II OSK 1004/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1610/14 w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica - Zdrój (OBSZAR 5-CZARNY POTOK) 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Gminy Krynica Zdrój na rzecz M. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 16 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. II SA/Kr 1610/14) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z 31 stycznia 2014 r., Nr: LI.303.2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (OBSZAR 5- CZARNY POTOK) oddalił skargę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) wniosła M. K. (dalej: skarżąca). Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej – poprzez jej uchylenie, zawartym w piśmie z 7 sierpnia 2014 r. W skardze M. K. domagała się stwierdzenia nieważności uchwały z 31 stycznia 2014 r. w całości, względnie stwierdzenia jej nieważności w części tekstowej i graficznej w zakresie w jakim ustala przeznaczenie działki nr [...] pod tereny oznaczone symbolem 5.RZ/US.1 tj. tereny rolne z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno – sportowe oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: 1) art. 140 k.c., art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej: u.p.z.p.), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego gminy; 2) art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości, przez zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości objętych planem posiadających analogiczne uwarunkowania; 3) art. 140 k.c. poprzez bezzasadne wykluczenie w planie możliwości jakiejkolwiek zabudowy działki; 4) art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie i stwierdzenie, że plan jest zgodny ze studium a ponadto, że ustalenie przeznaczenia w studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie; 5) art. 1 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 1, w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 140 k.c. poprzez określenie sposobu wykonywania prawa własności względem działki w sposób sprzeczny z walorami ekonomicznymi przestrzeni i w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego; 6) art. 16 ust. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie projektu planu na rysunku mapy w skali 1:2000, w sytuacji gdy nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości Krynica – Zdrój. Uchwała Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. w zakresie w jakim zakazuje lokalizacji obiektów budowlanych, z nielicznymi wymienionymi wyjątkami, nie jest zgodna z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Uzdrowiskowej Krynica przyjętego uchwałą nr XXXIV/254/97 z 28 sierpnia 1997 r. Całkowite wyłączenie możliwości zabudowy nie jest zgodne ze studium, które dopuszcza taką możliwość po spełnieniu określonych warunków. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Krynicy – Zdroju wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok, dalej: plan miejscowy), została wydana na skutek wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 885/13, którym to wyrokiem Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)". Wyrok Sądu z 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13 został wydany na skutek skargi wniesionej między innymi także przez skarżącą. Sąd I instancji powołał się na treść art. 153 oraz art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), i przytoczył przyczyny wydania wyroku unieważniającego poprzednią uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)". Zdaniem Sądu I instancji, jedynym powodem unieważnienia uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" był brak poddania ocenie i głosowaniu przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju uwag, jakie do projektu tejże uchwały zostały w trakcie trwania procedury planistycznej złożone. Stanowiło to istotne naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. Nie został bowiem dochowany wymóg wynikający z art. 20 u.p.z.p. Sąd I instancji przytoczył stanowisko zajęte w uzasadnieniu ww. wyroku z 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13, ponieważ zdaniem Sądu I instancji, było ono wiążące i dla Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju i było związku z art. 153 p.p.s.a. – wiążące dla Sądu I instancji ponownie rozpoznającego skargę w tej sprawie. Sąd I instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że Rada Miejska w Krynicy-Zdroju po dniu, w którym ww. wyrok o sygn. II SA/Kr 885/13 stał się prawomocny, ponowiła procedurę uchwalania planu miejscowego w ten sposób, że na prawidłowo zwołanej sesji Rada Miejska w Krynicy-Zdroju odrębnymi uchwałami rozpoznała każdą z uwag nie uwzględnionych przez Burmistrza przy ich poprzednim rozpoznawaniu. Fakt ten potwierdza przedłożony do akt sprawy protokół obrad sesji Rady Miejskiej z 31 stycznia 2014 r. nr LI/2014. Sąd I instancji wyjaśnił, że dokonując z urzędu oceny treści skargi skarżącej wniesionej na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" z treścią skargi skarżącej wniesionej na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) stwierdził, że są to tożsame skargi. Ustalenie to Sąd I instancji poczynił porównując treść obu skarg. Według Sądu I instancji, także dalsze uzasadnienia przytoczonych zarzutów są tożsame w obu skargach. Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że wprawdzie formalnie skarżącą w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1610/14 zaskarżyła inną uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju, niż w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 885/13, to jednak treść tych uchwał jest dokładnie taka sama (identyczna). Różnica pomiędzy uchwałami Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" i Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) polega tylko na tym, że podejmując tą ostatnią uchwałę Rada Miejska odrębnymi uchwałami przegłosowała każdą z uwag nie uwzględnionych poprzednio przez Burmistrza. Wszystkie te uwagi zostały odrzucone. Sąd I instancji stwierdził, że rozpoznając przedmiotową sprawę jest związany oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 885/13. Nie można bowiem dokonywać oceny sprawy, która już była przedmiotem oceny i te same zarzuty podnoszone przez stronę były już raz ocenione. Według Sądu I instancji, przy podejmowaniu uchwały przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok), organy planistyczne prawidłowo zastosowały art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Każda zgłoszona uwaga nie uwzględniona przez Burmistrza została odrębnie rozpoznana przez Radę Miejską w odrębnej uchwale. W skardze kasacyjnej z 14 marca 2015 r. M. K. (dalej: skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez r. pr. W. M. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucają na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie: I. art.153 p.p.s.a. przez jego zastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13 zawarł w odniesieniu do działki skarżącej nr [...] ocenę prawną zastosowania przez organ - Radę Miejską w Krynicy-Zdroju - przepisów: art. 140 k.c., art. 1 ust. 1 pkt 6) i 7) u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (art.15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zakresie przyjęcia, że studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP; II. art.153 p.p.s.a., przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie wynikające z przyjęcia, że stwierdzenie o bezzasadności skargi zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 885/13 stanowiło ocenę prawną w rozumieniu tego przepisu wszystkich zarzutów skarżącej kasacyjnie wobec zaskarżonej uchwały, pomimo ustosunkowania się przez ten Sąd jedynie do części zarzutów wyartykułowanych w treści skargi - a to do zarzutu braku zgodności planu ze studium oraz zarzutu sporządzenia planu na mapie w niewłaściwej skali; III. art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13 zawarł ocenę prawną o nieprzekroczeniu przez Radę Miasta w Krynicy-Zdroju granic władztwa planistycznego w sytuacji, gdy takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 885/13 nie zawarł; IV. art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez nieodniesienie się in meriti do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju przepisów: art. 140 k.c., art. 1 ust. 1 pkt 6) i 7) u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., (art.15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zakresie przyjęcia, że studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP, wskutek błędnego przyjęcia o związaniu Sądu I instancji oceną prawną mającą być wyrażoną przez WSA w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 885/13; V. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że zachodziła tożsamość treściowa skarg w sprawach rozpoznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygnaturami: II SA/Kr 885/13 i II SA/Kr 1610/14, w sytuacji gdy skarga będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie sygn. II SA/Kr 1610/14 zawierała nieujęty w skardze w sprawie sygn. II SA/Kr 885/13 wniosek o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c) planu, stanowiącego normę otwartą, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 153 p.p.s.a., pomimo niewyrażenia przez Sąd w sprawie II SA/Kr 885/13 oceny prawnej wadliwości przepisu planu oznaczonego jednostką redakcyjną: § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c); VI. art.151 p.p.s.a w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że Sąd I instancji związany był oceną prawną naruszenia przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju odnośnie do M. K. jako właścicielki działki nr [...] przepisów: art.140 k.c., art. 1 ust. 1 pkt 6) i 7) u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (art.15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zakresie przyjęcia, że studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP – "mającą być wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13". Zdaniem skarżącej