III SA/Kr 1565/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 6 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 92 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687), § 6, § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz. 918 z późn. zm.), cofnął uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją z dnia [...] 1994 r. wydaną przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji. Zdaniem organu, zgodnie z § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, decyzję o cofnięciu uprawnień do dotychczas przyznanego równoważnika wydaję się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1. Organ wskazał, że Z. Z. był funkcjonariuszem Policji i na mocy wymienionej w sentencji decyzji pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Na podstawie Rozkazu Personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji został z dniem 30 kwietnia 2007 r. zwolniony ze służby w Policji. Już jako rencista policyjny, zwrócił się z pisemnym wnioskiem z dnia 7 maja 2013 r. o wypłacenie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] 2013 r. nr [...] decyzję, którą cofnął Z. Z. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została uchylona z powodu nieprawidłowego zidentyfikowania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, na mocy której Z. Z. jako policjant pobierał przedmiotowy równoważnik. W dniu 12 maja 2005 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 70. poz. 633) zmieniające rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. W myśl § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 2005 r. uchylony został § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. W ocenie organu I instancji w tej sytuacji należy uznać, że z chwilą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 2005 r. uchylającego § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., emeryci i renciści policyjni stracili uprawnienia do przedmiotowego równoważnika. Organ I instancji przywołał także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., U 4/08, w którym Trybunał stwierdził, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1032/09, wypowiedział się za wąskim rozumieniem prawa do lokalu mieszkalnego przysługującego emerytom i rencistom policyjnym. Odwołanie od decyzji Komendanta Powiatowego Policji wniósł Z. Z., zarzucając niezasadność i nieważność zapadłej decyzji. Odwołujący się powołał się na zapadłe w sprawach z jego skargi wyroki WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 195/10 i zapadły wcześniej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt l OSK 1363/08, który jego zdaniem przywrócił decyzję administracyjną Zastępcy Naczelnika Wydziału Inwestycji KWP z dnia [...] 1994 r. Zdaniem Z. Z. zapadła decyzja narusza powagę rzeczy osądzonej, a w aktualnym stanie prawnym brak podstaw do pozbawienia go nabytych wcześniej uprawnień. Odwołujący się przywołał także wyrok NSA z dnia 24 marca 2010 r. o sygn. akt. 1647/09, w którym w uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wyrok TK z dnia 27 października 2008 r. nie rozstrzyga samoistnie o indywidualnym żądaniu konkretnego obywatela-emerytowanego funkcjonariusza Policji w zakresie prawa do ekwiwalentu, czy też wypłaty świadczenia w sytuacji, gdy legitymuje się on pozostającą nadal w obrocie prawnym decyzją o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 6 listopada 2013 r. nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 127 ust. 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 195/10, dotyczył wygaśnięcia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast toczące się aktualnie postępowanie administracyjne dotyczy cofnięcia uprawnień do wskazanego równoważnika. Organ przywołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 720/10. W orzeczeniu tym stwierdzono, że: "Sąd podziela pogląd wyrażony przez organy Policji, zgodnie z którym w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej, która pozwalałaby na przyznanie emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego". Komendant podał, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2008 r. nr [...], którą to decyzją KPP odmówił Z. Z. przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2007r. z uwagi na brak podstawy prawnej do przyznania w/w świadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1063/11 oddalił skargę kasacyjną Z. Z. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 720/10 oddalającego skargę Z. Z. na w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010r. nr [...] organ przedstawił stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA, zgodnie z którym rozważania Trybunału Konstytucyjnego prowadzą do jednoznacznego stanowiska, iż emerytom i rencistom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu. Sąd stanął na stanowisku, iż od dnia zwolnienia ze służby ( 1 maja 2007 r.) przestała istnieć podstawa prawna do nabycia przez Z. Z. prawa do spornego równoważnika. Podmiotem stosunku prawnego ukształtowanego ostateczną decyzją z dnia [...] 