II SA/Kr 1610/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r., Nr: LI.303.2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój ( OBSZAR 5- CZARNY POTOK) skargę oddala. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) wniosła M. K.. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej – poprzez jej uchylenie, zawartym w piśmie z dnia 7 sierpnia 2014 r. W skardze M. K. domagała się stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 31 stycznia 2014 r. w całości, względnie stwierdzenia jej nieważności w części tekstowej i graficznej w zakresie w jakim ustala przeznaczenie działki nr [...] pod tereny oznaczone symbolem 5.RZ/US.1 tj. "Tereny rolne z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno – sportowe oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: 1) art. 140 K.c., art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 – dalej jako "u.p.z.p."), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego gminy; 2) art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości, przez zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości objętych planem posiadających analogiczne uwarunkowania; 3) art. 140 K.c. poprzez bezzasadne wykluczenie w planie możliwości jakiejkolwiek zabudowy działki; 4) art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie i stwierdzenie, że plan jest zgodny ze studium a ponadto, że ustalenie przeznaczenia w studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie; 5) art. 1 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 1, w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 140 K.c. poprzez ustalenie sposoby wykonywania prawa własności względem działki w sposób sprzeczny z walorami ekonomicznymi przestrzeni i w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego; 6) art. 16 ust. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie projektu planu na rysunku mapy w skali 1:2000, w sytuacji gdy nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości Krynica – Zdrój. Uchwała Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. w zakresie w jakim zakazuje lokalizacji obiektów budowlanych, z nielicznymi wymienionymi wyjątkami, nie jest zgodna z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Uzdrowiskowej Krynica przyjętego uchwałą nr XXXIV/254/97 z dnia 28 sierpnia 1997 r. Całkowite wyłączenie możliwości zabudowy nie jest zgodne ze studium, które dopuszcza taką możliwość po spełnieniu określonych warunków. Jak stwierdzono w toku procedury planistycznej w piśmie w sprawie rozpatrzenia uwag między innymi skarżącej "włączenie analizowanej działki i obszarów z nią sąsiadujących do zabudowy wymaga zmiany ustaleń obowiązującego studium i akceptacji RDOŚ...". Wobec powyższego organ zdaje się potwierdzać, że in meriti dopuszczalne jest jednak sytuowanie w tym obszarze budynków, przy czym wymaga to podjęcia odpowiednich działań, w szczególności zmiany studium. Organ nie podjął jednak żadnych kroków w tym zakresie, co nie może jednak motywować przeznaczenia działki jak w planie. W skardze wskazano także, iż przedmiotowe studium uchwalono w 1997 r. Znaczny upływ czasu uzasadniał dokonanie stosownych zmian, zaktualizowania studium przez podjęciem działań zmierzających do uchwalenia planu. Zaniechania Rady nie mogą obciążać skarżącej. Dalej skarżąca wskazała, iż uprawnienie do władczego określania przeznaczenia nieruchomości przez organy gminy nie jest nieograniczone. Nieuzasadnione kształtowanie zagospodarowania przestrzennego nie znajduje podstaw normatywnych, w szczególności w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie strony skarżącej oczywistym jest, że organ w ogóle merytorycznie nie uzasadnił przyjętej koncepcji planistycznej odnośnie przeznaczenia działki, a takie uzasadnienia – wyczerpującego, logicznego, przekonującego – należałoby od niego wymagać, w sytuacji gdy dochodzi do znacznego naruszenia prawa własności. Uzasadnienie uchwały wymagane przepisem § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwala na badanie zgodności uchwały z prawem oraz ocenę racjonalności przyjętych ustaleń. W realiach niniejszej sprawy organ nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów wyłączających działkę z zabudowy, a to kwalifikuje uchwałę do stwierdzenia jej nieważności. Nie można kształtować przeznaczenia nieruchomości z pominięciem uzasadnionych zamierzeń inwestycyjnych właścicieli nieruchomości położonych na terenie objętym planem, chyba że w sposób przekonujący dojdzie do wskazania, że realizacja planowanych inwestycji nie jest możliwa z uwagi na naruszenie innych, co najmniej równorzędnych celów wynikających z u.p.z.p. lub przepisów szczególnych. Władztwo planistyczne gminy nie może być nacechowane dowolnością, a z takim przypadkiem mamy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy. Nieruchomości przeznaczone w planie pod "tereny rolne z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno – sportowe, oznaczone symbolem 5.RZ/US.1" stanowią własność różnych osób. Niewątpliwie realizacja celu inwestycyjnego w postaci urządzenie poletek (czy stoków) narciarskich wymaga współdziałania właścicieli tych nieruchomości, co nie jest możliwe w praktyce głównie z uwagi na przyznanie tylko jednemu z nich możliwości zabudowy. Nadto ustalone przeznaczenie działki skarżącej jest sprzeczne z jej rzeczywistym ukształtowaniem oraz położeniem. Stopień nachylenia działki powoduje, że nie jest możliwe zorganizowanie na niej poletek narciarskich. Podjętą uchwałą organ naruszył konstytucyjną zasadę równości uzasadniając to w sposób zupełnie chybiony, zamiarem wykluczenia roszczeń odszkodowawczych właściciela działki nr [...]. Jeśli organ uznaje, że nie jest możliwa zabudowa na określonym obszarze to konsekwentnie powinien wyrazić to w planie niezależnie od powstanie ewentualnych roszczeń właścicieli. Skarżąca podniosła również, że nie było zasadne sporządzenie rysunku planu na mapie zasadniczej w skali 1:2000. Przepis art. 16 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje, że plan miejscowy sporządza się na kopii mapy zasadniczej (ewentualnie katastralnej) w skali 1:1000. Odstępstwo wymaga spełnienia ustawowego kryterium szczególnie uzasadnionego przypadku. Wprowadzony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. przepis § 6 ust. 1 dopuszczający możliwość sporządzania projektu rysunku planu na mapie w skali 1:2000 w przypadku obszarów o znacznej powierzchni należy uznać za wydany z naruszeniem delegacji ustawowej sprzeczny z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Krynicy – Zdroju wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności podniesiono, że zaskarżona uchwała poprzedzona była uchwałą Nr XXXII.192.2012 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 - Czarny Potok), której nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Krakowie wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 885/13. Przed podjęciem zaskarżonej uchwały Rada Miejska w Krynicy-Zdroju kierując się dyspozycją art. 28 ust. 2 u.p.z.p. powtórzyła czynności, które w związku ze stwierdzeniem nieważności wcześniejszej uchwały, były niezbędne do doprowadzenia projektu planu do zgodności z prawem. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez tę samą osobę, której skarga skutkowała stwierdzeniem nieważności uchwały Nr XXXII.192.2012 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju. Skarga ta oparta jest również na identycznych zarzutach jak poprzednia skarga. Organ podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 885/13 stwierdził, że z urzędu skontrolował legalność uchwały Nr XXXII.192.2012 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju (która ma identyczną treść z uchwałą zaskarżoną w niniejszej sprawie) również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu. Dalej stwierdził Sąd w szczególności, że przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 18 i następnych u.p.z.p. i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Jedynym powodem stwierdzenia nieważności uchwały Nr XXXII.192.2012, skutkującym jej nieważnością ustalił Sąd istotne naruszenie procedury planistycznej polegające na zaniechaniu rozpatrzenia zgłoszonych do planu uwag indywidualnie. Ustalił bowiem Sąd na podstawie protokołu sesji Rady Miejskiej, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych uwag nie było rozstrzygnięciem Rady a Burmistrza. Ponieważ Przewodnicząca Rady nie poddała pod głosowanie uwag zgłaszanych do planu, a jedynie zapytała radnych czy nie mają uwag do rozstrzygnięć Burmistrza. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi (identycznych jak w niniejszej sprawie) Sąd w sprawie II SA/Kr 885/13 uznał je za bezpodstawne. W tej sytuacji organy Gminy Krynica-Zdrój związane wyrokiem wydanym w sprawie II SA/Kr 885/13 powtórzyły czynności planistyczne wyłącznie w zakresie niezbędnym do doprowadzenia planu do zgodności z prawem wykonując w całości wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co wynika z załączonej dokumentacji planistycznej i innych dokumentach w szczególności związanych ze zwołaniem sesji na której rozpatrzono zgłoszone do planu uwagi a także protokół tej sesji. W świetle powyższego oraz treści uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 885/13 zbędnym jest, w ocenie organu, bardziej szczegółowe odnoszenie się do zarzutów skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok), zwana dalej w skrócie "planem miejscowym", została wydana na skutek wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13, którym to wyrokiem Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)". Co ważne, wyrok Sądu z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13 został wydany na skutek skargi wniesionej między innymi także przez skarżącą. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Art. 170 P.p.s.a. stanowi zaś, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając na uwadze powyższe przepisy niezbędnym jest przytoczenie przyczyn wydania przez Sąd wyroku unieważniającego poprzednią uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13 wyraźnie wskazał, że zbadał z urzędu legalność zaskarżonego planu również w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nieobjętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), tj. w związku z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego. Sąd przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzenia. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Przedstawiono szczegółowo przebieg procedury planistycznej nie dopatrując się uchybień. Taka ocena jest, w świetle powołanego art. 153 P.p.s.a., wiążącą. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze skarżącej Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2013 r. wszystkie uznał je za bezzasadne. W szczególności niezasadny był zarzut sprzeczności planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uzdrowiskowej Krynica-Zdrój uchwalonym w dniu 28 sierpnia 1997 r. Obszary położone w strefie "E" (w której to strefie znajduje się działka skarżącej) to obszary ekspozycji zespołu, obejmujące partie stokowe wokół miasta, między granicą terenów osiedleńczych a linią lasów, w której to strefie szczególnej ochronie podlegają rozłogi pól, obudowa zielona jarów i potoków, zadrzewień śródpolowych i elementów małej architektury i w której obowiązuje zakaz zabudowy partii stokowych, a tereny zdegradowane wymagają uporządkowania w oparciu o program estetyzacji obszaru. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności z zapisami zaskarżonego planu który tereny te przeznacza po użytkowania rolne z dopuszczeniem użytkowania sportowo-rekreacyjnego z możliwością budowy infrastruktury technicznej także i obiektów służących uprawniania narciarstwa. W szczególności zapis studium o zakazie zabudowy partii stokowych jest zgodny z zakazem zabudowy o którym mowa w zaskarżonym planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2013 r. stwierdził także, że chybionym był zarzut sporządzenia rysunku planu w "niewłaściwej" skali. Zgodnie z dyspozycją art. 16 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Sporządzenie rysunku planu w innej skali niż 1:1000 bez wskazania przyczyn uzasadnionego odstępstwa od tej zasady jest naruszeniem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ale na tyle nieistotnym, że nie może on przesądzać o nieważności planu - w sytuacji, kiedy rysunek planu sporządzony w niewłaściwej skali jest w pełni czytelny. Jedynym powodem unieważnienia uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" był brak poddania ocenie i głosowaniu przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju uwag, jakie do projektu tejże uchwały zostały w trakcie trwania procedury planistycznej złożone. Stanowiło to istotne naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. Nie został bowiem dochowany wymóg wynikający z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy po, między innymi, rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Sąd ponadto wskazał, że każda ze zgłoszonych uwag musiała być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musiało mieć charakter indywidualnej uchwały. Rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualne uwzględnienie uwagi zawrzeć w projekcie planu. Sąd rozpoznając tą sprawę przytoczył stanowisko zajęte w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13, ponieważ było ono wiążące i dla Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju, i jest obecnie – w szczególności związku z art. 153 P.p.s.a. – wiążące dla Sądu ponownie rozpoznającego skargę w tej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, Rada Miejska w Krynicy-Zdroju po dniu, w którym ww. wyrok o sygn. akt II SA/Kr 885/13 stał się prawomocny, ponowiła procedurę uchwalania planu miejscowego w ten sposób, że na prawidłowo zwołanej sesji Rada Miejska w Krynicy-Zdroju odrębnymi uchwałami rozpoznała każdą z uwag nie uwzględnionych przez Burmistrza przy ich poprzednim rozpoznawaniu. Fakt ten potwierdza przedłożony do akt sprawy protokół obrad sesji Rady Miejskiej z dnia 31 stycznia 2014 r. nr LI/2014. Sąd dokonując z urzędu oceny treści skargi skarżącej wniesionej na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" z treścią skargi skarżącej wniesionej na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) stwierdza, że są to tożsame skargi. Ustalenie to Sąd poczynił porównując treść obu skarg. Skarga wniesiona przez skarżąca do sprawy o sygn. akt II SA/Kr 885/13 zawierała żądanie stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 7 listopada 2012 r. w całości, względnie