IV SA/Po 1014/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Dnia [...] stycznia 2014 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lesznie (dalej jako MOPR) wpłynął wniosek R. S. (dalej jako Wnioskodawca, Odwołujący się, Skarżący) o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pobytu na turnusie rehabilitacyjnym. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., zatytułowanym "Informacja" zastępca dyrektora MOPR poinformował Wnioskodawcę, że wniosek został rozpatrzony negatywnie z powodu niewystarczającej ilości środków finansowych oraz ze względu na to, iż zgodnie z zarządzeniem dyrektora MOPR nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. dofinansowanie otrzymują osoby posiadające znaczny stopień niepełnosprawności lub orzeczenie równoważne oraz dzieci i młodzież do 24 roku życia ucząca się i niepracująca. Dnia [...] maja 2014 r. (data prezentaty) do Urzędu Miasta [...] wpłynęło pismo zatytułowane "Odwołanie", którym Wnioskodawca zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wszczęcie postępowania dotyczącego negatywnie rozstrzygniętego wniosku o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pobytu na turnusie rehabilitacyjnym. Podkreślił, że załatwienie wniosku pismem zamiast decyzją administracyjną pozbawia prawa do zaskarżenia stanowiska MOPR do organu wyższego stopnia. Pismo nie zawierało pouczenia czy i w jakim trybie przysługuje odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując na art. 134 w związku z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej kpa) stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Uzasadniając Kolegium napisało, że zgodnie z art. 134 w związku z art. 144 kpa organ odwoławczy, gdy uzna że wniesienie zażalenia (odwołania) jest niedopuszczalne, stwierdza w formie postanowienia jego niedopuszczalność. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że środek odwoławczy w postaci odwołania można wnieść od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Wnioskodawca wniósł odwołanie od pisma zastępcy dyrektora MOPR, informującego, iż jego wniosek o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym został rozpatrzony negatywnie ze względu na ograniczone środki finansowe oraz ze względu na wymogi określone w zarządzeniu dyrektora MOPR. Kolegium podkreśliło, że żaden z przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. Nr 182 z późn. zm.) jak też ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 z późn. zm.) bądź też rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz. U. Nr 230 poz. 1694 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie) nie stanowi, że wydaje się decyzje administracyjne w sprawach dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Zgodnie z § 5 ust. 14 Rozporządzenia centrum pomocy w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie powiadamia w formie pisemnej wnioskodawcę o sposobie jego rozpatrzenia. Informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie zawiera odpowiednio: imię i nazwisko, adres i numer PESEL albo numer dokumentu tożsamości; informację o wysokości przyznanego dofinansowania; informację o wysokości przyznanego dofinansowania dla opiekuna; uzasadnienie w przypadku nieprzyznania dofinansowania (ust. 15 § 5). Przedmiotowe pismo zastępcy dyrektora MOPR nie może być uznane za decyzję administracyjną, gdyż żaden z przepisów prawa materialnego nie stanowi, że w sprawach dotyczących przyznania bądź odmowy przyznania dofinansowania turnusu rehabilitacyjnego wydaje się decyzje administracyjne. W przypadku dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ustawodawca przesądził, iż organ właściwy udziela wyłącznie informacji na temat sposobu rozpatrzenia wniosku i nie wskazał organu do którego wnioskodawca mógłby zaskarżyć otrzymaną informację, ani też nie określił trybu, w którym ta informacja mogłaby zostać ewentualnie zaskarżona. Na opisane postanowienie R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stwierdził, że odmowy dokonano drogą "informacji" zamiast decyzją administracyjną. Zaznaczył, że trzeci rok z rzędu otrzymał odmowę dofinansowania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie R. S. w dniu [...] stycznia 2014r. wniósł o dofinansowanie ze środków PFRON pobytu na turnusie rehabilitacyjnym. Przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie SKO, mocą którego organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania R. S. od wydanej przez organ I instancji pisemnej informacji z dnia 25 kwietnia 2014 r., którą organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o dofinansowanie kosztów uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ze środków PFRON. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy powołał przepis art. 134 w zw. z art. 141 § 1 i 144 kpa, w oparciu o które to dokonał kontroli formalnej wniesionego odwołania, stwierdzając w jej efekcie, że w sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia. Oceniając prawidłowość powyższego stanowiska organu odwoławczego należy w pierwszej kolejności wskazać, że przepis art. 134 kpa stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Instytucję procesową niedopuszczalności odwołania, o której mowa w tym przepisie należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i przepisy szczególne. Przyczyny niedopuszczalności odwołania mogą mieć zarówno charakter przedmiotowy, jak i podmiotowy. Do przyczyn przedmiotowych zalicza się m.in. przypadek wniesienia odwołania od aktu nie mającego charakter decyzji administracyjnej, jako że w myśl art. 127 § 1 kpa, odwołanie służy od wydanej w pierwszej instancji decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie organu obu instancji uznały, że informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie kosztów turnusu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, o której mowa w § 5 ust 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. (Dz.U. 2007r.230.1694). stanowi czynność lub akt inny niż decyzja administracyjna, w efekcie czego zakwalifikowały powiadomienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącego jako zwykłe pismo informacyjne, a nie decyzję administracyjną, co w konsekwencji spowodowało stwierdzenie przez SKO niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego odwołania od pisma z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wymaga zatem ustalenia jaki charakter prawny ma akt podejmowany w sprawie wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, tj. przede wszystkim rozstrzygnięcia, czy stanowi on decyzję administracyjną, czy też zwykłe pismo informacyjne, które nie podlega zaskarżeniu. Odniesienie się do tej kwestii wymaga wskazania w pierwszej kolejności, że warunki przyznawania świadczeń ze środków PFRON na dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ustawodawca określił w art. 10e ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. 2011.127.721), warunkując uprawnienie do tego świadczenia od spełnienia kryterium niepełnosprawności oraz kryterium dochodowego. Szczegółowe warunki, jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie, wysokość oraz sposób przyznawania i przekazywania tego dofinansowania ze środków Funduszu, zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 10d ust.8 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r., określa zaś rozporządzenie z dnia 15 listopada 2007 r. W myśl § 5 ust. 14 tego rozporządzenia centrum pomocy rodzinie w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie powiadamia w formie pisemnej wnioskodawcę o sposobie jego rozpatrzenia. Informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie, zgodnie z ust. 15 § 5 wskazanego rozporządzenia, zawiera odpowiednio: 1) imię i nazwisko, adres i numer PESEL albo numer dokumentu tożsamości; 2) informację o wysokości przyznanego dofinansowania; 3) informację o wysokości przyznanego dofinansowania dla opiekuna; 4) uzasadnienie w przypadku nieprzyznania dofinansowania. Zdaniem Sądu analiza przytoczonych przepisów w kontekście konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawego oraz zasady prawa do sądu i sprawiedliwego procesu, a także z uwzględnieniem określonych w art. 8 i 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. celów rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych, formą której wsparcia jest m.in. turnus rehabilitacyjny (art. 10 pkt 2 ww. ustawy), prowadzi do wniosku, że w przypadku o którym mowa w § 5 ust 14 rozporządzenia z dnia 15 listopada 2007 r., mamy do czynienia z decyzją administracyjną rozstrzygającą wniosek o dofinansowanie kosztów turnusu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, pomimo użytego w tym przepisie zwrotu "powiadomienia o sposobie rozpatrzenia wniosku". Przepis art. 104 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje wprost pojęcia "decyzja", niemniej jednak w art. 107 kpa wymienia elementy formalne decyzji. Decyzja jest rodzajem aktu administracyjnego, stanowiącym oparte na przepisach prawa zewnętrzne, władcze i jednostronne oświadczenie woli organu administracji, określające sytuację prawną konkretnego podmiotu w określonej sprawi, które wydany zostało w trybie kodeksu postępowania administracyjnego i które odpowiada wymogom formy określonym w art. 107 kpa. O tym, czy dany akt jest decyzją czy nie, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy, treść przepisu będącego podstawą działania organu. Nie zawsze bowiem określa się w przepisach prawa wydawane rozstrzygnięcia