1994 r. był Z. Z., jako funkcjonariusz Policji. Skarżący status funkcjonariusza Policji utracił w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem 1 maja 2007 r., na rzecz statusu rencisty Policji, nie doszło więc do naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Z tych przyczyn organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Skargę na decyzję KWP z dnia 16 listopada 2013r. nr [...] wniósł Z. Z., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z powodu naruszenia art. 156 kpa przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz naruszenia art. 170 ppsa. - powagi rzeczy osądzonej prawomocnymi wyrokami NSA i WSA w Warszawie. Zdaniem skarżącego, skoro na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Wa 195/10 i wcześniejszego wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., OSK 1363/08 decyzja z dnia 19 sierpnia 1994 r. przyznająca mu prawo do równoważnika pieniężnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to wywołuje ona skutki prawne a prawo z niej wynikające podlega ochronie i na organach Policji spoczywa prawny obowiązek wypłaty równoważnika. Organy te odmawiając wypłaty świadczenia naruszają zasady pewności prawa i praworządności wyrażone w art. 2 i art. 6 Konstytucji RP, oraz zasadę trwałości decyzji ostatecznej - art. 16 kpa. Skarżący przytoczył fragment uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Wa 195/10 zgodnie z którym - zdaniem skarżącego - określone w art. 2 pkt. 2 lit. c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (....) prawo do lokalu mieszkalnego obejmuje także prawo do równoważnika za jego brak – jest to forma odszkodowania za niezrealizowany obowiązek ustawowy przez organ administracji państwa obowiązek ustawowy. Skarżący podkreślił, że wyroki WSA w Warszawie i NSA zapadły już po wyroku TK, oraz w czasie, gdy miał on status prawny emeryta policyjnego. Zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po przyznaniu mu prawa do równoważnika nie wpłynęły na to prawo, które jest prawem dobrze nabytym. W sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym pozostaje decyzja administracyjna przyznająca indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany. Skarga zawiera nadto zarzut braku podstawy prawnej dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz wadliwości tej podstawy wskazanej przez organy, jak też zarzut nierozpatrzenia przez organy wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika - podjęte decyzje nie dotyczą sprawy, z którą skarżący zwrócił się do organów Policji. Zdaniem skarżącego, w obiegu może zostać wyłącznie jeden akt administracyjny, a wiążącym jest wcześniej wydany i do jego podważenia organ nie ma podstawy w przepisach prawa materialnego. W pozostałym zakresie uzasadnienie skargi odpowiada uzasadnieniu odwołania. Zdaniem skarżącego organy odmawiając wypłaty świadczenia naruszają również art. 32 Konstytucji RP. Nadto interes społeczny przemawia za zachowaniem przez skarżącego prawa do równoważnika. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga podlegała uwzględnieniu, jednakże tylko częściowo z przyczyn w niej podnoszonych. Sprawa uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia zwolnienia ze służby w Policji, czyli jako emeryta policyjnego była już przedmiotem rozpatrywania przez organy kilkakrotnie. Zapadły także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezbędne jest więc przedstawienie stanu faktycznego, oraz wydanych przez organy Policji istotnych w sprawie rozstrzygnięć i zapadłych wyroków sądów administracyjnych. Ich treść i motywy są bowiem istotne w kontekście treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz zarzutów skargi w niniejszej sprawie. I tak : 1. Decyzją Zastępcy Naczelnika Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...] 1994 r. przyznano Z. Z. – wówczas funkcjonariuszowi Policji równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, Na podstawie Rozkazu Personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, Z. Z. został z dniem 30 kwietnia 2007 r. zwolniony ze służby w Policji. 2. Decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził wygaśnięcie na podstawie art. 162 § 1 kpa, z dniem 1 maja 2007 r. decyzji przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z dnia [...] 1994 r. – jako bezprzedmiotowej, a organ II instancji – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy, 3. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 289/08 oddalił skargę Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2007 r., 4. Na skutek wniesionej przez Z. Z. skargi kasacyjnej od w/w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1363/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, 5. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 195/10 uchylił zaskarżoną decyzję KG Policji z dnia [...] 