II SA/Op 572/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Lewin Brzeski na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 września 2014 r., nr SKO.I/40/2399/2014/oś w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Burmistrz Lewina Brzeskiego decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r., nr [...], opartą o przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ust. 2 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, z późn. zm.), określił E. i J. K. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na działce nr a w [...]. Decyzją z dnia 31 marca 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło nieważność powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzję z dnia 9 czerwca 2008 r. wydano z rażącym naruszeniem art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z § 5 ust. 2 uchwały Nr XXI/194/2004 Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim z dnia 29 grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Skorogoszcz i Chróścina (Dz. Urz. Województwa Opolskiego nr 25, poz. 661, z późn. zm.), obowiązującej w dacie wydania decyzji z dnia 9 czerwca 2008 r. Kolegium podało, że w myśl powołanego przepisu ustawy Prawo ochrony środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następowało po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Inwestycję, której dotyczyła decyzja z dnia 9 czerwca 2008 r., należało zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, natomiast regulacje § 5 ust. 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadziły wyraźny zakaz realizacji tego typu inwestycji na terenie objętym planem, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Burmistrz Lewina Brzeskiego złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji tego organu z dnia 31 marca 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że od wydania decyzji z dnia 9 czerwca 2008 r. zmienił się zasadniczo stan faktyczny i prawny sprawy, gdyż decyzja, której stwierdzono nieważność, stanowiła następnie podstawę do wydania przez Starostę [...] decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia budowlanego w ramach zadania "Adaptacja i przebudowa stodoły na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na działce nr a". Zadanie to zostało już zrealizowane, a na jego użytkowanie inwestor uzyskał pozwolenie Starosty [...]. Dalej, Burmistrz przedstawił obszerny wywód dotyczący problematyki nieodwracalnych skutków prawnych jako negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, określonej w art. 156 § 2 K.p.a., w odniesieniu do praw nabytych i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie występują nieodwracalne skutki prawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 8 września 2014 r., nr [...], stwierdziło niedopuszczalność wniosku. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że stosownie do art. 134 K.p.a. dokonał w pierwszej kolejności oceny pod kątem istnienia po stronie wnioskodawcy legitymacji procesowej i stwierdził, że nie posiada on statusu strony w postępowaniu. Na poparcie tego stanowiska powołał poglądy, wyrażane w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, z których wynika, że powierzenie organowi gminy funkcji orzeczniczych w określonej sprawie wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej praw w formach przewidzianych przepisami prawa proceduralnego, takimi jak składanie odwołania od decyzji czy zażalenia na postanowienie, gdyż nie do przyjęcia jest sytuacja, w której gmina mogłaby w jednym postępowaniu w zależności od etapu załatwiania sprawy zajmować raz pozycję organu wydającego decyzję, a innym razem pozycję strony postępowania. Stosownie do tego Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 594, z późn. zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, które to podmioty - wedle art. 26 ustawy o samorządzie gminnym - są organami wykonawczymi gminy i reprezentują ją na zewnątrz. Skoro zatem ustawodawca wyznaczył Burmistrzowi Lewina Brzeskiego, będącemu organem Gminy Lewin Brzeski, rolę organu administracji publicznej, to Gmina ani jej burmistrz nie dysponują legitymacją do kwestionowania decyzji Kolegium z dnia 31 marca 2014 r. W skardze na powyższe postanowienie Gmina Lewin Brzeski, reprezentowana przez Burmistrza, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 31 marca 2014 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 K.p.a. i art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy miał podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; naruszenie art. 73 ust. 6 w zw. z art. 73 ust. 5 Prawa ochrony środowiska przez błędną wykładnię oraz nieuprawnione przyjęcie, że przepis ten nie jest źródłem interesu prawnego gminy oraz dowolne uznanie, że "skoro zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje organ wykonawczy gminy, to nie może być stroną postępowania, w której weryfikacji podlegała decyzja, określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na budowę stacji demontażu pojazdów, a nie warunków zabudowy tj. decyzja wydana w oparciu o inne przepisy prawa materialnego, podczas gdy w istocie podstawę realizacji przedsięwzięcia stanowiło decyzja pozwolenie na budowę, co do którego brak było wymogu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy". Poza