VII SA/Wa 1965/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu zwłoki w wydaniu decyzji skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 35 ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., nałożył na Prezydenta [...] karę pieniężną w wysokości 7.500 zł (słownie: siedem tysięcy pięćset złotych) za 15 dni zwłoki w wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie instalacji gazowej dla budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]w Dzielnicy [...]. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż w dniu [...] grudnia 2012 r. do Prezydenta m.st. Warszawy wpłynął wniosek Z Z o wydanie pozwolenia na budowę instalacji gazowej dla budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]w Dzielnicy [...]. W dniu [...] stycznia 2013 r. Prezydent [...] wszczął postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę instalacji gazowej dla wskazanego budynku mieszkalnego. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] Prezydent [...] , na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym, wyznaczając 30 - dniowy termin od otrzymania postanowienia. Z adnotacji zamieszczonej na ww. postanowieniu wynika, że inwestor odebrał postanowienie w dniu 21 stycznia 2013 r., a zatem termin do uzupełnienia wniosku upływał z dniem 20 lutego 2013 r. Z akt sprawy wynika, że inwestor uzupełnił wniosek w dniu [...] lutego 2013 r. Prezydent [...] pismem z dnia [...] lutego 2013 r., w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami oraz wypowiedzenia się co do ich treści w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. W dniu [...] marca 2013 r. Prezydent [...] wydał decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę instalacji gazowej dla budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]w Dzielnicy [...]. W ocenie Wojewody [...] z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] przekroczył termin wynikający z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Natomiast zgodnie z ust. 8 ww. przepisu do terminu tego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Wojewoda [...] w swoim rozstrzygnięciu przyjął, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie - licząc od dnia wpływu wniosku do organu (tj. od dnia [...] grudnia 2012 r.) do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie - trwało 102 dni. Po odjęciu od tego okresu 65 dni wynikających z terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane oraz 22 dni z tytułu obowiązku nałożonego postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] o usunięciu braków w dokumentacji projektowej, stwierdził, że w sprawie doszło do 15 - dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane (102 - 65 - 22 = 15). W rezultacie 15 - dniowe przekroczenie terminu skutkowało, zgodnie z treścią ww. przepisu, karą pieniężną w wysokości 7500 zł. Wojewoda [...]nie znalazł ponadto żadnych innych okoliczności, które podlegałyby odliczeniu od okresu trwania całego postępowania na podstawie art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zażalenie wniósł Prezydent [...]. W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji błędnie uznał, że czynności związane z zawiadomieniem stron postępowania o jego wszczęciu i możliwości zapoznania się z aktami postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym okres wyczekiwania na doręczenie korespondencji, stanowią zwłokę organu w rozpoznaniu sprawy. Przyznał, że "każda sprawa administracyjna powinna być załatwiona przez organ administracji publicznej bez "zbędnej zwłoki", jednakże organ administracji działając z upoważnienia ustawowego i reprezentując Państwo wobec obywatela, ma nie tylko prawa wynikające z ustawy, ale również obowiązki należytego działania, do których należy m.in. zapewnienie, aby strona nie poniosła szkody w wyniku prowadzonego w nieodpowiedni sposób postępowania administracyjnego. Wymierzając karę za przekroczenie terminu, Wojewoda [...] nie wskazał, jaką szkodę z tego powodu poniosła strona." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 k.p.a. oraz art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w części dotyczącej wysokości nałożonej kary i ustalił wysokość kary pieniężnej na kwotę: 7000 zł (słownie: siedem tysięcy złotych). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Wojewoda [...] w wydanym postanowieniu nie uwzględnił, że termin wydania decyzji w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 3marca 2013 r., czyli w niedzielę. Zatem, zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a., za ostatni dzień terminu na wydanie decyzji w niniejszej sprawie uznać należy najbliższy następny dzień powszedni, tj. dzień 4 marca 2013 r. W związku z powyższym, po przeanalizowaniu akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że całe postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę w powyższej sprawie trwało 102 dni. Po odjęciu od tego okresu 65 dni wynikających z art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, oraz okresu 22 dni liczonych od dnia wydania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia braków materialnych złożonego projektu budowlanego, (tj. od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia uzupełnienia braków przez inwestora, tj. 7 lutego 2013 r.), a także 1 dnia wynikającego z przesunięcia terminu do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z niedzieli na poniedziałek, zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a., stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doszło do 14 - dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, a nie, jak ustalił organ I instancji do 15 - dniowego. W rezultacie 14 - dniowe przekroczenie terminu skutkuje, zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, karą pieniężną w wysokości 7000 zł. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył również, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął do Prezydenta [...]w dniu 6 grudnia 2012 r., natomiast organ powiatowy wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w dniu 16 stycznia 2013 r., a zatem dopiero po upływie 41 dni od założenia wniosku przez inwestora. Nie można więc uznać, iż Prezydent [...] dokonał oceny wniosku pod względem zachowania wymogów ustawowych niezwłocznie po jego wpłynięciu, czym naruszył art. 35 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko Wojewody [...], że okresy dotyczące zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i oczekiwaniem na zwrotne potwierdzenia odbioru nie wstrzymują biegu terminu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie są to okoliczności podlegające odliczeniu na podstawie art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ są to zwykłe czynności postępowania. Podał, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2410/06: "określone w ust. 8 art. 35 ustawy Prawo budowlane zdarzenia prawne i czynności, jedynie na zasadzie wyjątku nie podlegają wliczeniu do okresu 65 dni określonego w ust. 6. Do czynności takich nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), czy też zawiadomienia tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jak też uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4, art. 79 § 2, art. 81 k.p.a.). Są to bowiem czynności konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni". Ponadto w wyroku z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt: II OSK 767/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że nie mogą stanowić podstawy do odliczenia terminu czynności organu stanowiące zwykły element prawem przewidzianych działań, nie wymagających od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań. Nie można natomiast za takie czynności uznać zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania oraz prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 marca 2007 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2410/06, wskazał, że na zasadzie wyjątku, czas związany z doręczaniem korespondencji takiej jak zawiadomienia o wszczęciu bądź zakończeniu postępowania administracyjnego, może zostać odliczony od okresu trwania całego postępowania jako okres opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu, jeżeli związane z tym były nadzwyczajne utrudnienia. Ustawodawca nie precyzuje przyczyn niezależnych od organu lub z winy strony, wskazując na ich wpływ w ustalaniu zachowania terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, lecz jest to uzależnione od warunków konkretnej sprawy. W związku z tym powinien być poddany szczegółowej analizie cały tok postępowania Prezydenta [...] i podejmowane przez ten organ czynności administracyjne, zwłaszcza iż katalog przesłanek wyłączających ukaranie organu karą pieniężną nie jest zamknięty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1573/09). Mając na uwadze powyższe, po analizie przedmiotowej sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne, związane z doręczaniem korespondencji, które mogłyby w legalny sposób "wydłużyć" czas trwania postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 35 ustawy - Prawo budowlane, brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut wadliwości postanowienia Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] z powodu niewskazania ewentualnej szkody, jaką poniosła strona przez wydanie przez Prezydenta [...] decyzji [...] marca 2013 r. Nr [...] "ze zwłoką". Wskazał, że przesłanką nałożenia kary na organ administracji, w przypadku niewydania w terminie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, jest bowiem jedynie niedochowanie ustawowego terminu 65 dni od złożenia przez inwestora niewadliwego wniosku o wydanie decyzji. Dodał, że inwestor lub inne osoby (poza organem administracji architektoniczno-budowlanej) nie są stronami w toczącym się postępowaniu w sprawie nałożenia kary przez organ wyższej instancji na organ powiatowy. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewodę [...] art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe wskazanie w podstawie prawnej wydanego postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł Prezydent [...] domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w części ustalającej wysokość kary pieniężnej oraz postanowienia organu I instancji w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania poprzez: 1) nieuwzględnienie przez organy I i II instancji przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 w zw. z art. 61 § 4 i z art. 35 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu, że dokonanie przez Prezydenta [...] czynności związanych z zawiadomieniem stron postępowania o jego wszczęciu i możliwości zapoznania się z aktami postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym okres wyczekiwania na doręczenia oraz potwierdzenia ich dokonania, stanowiło zwłokę organu w rozpoznaniu sprawy o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie instalacji gazowej; 2) art. 44 § 4 k.p.a. poprzez jego pominięcie. II. naruszenie przepisów prawa materialnego : 1) art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie pomimo, że Prezydent [...] wydał w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku - z uwzględnieniem okresów niepodlegających wliczeniu do tego terminu - decyzję o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji; 2) art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego pominięcie przy wydawaniu zaskarżonych postanowień; III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że Prezydent [...] nie wydał w ustawowym terminie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie instalacji gazowej dla budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: ustawą ppsa., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania lub podjęcia czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu, zaś jego usunięcie z obrotu prawnego może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy ppsa., tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane wyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w toku postępowania okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylające postanowienie organu I instancji w części dotyczącej wysokości nałożonej na Prezydenta [...] kary pieniężnej w kwocie 7500 zł i ustające wysokość kary na kwotę: 7000 zł za zwłokę w wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie instalacji gazowej dla budynku mieszkalnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane przewidujący, iż nie wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku skutkuje wymierzeniem przez organ wyższego stopnia w drodze postanowienia na które przysługuje zażalenie, kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, przy czym wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. Nałożony w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane obowiązek wydania w 65 - dniowym terminie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowi instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Określenie