę, udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...]. Zatwierdzony projekt przewidywał budowę wieży konstrukcji stalowej wraz z wyposażeniem (w tym konstrukcje wsporcze dla anten) oraz łącznika falowodowego. Na wieży tej w latach 2000-2009 zostały zainstalowane anteny sektorowe i anteny radiolinii przez operatorów różnych sieci telefonii komórkowej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że tak ustalony stan faktyczny należy odnieść do przepisów prawa obowiązujących w okresie wykonania powyższych robót. Podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że część anten zainstalowanych zostało na wieży na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzjami Starosty [...], część na podstawie zgłoszenia dokonanego temu organowi, zatem ich zainstalowanie nastąpiło legalnie. Pozostałe anteny zainstalowane były bez dokonywania zgłoszenia organowi, czy uzyskania pozwolenia na budowę. WINB wyjaśnił, że do dnia 28 lipca 2005 r. ustawa Prawo budowlane w art. 30 ust. 1 pkt 3b) nakładała obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych. W związku z tym instalowanie na wieży anten, jako urządzeń o wysokości mniejszej niż 3 m (przed tą datą) nie wymagało zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Natomiast zgodnie z obowiązującym od 28 lipca 2005 r. art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy – Prawo budowlane instalowanie anten wymagało zgłoszenia pod warunkiem, że mogły one być zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast od dnia 15 listopada 2008 r. nastąpiła zmiana ustawy, która w art. 29 dodała ust. 3, zgodnie z którym pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazując na brak upoważnienia do dokonywania kwalifikacji przedsięwzięcia i sporządzania ocen oddziaływania na środowisko czy raportów w tym zakresie, WINB stwierdził, że w powyższych kwestiach koniecznym jest oparcie się na wnioskach zawartych w opracowaniach sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Zainstalowane anteny sektorowe i anteny radiolinii nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciami mogącymi znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. W ocenie organu odwoławczego zakres wykonanych robót budowlanych polegających na montowaniu anten na istniejącej wieży daje podstawę do zakwalifikowania ich jako instalowanie urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3,0 m na obiektach budowlanych, które to roboty nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia. WINB stwierdził, że zakresu wykonanych robót nie można zakwalifikować (na co wskazywała strona odwołująca się), do robót polegających na rozbudowie obiektu budowlanego. W sytuacji wykonania robót zgodnie z pozwoleniem na budowę lub zgodnie ze zgłoszeniem lub też wykonanie robót niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organ nadzoru budowlanego może podjąć działania, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b., który upoważnia do podejmowania działań na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 P.b., gdy roboty są wykonywane lub zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Powołując się na zalegające w aktach sprawy raporty i wyniki badań (w tym Raport [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych i wyznaczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej w S." oraz sprawozdanie wraz z oceną z pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych od anten zlokalizowanych na wieży w S.) WINB podał, że takie okoliczności nie występują, a wieża wraz z antenami nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, mienia ani zagrożenia środowiska. Z wniosków zawartych w ww. opracowaniach wynika, że przebywanie na całym obszarze wokół Stacji Bazowej w S. pod względem ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym jest dozwolone i nie podlega ograniczeniu, a narażenia ludzi uznaje się za pomijalne. Reasumując WINB stwierdził, że brak jest podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 P.b., zatem zasadnym było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Stowarzyszenie [...] skierowało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję WINB z dnia [...] stycznia 2012 r. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niesprawdzenie jaką metodą dokonano kwalifikacji inwestycji, jaka jest dopuszczalna wysokość zabudowy na danym terenie oraz dokonanie kwalifikacji inwestycji bez wskazania podstawy prawnej i nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania. Strona skarżąca podtrzymując zarzuty wskazane w odwołaniu a dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. ustawy Prawo budowlane i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 2 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji oraz naruszenie art. 3 pkt 7a) P.b. poprzez nieudowodnienie, że parametry techniczne i użytkowe nie uległy zmianie. W uzasadnieniu Stowarzyszenie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych nie zgodziło się z poglądem organu, iż zwiększenie mocy urządzeń na danym obiekcie nie jest rozbudowa lub przebudową obiektu. Podało, że jeżeli obiekt zwiększa swój obszar oddziaływania to w istocie powstaje nowy obiekt o innych parametrach technicznych i użytkowych. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 4 września 2012 r. sygn. II SA/Rz 194/12, WSA oddalił skargę Stowarzyszenia. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia wyrokiem z 29 lipca 2014 r., o sygn. II OSK 371/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. W ocenie NSA, Sąd I instancji wadliwie ocenił legalność przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego. Po pierwsze, według Sądu odwoławczego w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. W wyniku umieszczania kolejnych anten doszło do klasycznego przypadku rozbudowy obiektu budowlanego. Dokonanie rozbudowy wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla ustalenia czy dla rozbudowy wymagane było przeprowadzenie postępowania środowiskowego istotne jest jaka faktycznie była kwalifikacja prawna takiej inwestycji powstałej w wyniku rozbudowy. Z akt sprawy w ogóle nie wynika by na kolejnych etapach rozbudowy przeprowadzano stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko, tak aby wykluczyć jakiekolwiek wątpliwości, czy inwestycja jest zaliczana czy też nie do znacząco oddziaływujących na środowisko. NSA zarzuciło, że WSA naruszył art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 141 § 4, a także § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w szczególności pominięcie przez Sąd kwestii sumowania pól promieniowania, a co za tym idzie brak uwzględnienia ilości anten, ich mocy azymutów, brak zdefiniowania i wyjaśnienia podstawowych kwestii, jak główna wiązka promieniowania. NSA zwrócił uwagę, że oprócz zbadania legalności przedmiotowej inwestycji pod kątem przepisów Prawa budowlanego i ochrony środowiska, zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo budowlane, organ nadzoru budowanego powinien ustalić, jak kwestię przedmiotowej rozbudowy regulują postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co na gruncie Prawa budowlanego jest przesłanką do wydania w ogóle pozwolenia budowlanego bądź możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Kwestia ta jest zatem istotna z punktu widzenia legalności dokonanej rozbudowy wieży radiokomunikacyjnej wyposażonej w anteny telefonii komórkowej, czyli urządzenia zaliczanego do kategorii inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 6a ustawy o gospodarcze nieruchomościami). Nadto NSA stwierdziło naruszenie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie odstąpienia od zbadania zgodności inwestycji celu publicznego z miejscowym planem. Spółka D. z o.o. w piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r., wyraziła obszerne stanowisko wobec opisanego wyżej wyroku NSA. Zaznaczono przede wszystkim, że WSA nie jest związany oceną NSA, co do stanu faktycznego sprawy, albowiem nie jest to wykładnia przepisów prawa. Zdaniem Spółki, nietrafna jest opinia NSA, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z jednym obiektem budowalnym aktualnie stanowiącym całość techniczno – użytkową. Na poparcie tego stanowiska uczestnik postępowania przytoczył szereg argumentów płynących z analizy orzecznictwa i literatury prawa. Na rozprawie przed WSA, Stowarzyszenie reprezentowane przez Prezesa podtrzymało złożoną do Sądu skargę. Ponadto przedłożono stanowisko Prezesa NSA z dnia 15 września 2014 r. dotyczące interpretacji pojęcia miejsc dostępnych dla ludności występującego w przepisach dotyczących ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga okazała się zasadna, co spowodowało konieczność jej uwzględnienia. Na wstępie Sąd obowiązany jest wyjaśnić stronom postępowania, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto na podstawie art. 153 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli WSA jest decyzja WINB wydana w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego legalności wykonanych robót budowlanych polegających na podwieszaniu anten na istniejącej wieży