tym Gmina zarzuciła naruszenie art. 9 K.p.a. poprzez udzielenie skarżącemu błędnego pouczenia o środku odwoławczym, a także naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Burmistrz Lewina Brzeskiego w związku z wydaniem decyzji z dnia 9 sierpnia 2008 r. nie posiada interesu prawnego w kontroli tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie przez Sądem pełnomocnik Gminy podtrzymał argumentację skargi i dodał, że Gmina wywodzi swe uprawnienia także z tego, iż ponosi konsekwencje działań innych organów, a poza tym "zakładając, że nieruchomość gminna graniczy z działką zainwestowania" gminie przysługują uprawnienia właścicielskie. Ponadto Gmina reprezentuje interes mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kompetencja kontrolna sądu administracyjnego sprowadza się do oceny legalności działania organu administracji w zakresie oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafności ich wykładni oraz dochowania wymaganej prawem procedury. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., tj. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1) albo w razie zaistnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała, aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Od razu należy sprecyzować, że kontrola sądowa w rozpoznawanej sprawie odnosi się do postanowienia o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z powodu braku legitymacji do jego wniesienia. Zakres rozpoznania ogranicza się zatem wyłącznie do tej kwestii. Z tego względu poza oceną Sądu w niniejszym postępowaniu pozostają argumenty merytoryczne podnoszone w skardze, a dotyczące braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 czerwca 2008 r. Rozważenia wymaga natomiast, czy Gminie Lewin Brzeski, reprezentowanej przez Burmistrza, przysługuje prawo wniesienia środka odwoławczego w postępowaniu nadzwyczajnym, uruchomionym z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. W ocenie Sądu, za trafne należy uznać działanie Kolegium, które przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez Gminę Lewin Brzeski, dokonało wstępnej oceny w zakresie istnienia po stronie wnioskodawcy legitymacji do wniesienia tego środka odwoławczego. Na zasadzie art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wskazać należy, że postępowanie odwoławcze składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy wniesienie środka odwoławczego jest w ogóle dopuszczalne i czy został on wniesiony w terminie. Obowiązek ten - w odniesieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - nakłada na organ odwoławczy przepis art. 134 K.p.a., stosowany w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym - co ma miejsce m.in. w razie braku przedmiotu zaskarżenia - jak i podmiotowym, w postaci oczywistego braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej, bądź niezdolności do czynności prawnych. O oczywistym braku legitymacji odwoławczej można mówić wówczas, gdy ustalenie takie ma wymiar obiektywny i nie wiąże się z oceną interesu prawnego. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu przyjęło, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest dopuszczalny. Z poglądem tym należy się zgodzić. Odnośnie statusu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym, w orzecznictwie i w doktrynie istniały kontrowersje na tle możliwości łączenia w tym postępowaniu przez ten sam podmiot roli administrowanego i administrującego. W tej kwestii wypowiadał się również Sąd Najwyższy w orzeczeniach wskazywanych przez skarżącą Gminę. Natomiast w nowszych orzeczeniach, w szczególności w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115), wyrażony został pogląd, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Wtedy będzie on niejako bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu. Obecnie w orzecznictwie i nauce prawa administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma też - co do zasady - legitymacji do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego ani wniesienia powództwa do sądu powszechnego. W tym miejscu na marginesie należy wskazać, że powyższe stanowisko potwierdzone zostało przez Trybunał Konstytucyjny, który na tle art. 50 § 1 oraz art. 33 P.p.s.a. uznał, że pozbawienie jednostki samorządu terytorialnego udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zgodne z Konstytucją i wskazał jednocześnie, że przepisy Konstytucji nie nakładają obowiązku przyznania jednostkom samorządu terytorialnego prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji (por. wyrok TK z 29 października 2009 r., K 32/08, OTK-A 2009, nr 9, poz. 139). Włączenie jednostek samorządu terytorialnego do systemu administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, ogranicza ich uprawnienia procesowe jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on, ani żaden inny organ tej jednostki samorządu terytorialnego, uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy. Ochronę interesów prawnych jednostek samorządu terytorialnego, gdy są one powołane do wydawania decyzji, na płaszczyźnie zasady praworządności, powinien zapewniać udział prokuratora i postępowanie sądowoadministracyjne. (por. wyroki NSA z 14 listopada 2012 r., II OSK 888/12; z 11 kwietnia 2012 r., II OSK 119/11; z 1 kwietnia 2009 