II OSK 1022/15

Dnia 18 stycznia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 954/14 w sprawie ze skargi D. L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " w Warszawie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 954/14, oddalił skargę D. L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. na podstawie art. 81c ust. 2 w związku z art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a., nałożył na D. L. – właścicielkę lokalu nr [...] obowiązek przedłożenia oceny technicznej dotyczącej akustyczności wyremontowanej podłogi i posadzki w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy Al. [...] 27 w Warszawie określającej, czy izolacyjność akustyczna stropu spełnia wymogi wynikające z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości winien być podany sposób ich usunięcia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w związku z pismem dotyczącym robót remontowych, wykonanych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy Al. [...] 27 w Warszawie, skutkiem których było uciążliwe przenikanie dźwięków uderzeniowych do lokalu położonego piętro niżej, przeprowadzono czynności kontrolne. Stwierdzono, że w lokalu mieszkalnym nr [...] wykonano roboty budowlane polegające na wymianie urządzeń sanitarnych z podejściami w pomieszczeniu łazienki i kuchni; wymianie żeliwnych grzejników na grzejniki stalowe płytowe z wymianą zaworów termostatycznych; usunięto zniszczoną klepkę (podłoga), zniszczony podkład, wyrównano poziom podłogi za pomocą jastrychu cementowego do 12 mm, wykonano warstwę izolacji – folii, wykonano warstwę termoakustyczną (pianka) 6 mm, położono panele podłogowe gr. 10 mm w kuchni, przedpokoju, w łazience – płytki. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r. nałożył na D. L. obowiązek przedłożenia oceny technicznej dotyczącej akustyczności wyremontowanej podłogi i posadzki. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia D. L., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. L., wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 496/13 uchylił postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia 28 listopada 2012 r. Zdaniem Sądu nałożony obowiązek został wadliwie sformułowany. Wymiany podłogi dokonano na całej powierzchni lokalu nr [...], a zatem tylko w sytuacji uprzedniego wykonania pomiarów akustycznej izolacyjności stropu przed remontem, istniałaby możliwość wskazania w ocenie technicznej, czy izolacyjność akustyczna stropu nie uległa zmianie. Dlatego obowiązek winien być nałożony pod kątem wymogów wynikających z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wobec powyższych zaleceń Sądu, organ ponownie rozpoznając sprawę zobowiązał inwestora do dostarczenia oceny technicznej dotyczącej akustyczności wyremontowanej podłogi i posadzki w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy Al. [...] 27 w Warszawie określającej, czy izolacyjność akustyczna stropu spełnia wymogi wynikające z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia D. L., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. był związany oceną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 496/13. Sąd wskazał, że wątpliwości organów nadzoru budowlanego powstały wskutek ustaleń kontrolnych dokonanych w lokalu nr [...] w związku z przeprowadzoną wymianą zniszczonej klepki na panele podłogowe, podczas której wykonano również podkład z wyrównaniem poziomu podłogi jastrychem cementowym oraz warstwy izolacji z folii i pianki termoakustycznej w kuchni, przedpokoju, a w łazience wykonano płytki. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko zajęte przez organy nadzoru budowlanego, mając na uwadze zarówno charakter wykonanych robót budowlanych, jak i to, że uczestniczka postępowania zajmująca lokal nr 11, usytuowany bezpośrednio pod lokalem nr [...], sygnalizowała organom wzmożoną przenikalność dźwięków, szczególnie uderzeniowych, po wykonaniu ww. robót. Zdaniem Sądu ustalenia organu znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materialne dowodowym, który był wystarczający do dokonania oceny, czy zachodziły przesłanki do nałożenia obowiązków wymienionych w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Czynności kontrolne organu I instancji wskazywały na uzasadnione wątpliwości co do jakości zastosowanych wyrobów i wykonanych robót budowlanych. W związku z faktem, że wymiana podłóg dotyczyła całej powierzchni lokalu nr [...] zaistniała konieczność jednoznacznego zbadania w szczególności, jakie materiały wykorzystano