telekomunikacyjnej zlokalizowanej na działce nr ewid. 2172/1 w S. będącej własnością A. S.A. Należy przypomnieć, że zdaniem Organów obu instancji stwierdzone roboty budowlane nie stanowiły rozbudowy i nie wymagały pozwolenia na budowę jak i dokonania zgłoszenia. Znaczenie decydujące w niniejszej sprawie ma wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., o sygn. akt II OSK 371/13. WSA nie podziela natomiast stanowiska uczestnika postępowania Spółki D. z o.o., co do wykładni art. 190 p.p.s.a. Sąd w niniejszym składzie za własne uznaje stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r., o sygn. II GSK 1793/12, gdzie stwierdzono, iż wykładnia prawa o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. WSA ponownie rozpoznając skargę, za w pełni zasadne uznaje wnioski płynące z oceny okoliczności faktycznych sprawy wyprowadzone przez NSA w przytoczonym wyżej wyroku. Przede wszystkim nietrafne są zarzuty podniesione przez Spółkę D. z o.o., a dotyczące uznania przez NSA przedmiotowej wieży telekomunikacyjnej za obiekt budowlany. Rezultatem stwierdzonych robót, wykonywanych etapami, jest niewątpliwie powstanie budowli w postaci wieży telekomunikacyjnej rozbudowanej poprzez podwieszanie o dodatkowe anteny. Konstrukcja wieży oraz anteny stanowią obecnie całość techniczno – użytkową, co jak słusznie zauważył NSA, nastąpiło ze względu na łączące te elementy więzi funkcjonalne w postaci przeznaczenia, wyposażenia oraz sposobu korzystania. Zdaniem Sądu, Organy obu instancji błędnie ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy a tym samym przedwcześnie umorzyły postępowanie administracyjne. Dokonano również niewłaściwej subsumpcji przepisów prawa materialnego. Pomimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczył o przeprowadzeniu rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego w postaci wieży radiotelekomunikacyjnej o dodatkowe anteny i pomimo, że na tego rodzaju roboty wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, stwierdzono jednoznacznie, że stan faktyczny odpowiada obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Zastosowano wobec tych robót niewłaściwe regulacje prawa materialnego w postaci art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Konsekwencją błędnej kwalifikacji robót było też zaniechanie wyjaśnienia czy przeprowadzona rozbudowa wieży radiotelekomunikacyjnej wymagała postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Organy nie wyjaśniły czy na poszczególnych etapach rozbudowy obiektu dokonano stosownych obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania. Podzielić także wypadnie stanowisko NSA, co do naruszenia przepisów obligujących do ustalenia sposobu regulacji rozbudowy tego obiektu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe uchybienia miały znaczenie dla przepisów ustawy Prawo budowlane, pozwalających na legalizację obiektów budowlanych. Reasumując, należy uznać że w niniejszej sprawie Organy obu instancji poprzez błędną kwalifikację robót budowlanych naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w postaci art. 7, 77 i 80 K.p.a., a w rezultacie także przepisy prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Doszło do naruszenia prawa także poprzez niezastosowanie regulacji dotyczących oddziaływania przedsięwzięć na środowisko na skutek niewyjaśnienia zakresu i konieczności sumowania mocy poszczególnych anten na kolejnych etapach rozbudowy, a tym samym kwalifikacji robót względem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490). Stwierdzone przez WSA uchybienia przepisów prawa procesowego miały bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem nie wykazano podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę podwieszania anten na istniejącej wieży telekomunikacyjnej, Organy nadzoru architektoniczno – budowlanego obowiązane będą uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną swych działań, w tym dokonane przez NSA i WSA ustalenia w zakresie prawnej kwalifikacji okoliczności faktycznych. Przyjmując, iż w niniejszej sprawie doszło do rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego, organy zastosują właściwe wobec wykonanej rozbudowy przepisy ustawy – Prawo budowlane, a także przepisy dotyczące oddziaływania przedsięwzięć na środowisko oraz planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z wyżej zaznaczonych przyczyn orzeczono o uchyleniu decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Orzeczenie o zastosowaniu ochrony tymczasowej znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.