r., II OSK 460/08; z 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http//: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz M. Stahl, ZNSA 2006, nr 6, s. 42-44; J. P. Tarno "Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, PiP 2006, z. 2 i powołane tam orzecznictwo oraz literatura; T. Woś - glosa do uchwały NSA z 19 maja 2003 r., OPS 1/03 - Samorząd Terytorialny 2004, nr 12, s. 70-80). Poglądy te skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że podstawą wydania przez Burmistrza Lewina Brzeskiego decyzji z dnia 9 czerwca 2008 r., określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na budowę przez E. i J. K. na działce nr a w [...] stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, był przepis art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, z późn. zm.), powołany w podstawie prawnej tej decyzji. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 9 czerwca 2008 r. wskazywał, że organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 1-3 tego przepisu, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Ponadto, stosownie do art. 46a ust. 7a tej ustawy, w przypadku przedsięwzięcia realizowanego przez gminę, do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był uprawniony wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie było realizowane. Burmistrz Lewina Brzeskiego podjął zatem rozstrzygnięcie w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia jako organ pierwszej instancji, realizując przypisane mu uprawnienia organu administracji publicznej do rozstrzygania sprawy indywidualnej, w odniesieniu do inwestycji realizowanej przez inny niż Gmina podmiot. Z kolei, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, będąc organem wyższego stopnia właściwym do wydania rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 K.p.a., decyzją z dnia 31 marca 2014 r. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 9 czerwca 2008 r. Dopuszczenie możliwości skutecznego złożenia przez Gminę Lewin Brzeski, reprezentowaną przez jej organ - Burmistrza, który był uprawniony do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w stosunku do której wdrożone zostało podstępowanie nieważnościowe, doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby w istocie dwa organy administracji publicznej, stopnia podstawowego i wyższego, między którymi spór sprowadzałby się do obrony własnych - przeciwstawnych stanowisk odnośnie prawidłowości decyzji zakwestionowanej przez organ wyższego stopnia. Sytuację taką należy uznać za niedopuszczalną. Dostrzec trzeba, że co do zasady, stronami w postępowaniu nadzwyczajnym, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, są strony postępowania zwykłego. Nie jest przy tym wykluczony udział w charakterze stron innych jeszcze podmiotów, których interesu prawnego postępowanie dotyczy, jednak z uwagi na specyficzny charakter i przedmiot postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w niniejszej sprawie takie ewentualne rozszerzenie kręgu stron nie może obejmować jednostki samorządu terytorialnego. Z przedstawionych przyczyn orzeczenie przez organ odwoławczy o braku podstaw do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w formie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność takiego wniosku, wydanego w trybie art. 134 K.p.a., uznać należy za dopuszczalne. Obowiązek oceny istnienia interesu prawnego wnoszącego wniosek i zakończenia postępowania odwoławczego w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 3 K.p.a., jest bowiem wymagany w razie konieczności badania materialnego interesu prawnego podmiotu składającego wniosek. Potrzeba taka nie istnieje natomiast w sytuacji, jaka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której brak uprawnienia do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest związany z oceną interesu prawnego składającej ten wniosek Gminy, w rozumieniu art. 28 K.p.a. W ramach kontroli legalności zaskarżonego postanowienia zastrzeżenia budzi fakt powołania przez Kolegium w uzasadnieniu tego aktu treści przepisu art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy, a zatem rozstrzygnięcia wydawanego na innym etapie postępowania, niż ten, którego dotyczyła decyzja kontrolowana w trybie nadzwyczajnym. Uchybienie to nie stanowi jednak dostatecznej podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Zarzuty skargi związane z błędnym pouczeniem zamieszczonym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2014 r. są całkowicie nietrafne jeśli zważyć, że pouczenie o środkach zaskarżenia, jakie stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. organ jest obowiązany zamieścić w decyzji, adresowane jest do stron postępowania, a - jak wykazano już wyżej - reprezentowana przez Burmistrza Gmina nie legitymuje się statusem strony w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w tej sprawie. Tym samym pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie było adresowane do Gminy. Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie mogą mieć też znaczenia podnoszone w skardze merytoryczne zarzuty dotyczące skutków prawnych wywołanych decyzją Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 9 czerwca 2008 r., które będą przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.