przy wymianie podłogi, czy izolacja została położona na całej jej powierzchni, a w konsekwencji czy odpowiadają wymogom określonym z § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również jaki wpływ wykonane roboty miały na konstrukcję całego budynku. Sąd administracyjny w ww. wyroku przesądził, iż przesłanka ustawowa, od spełnienia której uzależniona była możliwość skorzystania przez organ z uprawnień wynikających z ust. 2 art. 81c ustawy – Prawo budowlane została spełniona. Organ podkreślił, że w wyroku tym Sąd zakwestionował jedynie, iż obowiązek nałożony w postanowieniu wydanym w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego został wadliwie sformułowany. Według WSA w Warszawie tylko w sytuacji uprzedniego wykonania pomiarów izolacyjności akustycznej stropu przed remontem, istniałaby możliwości wskazania w ocenie technicznej, czy izolacyjność akustyczna – mierzona za pomocą wskaźnika znormalizowanego poziomu dźwięków – nie uległa zmianie. W przeciwnym wypadku zaś obowiązek winien być nałożony bez potrzeby porównywania pomiarów akustyczności stropów uprzedniej i obecnej, ale pod kątem wymogów wynikających z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ powiatowy, stosując się do wiążących go zaleceń i wytycznych wynikających z ww. wyroku sądowego, postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. zobowiązał D. L. do przedłożenia w wyznaczonym terminie oceny technicznej dotyczącej akustyczności podłogi i posadzki wyremontowanej ww. lokalu, określającej, czy izolacyjność akustyczna stropu spełnia wymogi wynikające w § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy czym – w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – powinna ona określać sposób ich usunięcia. D. L. w skardze zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uwzględnienia opinii Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie, kiedy powołana opinia wskazuje jednoznacznie na prawidłowość przeprowadzonych robót oraz brak wpływu na konstrukcję budynku. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 2 w zw. z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wskazane rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy prawidłowo dokonana wykładnia prowadzi do wniosku, iż wskazane rozporządzenie stosuje się wyłącznie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych, przy czym przedmiotowy lokal nie spełnia tych kryteriów. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem przepisów prawa polegającym na uwzględnieniu w dacie wydania postanowienia przepisów rozporządzenia, które nie mają zastosowania do stanu faktycznego. 4. Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 153 p.p.s.a., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez uznanie, iż wskazania Sądu co do dalszego postępowania – obowiązku sporządzenia oceny technicznej dotyczącej izolacyjności stropów z uwzględnieniem wymogów wynikających z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mają zastosowanie w niniejszej sprawie, przy czym prawidłowa wykładnia tego przepisu oraz przepisów rozporządzenia, nie może pomijać brzmienia § 2 oraz § 330 rozporządzenia odnoszącego się do zakresu jego stosowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że istotą zasady "związania oceną prawną" określoną w art. 153 p.p.s.a. jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana związany jest wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania. Art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Jednocześnie naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Z wyroku w sprawie VII SA/Wa 496/13 wynika, iż Sąd zobowiązał organ do nałożenia obowiązku przedstawienia oceny technicznej pod kątem wymogów wynikających z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w ww. wyroku nałożył postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. na podstawie art. 81c ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane na D. L. – właścicielkę lokalu nr [...] obowiązek przedłożenia oceny technicznej dotyczącej akustyczności wyremontowanej podłogi i posadzki w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy Al. [...] 