mianem decyzji administracyjnej, a nazwa nadana rozstrzygnięciu nie jest koniecznym warunkiem jego kwalifikacji. Przepisy prawa mogą nie wskazywać wyraźnie decyzyjnej formy załatwienia sprawy. Istotnym jest zatem aby istniała norma prawa materialnego, która określała sprawę administracyjną i organ właściwy do władczego i zewnętrznego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach podmiotu w indywidualnej sprawie, choćby dla rozstrzygnięcia takiego przepis nie wyznaczał expressis verbis formy załatwienia sprawy w postaci decyzji administracyjnej (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 232/13, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Domniemanie załatwienia sprawy w drodze decyzji należy stosować w sytuacji, kiedy z normy prawa materialnego, stanowiącej podstawę jej wydania, można w sposób nie budzący wątpliwości wyprowadzić w drodze konkretyzacji normy prawnej, uprawnienia lub obowiązku jednostki, dla którego nie została przewidziana wprost forma działania organu w drodze decyzji administracyjnej (patrz uchwała 7 sędziów NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Choć prawo materialne administracyjne, konstytuując normy stanowiące podstawę do podejmowania rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, nie daje wielokrotnie odpowiedzi na pytanie, czy rozstrzygnięcie to ma mieć formę decyzji administracyjnej, mając na względzie ochronę praw jednostki, jaką uzyskuje ona w przypadku sformalizowanego postępowania administracyjnego, należy przyjąć, iż w takich wątpliwych sytuacjach mamy do czynienia z decyzją administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa (patrz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 232/12, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Za decyzyjną formą załatwienia sprawy administracyjnej przemawia, wynikające z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), prawo jednostki do procesu oraz do sprawiedliwości proceduralnej. W orzecznictwie NSA i TK podkreśla się na tle tych spraw, że prawo do procesu ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy, że obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym wnioski i roszczenia były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury, że nie jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów wykonujących administrację publiczną, w którym wnioski obywateli załatwiane są poza procedurą, a także że zasada demokratycznego państwa prawnego wymaga, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia spraw indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej, a więc gwarantowały stronom i uczestnikom postępowania m.in. prawo do przedstawiania i obrony swoich racji, oraz zaskarżania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane - art. 78 Konstytucji RP (patrz uchwala 7 sędziów NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12; uchwała NSA z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1185/04; wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt K 53/05, - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Skoro więc działania władcze organów powinny być wykonywane w takich formach, które stwarzają jednostce możliwość obrony jej interesów w postępowaniu gwarantującym zachowanie standardów procesowych, a zachowanie takich standardów najpełniej gwarantuje decyzyjna forma rozstrzygania sprawy administracyjne, zaś brak jest ich w razie przyjęcia innej (niż decyzja) formy konkretyzacji praw lub obowiązków jednostki, to tym samym koniecznym jest, w świetle ww. praw jednostki wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawa, aby w sytuacji, gdy ustawa nie wskazuje wyraźnie formy prawnej działania organu, lecz wynika z niej kompetencja organu do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej jednostki, obowiązywała decyzyjna forma rozstrzygnięcia takiej sprawy. Domniemanie załatwienia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej jest uzasadnione również w świetle konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), gdyż w przypadku, gdyby rozstrzygnięcie organu administracji było podejmowane poza jakąkolwiek procedurą, możliwość skontrolowania przez sąd administracyjny legalności takiego rozstrzygnięcia by de facto nie istniała. ((tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 3.12.2013r., II Sa/Bd 643/13) W świetle poczynionych uwag stwierdzić należy, że kierowana do strony poza jakąkolwiek procedurą informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie kosztów turnusu rehabilitacyjnego, o którym mowa w § 5 ust. 