kasacyjnie, jedyną przyczyną oddalenia skargi skarżącej kasacyjnie w sprawie sygn. II SA/Kr 1610/14 uczynił Sąd I instancji związanie - mające zachodzić w ocenie tego Sądu - oceną prawną, jaka to miała zostać wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13 w odniesieniu do wszystkich zarzutów skarżącej. W ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji, naruszając art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., dowolnie przyjął w uzasadnieniu swego wyroku, że wyrażona została przez Sąd orzekający w sprawie sygn. II SA/Kr 885/13 ocena prawna o nienaruszeniu przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju granic władztwa planistycznego. Bezpośrednim skutkiem naruszenia art. 153 p.p.s.a. w tym zakresie, w jakim Sąd przyjął związanie faktycznie niewyrażoną oceną prawną, jest naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez pominięcie w wyroku odniesienia się do sformułowanych w skardze zarzutów. Według skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji błędnie przyjął w uzasadnieniu wyroku, naruszając tym samym art.141 § 4 p.p.s.a., że skarga w sprawie rozpoznawanej pod sygn. II SA/Kr 1610/14 zawierała jedynie te same zarzuty, które znalazły się w skardze, której dotyczyło postępowanie o sygn. II SA/Kr 885/13. Według skarżącej kasacyjnie, skarga w sprawie rozpoznawanej przez Sąd I instancji (sygn. II SA/Kr 1610/14) zawierała nieujęty i nie będący przedmiotem jakichkolwiek rozważań Sądu w sprawie II SA/Kr 885/13 zarzut przydania w planie uprawnień organowi, który takich uprawnień nie może posiadać - a to [...] - do uzgadniania sposobu posadowienia budynków i zakresu robót ziemnych. Żądanie stwierdzenia nieważności tego przepisu - niezawarte w skardze rozpoznawanej pod sygn. II SA/Kr 885/13 – ujęte było w pkt.3) wniosków skargi, zaś uzasadnienie - w pkt. IX uzasadnienia skargi. Niezgłoszenie przez skarżącą zarzutu wadliwości § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c) planu w sprawie II SA/Kr 885/13 skutkuje oczywistym przyjęciem, że Sąd w tej sprawie, nie zawarł oceny prawnej w zakresie prawidłowości tego przepisu planu. W konsekwencji zaś Sąd I instancji pominął zupełnie zarzut skarżącej, naruszając art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zasługuje na uwzględnienie zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 p.p.s.a. Badając skuteczność skargi kasacyjnej opartej na zarzucie zawartym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca kasacyjnie odnosi wszystkie podniesione zarzuty do art. 153 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie wskazując ten przepisy, uzasadnia jego naruszenie i wyjaśnia, jaki był możliwy, istotny wpływ naruszenia ww. przepisu na wynik sprawy, a więc na treść wyroku. Jak wynika ze skargi kasacyjnej, gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanego w skardze kasacyjnej, przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby odmienna. Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji rozpoznając skargę błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie jest związany oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 885/13. Zdaniem Sądu I instancji, nie można bowiem dokonywać oceny sprawy, która już była przedmiotem oceny i te same zarzuty podnoszone przez stronę były już raz ocenione. Oceniając stanowisko Sądu I instancji w niniejszej sprawie wskazać należy, że skarżącą kasacyjnie w sprawie o sygn. II SA/Kr 1610/14 zaskarżyła inną uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju, niż w sprawie o sygn. II SA/Kr 885/13. Rada Miasta w Krynicy-Zdroju uchwaliła dwie odrębne uchwały podczas dwóch odrębnych sesji Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju. Skarżącą wniosła odrębne skargi na dwie odrębne uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju. Uchwały te posiadają odrębne oznakowanie i zostały ogłoszone w różnym czasie w odrębnych Dziennikach Urzędowych Województwa Małopolskiego pod odrębnymi pozycjami. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, bez znaczenia jest to, że treść tych uchwał jest dokładnie taka sama (identyczna). Sąd I instancji rozpoznając sprawę o sygn. II SA/Kr 1610/14 nie był związany oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r., o sygn. II SA/Kr 885/13. Należy także zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że zachodziła tożsamość treściowa skarg w sprawach rozpoznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygnaturami: II SA/Kr 885/13 i II SA/Kr 1610/14, gdyż skarga będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. II SA/Kr 1610/14 zawierała nieujęty w skardze w sprawie sygn. II SA/Kr 885/13, wniosek o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c) planu. Sąd I instancji w sprawie II SA/Kr 885/13 nie przedstawił bowiem oceny prawnej wadliwości przepisu planu oznaczonego jednostką redakcyjną: § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c). Z wyłożonych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.