2007 nr [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd ten uznał, że nie ma możliwości wygaszenia decyzji o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego na podstawie art. 162 § 1 pkt. 1 kpa. Wyrok ten nie był zaskarżony przez żadną ze stron i jest prawomocny, 6. W następstwie takiej treści wyroku, Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 1 maja 2007 r. decyzji Zastępcy Naczelnika Wydziału Inwestycji KWP z dnia [...] 1994 r ( tom II, k. 178 akt adm.). Decyzja ta jest ostateczna. Z. Z. już jako emeryt policyjny złożył w dniu 1 sierpnia 2008 r. wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a w dniu 6 listopada 2008 r. złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym: 7. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] odmówił Z. Z. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 01 maja 2007r. w wysokości przysługującej dla policjantów posiadających rodzinę, z uwagi na brak podstawy prawnej do przyznania tego świadczenia, 8. W wyniku rozpatrzenia odwołania Z. Z. od powyższej decyzji Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe, 9. Na skutek skargi Z. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. III SA/Kr 249/09, uchylił w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2008 r. nr [...]. Sąd uznał, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż umorzenie postępowania znajduje oparcie w treści art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 kpa i polecił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji dokonanie merytorycznej oceny, czy wniosek skarżącego o przyznanie prawa do świadczenia w nim wskazanego zasługuje na uwzględnienie, 10. Decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji po ponownym rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2008 r. nr [...] tj. odmawiającej Z. Z. przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2007 r., mając na względzie stanowisko WSA w Krakowie zawarte w wyroku III SA/Kr 249/09, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję. 11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 720/10 oddalił skargę Z. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2007 r., 12. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1063/11 oddalił skargę kasacyjną Z. Z. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 720/10 w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2007 r. P o n a d t o : 13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1032/10 odrzucił skargę Z. Z. na w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010r. w sprawie II SA/Wa 195/10. Postanowienie to jest prawomocne, 14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 51/11 oddalił skargę Z. Z. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Wa 195/10 w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sąd wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji dnia [...] 2011 r. wydał decyzję nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 1 maja 2007 r. decyzji Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów z dnia [...] 1994r. (decyzja wskazana wyżej, w pkt. 6). Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w świetle obowiązujących w dacie jej wydania przepisów, poglądów orzecznictwa w kwestii możliwości realizacji pozostających w obrocie prawnym decyzji przyznających "bezterminowo" prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, oraz wydanych w sprawie skarżącego rozstrzygnięć sądowych i administracyjnych, a także zarzutów skargi Sąd zważył : Zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W ust. 2 art. 92 ustawy zawarto delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem podmiotów uprawnionych do jego otrzymania, wzorów wymaganych dokumentów, organów właściwych do jego przyznania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1 (...). Na postawie tej delegacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał dnia 28 czerwca 2002 r. rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.). W akcie tym zostały uregulowane kwestie, o których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy. § 8 ww. rozporządzenia stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), dalej ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym. Na podstawie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. przyznawano emerytom i rencistom prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w oparciu o identyczne przesłanki prawne, jak w przypadku funkcjonariuszy pozostających w służbie. Także przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. przyznawano emerytom i rencistom prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego - a to na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 106, poz. 1212 z późn. zm.), oraz na podstawie § 12 Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (M. P. z 1997 r. Nr 76, poz. 708). Jednakże w dniu 12 maja 2005r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 70, poz. 633). Rozporządzenie to w § 1 pkt 2 uchyliło § 8 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r., czyli przepis który był podstawą przyznawania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego emerytom i rencistom od dnia wejścia w życie rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. tj. od 20 lipca 2002r. Utrata od dnia 12 maja 2005r. mocy obowiązującej § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. oznacza, że wykluczona jest możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego osobom będącym emerytami lub rencistami policyjnymi. Podkreślenia wymaga, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób identyczny, jak policjantów w służbie czynnej. Należy zwrócić uwagę na treść regulacji ustawowej, dotyczącej uprawnień funkcjonariuszy Policji do domagania się równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Otóż przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi. Ustawa ta, której przedmiotem jest organizacja i uprawnienia Policji, oraz prawa i obowiązki policjantów, w rozdziale 8 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" zawiera przepisy regulujące kwestie uprawnień policjantów do lokalu mieszkalnego, do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, oraz prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 88, 91, 92, 94). W żadnym z przepisów rozdziału 8 ustawy, ani w żadnym innym przepisie ustawa nie zawiera regulacji dotyczących emerytów lub rencistów policyjnych - zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a nie emerytom, czy rencistom policyjnym. Z kolei ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym, która określa zasady nabywania prawa do emerytury i renty, oraz świadczenia, jakie przysługują w ramach zaopatrzenia emerytalnego, w art. 2 pkt 2 lit. c stanowi, że w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie: prawo do lokalu mieszkalnego, oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym, zgodnie z regulacją przewidzianą w art. 29 ust. 1 i art. 30 ustawy. Żaden z przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie daje podstawy do przyznania emerytowi lub renciście policyjnemu prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2008 r., U 4/08, dokonując oceny zgodności § 1 pkt. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. zmieniającego (....) z art. 2 i art. 92 Konstytucji RP, oraz z art. 92 ust. 1 ust. 2 ustawy o Policji i z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym stwierdził, że uprawnienia zawarte w rozdziale 8 ustawy o Policji służą nie tylko ochronie interesów funkcjonariuszy, ale również realizacji interesów ogólnospołecznych. Celem tych uprawnień jest bowiem zapewnienie dyspozycyjności funkcjonariuszy policji i ułatwienie organom władzy publicznej przenoszenia ich z miejscowości do miejscowości, stosownie do bieżących potrzeb w zakresie ochrony bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny opowiedział się za wąskim rozumieniem treści art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, przyjmując stanowisko, iż ustawa ta nie gwarantuje emerytom i rencistom prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego określony jest w ustawie, zaś z treści art. 92 ust. 2 ustawy o Policji nie wynika w żadnym wypadku uprawnienie do określania zakresu osób uprawnionych do uzyskania tego równoważnika. Z powyższego wynika zatem, że podmiotem uprawnionym do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest wyłącznie policjant w służbie czynnej, tak jak wyłącznie policjant w służbie czynnej jest podmiotem uprawnionym do otrzymania innych świadczeń mieszkaniowych przewidzianych w rozdziale 8 ustawy, stanowiących przywilej związany z pełnieniem służby w Policji. Odnosząc treść przedstawionej wyżej regulacji obowiązującej do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu, który z dniem 30 kwietnia 2007 r. został zwolniony ze służby w Policji nie przysługuje od dnia 1 maja 2007 r. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Stan ten znalazł potwierdzenie w treści ostatecznej i prawomocnej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2007 r., poddanej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 720/10. Skarga kasacyjna Z. Z. od wyroku WSA w tej sprawie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1063/11. W wyrokach tych Sądy zajęły jednoznaczne i szeroko umotywowane stanowisko, iż w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej, która pozwalałby na przyznanie emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podzielając to stanowisko oraz jego uzasadnienie w całej rozciągłości, za zbędne należy uznać przytaczanie znanych stronom wszystkich szczegółowych motywów w/w rozstrzygnięć. Przypomnieć trzeba, że opisany wyżej stan spowodował, iż w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, w obrocie prawnym pozostawały (i nadal pozostają ) : - ostateczna i prawomocna Decyzja Zastępcy Naczelnika Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...] 1994 r. przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, - ostateczna i prawomocna Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 r. nr [...] odmawiająca skarżącemu przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2007 r., - ostateczna i prawomocna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2011 r. nr [...] umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydana na skutek realizacji przez organ wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 195/10. Zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest więc kwestia skutków pozostawania w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] 1994 r. i możliwości realizacji tej decyzji przez skarżącego, tj. skutecznego domagania się wypłaty równoważnika za okres od 1 maja 2007 r. na podstawie tej decyzji, oraz rozważenie, czy zaskarżone rozstrzygnięcie polegające na cofnięciu skarżącemu uprawnień do równoważnika przyznanych decyzją z [...] 1994 r. jest rozstrzygnięciem prawidłowym w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącego o naliczenie i wypłacanie spornego równoważnika. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, analiza akt sprawy, w szczególności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jednoznacznie prowadzi do wniosku, że przez wydanie decyzji z dnia 16 września 2013 r. Komendant Powiatowy Policji nie załatwił sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem Z. Z. z dnia 7 maja 2013 r. (t. III, k. 189 akt adm.), w rozumieniu przepisu art. 104 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., bowiem nie rozstrzygnął sprawy żądania "naliczenia i wypłacania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego" co do jej istoty. Stwierdzić bowiem należy, iż w sentencji, a także w uzasadnieniach swych decyzji, zarówno Komendant Powiatowy Policji, jak również Komendant Wojewódzki Policji rozstrzygnęli - wbrew jednoznacznemu żądaniu wnioskodawcy - o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją z dnia [...] 1994 r., brak jest natomiast rozstrzygnięcia w zakresie żądania naliczenia i wypłacania przedmiotowego świadczenia. Stwierdzenie powyższe wynika bez wątpliwości z treści zaskarżonych rozstrzygnięć, oraz z ich uzasadnień, w szczególności z uzasadnienia decyzji zaskarżonej, w którym Komendant Wojewódzki Policji stwierdził wyraźnie, iż: ..."przedmiotem aktualnie toczącego się postępowania administracyjnego jest cofnięcie (.....) stronie uprawnień do wskazanego równoważnika (str. 2 uzasadnienia), oraz: "niniejsze postępowanie administracyjne toczy się w sprawie cofnięcia uprawnień do równoważnika za brak lokalu P. Z. Z." (str. 4 uzasadnienia). Jednakże z analizy treści wniosku wszczynającego postępowanie oraz stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że skarżący domagał się "naliczenia i wypłacania" spornego równoważnika, a jako podstawę uzasadniającą uwzględnienie takiego wniosku wskazywał pozostającą w obrocie prawnym decyzję z dnia [...] 1994 r. wydaną przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji, przyznającą mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W świetle regulacji wynikającej z przepisu art. 61 § 1 kpa nie może budzić wątpliwości, że obowiązkiem organów w przedmiotowej sprawie było pozytywne (przez dokonanie czynności materialno-technicznej naliczenia i wypłaty równoważnika) lub negatywne (w drodze decyzji administracyjnej) rozstrzygnięcie w przedmiocie wypłaty skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, względnie wydanie decyzji na podstawie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nie można więc przychylić się do stanowiska organu (wskazanego co prawda wyraźnie w odpowiedzi na skargę, jednak wynikającego z analizy akt administracyjnych), iż wniosek skarżącego mógł wywołać wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do tego równoważnika. W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek skarżącego - emeryta policyjnego, który wystąpił z wnioskiem do organu. Rozpoznając ten wniosek, ostatecznie, organ I instancji wydał decyzję cofającą skarżącemu prawo do równoważnika, a organ II instancji tę decyzję utrzymał w mocy. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, wynikające z niego żądanie wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ nie może zatem działać jednocześnie według zasady oficjalności i skargowości (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski., Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 wyd. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, kom. do art. 61). Z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, dla organu administracji powstają określone obowiązki w tym, m.in. obowiązek zbadania czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie (art. 28 k.p.a.), dokładnego ustalenia treści żądania strony i zbadania swojej właściwości. We wniosku skarżący domagał się wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a więc sprawa powinna zostać rozpoznana i rozstrzygnięta w granicach tego wniosku, po dokładnym określeniu treści żądania strony. Rozpoznając sprawę z wniosku skarżącego, organ nie mógł w jej granicach podjąć rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia uprawnienia przyznanego decyzją ostateczną, bowiem na pewno takiego żądania skarżący nie zgłaszał, a przeciwnie domagał się realizacji uprawnienia wynikającego z pozostającej w obrocie decyzji z dnia 19 sierpnia 1994r. Rozstrzygnięcia podjęte przez organy nie mieszczą się zatem w granicach sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego. Art. 104 kpa stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Ani zaskarżona decyzja, ani decyzja ja poprzedzająca nie rozstrzygnęły sprawy co do istoty tj. w granicach wniosku skarżącego. Nadto organy pominęły fakt, że skutek polegający na utracie bytu prawnego decyzji z dnia [...] 1994 r. podjęta przez organ I instancji decyzja może wywoływać dopiero od dnia wydania decyzji ostatecznej tj. zaskarżonej w nin. sprawie, czyli od dnia 6 listopada 2013 r. Nie skutkuje więc ona pozbawieniem skarżącego prawa do równoważnika od dnia uzyskania statusu emeryta policyjnego tj. od 1 maja 2007 r. a prawdopodobnie (o czym niżej) wniosek o naliczenie i wypłacanie równoważnika dotyczył okresu od zaprzestania jego wypłacania, tj. od dnia 1 maja 2007r. Stwierdzić także trzeba, że wskazany jako podstawa prawna decyzji organu I instancji § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika nie ma zastosowania do emerytów policyjnych, lecz do policjantów w służbie czynnej, co wynika z zestawienia treści tego przepisu z § 1 rozporządzenia określającym szczegółowo warunki, jakie winny zaistnieć aby uprawnienie do równoważnika mogło zostać przyznane policjantowi. Zaskarżone decyzje zostały więc wydane z naruszeniem art. 61 § 1 w zw. z art. 104 kpa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz oparciu o błędną podstawę prawną przez niewłaściwe zastosowanie § 6 rozporządzenia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast na kwestię możliwości realizacji decyzji z 19 sierpnia 1994 r. zwrócił uwagę tut. Sąd wyroku z dnia 23 lutego 2011 r., III SA/Kr 720/10. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną skarżącego od tego wyroku, w sprawie I OSK 1063/11 podzielił pogląd Sądu I instancji, iż "pozostawanie w obrocie prawnym obydwu decyzji: o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu z dnia [...] 1994 r. i odmowie przyznania tegoż równoważnika od dnia 1 maja 2007 r. z dnia 5 maja 2010r. może rodzić wątpliwości co do pewności obowiązującego stanu prawnego. Kwestia wykonania decyzji z dnia 19 sierpnia 1994r. będzie przedmiotem rozpoznania w sprawie w sprawie III SA/Kr 1032/10 a więc zajęcie stanowiska w tej sprawie jest przedwczesne". Przypomnieć więc należy, że w sprawie III SA/Kr 1032/10 zapadło postanowienie o odrzuceniu skargi, natomiast w sprawie ze skargi Z. Z. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, sygn. akt III SAB/Kr 51/11 tut. Sąd oddalił skargę (pkt. 13 i pkt. 14 nin. uzas. str. 8). Zagadnienie realizacji decyzji z dnia [...] 1994 r. nie było więc do tej pory przedmiotem orzekania przez sąd. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostało przyznane skarżącemu w 1994r. jako funkcjonariuszowi Policji, skarżący jest emerytem policyjnym od dnia 1 maja 2007r., a zmiana stanu prawnego polegająca na uchyleniu § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. weszła w życie w dniu 12 maja 2005r. Status emeryta policyjnego uzyskał więc skarżący już po uchyleniu § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r., który to przepis uznawany był przez organy za podstawę przyznawania i wypłacania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżącemu, jako funkcjonariuszowi Policji w służbie czynnej do dnia zwolnienia ze służby przysługiwało prawo do równoważnika przyznanego decyzją z dnia [...] 1994r. i prawo to było realizowane. Po zakończeniu służby czynnej tj. od dnia 1 maja 2007 r. nie wypłacano skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Kwestia możliwości realizacji decyzji przyznającej skarżącemu prawo do spornego równoważnika dotyczy więc okresu po dniu 1 maja 2007 r., czyli dniu, od którego skarżący posiada status emeryta policyjnego i zaprzestano wypłacania skarżącemu spornego równoważnika, oraz uchylony był już przepis § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Od tego czasu nie uległ zmianie stan prawny w przedmiocie prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wynikający z przepisów ustawy o Policji, rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., oraz przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, który to stan istnieje od dnia 12 maja 2005 r. Zapadł natomiast wspomniany już wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. sygn. U 4/08, który spowodował zmianę dotychczasowej linii orzecznictwa, często akceptującej, także mimo zmiany stanu prawnego, istnienie po stronie emerytów i rencistów policyjnych prawa do pobierania spornego równoważnika. W zasadzie jednolite jest stanowisko orzecznictwa, iż zmiany stanu prawnego, w kontekście obowiązywania