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz.U. z 2007r. Nr 230, poz. 1694,) jako akt władczy i jednostronny organu, rozstrzygający o publicznym uprawnieniu jednostki, spełnia przesłanki konieczne do uznania jej za decyzję administracyjną. Zatem mimo, iż wskazany przepis wyraźnie nie stanowi, iż rozstrzygnięcie to ma charakter decyzji, to jednak domniemanie decyzyjnej formy załatwienia sprawy administracyjnej oraz prawa do sądu i sprawiedliwego procesu osoby ubiegającej się o przedmiotowe świadczenie, każe opowiedzieć się za decyzyjną postacią rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie kosztów turnusu rehabilitacyjnego. Uprawnienie skarżącego do uzyskania świadczenia w postaci dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego wynika bowiem z przytoczonych na wstępie rozważań prawnych regulacji ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. i rozporządzania z dnia 15 listopada 2007 r., zaś kompetencja orzekającego w sprawie organu do jednostronnego i władczego wypowiedzenie się w kwestii tego uprawnienie wprost z § 5 ust. 14 rozporządzenia z dnia 15 listopada 2007 r. Nie budzi też wątpliwości, że organy administracyjne dysponują określonymi, przyznanymi w konkretnej wysokości funduszami na realizację zadań, w tym na zadania z § 4 rozporządzenia i winny rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych. Jest też niewątpliwym, że z różnym stopniem niepełnosprawności mogą wiązać się większe, czy mniejsze koszty turnusów rehabilitacyjnych i rzeczą organów jest dostosowanie środków do faktycznych potrzeb uprawnionych. Tak więc przyznanie czy rozmiar dofinansowania będzie zawsze przedmiotem uznania organu (nie mającym nic wspólnego z dowolnością), jednakże prawo do takiego dofinansowania jest wyraźnie określone w przytoczonych przepisach i wiąże się z zaistnieniem przesłanek pozytywnych – stwierdzenie niepełnosprawności. W takich okolicznościach nie można dopuścić do sytuacji, aby w demokratycznym państwie prawnym, wniosek skarżącego o dofinansowanie kosztów turnusu rehabilitacyjnego, mający znacznie dla realizacji jego praw, byłyby rozpatrywane poza procedurą, co zaistnieje w przypadku braku formy decyzji rozstrzygnięcia takiego wniosku, w szczególności że rozstrzygnięcie to oparte jest na uznaniu administracyjnym i nieostrych kryteriach wyboru. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podzielił stanowiska cytowanego przez SKO w [...] a wyrażonego w wyroku WSA w Kielcach z 11 września 2008r., sygn II SA/Ke 399/08, zgodnie, z którym brak możliwości domniemania formy decyzji w sytuacji gdy w przepisach określono formę załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, to, źe we wskazanych wyżej przepisach posłużono się sformułowaniem "informacja" nie oznacza, że w istocie nie ma ona przybrać formy decyzji administracyjnej. Określenie "informacja" z § 5 pkt 15 cyt rozporządzenia jest jedynie konsekwencją użytego w pkt 14 § 5 cyt. rozporządzenia sformułowania " powiadamia w formie pisemnej o sposobie rozpatrzenia wniosku" a nie wyraźnym wskazaniem formy rozstrzygnięcia w tak istotnej dla skarżącego sprawie, mającej znaczenie dla realizacji jego praw. Tym bardziej, że jak wskazano wyżej w cytowanej ustawie o rehabilitacji osób niepełnosprawnych i rozporządzeniu z dnia 15 listopada 2007r. wskazano wyraźnie jakie warunki musi spełnić dana osoba, by mogła ubiegać się o dofinansowanie, a brak pozytywnego rozpoznania wniosku winien być zawarty w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, a nie jedynie sprowadzać się do informacji o treści zarządzenia Dyrektora MOPS, jak to uczyniono w sprawie. Wobec tego, że w przedmiotowej sprawie SKO stwierdziło niedopuszczalność złożonego odwołania, na skutek potraktowania rozstrzygnięcia organu I instancji jako zwykłego pisma, a nie decyzji administracyjnej, co jak wykazano wyżej z punktu widzenia domniemania decyzyjnej formy załatwienia sprawy administracyjnej oraz prawa do sądu oraz procesu i sprawiedliwości proceduralnej, nie może być zaakceptowane, Sąd stwierdzając, że w sprawie miało miejsce istotne naruszenie art. 134 kpa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji art. 10e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. i § 5 ust. 14 rozporządzenia z dnia 15 listopada 2007 r., stanowiących podstawę materialnoprawną do orzekania w formie decyzji w sprawie dofinansowania ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, na postawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania postanowienia na podstawie art. 152 ppsa nie orzeczono, nie podlegało ono bowiem wykonaniu. Wskazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku. Na marginesie należy dodać, że przedmiot niniejszej sprawy stanowiła skarga strony na wydany przez SKO akt administracyjny (postanowienie) o niedopuszczalności odwołania strony, a nie skarga na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej.