I OSK 469/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 171/14 w sprawie ze skargi M.C. na bezczynność E. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. na rzecz M.C. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Energa – Operator Spółki Akcyjnej z siedzibą w Gdańsku (działającej przez swój Oddział w Toruniu i Oddział w Elblągu), polegającą na: 1) nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 marca 2012 r. i z dnia 25 maja 2012 r., w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przy jednoczesnym: 2) niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy. W skardze wniesiono o zobowiązanie Energi-Operator S.A. z siedzibą w Gdańsku do udostępnienia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący powołuje się na brak przepisu, który ustalałby termin na wniesienie skargi na bezczynność. Przywołuje postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 2020/08. Następnie skarżący uzasadnia brak konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05. Wywodzi o dopuszczalność skargi na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niepoprzedzonej żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponadto uzasadnia, że żądana informacja dotycząca decyzji o lokalizacji i budowie linii energetycznych stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem "sprawy publicznej" jaką jest dystrybucja energii elektrycznej. Energia-Operator S.A. w Gdańsku jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dystrybucja energii elektrycznej jest zadaniem publicznym. Jak wynika z dalszego uzasadnienia skargi, skarżący pismem z dnia 2 marca 2012 r. a następnie z dnia 25 maja 2012 r. wystąpił do Energia-Operator S.A. Oddziału w Toruniu i Oddziału w Elblągu m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy oraz ewentualnej przebudowy linii energetycznych. Spółka udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 8 maja 2012 r., przedłużając postępowanie powołała się na dużą ilość składanych wniosków i konieczność zgromadzenia dokumentacji archiwalnej. Oddział w Toruniu odpowiedział, że nie posiada urządzeń w miejscowości Goryń, powiat iławski, niewskazując, że ich posiadaczem jest Oddział w Elblągu. Podobnej odpowiedzi udzielił następnie Oddział w Elblągu pismem z dnia 9 lipca 2012 r. Wreszcie oba oddziały pismami z dnia 27 września 2012 r. i z dnia 8 października 2012 r. stwierdziły, że posiadają tytuł prawny do korzystania z urządzeń posadowionych na nieruchomościach skarżącego, nabywając służebność przesyłu przez zasiedzenie. Milczeniem natomiast pominięto kwestię wezwania do udostępnienia informacji publicznej. Wniosek ten pozostał bez odpowiedzi do dnia sporządzenia skargi. Odpowiedzi na skargę udzieliła Energia-Operator Spółka Akcyjna w Gdańsku, w imieniu której działa profesjonalny pełnomocnik. Wskazuje, że odpowiedzi udziela w imieniu Oddziału w Olsztynie i domaga się oddalenia skargi. Wyjaśnia, że korespondencja między stronami dotyczyła przede wszystkim zawarcia umowy służebności przesyłu oraz zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. Spółka twierdzi, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie służą uzyskiwaniu informacji w sprawach indywidualnych i realizacji osobistych celów wnioskodawcy. W tej sprawie celem uzyskania informacji są indywidualne sprawy cywilne skarżącego, o ustanowienie służebności i wypłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości, których zamierza dochodzić przed sądem powszechnym. W takich okolicznościach instytucja dostępu do informacji publicznej nie może zastępować przysługującego stronom postępowania sądowego uprawnień i obowiązków procesowych, stosownie do treści art. 244 i nast. k.p.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., o sygn. akt II SAB/Gd 171/14 zobowiązał Energia-Operator Spółkę Akcyjną z siedzibą w Gdańsku do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku M.C. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 marca 2012 r., uzupełnionego pismem z dnia 25 maja 2012 r. Ponadto Sąd stwierdził, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Energia-Operator Spółki Akcyjnej z siedzibą w Gdańsku na rzecz skarżącego M.C. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak wskazał Sąd, okoliczności niniejszej sprawy nie są sporne. Bezczynność Energia-Operator Spółki Akcyjnej w Gdańsku polega na nierozpatrzeniu wniosku M.C. o udostępnienie informacji publicznej, zawartego w piśmie z dnia 2 marca 2012 r. nazwanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" i skierowanym do Energia-Operator S.A. Oddział w Toruniu. W piśmie tym, w ostatnim akapicie, złożono wniosek z powołaniem się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, którym wnioskodawca domaga się udostępnienia "kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych" na szeregu oznaczonych działkach w miejscowościach Słupnica, Piotrowice i Goryń. Kolejnym pismem, z dnia 25 maja 2012 r., skierowanym do Energia-Operator S.A. Oddziału w Olsztynie, identycznie nazwanym, skarżący także w ostatnim akapicie zwrócił się udostępnienie kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych, na działce nr 440 położonej w miejscowości Goryń. Jak wynika z pism Energia-Operator S.A. Oddziałów w Elblągu i Toruniu, ich treść dotyczy zasadniczo kwestii związanych z żądaniem ustanowienia służebności przesyłu oraz odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości wnioskodawcy. W piśmie z dnia 10 października 2012 r. Energia-Operator S.A Oddział w Toruniu poinformował natomiast, jakie urządzenia znajdują się na 7 oznaczonych działkach wnioskodawcy oraz kiedy i w jakim