decyzji ostatecznej przyznającej skarżącemu uprawnienie do przedmiotowego równoważnika nie spowodowały automatycznie wygaśnięcia decyzji administracyjnych przyznających emerytom lub rencistom policyjnym prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (por. wyroki : NSA z dnia 26 października 2010 r., I OSK 541/10, z dnia 19 marca 2010 r., I OSK 1713/10, WSA w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2011 r., IV SA/Po 186/11, WSA w Lublinie z dnia 23 września 2010 r. w sprawie III SA/Lu 123/10, WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 r., IV SA/Wr 121/10). Stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach, z uwagi na analogiczną regulację należy odnieść do regulacji rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie wydane w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Zmiany te nie spowodowały także wygaśnięcia decyzji przyznających takie prawo policjantom w służbie czynnej, w sytuacji zwolnienia ze służby z powodu nabycia uprawnień emerytalnych. Rozporządzenie "zmieniające" MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. nie zawierało żadnych unormowań dotyczących pozostających w obrocie prawnym decyzji przyznających równoważnik za brak lokalu mieszkalnego emerytom lub rencistom policyjnym, ani unormowań dotyczących skutków, czy też wykonania decyzji przyznających ten równoważnik policjantom w służbie czynnej, z chwilą zwolnienia ze służby już po wejściu w życie zmiany polegającej na uchyleniu § 8 rozporządzenia. Zgodzić się należy z poglądem, że w obecnym stanie prawnym brak podstaw do przyznania emerytowi lub renciście policyjnemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, co w przypadku skarżącego potwierdza ostateczna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 r. nr [...], oraz treść wyroków WSA w Krakowie III SA/Kr 720/10 i NSA 1063/11. Natomiast nierozstrzygniętą mimo wniosku skarżącego jest kwestia możliwości skutecznego domagania się wypłaty spornego równoważnika na podstawie decyzji go ,przyznającej w obecnym stanie prawnym i faktycznym. Rozpoznając wniosek skarżącego organy winny więc wziąć pod uwagę, czy i jakie znaczenie dla możliwości realizacji (wykonania) pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej Decyzji Zastępcy Naczelnika Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...] 1994 r. przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma zmiana stanu prawnego wywołana uchyleniem § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, oraz zmiana polegająca na uzyskaniu przez skarżącego statusu emeryta policyjnego od dnia 1 maja 2007r. Sąd stwierdza nadto, że przedstawione przez organ akta administracyjne nie zawierają przedmiotowej decyzji, co uniemożliwia ustalenie dokładnej treści rozstrzygnięcia przyznającego skarżącemu sporne uprawnienie, należy więc w tym zakresie uzupełnić materiał dowodowy. Nadto organy nie wezwały skarżącego o dokładne sprecyzowanie wniosku tj. za jaki okres skarżący domaga się naliczenia i wypłacania równoważnika. Domniemywać tylko można na podstawie całokształtu materiału zawartego w przedstawionych Sądowi aktach, że żądanie skarżącego dotyczy okresu od dnia 1 maja 2007 r., jednak wniosek w tym zakresie powinien być jasno sprecyzowany. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, iż z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 195/10 wynika zakaz dalszego orzekania w sprawie do czasu zmiany stanu prawnego lub ujawnienia się nowych okoliczności, oraz powaga rzeczy osądzonej będąca przeszkodą do ponownego rozstrzygania co do kwestii cofnięcia uprawnienia przyznanego skarżącemu decyzją z 1994 r. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji przyznającej skarżącemu sporny równoważnik na podstawie art. 162 § 1 kpa, co spowodowało pozostawanie tej decyzji w obrocie prawnym. Tylko w tym zakresie powyższy wyrok wiąże inne organy i inne sądy i inne organy państwowe, zgodnie z treścią art. 170 i 171 ppsa. Organy wydając zaskarżoną decyzje nie naruszyły więc art. 170 ppsa. Jak wynika z powyższego, zarzuty skargi dotyczące nierozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika, oraz wskazania błędnej podstawy prawnej decyzji okazały się zasadne, niezasadne jest stanowisko skarżącego co do skutków wyroku w sprawie II SA/Wa 195/10. Co do pozostałych zarzutów, z uwagi na brak rozstrzygnięcia organu w kwestii możliwości realizacji decyzji z dnia 19 sierpnia 1994r. tj. nierozstrzygnięcie sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 7 maja 2013r. Sąd stwierdza, że zajmowanie stanowiska w przedmiocie możliwości realizacji decyzji przyznającej skarżącemu sporny równoważnik jest na tym etapie postępowania niemożliwe i przedwczesne, oraz że byłoby sprzeczne z przepisem art. 141 § 4 zdanie drugie i art. 153 ppsa. Wobec stwierdzonych wyżej naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) orzeczono jak w pkt. I sentencji. Na podstawie art. 152 ppsa Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.