II OSK 1222/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1014/14 w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Rz 1014/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał P. K. rozbiórkę domku typu holenderskiego, zlokalizowanego na działce nr [...] w P. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, decyzja ta została doręczona zobowiązanemu w dniu 5 listopada 2013r. W dniu 7 listopada 2013r. P. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o uzupełnienie decyzji "z dnia [...] września 2013 r. nr [...]" oraz wyłączenie tego organu od rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji. Ponadto w piśmie tym zawarto żądanie "zawieszenia postępowania w sprawie uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji PINB z dnia [...] września 2013 r. nr [...]" oraz o wyjaśnienie tej decyzji we wskazanym w piśmie zakresie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przekazał ten wniosek do rozpatrzenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wskazując, że zawarto w nim wniosek o wyłączenie go od rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji. [...] Wojewódzki Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z kolei wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w zakresie jednoznacznego określenia charakteru jego pisma z dnia 7 listopada 2013r., w szczególności poprzez wskazanie czy pismo to stanowi odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...]. Wezwanie zawierało rygor, że nieudzielenie wyjaśnień w zakreślonym terminie spowoduje rozpoznanie wniosku zgodnie z jego literalnym brzmieniem. Ponadto w wezwaniu poinformowano P. K., że nie jest on stroną postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. pod nr [...], lecz stroną postępowania o nr [...], w którym wydano decyzję zobowiązującą go do dokonania rozbiórki obiektu budowlanego. Po bezskutecznym upływie terminu określonego w w/w wezwaniu, postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. od prowadzenia sprawy nr [...], zaś odrębnym pismem z tego samego dnia poinformował P. K. o konieczności zwrócenia się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z odrębnym podaniem w sprawie rozpatrzenia pozostałych wniosków zawartych w jego piśmie z dnia 7 listopada 2013r. Wniesione przez niego podanie dotyczyło bowiem kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, a zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uczynił przedmiotem rozpoznania jedynie sprawy należące do jego właściwości, zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.; zwana dalej: k.p.a.). Wnioskiem z dnia 20 lutego 2014r. P. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o uzupełnienie i sprostowanie decyzji tego organu z dnia [...] października 2013r. nr [...] oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia jego wniosku o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. od prowadzenia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. odmówił zawieszenia postępowania (k. 31 akt adm.), zaś postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. odmówił uzupełnienia co do rozstrzygnięcia własnej decyzji z dnia [...] października 2013r. nr [...] (k. 28 akt adm.). Postanowienie o odmowie uzupełnienia rozstrzygnięcia doręczono wnioskodawcy w dniu 17 marca 2014r., zaś w dniu 24 marca 2014r. P. K. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja tego organu z dnia [...] października 2014r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. stwierdził, że odwołanie P. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W terminie 14 dni od dnia doręczenia odwołującemu się decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2013r., nie wniósł on od niej odwołania, a zatem decyzja ta stała się ostateczna. Za odwołanie nie mógł zostać uznany wniosek P. K. z dnia 7 listopada 2013r., bowiem wskazywał on jako przedmiot zaskarżenia decyzję wydaną w innym postępowaniu, a pomimo wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia, czy wniosek ten stanowi odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2013r., nie udzielił on w tym przedmiocie żadnej informacji. Za niedopuszczalne uznano również przyjęcie, że odwołanie wniesiono w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w przedmiocie uzupełnienia decyzji, gdyż sam wniosek z dnia 20 lutego 2014r. o uzupełnienie decyzji również został wniesiony z uchybieniem terminu. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na to postanowienie P.K. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego przyjęcie, że jego odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu narusza art. 134 k.p.a., gdyż odwołanie to wniesione zostało w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] marca 2014r. w przedmiocie uzupełnienia decyzji. Wprawdzie skarżący pierwotnie jako przedmiot odwołania wskazał decyzję o innym numerze niż decyzja nakładająca na niego obowiązek dokonania rozbiórki, jednakże było to skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej. Z jego udziałem toczy się w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w L. tylko jedno postępowanie, a zatem organ nie powinien mieć wątpliwości co do przedmiotu odwołania oraz wniosku o uzupełnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 134 k.p.a., gdyż wniosek skarżącego z dnia 7 listopada 2013r. o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] września 2013r. nr [...], nie dotyczył decyzji z dnia [...] października 2013r. nr [...], czyli decyzji nakazującej skarżącemu rozbiórkę domku typu holenderskiego z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej częściowo zadaszonym. Wniosek ten nie był także odwołaniem od tej decyzji nakazującej rozbiórkę. Sąd I instancji uznał, że kwestia ta została przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawidłowo wyjaśniona poprzez skierowanie do P. K. pisma z dnia 23 grudnia 2013r., w którym wyraźnie wytłumaczono mu związane ze sprawą okoliczności faktyczne i prawne, czym wypełniono dyspozycję art. 9 K.p.a. Jednocześnie pouczono P. K. o tym, że nieudzielenie w terminie 7 dni wyjaśnień, czy pismo z dnia 7 listopada 2013r. stanowi odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2013r. nr [...] nakazującej mu rozbiórkę domku typu holenderskiego spowoduje rozpoznanie wniosku zgodnie z jego brzmieniem, a więc m.in. jako wniosek o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. od rozpoznania decyzji z dnia [...] września 2013r. nr [...]. Pismo to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 2 stycznia 2014r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlany stworzył zatem P. K. pełne możliwości zakwestionowania w trybie zwykłym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nakazującej rozbiórkę. W ocenie WSA w Rzeszowie brak odpowiedzi P.K. na w/w wezwanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego spowodował konieczność uznania, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] września 2013r. nr [...], stała się decyzją ostateczną z uwagi na upływ terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu I instancji organ nie miał prawa przyjąć w tej sytuacji, że opisane wyżej pismo z dnia 7 listopada 2013r. stanowiło środek odwoławczy od decyzji o nakazie rozbiórki, bowiem postępowanie odwoławcze jest postępowaniem, którego organ nie może wszcząć z urzędu. Jako trafny Sąd I instancji uznał pogląd organu, że opatrzony datą 20 lutego 2014r. wniosek P. K. o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...] o nakazie rozbiórki, został złożony po terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a. Wniosek ten złożony bowiem został w czasie, kiedy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o nakazie rozbiórki była już decyzją ostateczną. Wobec tego Sąd I instancji uznał, że rozpoznanie merytoryczne odwołania, jakkolwiek złożonego w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] marca 2014r. nr [...], naruszałoby przepis art. 16 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a. Według Sądu I instancji bieg terminu określonego w art. 111 § 2 k.p.a. nie rozpoczyna się, jeżeli postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji dotyczy wniosku obejmującego w chwili jego złożenia decyzję ostateczną, a więc taką, wobec której upłynął termin na wniesienie odwołania. Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby koniecznością rozpoznawania odwołań wniesionych od decyzji ostatecznych w chwili złożenia wniosku, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a. Taką decyzją była w dniu [...] lutego 2014r. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...]. Dlatego też Sąd I instancji uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a., a zarzuty skargi nie były zasadne. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. K. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi WSA w Rzeszowie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 134 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że odwołanie P. K. zostało złożone z uchybieniem terminu, kiedy zostało ono wniesione w otwartym terminie 14-dniowym po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. postanowienia z dnia [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że istota rozstrzygnięcia w sprawie oparta została faktycznie na jego oczywistej omyłce co do numeru decyzji, a nie na realnym uchybieniu terminu w zakresie wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie wezwanie, na które wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, nie spowodowało zmiany wniosku strony o wyjaśnienie treści decyzji. Zakresem tego wezwania nie został zdeprecjonowany jednoznaczny wniosek strony o wyjaśnienie postanowień wydanej w sprawie decyzji. W ocenie skarżącego kasacyjnie takie kazuistyczne działanie organu zmierzało do zamknięcia stronie ochrony swych praw, przez wyszukiwanie oczywistych omyłek, błędów czy przekłamań, które w swej istocie nie zmieniają jednoznacznego zakresu zaskarżenia i jego przedmiotu, a po wtóre jednoznacznie precyzuję treść wniosku. Takie działanie w świetle zasad postępowania administracyjnego nie jest zgodne z prawem, na pewno też nie buduje zaufania podmiotu administrowanego do organów administracji publicznej. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że dokonał zaskarżenia decyzji PINB nr [...], a nie nr [...]. Tej decyzji dotyczył również wniosek o uzupełnienie decyzji. Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. nr [...] rozpoznał wniosek z dnia 26 lutego 2014r. - złożony na skutek realizacji dyspozycji wynikającej z art. 66 § 2 k.p.a. - i odmówił uzupełnienia decyzji. Organ nie miał więc wątpliwości co do zakresu żądania strony tym bardziej, że z udziałem skarżącego kasacyjnie toczy się w PINB w L. tylko jedno postępowanie i nikt nie mógł mieć wątpliwości co do przedmiotu postępowania. Skarżący kasacyjnie uważa, że wniósł odwołanie w terminie, gdyż zachował termin 14-stu od otrzymania postanowienia PINB w L. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia [...] października 2013r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był zatem granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.), a zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Sąd uwzględniona. Nie jest uzasadniony sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego przez błędne przyjęcie, że odwołanie P. K. zostało złożone z uchybieniem terminu. Nie jest prawidłowy pogląd skarżącego kasacyjnie, że złożone przez niego w dniu 24 marca 2014r. odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...], nakazującej mu rozbiórkę domku typu holenderskiego zlokalizowanego na działce nr [...] w P., zostało wniesione w otwartym terminie 14-dniowym po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. postanowienia z dnia [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji z dnia [...] października 2013r. nr [...]. Należy zwrócić uwagę, że wniosek skarżącego z dnia 20 lutego 2014r. skierowany do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o uzupełnienie i sprostowanie decyzji tego organu z dnia [...] października 2013r. nr [...], został wniesiony po upływie przewidzianego w art. 111 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.; zwana dalej: k.p.a.) 14-dniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od daty doręczenia decyzji. W rozpoznawanej sprawie doręczenie tej decyzji skarżącemu nastąpiło w dniu 5 listopada 2013r., a zatem termin do złożenia wniosku o jej uzupełnienie lub sprostowanie upłynął w dniu 19 listopada 2013r. Złożenie przez P. K. wniosku dopiero w lutym 2014r. oznacza, że został on złożony po upływie przewidzianego w ustawie terminu, co stanowi przyczynę odmowy uzupełnienia decyzji. Uchybienie terminu czternastu dni od dnia doręczenia decyzji do złożenia żądania uzupełniania decyzji powoduje, że nie następuje przewidziane w art. 111 § 2 k.p.a. przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Art. 111 § 2 k.p.a. przewiduje, że w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia tego postanowienia. Odkodowanie treści normy zawartej w przepisie art. 111 § 2 k.p.a. wymaga uwzględniania treści normy zawartej w poprzedzającym go przepisie art. 111 § 1 k.p.a. który przewiduje, że żądać uzupełnienia decyzji albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia tej decyzji. Z art. 111 § 1 k.p.a wynika zatem, że żądanie uzupełnienia decyzji może być wniesione jedynie w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Tylko w takim przypadku zastosowanie znajduje norma przewidziana w przytoczonym art. 111 § 2 k.p.a. Przewidziane w art. 111 § 2 k.p.a. przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji następuje tylko wówczas, gdy żądanie uzupełnienia decyzji zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a., tj. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Art. 111 § 2 k.p.a. nie ma zatem zastosowania w przypadku, gdy przyczyną odmowy uzupełnienia decyzji było niezachowanie przewidzianego w art. 111 § 1 k.p.a. czternastodniowego terminu do wniesienia żądania uzupełnienia decyzji. W takiej sytuacji nie ulega zmianie przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. termin czternastu dni do wniesienia odwołania od tej decyzji, liczony od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Przyjęcie odmiennej wykładni mogłoby prowadzić do naruszenia jednej z fundamentalnych dla postępowania administracyjnego zasad tj. zasady trwałości aktów ostatecznych, albowiem umożliwiałoby ponowne uruchamianie terminu do wniesienia odwołania poprzez wnoszenie w dowolnym czasie wniosków o uzupełnienie decyzji. W rozpoznawanej sprawie P. K. żądanie uzupełnienia decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. wniósł po upływie przewidzianego w art. 111 § 1 k.p.a. 14-dniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od daty doręczenia decyzji. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że w otwartym terminie 14-dniowym od doręczenia tej decyzji wniósł do organu inny wniosek, dotyczący innej decyzji, wskazując inną jej datę i numer. Pomimo wezwania go przez organ i wyznaczenia mu terminu na wyjaśnienie, P. K. nie sprecyzował, że jego intencją było złożenie żądania uzupełnienia tej właśnie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...]. Nie mógł zatem w odniesieniu do tego wniosku mieć zastosowania art. 66 § 2 k.p.a., albowiem przepis ten ma zastosowanie jedynie do tych wniosków, które zostały zawarte w jednym podaniu, lecz podlegają rozpoznaniu przez różne organy, natomiast podanie P. K. z dnia 7 listopada 2013r. nie zawierało wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] października 2013r., nr [...]. Trafnie zatem uznano w rozpoznawanej sprawie, że prawidłowy wniosek o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...] P.K. wniósł dopiero w lutym 2014r. i że był on złożony po upływie przewidzianego w art. 111 § 1 k.p.a. terminu. Nie mógł zatem znaleźć w przedmiotowej sprawie zastosowania art. 111 § 2 k.p.a., a zatem nieprawidłowy jest pogląd skarżącego kasacyjnie, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia doręczenia mu postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji. Termin do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2013r. nr [...] upłynął w rozpoznawanej sprawie w dniu 19 listopada 2013r., prawidłowo zatem w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nieuzasadniony jest więc zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 k.pa. w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną, albowiem nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.