trybie zostały wybudowane. W piśmie tym znalazło się stwierdzenie, że wezwana nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż zakres stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje przedsiębiorstwa energetycznego jakim jest Energia-Operator S.A., który nie dysponuje środkami publicznymi ani nie wykonuje zadań publicznych. Skarżona bezczynność wynika zatem z faktu, że w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wnioskodawca jak twierdzi nie uzyskał żądanej informacji publicznej w sposób i formie podanych we wniosku. Umknęło jednak skarżącemu, że odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielono mu w opisanym piśmie z dnia 10 października 2010 r. Inną kwestią jest prawidłowość tego stanowiska, która właśnie podlega ocenie sądu w niniejszej sprawie, z punktu widzenia, czy mamy do czynienia z bezczynnością podmiotu zobowiązanego na gruncie tej ustawy. Istotne zatem na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej jest ustalenie, czy wezwana Energia-Operator S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądane przez wnioskodawcę decyzje administracyjne o lokalizacji i budowie linii elektroenergetycznych stanowią informacją publiczną. Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro Spółka wykonuje zadania publiczne, to jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę kwestionującego możliwość skorzystania z dostępu do informacji publicznej, z uwagi na cel złożenia przedmiotowego wniosku. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot uprawniony do uzyskania informacji publicznej nie musi wykazywać, że cel jego żądania jest zgodny z celem ustawy. Istotnym jest, że każdy ma prawo ubiegać się o udostępnienie informacji publicznej (na warunkach określonych w ustawie), a podmiot obowiązany do udostępnienia informacji ma ustawowy obowiązek wniosek taki załatwić. Tym samym okoliczność, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa nie wyłącza jego prawa do żądania udostępnienia informacji publicznej, gdyż takiego ograniczenia nie wprowadza ustawa o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się następnie do adresata wniosku oraz sposobu udostępnienia żądanej informacji publicznej, Sąd zauważył, że skarżący domaga się jej w dwóch opisanych pismach stanowiących w istocie jeden wniosek, lecz skierowany do dwóch jednostek organizacyjnych Energia-Operator S.A. w Gdańsku (Oddziału w Toruniu i Oddziału w Olsztynie). Jednakże zobowiązaną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej i jednocześnie wyłącznie posiadającą zdolność sądową jest Energia-Operator S.A. w Gdańsku. Oczywiście podlega akceptacji taki stan, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany jest do jednostki organizacyjnej podmiotu zobowiązanego, a ten informacji takiej udziela. Jednakże w niniejszej sprawie niezależnie od działań podejmowanych przez wymienione oddziały Energia-Operator, jedynie tej spółce można przypisać stan bezczynności. Stanowisko sądu zgodne jest zresztą z żądaniem skargi, skierowanym przeciwko Energia-Operator S.A. w Gdańsku. Skarżący w niniejszej sprawie domagał się "udostępnienia" kserokopii decyzji dotyczących budowy i lokalizacji linii elektroenergetycznych na jego nieruchomościach. Sformułowanie wniosku jest niezręczne, ale gdyby wnioskodawcy chodziło o wgląd do dokumentacji w siedzibie przedsiębiorstwa, to dałby temu wyraz wprost. Należy zatem sądzić, że formą udostępnienia ma być przesłanie kserokopii żądanych dokumentów, a nie zapoznanie się z nimi w miejscu udostępnionym przez podmiot zobowiązany (zob. art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Niemniej przedmiotowe żądanie nie zostało przez spółkę spełnione w żadnej formie, nie zastosowano także trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udzielono natomiast błędnej odpowiedzi, że Energia-Operator S.A. nie jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, która jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Jeżeli zatem podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada, wystarczające jest pisemne powiadomienie o tym wnioskodawcy. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowo ustalonym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku. Wniosek skarżącego z dnia 2 marca 2012 r., uzupełniony wnioskiem z dnia 25 maja 2012 r., nie został do dnia orzekania przez Sąd pierwszej instancji załatwiony zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał Energia-Operator Spółkę Akcyjną z siedzibą w Gdańsku do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku M.C. z dnia 2 marca 2012 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 25 maja 2012 r., o udostępnienie informacji publicznej. Jak wskazał, rozpatrując wniosek spółka winna udostępnić żądaną informację, jeżeli znajduje się ona w jej posiadaniu, poinformować pisemnie, że nie posiada takiej informacji, jeżeli żądana dokumentacja nie istnieje lub nie znajduje się w posiadaniu spółki, bądź wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, w sytuacji zaistnienia przesłanek z art. 5 ust. 2 ustawy. Sąd orzekł następnie, że bezczynność Energia-Operator S.A. w Gdańsku nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi wyroku). Sąd uwzględnił okoliczność, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej był uboczny, gdyż pierwszorzędne w wymienionych pismach były żądania o charakterze cywilnoprawnym. Nadto odpowiedź na wniosek została w rezultacie udzielona, pismem z dnia 10 października 2012 r., mimo błędnego stanowiska. Energia-Operator S.A. w Gdańsku wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postawiła w niej trzy zarzuty. Po pierwsze, naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez przyjęcie, że nie zachodził żaden z wyjątków uprawniających do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Po drugie, naruszenie art. 151 p.p.s.a. niezastosowanie w sprawie i uznanie, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest zasadna. Po trzecie, naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku stwierdzającego, że doszło do naruszenia prawa materialnego przez Energa-Operator S.A. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że u.d.i.p. nie służy realizacji celów indywidualnych i prywatnych, a taki miał M.C., gdyż żądana informacja będzie mu służyć do dochodzenia roszczeń przed sądem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.C. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wymyka się spod kontroli kasacyjnej, gdyż pozbawiony jest jakiejkolwiek argumentacji jurydycznej. Stanowi to istotny mankament rozpatrywanej skargi kasacyjnej. W takim środku zaskarżenia strona nie może ograniczyć się do wyliczenia przepisów, które jej zdaniem miały być złamane zaskarżonym orzeczeniem. Zobowiązana jest także wykazać, dlaczego uważa, że w sprawie doszło do takich uchybień i na czym dokładnie polegało naruszenie każdego z kwestionowanych przepisów. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony ani zobowiązany do zastępowania strony oraz uzupełniania za nią podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Także w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej i domyślać się w czym dopatrywał się on złamania przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Informacyjnie można jedynie wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz obowiązek ich wydania. W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że organ pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. łub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z bezczynnością mamy do czynienia między innymi, gdy organ nie dokona w prawnie ustalonym terminie żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadzonego postępowania nie zakończy wydaniem w terminie decyzji postanowienia lub też innego aktu ani innej czynności (wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 r., sygn. akt IV SAB 153/98 – Lex nr 48688). Dla zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organa Wniesienie skargi jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 16 u.d.i.p.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie ustawy d.i.p. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie zatem przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. W takiej zatem sytuacji obowiązkiem strony skarżącej kasacyjnie było udzielenie wnioskodawczym żądanych przez nią informacji jeżeli są one w posiadaniu Spółki (przez czynność materialno-techniczną), bądź powiadomienie pismem, że takich informacji w ogóle nie posiada, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji gdy podlegają one ochronie prawnej. Zaniechanie takich działań uzasadniało podjęcie rozstrzygnięcia jak w zaskarżonym wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sądowi I instancji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia art. 5 u.d.i.p., gdyż przepis ten na obecnym etapie rozpoznawanej sprawy nie miał jeszcze zastosowania. Strona przeciwna przed złożeniem skargi na jej bezczynność twierdziła jedynie, że nie ma w ogóle obowiązku udostępnienia wnioskowanych informacji. Nie wydała natomiast decyzji o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na ewentualne ograniczenia przewidziane w powołanym przepisie omawianej ustawy. W konsekwencji WSA w Gdańsku nie oceniał legalności decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, lecz rozpoznawał skargę na bezczynność Spółki w sprawie skierowanego do niej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Rozpoznając taką skargę, Sąd I instancji prawidłowo uznał ją za zasadną, trafnie przesądzając przy tym, że przedmiotowe informacje stanowią informacje publiczne podlegające udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.d.i.p. oraz że strona skarżąca kasacyjnie nie jest wyłączona z kręgu podmiotów przewidzianych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zobowiązanie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie i na zasadach określonych w omawianej ustawie – co zasady – nie oznacza bezwzględnego nakazu uwzględnienia zgłoszonego żądania. Przyjęcie, że dane informacje stanowią informację publiczną nie wyklucza, że w treści poszczególnych, wnioskowanych dokumentów znajdą się informacje, których ujawnienie na podstawie u.d.i.p. podlegać będzie wyłączeniu. W zależności od wyników przeprowadzonego postępowania adresat wniosku może zatem załatwić wniosek pozytywnie (udostępniając informację publiczną) albo negatywnie, odmawiając udostępnienia informacji ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 u.d.i.p. lub umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Należy przy tym mieć na uwadze, że nie wszystkie informacje publiczne z uwagi na ich charakter mogą podlegać utajnieniu. Do tego rodzaju informacji zalicza się między innymi treść decyzji administracyjnych (por. między innymi wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1988/13 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tych wszystkich względów nietrafne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 149 § 1 i 151 p.p.s.a. Sąd trafnie uznał, że miała miejsce bezczynność i zobowiązał adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej do jego rozpoznania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.204 pkt 2 p.p.s.a.