w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi w istocie rzeczy gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie. A zatem wniosek ten powinien być załatwiony bez zbędnej zwłoki, czyli takiej, która wynika z nieuzasadnionych odstępów czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami dokonywanymi przez organ, błędnymi działaniami organu powodującymi przewlekłość postępowania lub stanu całkowitej bezczynności organu. Ustawodawca przewidział jako zasadę obowiązek zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę najpóźniej w 65 - tym dniu od dnia wpłynięcia wniosku w tym przedmiocie i sankcję za przekroczenie tego terminu w postaci kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy organ administracji architektoniczno - budowlanej - pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania - nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Do takich przypadków odnosi się przepis art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym do 65 - dniowego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych do organu. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wpłynął do Prezydenta [...] w dniu 6 grudnia 2012 r. Następnie Prezydent [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. organ wezwał inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, do uzupełnienia braków wniosku, w terminie 30 dni od daty jego otrzymania. Inwestor odebrał w/w postanowienie w dniu 21 stycznia 2013 r. i uzupełnił wniosek w dniu 7 lutego 2013 r. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2013 r. organ powiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Następnie w dniu [...] marca 2013 r. Prezydent [...] wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę trwało 102 dni. Zasadnie przyjął, że do powyższego okresu nie należy wliczać: 65 dni wynikających z art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, i 22 dni - okresu liczonego od dnia wydania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia braków wniosku, (tj. od dnia 16 stycznia 2013 r.) do dnia uzupełnienia wniosku przez inwestora, (tj. do dnia 7 lutego 2013 r.), - oraz 1 dnia wynikającego z przesunięcia obliczonego w powyższy sposób terminu do wydania decyzji, stosownie do art. 57 § 4 k.p.a. Należy zgodzić się z organem II instancji, że ustawowy 65 – dniowy termin, przewidziany na wydanie decyzji, po odliczeniu okresu 22 dni, upłynął w dniu 3 marca 2013 r., czyli w niedzielę. Zatem ostatnim dniem terminu na wydanie decyzji w sprawie - stosownie do treści art. 57 § 4 k.p.a. - był następny dzień powszedni, czyli poniedziałek – 4 marca 2013 r. W świetle powyższych ustaleń prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przy wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę doszło do 14 - dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, a nie, jak przyjął Wojewoda [...]do 15 dni zwłoki w jej wydaniu. Sąd zauważa także, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę trwało 102 dni, przy czym, organ wszczął postępowanie dopiero po upływie 41 dni od daty wpływu do organu wniosku o pozwolenie na budowę, co miało zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Skoro art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane przewiduje, że w przypadku niewydania decyzji w sprawie w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, wymierzenie właściwemu organowi kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, a z zestawienia powyższych dat wynika, że doszło do 14 - dniowego przekroczenia tego terminu, słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że takie przekroczenie terminu skutkuje karą pieniężną w kwocie 7.000 zł. W kontekście zarzutów skargi należy podkreślić, że przepis art. 35 ust. 8 ustawy – Prawo budowlane nie stanowi podstawy do odliczenia terminów wszelkich tych czynności organu administracji publicznej, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak stanowią zwykłe elementy składające się na to postępowanie, niewymagające dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do nadania procedurze właściwego biegu. Nie można będzie zatem uznać za takie czynności np. zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, o zakończeniu postępowania, czy oczekiwanie organu na potwierdzenie otrzymania przez stronę pisma. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2166/10 (lex nr 954432), w którym Sąd wskazał, że do czynności, o jakich mowa w art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak okresy zapoznania się z dokumentacją i oczekiwania na doręczenie korespondencji, powiadomienie stron o wszczęciu postępowania, czasu danego stronom na zapoznanie się z aktami sprawy, czy też uczestniczenie w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4, art. 79 § 2 i art. 81 k.p.a.), gdyż są to zwykłe czynności postępowania administracyjnego niewstrzymujące biegu terminu z art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Prezentowane wyżej stanowisko zgodne jest z poglądem wyrażanym w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyrok z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 767/07, wyrok z dnia 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 973/06, wyrok z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 136/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ administracji architektoniczno - budowlanej powinien tak zorganizować przebieg postępowania ażeby zakończyć je w przewidzianym ustawowym terminie, bez zbędnej zwłoki. Jedynie sytuacje wyjątkowe powinny skutkować przedłużeniem ustawowego terminu, będą to takie sytuacje, które uniemożliwiają organowi administracji architektoniczno - budowlanej - pomimo podejmowanych działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania administracyjnego - wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących opóźnienia w załatwieniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, konsekwencją czego było uchylenie postanowienia organu I instancji w części dotyczącej wysokości nałożonej kary w kwocie 7500 zł i ustalenie wysokość kary na kwotę 7000 zł, która została ustalona i wyliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dokonaną przez organ ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać za wnikliwą, spójną i wyczerpującą, a zatem zgodną z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Co więcej, owa analiza znalazła swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.