IV SA/Wa 2112/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], wydaną na na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].07.2013 r., znak: [...], w sprawie wymierzenia Panu M. S., zam. [...], kary pieniężnej w wysokości [...]zł za dokonywanie poza stacją demontażu: usuwania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych; wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w związku z pismem Straży Gminnej Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013 r. informującym o prowadzeniu przez M. S. na terenie nieruchomości w miejscowości [...] demontażu pojazdów oraz magazynowania odpadów pochodzących z rozbiórki samochodów, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę u M. S., który nie prowadzi działalności gospodarczej podlegającej ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, z późn. zm.). W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] marca 2013 r. oględzin terenu nieruchomości, należącej do M.S., stwierdzono obecność następujących pojazdów: a) [...] Nr [...], niebieski, bez tablic rejestracyjnych, naklejka na przedniej szybie [...], częściowo uszkodzony przód - bez zderzaka, zbita przednia lampa, b) [...], bordowy, nr rej. [...], przymocowany pasami do lawety, bez widocznych uszkodzeń, c) [...], czerwony, nr rej. [...], nr [...], bez tylnej części - paki (skrzyni), w kabinie brak części wyposażenia, d) [...], srebrny metalik, bez numerów rejestracyjnych, naklejka na przedniej szybie [...], bez kół, posadowiony na oponach, częściowo zdemontowany (bez deski rozdzielczej, wystające kable), brak zderzaków, wgnieciona maska, e) [...], granatowy, bez tablic rejestracyjnych, naklejka na przedniej szybie [...], częściowo zdemontowany, brak zderzaka przedniego, w kabinie wiszące okablowanie i ogólny nieład, f) część tylną karoserii w kolorze butelkowa zieleń, brak nr VIN i nr rejestracyjnego. M. S. nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających ich własność, badania techniczne, czy ubezpieczenie. Oświadczył,że nie posiada żadnych dokumentów,gdyż ich nie potrzebuje,bowiem pojazdy wykorzystuje na własne potrzeby. Na terenie kontrolowanej nieruchomości stwierdzono ponadto magazynowanie dużej ilości wymontowanych z pojazdów samochodowych elementów wyposażenia i części. W szczególności były to: akumulatory, silniki, fotele, przewody, lampy, koła, wykładziny, obejmy metalowe, kierownice, zderzaki, elementy karoserii, elementy z tworzyw sztucznych. Oprócz tego na terenie nieruchomości w budynku garażowym stwierdzono obecność beczki i wiaderka plastikowego wypełnionych przepracowanym olejem. Posadzka wokół beczki była silnie zaolejona. Ujawniono również obecność tablic rejestracyjnych (w tym zagranicznych). M. S. oświadczył, iż części samochodowe były jego własnością, były kupowane i wykorzystywane we własnym zakresie i, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających nabycie tych części. W trakcie oględzin sporządzono dokumentację fotograficznę, stanowiącą załącznik do protokołu oględzin. M. S. sporządzony protokół kontroli nr [...] podpisał bez wnoszenia zastrzeżeń i uwag. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, iż ustalenia z kontroli świadczą o tym, że M. S. na terenie nieruchomości w miejscowości [...], poza stacją demontażu,usuwał z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, wymontowywał z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia oraz elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. O prowadzeniu powyższych działań przede wszystkim świadczą: znajdująca się w budynku garażowym beczka o pojemności 30 litrów, prawie całkowicie wypełniona przepracowanym olejem oraz wiaderko plastikowe o pojemności ok. 10 litrów wypełnione przepracowanym olejem w ok. 1/3 pojemności; zaolejona posadzka w budynku garażowym; ilość części znajdujących się na terenie nieruchomości, w tym niebezpiecznych (akumulatory); obecność pojazdów samochodowych o dużym stopniu demontażu, bez tablic rejestracyjnych i jakichkolwiek dokumentów; obecność tablic rejestracyjnych (w tym zagranicznych). Mając na uwadze powyższe organ I instancji w dniu [...] marca 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia M. S. kary pieniężnej w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Po przeprowadzeniu w dniu [...] maja 2013 r. przez organ I instancji rozprawy administracyjnej z udziałem M. S., który w jej trakcie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r., iż nie prowadził demontażu samochodów, organ uznał, że prowadził on czynności określone w art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zagrożone karą pieniężną od 10 000 zł do 300 000 zł. i wymierzył mu karę pieniężną w wysokości [...] zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ uwzględnił ilość zdemontowanych pojazdów, stopień szkodliwości czynu oraz brak zatrudnienia M. S.. W odwołaniu zaskarżonej decyzji M. S. zarzucił rażące naruszenie art. 53a ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 53a ust. 2 i 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego oraz art. 7 i art. 9 kpa. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy uznał, że wymierzenie M. S. kary pieniężnej przez organ I instancji było zasadne. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że demontował on pojazdy wycofane z eksploatacji. Na terenie jego posesji znajdowały się pojazdy samochodowe w znacznym stopniu zdemontowane ([...],[...],[...], część tylna karoserii), niezabezpieczone przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych, bez tablic rejestracyjnych i jakichkolwiek dokumentów, zdjęte tablice rejestracyjne (w tym zagraniczne), a także znaczna ilość części samochodowych, co do których nie wykazał się on żadnymi dokumentami potwierdzającymi ich zakup, czy pojemniki z przepracowanym olejem. Organ nie zgodził się z twierdzeniami strony, iż pojazdy [...] i [...] są w całości i po usunięciu usterek i braków kliku części będą mogły zmienić właścicieli i wrócić na drogi. Stan tych pojazdów wskazywał, iż były one poddawane demontażowi. Ponadto sposób ich magazynowania (wnętrza zasypane śniegiem) nie wskazywał na to, aby miały one być w przyszłości wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez demontaż pojazdów M. S. dokonywał ich wyzbycia się, były to zatem odpady w rozumieniu przepisów o odpadach. Pojazdy stanowiące odpady są zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji uznawane za pojazdy wycofane z eksploatacji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu, czyli instalacjach spełniających określone prawem wymagania. M. S. demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji prowadził poza stacją demontażu, na terenie nie spełniającym wymagań dla takiego zakładu. Działania te spełniają przesłanki określone w art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zatem organ I instancji prawidłowo wymierzył stronie karę pieniężną. GIOŚ stwierdził, iż kara pieniężna w wysokości 10 000 zł, wymierzona w najniższej możliwej wysokości, jest adekwatna do naruszeń popełnionych przez M. S.. Przy jej wymierzaniu uwzględniono ilości zdemontowanych pojazdów wycofanych z eksploatacji i zgromadzonych części samochodowych, co wskazywało, iż skala działalności nie była znaczna. Wzięto pod uwagę również to, że nie stwierdzono wcześniejszych naruszeń przepisów o ochronie środowiska. Natomiast sposób prowadzenia działalności mógł spowodować zagrożenie dla środowiska poprzez wycieki płynów eksploatacyjnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących protokołu oględzin oraz braku pouczenia o prawie wniesienia zastrzeżeń do jego treści organ stwierdził, iż zapisy protokołu oględzin odzwierciadlają dokładny stan faktyczny kontrolowanego terenu, co szczegółowo potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna. Protokół oględzin zawiera jedynie prosty opis zastanego w dniu oględzin stanu nieruchomości w miejscowości [...]. W kwestii braku pouczenia o możliwości wniesienia zastrzeżeń do protokołu oględzin organ wyjaśnił, iż protokół oględzin jest dokumentem odzwierciedlającym jedynie przebieg oględzin, dodatkowo w trakcie oględzin sporządzana jest dokumentacja fotograficzna. Taki protokół jest sporządzany w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach i jest przed podpisaniem odczytywany. Kontrolowany podmiot ma zawsze możliwość przy odczytywaniu treści protokołu żądać jego sprostowania, zmiany lub uzupełnienia. Złożenie podpisu pod protokołem oznacza, że strona zgadza się z jego treścią i że miała możliwość zaznajomienia się z treścią protokołu. M. S. podpisał protokół oględzin bez żadnych zastrzeżeń. Protokół oględzin jest częścią protokołu kontroli. Zgodnie z art. 76 §1 kpa, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Na podstawie art. 11 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej. Protokół podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną. Protokół kontroli nr [...], którego załącznikiem jest protokół oględzin, jest dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. M. S. do ustaleń protokołu kontroli nie wniósł żadnych zastrzeżeń i uwag. Zgodnie z zapisami w protokole, wyniki i ustalenia kontroli zostały z nim omówione, a protokół został przez niego podpisany po jego odczytaniu i jeden jego egzemplarz został mu doręczony. M. S. w składanych do organu I instancji wyjaśnieniach nie udowodnił, że nie prowadził demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających zakup części samochodowych ( m.in. w firmie [...]w [...]), jak również własność magazynowanych pojazdów. Wskazywane w odwołaniu naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. przez brak pouczenia o prawie wnoszenia zastrzeżeń do protokołu oględzin z dnia 19 marca 2013 r. nie może mieć odniesienia do czynności kontrolnych prowadzonych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, gdyż przepisy te dotyczą prowadzenia postępowania administracyjnego, a nie prowadzenia kontroli. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie rygoru wykonalności decyzji [...]WIOŚ organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 53a ust. 5 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 53a ust. 1 ww. ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Z art. 47 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, iż termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 130 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Przepisów tych nie stosuje się jedynie w przypadkach, gdy: 1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, 2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. W świetle tych przepisów decyzja nieostateczna, wymierzająca (ustalająca) stronie karę pieniężną na podstawie art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie podlega wykonaniu (w trybie egzekucji administracyjnej przez organ podatkowy), chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wskazał, iż kwestia uprzątnięcia terenu przez stronę po przeprowadzonej kontroli nie ma wpływu na wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 53a ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż wymierzoną na podstawie ustaleń przeprowadzonej kontorli, której wyniki odzwierciedla sporządzony protokół. W skardze wniesionej do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie M. S. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 53a pkt 2 i 3 oraz art. 53 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm.) do zaistniałego stanu faktycznego, gdyż nie dokonywał demontażu pojazdów i nie prowadzi zbierania odpadów z neegalnego demontażu oraz nie przemieszcza tych odpadów; 2) art. 7, 8, 77 k.p.a. w zw. z art.80 k.p.a. dotyczącego braku pouczenia o prawie wnoszenia zastrzeżeń do protokołu z dnia [...] marca 2013 r.; 3) błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez przjęcie, że odwołujący posiada na swoim terenie pojazdy o dużym stopniu demontażu oraz, że stwierdzono magazynowanie dużej ilości części i prowadzi demontażu pojazdów chociać ubytek żadnego z pojazdów nie przekracza 70% wartości tych pojazdów w stanie nieuszkodzonym oraz skłąduje dużą ilość oleju i akumulatorów; 4) naruszenie zasady proporcjonalności kary pieniężnej wyniającej z art. 2 Konstytucji RP, gdyż dolna granica kary została określona bardzo wysoko i jest dla niego bardzo dotkliwa i nieadektwatna do stanu faktycznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w myśl którego, Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, iż stosowanie do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1162), zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, przy czym demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Art. 3 pkt 10 tej ustawy precyzuje, że demontaż obejmuje następujące czynności: a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Celem ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest m.in. przeciwdziałanie demontażowi pojazdów w sposób nieprofesjonalny kosztem zasobów środowiska naturalnego skutkujący degradacją tego środowiska. Dlatego też ustawodawca uregulował w art. 53a tej ustawy zasady nakładania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie określonych tą ustawą warunków recyklingu pojazdu wycofanych z eksploatacji. Zgodnie ustępem 1 tego przepisu, kto poza stacją demontażu dokonuje usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu - podlega karze pieniężnej od 10.000 do 300.000 zł. W myśl ustępu 2 tego artykułu kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 wymierza w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Z analizy treści tego przepisu wynika, że ustawodawca przez użycie sformułowania "wymierza" nałożył na obowiązek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska wymierzenia kary, w wysokości mieszczącej się w zakreślonym w tym przepisie przedziale kwotowym, podmiotowi za działania określone w ust. 1 art. 53 a ustawy. Oznacza to, że przepis ten nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest przepisem bezwzględnie obowiązującym organ do nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia, że działania danego podmiotu wyczerpują przesłanki określone w art. 51 a ust. 1 ustawy. Inaczej ujmując, organ nie może w takim przypadku odstąpić od jej wymierzenia. Natomiast ustawodawca uznaniu organu pozostawił wysokość ustalenia tej kary. Zgodnie z ust. 4 art. 53a ustawy przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, należy uwzględnić stopień szkodliwości czyni, w szczególności zakres naruszeń, ilość odpadów, rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów o odpadach. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny wskazuje, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. W sprawie nie jest bowiem sporne, że skarżący nie posiadał zezwolenia na prowadzenie stacji demontażu, zaś z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. wynika, że w trakcie przeprowadzonych w dniu [...] marca 2013 r. oględzin na terenie nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego, położonej w m. [...], zdemontowane w znacznym stopniu pojazdy samochodowe, bez tablic rejestracyjnych , bez dokumentów, tylną część karoserii, znaczą ilość różnego rodzaju części samochodowych, na zakup których skarżący nie posiadał żadnych dokumentów, pojemniki z przeprawowym olejem. Zaznaczyć należy, iż kontrola ta została przeprowadzona w związku z pismem Komendanta Straży Gminnej z dnia [...] lutego 2013 r., informującym o tym, że w dniu [...] lutego 2013 r. funkcjonariusze w tracie pełnionej służby stwierdzili, że na terenie posesji należącej do skarżącego prowadzony jest demontaż pojazdów i składowe są na niej w dużych ilościach części z rozbiórki aut, takich jak: silniki, kokpity, kanapy, akumulatory, opony, zbiorniki po instalacjach gazowych oraz pojazdy przygotowane do demontażu. Te dokonane przez strażników gminnych ustalenia potwierdzają późniejsze oględziny pracowników inspekcji ochrony środowiska, których wyniki zawiera protokół sporządzony w dniu [...] marca 2013 r., stanowiący załącznik nr 1 do protokołu kontroli nr [...]. Skarżący podpisał protokół z oględzin, jak również protokół z kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., nie wnosząc żadnych do nich uwag. Podkreślić, że w świetle dyspozycji art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu w związku z art. 40 tejże ustawy i art. 26 ustawy o odpadach koniecznym ustawowym warunkiem prowadzenia każdej stacji demontażu, o której stanowi norma z art. 3 pkt 10 ustawy o recyklingu jest posiadanie przez zainteresowany podmiot odpowiedniego pozwolenia wydanego przez właściwy organ. Wynika to także z art. 6 ust. 2 w związku z art. 9- 11 implementowanej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18. września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji. Dlatego też demontaż pojazdów poza stacją demontażu podlega sankcji administracyjnej w rozumieniu art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu ( por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1761/12, CBOSA). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny składający się z protokołu kontroli i załączonego do niego protokołu z oględzin i materiału fotograficznego przeczy twierdzeniom skarżącego, że nie dokonywał demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, nie wytwarzał i nie posiadał odpadów z nielegalnego demontażu. Stąd też podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 53a pkt 2 i 3 oraz art. 53a ust. 2 i 4 ustawy o recyklingu pojazdów nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Zauważyć należy, że organy obu instancji stosownie do ust. 4 art. 53a ustawy przy ustaleniu wysokości kary wzięły pod uwagę ilość zdementowanych pojazdów, stopień szkodliwości czynu oraz brak zatrudnienia skarżącego i rezultatem tego było wymierzenie stronie kary w najniższej wysokości [...] zł. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 7, 9 , 77 w zw. z art. 80 k.p.a. wtoku prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie znajduje uzasadnienia zarzut braku pouczenia skarżącego o prawie wniesienia zastrzeżeń do protokołu z dnia [...] marca 2013 r., gdyż skarżący zastrzeżenia do ustaleń z czynności kontrolnych mógł wnieść do protokołu kontroli z dnia [...] marca 2013 r., którego załącznikiem jest protokół z oględzin z dnia [...] marca 2013 r., a czego nie uczynił, podpisał go bez zastrzeżeń i uwag. W warunkach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, nie można skutecznie organom obu instancji postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.