27 w Warszawie określającej, czy izolacyjność akustyczna stropu spełnia wymogi wynikające z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości winien być podany sposób ich usunięcia. W ocenie Sądu organ I instancji zastosował się do wyroku z dnia 27 maja 2013 r., VII SA/Wa 496/13, i wykonał wskazane w nim zalecenia. Okoliczność ta przesądza o tym, że zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że już choćby z samego faktu prawidłowego zastosowania się do zaleceń Sądu wydanych na podstawie art. 153 p.p.s.a., nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Zasadność wydania w niniejszej sprawie postanowienia w trybie art. 81c ust. 2 ustawy Prawa budowlanego została przesądzona przez Sąd w wyroku z dnia 27 maja 2013 r., który ma charakter orzeczenia prawomocnego. Sąd wprost wskazał, że ustalenia organu znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materialne dowodowym, który był wystarczający do dokonania oceny, czy zachodziły przesłanki do nałożenia obowiązków wymienionych w art. 81 c ust. 2 ustawy. Czynności kontrolne organu pierwszej instancji wskazywały na uzasadnione wątpliwości co do jakości zastosowanych wyrobów i wykonanych robót budowlanych. Tym samym przesłanka ustawowa, od spełnienia której uzależniona była możliwość skorzystania przez organ z uprawnień wynikających z ust. 2 art. 81c ustawy została spełniona. W związku z powyższym zarzuty w tym zakresie należało uznać za sprzeczne ze stanowiskiem sądu administracyjnego. Podobnie Sąd poprzednio orzekający przesądził o tym, że w niniejszej sprawie należy ocenić zgodność wykonanych robót budowlanych z wymogami wynikającymi z przepisów § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym nie można zarzucić organom administracji naruszenia przepisu § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. D. L. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła błędne zastosowanie prawa materialnego poprzez uznanie, że wbrew literalnemu brzmieniu § 2 w zw. § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w stanie faktycznym sprawy mają zastosowanie przepisy § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonych przepisów, mając na uwadze termin oddania do użytku przedmiotowej nieruchomości, w sposób jasny wskazuje, że przepis § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia zastosowania mieć nie może, w świetle postanowień, iż wskazane rozporządzenie stosuje się wyłącznie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych. Zarzuciła również niewłaściwą wykładnię art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wskazania co do dalszego postępowania w sprawie polegające na nałożeniu obowiązku sporządzenia oceny technicznej izolacyjności stropów z uwzględnieniem wymogów wynikających z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. mają zastosowanie w sprawie i wiążą orzekający w sprawie Sąd, przy czym prawidłowa wykładnia tych przepisów nie może pomijać brzmienia § 2 w zw. § 330 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż brak jest podstaw normatywnych do przyjęcia tezy, że w przypadku dokonania przez sąd administracyjny wyłącznie wykładni przepisów prawa materialnego i dokonania wskazań co do dalszych czynności w tym zakresie, organy administracji pozbawione są możliwości uwzględnienia okoliczności faktycznych niebędących przedmiotem wcześniejszych rozważań i oceny sądu, a w konsekwencji zastosowania przepisów postępowania administracyjnego, celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto zaznaczono, że w chwili wejścia w życie rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. przedmiotowy budynek, w którym znajduje się lokal skarżącej, był już użytkowany przeszło 50 lat. Brzmienie przepisów rozporządzenia oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób jasny wskazują, że przepisy te nie mają zastosowania do przedmiotowego lokalu. Organy nadzoru budowlanego powinny zastosować w sprawie przepisy właściwe temporalnie dla danego stanu faktycznego, przy czym najistotniejsze jest zastosowanie przepisów właściwych dla przedmiotowego budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Wojewódzki rozpoznając sprawę po raz drugi prawidłowo określił zakres związania, jaki wynikał z oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z 27 maja 2013 r. Nie ulega wątpliwości, że w poprzednim wyroku przesądzona została zasadność nałożenia na skarżącą – w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego – obowiązku dostarczenia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym, do niej należącym, celem sprawdzenia akustyczności wykonanej podłogi i posadzki. Sąd Wojewódzki stwierdził bowiem, że przeprowadzone czynności kontrolne wskazały na uzasadnione wątpliwości co do jakości zastosowanych wyrobów i wykonanych robót, a zatem powstała potrzeba wyjaśnienia, jakie materiały wykorzystano przy wymianie podłogi, czy izolacja została położona na całej powierzchni, a w konsekwencji czy wykonane roboty odpowiadają wymogom określonym w § 326 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jedyną przyczyną uchylenia postanowień było wadliwe sformułowanie obowiązku nałożonego na stronę. W takim stanie sprawy wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia zobowiązującego właścicielką lokalu do przedłożenia oceny technicznej dotyczącej akustyczności wyremontowanej podłogi i posadzki, oraz określającej, czy izolacyjność akustyczna stropu spełnia wymogi z § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. – stanowiło właściwe wykonanie wytycznych wyroku WSA z 27 maja 2013 r. Zasadnie więc organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie z 13 listopada 2013 r., wyjaśniając jednocześnie, że przedmiotowe postanowienie ma charakter jedynie dowodowy, a ocena techniczna ma zawierać opis stanu istniejącego w zakresie technicznych aspektów wykonanych robót. Z podanych przyczyn uprawniona też była ocena Sądu Wojewódzkiego, który uznał kontrolowane postanowienia za zgodne z prawem. Uzupełniając jednak argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy podkreślić, że ocena prawna Sądu Wojewódzkiego, która była wiążąca na mocy art. 153 p.p.s.a. dotyczyła wyłącznie sprawy w przedmiocie obowiązku nałożonego na podstawie art. 81c w ust. 2 Prawa budowlanego, natomiast przy merytorycznym rozpoznawaniu sprawy organ nadzoru budowlanego samodzielnie określi podstawę prawną służącą do kwalifikacji wykonanych robót budowlanych i oceny ich prawidłowości w zakresie wymogów technicznych. Zaznaczyć należy, że sporządzenie oceny technicznej według treści postanowienia z 13 listopada 2013 r. służyć ma dostarczeniu informacji o stanie technicznym wykonanej podłogi i posadzki w odniesieniu do § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Z wymienionej regulacji wynika zasadniczo to, że poszczególne przegrody w budynku, w tym stropy i podłogi powinny mieć izolacyjność akustyczną określoną w Polskiej Normie. Ocena techniczna dostarczy więc organowi nadzoru informacje, czy izolacyjność akustyczna stropu odpowiada normom wskazanym w § 326 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia, czy też innym normom. Oczywiście odrębnym zagadnieniem jest to, jaki wpływ na izolacyjność akustyczną stropów miał remont przeprowadzony przez właściciela lokalu. Dlatego też, zgodnie z postanowieniem organu ocena techniczna ma dotyczyć akustyczności wykonanej podłogi i posadzki, a więc ma przedstawić dane techniczne użytych materiałów i wykonanych robót budowlanych. Rzeczą natomiast organu nadzoru budowlanego będzie ocena według jakich norm technicznych ustalona będzie prawidłowość wykonanych prac remontowych. Niewątpliwie przy merytorycznym rozpoznawaniu sprawy podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia, będzie to, czy wykonane roboty budowlane w lokalu należącym do skarżącej wpłynęły na pogorszenie izolacyjności akustycznej stropów. Organ nadzoru, będąc zobowiązany do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zdecyduje o tym, czy przedmiotowa ocena techniczna będzie wystarczająca do podjęcia rozstrzygnięcia sprawy, czy też będzie konieczne uzupełnienie materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że ocena prawna zawarta w wyrokach dotyczących obowiązku dostarczenia oceny technicznej nie może wpływać na kierunek końcowego rozpoznania sprawy przez właściwy organ. Sąd Wojewódzki kontrolował bowiem jedynie legalność postanowień wydanych w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, a więc postanowień o charakterze dowodowym. Wobec powyższego za przedwczesny należało uznać zarzut kasacyjny, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki pominęły regulację § 2 w związku z § 330 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zasadnie zwrócił uwagę na obowiązek samodzielnego ustalenia przez organ nadzoru budowlanego norm technicznych właściwych dla oceny prawidłowości przedmiotowych robót remontowych, lecz ta powinność organu dotyczy etapu merytorycznego rozpoznawania sprawy, a nie postanowienia, które służy wyłącznie zebraniu materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "A1. [...] w 27" o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł być uwzględniony bowiem art. 204 p.p.s.a. nie przewiduje zwrotu kosztów na rzecz uczestnika. Stosownie do art. 109 p.p.s.a. zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, co dotyczy również uczestników, zgodnie z art. 12 p.p.s.a.