stwierdzenia jej nieważności w części tekstowej i graficznej w zakresie w jakim ustala przeznaczenie działki nr [...] pod tereny oznaczone symbolem 5.RZ/US.1 tj. "tereny rolne z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno - sportowe oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1) art. 140 K.c., art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego gminy; 2) art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości, przez zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości objętych planem posiadających analogiczne uwarunkowania; 3) art. 140 K.c. poprzez bezzasadne wykluczenie w planie możliwości jakiejkolwiek zabudowy działki; 4) art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie i stwierdzenie, że plan jest zgodny ze studium a ponadto, że ustalenie przeznaczenia w studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie; 5) art. 1 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust. 1, w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 140 K.c. poprzez ustalenie sposoby wykonywania prawa własności względem działki w sposób sprzeczny z walorami ekonomicznymi przestrzeni i w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego; 5) art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez sporządzenie projektu planu na rysunku mapy w skali 1:2000, w sytuacji gdy nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości Krynica - Zdrój. Skarga skarżącej wniesiona w tej sprawie (sygn. akt II SA/Kr 1610/14) zawiera żądanie stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 31 stycznia 2014 r. w całości, względnie stwierdzenia jej nieważności w części tekstowej i graficznej w zakresie w jakim ustala przeznaczenie działki nr [...] pod tereny oznaczone symbolem 5.RZ/US.1 tj. "Tereny rolne z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno – sportowe oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła skarżąca naruszenie: 1) art. 140 K.c., art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego gminy; 2) art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości, przez zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości objętych planem posiadających analogiczne uwarunkowania; 3) art. 140 K.c. poprzez bezzasadne wykluczenie w planie możliwości jakiejkolwiek zabudowy działki; 4) art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie i stwierdzenie, że plan jest zgodny ze studium a ponadto, że ustalenie przeznaczenia w studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie; 5) art. 1 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 1, w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 140 K.c. poprzez ustalenie sposoby wykonywania prawa własności względem działki w sposób sprzeczny z walorami ekonomicznymi przestrzeni i w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego; 6) art. 16 ust. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie projektu planu na rysunku mapy w skali 1:2000, w sytuacji gdy nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości Krynica – Zdrój. Także dalsze uzasadnienia tak przytoczonych zarzutów są tożsame w obu skargach. Tym samym należy stwierdzić, że wprawdzie formalnie skarżącą w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1610/14 zaskarżyła inną uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju niż w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 885/13, to jednak treść tych uchwał jest dokładnie taka sama (identyczna). Różnica pomiędzy uchwałami Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" i Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) polega tylko na tym, że podejmując tą ostatnią uchwałę Rada Miejska odrębnymi uchwałami przegłosowała każdą z uwag nie uwzględnionych poprzednio przez Burmistrza. Wszystkie te uwagi zostały odrzucone. Tym samym Sąd rozpoznając tą sprawę jest związany oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13. Nie można bowiem dokonywać oceny sprawy, która już była przedmiotem oceny i te same zarzuty podnoszone przez stronę były już raz ocenione. Tym samym należy stwierdzić, że przy podejmowaniu uchwały przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok), organy planistyczne prawidłowo zastosowały art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każda zgłoszona uwaga nie uwzględniona przez Burmistrza została odrębnie rozpoznana przez Radę Miejską w odrębnej uchwale. Za stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13 należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie narusza ani zasad jej sporządzania, ani nie zawiera istotnego naruszenia trybu jej sporządzenia, nie zawiera naruszenia właściwości organów w tym zakresie, ani też podejmując tą uchwałę organy planistyczne nie przekroczyły granic władztwa planistycznego. Tym samym skarga skarżącej jest niezasadna i podlega – stosownie do art. 151 P.p.s.a – oddaleniu.