II SA/Op 576/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. C. i Z. C. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 15 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 15 września 2014 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Nyskiego z dnia 20 czerwca 2014 r., którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Nyskiego z dnia 22 kwietnia 2013 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i J. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego na cele mieszkalno–usługowe z częścią gospodarczą w [...] przy ulicy [...] nr [...], działka nr a. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie: Pismem datowanym na dzień 17 czerwca 2013 r., które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Nysie w dniu 20 czerwca 2013 r., Z. i S. C. zwrócili się o udzielenie odpowiedzi dlaczego nie zostali poinformowani o rozbudowie domu E. i J. S., który to dom graniczy z ich działką w odległości 3 m. Podali, że nie otrzymali decyzji o wszczęciu postępowania o warunkach zabudowy, ani decyzji w tym przedmiocie. Wskazali na uprzednio prowadzone postępowanie oraz na okoliczność, że rozbudowa budynku sąsiadów spowoduje znaczne pogorszenie warunków zabudowy, zupełnie zasłoni taras dla konsumentów w ich lokalu gastronomicznym. Akcentowali, że kosztem własnych kupieckich interesów inwestorzy zmierzają do zakłócenia ich życiowych potrzeb i estetyki miejsca zamieszkania. Zdaniem wnioskodawców, dalsza rozbudowa obiekt spowoduje dalsze "okrojenie" zieleni, a przebieg granicy zabudowy niemalże na linii rosnących 100-letnich kasztanów przesądza o ich usunięciu. Wskazując na powyższe oczekiwali na wyjaśnienia organu. Pismem z dnia 12 lipca 2013 r., doręczonym Z. i S. C. w dniu 17 lipca 2013 r., Starosta Nyski przywołując przepisy art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przepis art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdził, że podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dają tylko uprawnienia wynikające z konkretnego przepisu. Organ architektoniczno-budowlany po analizie dokumentacji, na podstawie której E. i J. S. uzyskali decyzję udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalno-usługowego na cele mieszkalno–usługowe z częścią gospodarczą w [...] przy ulicy [...] nr [...], nie znalazł podstaw do uznania Z. i S. C. za stronę postępowania. Poinformował jednocześnie, że w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wnioskujący winni zwrócić się do Burmistrza [...]. Wnioskiem z dnia 15 lutego 2014 r., który wpłynął do Burmistrza Miasta [...], Z. i S. C. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, jak i pozwolenia budowlanego. W uzasadnieniu podnieśli, że wydzielenie w ramach wykonywanych w dniu 25 kwietnia 2012 r. czynności geodezyjnych skrawka terenu, tj. działki nr b, odsunięto granicę budowy na działce nr a od ich granicy (działka nr c), co podstępnie wyeliminowało ich z praw przynależnych stronie postępowania administracyjnego. Wnioskodawcy podkreślali także, że w sprawie nie zostały zachowane normy odległościowe. Burmistrz [...], pismem z dnia 18 marca 2014 r. przekazał żądanie wnioskujących w przedmiocie dotyczącym pozwolenia na budowę Staroście Nyskiemu. Starosta Nyski pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. zwrócił się do wnioskodawców o uściślenie wniosku poprzez jednoznaczne opisanie i wskazanie okoliczności wynikającej z art. 145 § 1 K.p.a.; podanie dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wskazanie nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawców, a znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ze wskazaniem przepisów, z których wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości spowodowane sporną inwestycją. Odpowiadając na powyższe zobowiązanie, wnioskodawcy w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. stwierdzili: że budynek na działce nr a w sposób istotny ograniczył wartość prowadzonej działalności gospodarczej w ich budynku na działce nr c przez swoją wysokość i szerokość frontu skutecznie zasłaniając ich budynek; że nie z własnej winy zostali pozbawieni praw przynależnych stronie, gdyż na żadnym etapie postępowania nie byli o nim powiadamiani, w tym o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; że wyeliminowanie ich jako strony postępowania związane było - jak to określili: "wprowadzeniem paska terenu tj. Dz. nr b własność inwestora konfliktowego budynku na dz. nr a". Wskazując na powyższe wnosili o wznowienie postępowania i doprowadzenia obiektu na działce nr a do stanu zgodnego z prawem, tj. spowodowania rozbiórki części obiektu i odsunięcie od ich działki nr c na odległość zgodną z przepisami, tj. co najmniej 3 m. Starosta Nyski, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania na wniosek Z. i S. C. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Nyskiego z dnia 22 kwietnia 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i J. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego na cele mieszkalno–usługowe z częścią gospodarczą w [...] przy ulicy [...] nr [...], działka nr a. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania wyjaśniającego, wskazał na skierowane do wnioskodawców zobowiązanie, treść udzielonej przez nich odpowiedzi, wydaną w dniu 22 kwietnia 2013 r. decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę dla E. i J. S., wniosek Z. i S. C. z dnia 20 czerwca 2013 r. i uznał, że wniosek złożony został z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 K.p.a. Argumentował, że wnioskodawcy powzięli wiedzę o tym, że E. i J. S. uzyskali decyzję udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalno-usługowego na cele mieszkalno-usługowe z częścią gospodarczą w [...] przy ulicy [...] nr [...], z odpowiedzi Starosty Nyskiego z dnia 12 lipca 2013 r., która doręczona została w dniu 17 lipca 2013 r. Pismem tym poinformowano także wnioskodawców, że Starosta Nyski po analizie dokumentacji nie znalazł podstaw do uznania Z. i S. C. za stronę postępowania. W związku z powyższym stwierdził, że wnioskodawcy mogli skutecznie wnosić o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w terminie do 13 sierpnia 2013 r. Wniosek z dnia 15 lutego 2014 r. złożony został 6 miesięcy po upływie terminu i stąd też na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. należało odmówić wznowienia postępowania w sprawie. Postanowienie nie zawierało pouczenia o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Doręczone zostało wnioskodawcom w dniu 9 lipca 2014 r. Zażalenie na powyższe postanowienie, datowane na dzień 12 lipca 2014 r. i skierowane do Starosty Nyskiego, wnieśli Z. i S. C. Podnieśli w nim, że mają wrażenie, iż dla organów nie jest istotny problem merytoryczny, lecz wyłącznie kwestie administracyjno-biurokratyczne. Podkreślali, że nie mieli możliwości zachowania jakichkolwiek terminów skoro zostali pozbawieni przymiotu strony i nie otrzymali na żadnym etapie postępowania powiadomienia, ani decyzji. Ponownie wskazali, że przyczyną pozbawienia ich statusu strony było wydzielenie gruntu o szerokości 2 m i powstanie w ten sposób nieruchomości nr b pomiędzy ich nieruchomością (nr ewid. c), a nieruchomością inwestorów (nr ewid. a), w którym to postępowaniu podziałowym nie brali także udziału. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. żalący się powtórzyli zarzuty zawarte w zażaleniu i w związku z otrzymaniem postanowienia Starosty Nyskiego z dnia 22 lipca 2014 r. o uzupełnieniu z urzędu postanowienia Starosty Nyskiego z dnia 20 czerwca 2014 r. o pouczenie co do terminu i sposobie jego zaskarżenia, wskazali, że adresatem zażalenia jest Wojewoda Opolski. Podkreślili, że zażalenie wnieśli za pośrednictwem Starosty Nyskiego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. Wojewoda Opolski, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie Starosty Nyskiego z dnia 20 czerwca 2014 r. w uzasadnieniu organ przedstawił podejmowane przez organ I instancji czynności wyjaśniające, przywołał przepisy dotyczące wznowienia postępowania i wskazując na szczegółową analizę akt sprawy uznał, że organ I instancji zasadnie przyjął, badając przesłanki formalne do wznowienia postępowania, że żalący się uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją w sprawie o pozwolenie na budowę. Stwierdził jednocześnie, że organ I instancji dokonał oczywistej omyłki w kwestii wskazania daty upływu terminu do złożenia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, gdyż dzień 17 sierpnia 2013 r. przypadał w sobotę i stąd też, stosownie do art. 57 § 4 K.p.a. termin miesięczny upływał z dniem 19 lipca 2013 r. Stwierdzona omyłka nie miała jednakże wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli S. i Z. C. We wniesionej skardze domagali się zmiany zaskarżonego postanowienia Wojewody Opolskiego i poprzedzającego postanowienia Starosty Nyskiego. Skarżący nie godzili się z zapadłymi w sprawie postanowieniami, a zwłaszcza z ich motywami, z których wynika, że uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Dowodzili, że pismo Starosty Nyskiego z dnia 17 lipca 2013 r. stanowiło odpowiedź na wcześniejsze zapytanie co do przyczyn braku udziału przez nich w postępowaniu dotyczącym rozbudowy domu E. i J. S. Stwierdzili, że działania sąsiadów dotyczące podziału swojej nieruchomości miały na celu wyeliminowanie ich z postępowania. Zarzucili nadto organom kompletne zignorowanie ich interesów oraz brak racjonalnej i obiektywnej oceny sytuacji. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jaka znalazła się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu (decyzji). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 15 września 2014 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Nyskiego z dnia 20 czerwca 2014 r., którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Nyskiego z dnia 22 kwietnia 2013 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i J. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego na cele mieszkalno-usługowe z częścią gospodarczą w [...] przy ulicy [...] nr [...], działka nr a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. - postanowienia organu I instancji wykazała, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie odpowiadają przepisom prawa. Na wstępie zauważyć należy, że art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), dalej jako K.p.a., statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, iż decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Od tej reguły ostateczności załatwienia sprawy ustawodawca dopuścił wyjątki, wyznaczając jednocześnie warunki odstąpienia od niej. Mianowicie, decyzja ostateczna może być wzruszona przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161 K.p.a.); przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 K.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 K.p.a.), przez uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie przepisów szczególnych. Przenosząc zatem powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zasadnie uznały organy, iż z treści pisma skarżących, datowanego na dzień 15 lutego 2014 r. wynikało wyraźnie, że żądają oni wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalno-usługowego w [...] przy ulicy [...] nr [...], działka nr a, a przesłanek upatrują w braku udziału w postępowaniu, tj. w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W sprawie dostrzec należy także, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują w sposób jednoznaczny i ścisły tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jaką jest w niniejszej sprawie decyzja Starosty Nyskiego z dnia 22 kwietnia 2013 r., nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Wszczęcie tego postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym wznowienie postępowania w przypadku przesłanek ustawowych zawartych w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może nastąpić tylko na żądanie strony (art. 147 zd. drugie K.p.a.). Ustawodawca zakreślił jednak w przepisie art. 148 K.p.a. terminy warunkujące skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 art. 148 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przedmiotowej sprawie, ze względu na podnoszone przez skarżących okoliczności w podaniu o wznowienie postępowania, zastosowanie ma właśnie termin z art. 148 § 2 K.p.a. Przed przystąpieniem do oceny legalności zapadłych w sprawie postanowień wskazać należy jeszcze, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043 – Lex nr 1450858). Tym samym podnoszony przez skarżących zarzut, że dla organów nie jest istotny problem merytoryczny, lecz wyłącznie kwestie "administracyjno-biurokratyczne", nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie stwierdzenia wymaga także i to, że w świetle art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. istotne znaczenie ma odkodowanie zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Zdaniem Sądu, za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08 - Lex nr 574438; z 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1662/97 - Lex nr 48730; z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09 - Lex nr 746450; z 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 2407/10 - Lex nr 1069058). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący z pisma organu I instancji z dnia 12 lipca 2013 r., które doręczone zostało w dniu 17 lipca 2013 r., powzięli wiedzę o tym, że inwestorzy E. i J. S. uzyskali decyzję udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalno- usługowego na cele mieszkalno–usługowe z częścią gospodarczą w [...] przy ulicy [...] nr [...] i organ architektoniczno–budowlany, po analizie akt, nie znalazł podstaw do uznania Z. i S. C. za stronę postępowania. W świetle powyższego pisma trudno uznać, że skarżący nie uzyskali informacji, które pozwalałyby im zidentyfikować decyzję, której im nie doręczono, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Okoliczność, że powyższa informacja udzielona przez organ stanowiła odpowiedź na zapytanie skarżących zawarte w piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. nie powoduje, że skarżący po zapoznaniu się z pismem organu z dnia 12 lipca 2013 r. nie dowiedzieli się o tym, że E. i J. S. uzyskali decyzję udzielającą pozwolenia na budowę na konkretnej, wskazanej i oznaczonej w tym piśmie nieruchomości. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 7/14 (por. Lex nr 1500380), jak i w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 511/14 (por. Lex nr 1519902), że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zauważyć należy nadto, że pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a zatem nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co z reguły następuje w efekcie jej doręczenia. Skoro zatem skarżący w dniu 17 lipca 2013 r. odebrali pismo Starosty Nyskiego z dnia 12 lipca 2013 r., które zawierało minimum informacji pozwalających zidentyfikować wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę, tj. fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla określonych z imienia i nazwiska inwestorów oraz miejsca realizacji inwestycji, to tym samym od tej daty biegł termin, o którym stanowi art. 148 § 2 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 148 § 2 K.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (por. także wyrok NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 1941/12 – Lex nr1494710). W świetle powyższego miesięczny termin do wniesienia przez skarżących podania o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, liczony od dnia 17 lipca 2013 r., upływał z dniem 19 sierpnia 2013 r. (poniedziałek), a to z uwagi na fakt, że dzień 17 sierpnia 2013 r. przypadał w sobotę. Trafnie zatem organ odwoławczy ustalił datę upływu terminu z art 148 § 2 K.p.a., przyjmując jednocześnie, że ustalenie przez organ I instancji daty 13 sierpnia 2013 r., jako upływu terminu do wniesienia podania o wznowienie, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżący z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili dopiero pismem z dnia 15 lutego 2014 r., które wpłynęło do Burmistrza [...] w dniu 19 lutego 2014 r., a więc znacznie po upływie miesięcznego terminu. Dostrzec w sprawie wypada także, iż skarżący wezwani przez Starostę Nyskiego do podania m.in. daty, w której dowiedzieli się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie wskazali żadnej daty, stwierdzając, że nie z własnej winy zostali pozbawieni praw przynależnych stronie. W tym miejscu stwierdzenia wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę. Skarżący w tym zakresie nie wykazali, że dowiedzieli się o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w innej dacie niż przyjęta przez organ. W sprawie nie bez znaczenia dla oceny dochowania przez skarżących terminu z art. 148 § 2 K.p.a. jest to, że we wniesionym podaniu o wznowienie postępowania skarżący nie wskazali żadnego numeru, ani daty decyzji, ale tylko numeru ewidencyjnego działek oraz powołali się na fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie wskazali także nawet danych inwestorów, pomimo posiadania wiedzy w tym zakresie, a mimo to organ podjął czynności wyjaśniające w sprawie. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uzyskane przez skarżących dane od Starosty Nyskiego (właściwego organu architektoniczno-budowlanego) dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla konkretnej inwestycji, na ściśle oznaczonej nieruchomości, dla wskazanych z imienia i nazwiska inwestorów, umożliwiał zidentyfikowanie decyzji i wystąpienie przez skarżących z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, z zachowaniem ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze niemożliwym jest uznanie, że zaskarżone postanowienia nie odpowiadają kryterium legalności. Z względów wskazanych wyżej, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.