II SA/Ol 1251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją dnia 24 lipca 2013 r., Wójt Gminy D. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku wraz z infrastruktura techniczną, na działce nr "[...]" . W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że z uwagi na fakt uchwalenia uchwałą Rady Gminy D. z dnia 18 września 2012 r. Nr XXI/135/12, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej, usługowej i infrastruktury technicznej w obrębach geodezyjnych "[...]", stosownie do art. 59 ust. 1ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), nie można było wydać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, o które wnosił G.R. wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2012 r. Wnioskiem z dnia 18 marca 2014 r., G.R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, podnosząc, że wydano ją z naruszeniem art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., poprzez brak wyważenia interesu społecznego oraz obywatela oraz brak należytej i wyczerpującej informacji dotyczących okoliczności faktycznych i prawnych, związanych ze skutkami uchwalenia planu oraz uprawnień organu do zawieszenia postępowania. Wnioskodawca zarzucił także naruszenie art. 60 ust. 1a w zw. z art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z niewydaniem decyzji po upływie terminu wyrażenia stanowiska przez Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska oraz art. 59 w zw. z art.62 tej ustawy, w związku z brakiem zawieszenia przez Wójta postępowania o uzgodnienie warunków zabudowy w związku z podjętymi pracami planistycznymi, mimo zaistnienia uzasadnionych przesłanek. Wnioskodawca zarzucił, że Wójt Gminy D. spowodował niekorzystne dla niego zmiany w przeznaczeniu przedmiotowego terenu bez merytorycznego uzasadnienia i z naruszeniem jego prawa własności. Wskazał ponadto na konieczność oceny przewlekłości postępowania organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zarzucił, że skoro organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla działki położonej 15 m od tego samego zbiornika wodnego, niedaleko którego położona jest również jego nieruchomość, to odmawiając ustalenia tych warunków dla jego działki organ ten działał na jego niekorzyść. Decyzją z dnia 9 czerwca 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że był zobowiązany ustalić stan faktyczny i prawny sprawy z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Wyjaśnił, że o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. można mówić, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom nadano prawa, albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Kolegium wywiodło z art. art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że podstawowym instrumentem kształtowania polityki przestrzennej jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem w przypadku, gdy na terenie gminy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje na podstawie planu i nie prawnej możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podniosło również, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy działki nr 406/153 został złożony w dniu 21 sierpnia 2012 r., gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jeszcze nie obowiązywał. W toku postępowania, dnia 18 września 2012 r., Rada Gminy D., Uchwałą Nr XXI/135/12 (Dz. Urz. Woj. Warm. – Maz., poz. 3026), zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej, usługowej i infrastruktury technicznej w obrębach geodezyjnych "[...]" . Przedmiotowa działka położona jest na terenie objętym tym planem miejscowym. W związku z powyższym, nie można stwierdzić, że decyzja z dnia 24 lipca 2013 r. rażąco narusza przepisy, na podstawie których została wydana, to jest art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 105 § 1 k.p.a. Od chwili wejścia w życie planu miejscowego, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może być bowiem kontynuowane i podlega umorzeniu. Z uwagi na powyższe, na ocenę prawidłowości wydanej decyzji nie ma wpływu to, czy została ona wydana w terminie określonym w K.p.a. i czy organ winien zawiesić postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. G.R. złożył do SKO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Kolegium z dnia 9 czerwca 2014 r., w którym podniósł, że oceniając, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności, właściwy organ musi wziąć uwagę całokształt przepisów, którymi organ wydający dany akt się kierował, stan faktyczny prawny oraz skutki ekonomiczno-gospodarcze. Ograniczenie się jedynie do samego naruszenia danej normy uniemożliwia całościowe rozpatrzenie rażącego naruszenia prawa. W ocenie wnioskodawcy, Wójt Gminy D. dopuścił się licznych uchybień w postępowaniu o warunki zabudowy, a przez jego przewlekłe działanie i brak rzeczywistej oceny działań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie wydał pozytywnego rozstrzygnięcia. Kolegium, rozpatrując wniosek, pominęło istotne kwestie, oceniając zgodność aktu z prawem poprzez wąską i jednostkową kwestię bezprzedmiotowości. Przede wszystkim, organ nie wziął pod uwagę, że w sprawie doszło do milczącego uzgodnienia projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jeszcze przed vacatio legis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wójt Gminy "[...]" wystąpił do tego organu z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji. Termin określony w art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest terminem zawitym, którego uchybienie powoduje milczące uzgodnienie projektu. Termin w tej sprawie minął 10 października 2012 r. Mimo późniejszego dostarczenia negatywnego postanowienia Wójtowi Gminy "[...]", organ ten powinien pominąć to stanowisko - jako wniesione po upływie ustawowego terminu. Przekroczenie terminu 21. dni przez RDOŚ spowodowało bowiem, że stracił on uprawnienie do wydawania opinii o zgodności projektu z decyzją. Wnioskodawca podniósł, że uzgodnienie nastąpiło przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony dnia 18 września 2012 r., a 13 grudnia 2012 r. wszedł w życie. W tej sytuacji, wniosek o warunki zabudowy nie był bezprzedmiotowy, a organ prowadzący postępowanie miał obowiązek uzgodnić warunki zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, badając sprawę, powinno wziąć pod uwagę, czy Wójt Gminy "[...]" miał możliwość wydania takiego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy doszło do milczącego uzgodnienia decyzji. W ocenie strony, miał on obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia według stanu z chwili złożenia wniosku, a nie tuż po wejściu w życie planu. Uchwalenie planu i jego wejście w życie nie spowodowałoby unieważnienia decyzji z zasady lex retro non agit. Wnioskodawca zarzucił, że mimo, iż projekt decyzji ze względu na milczące uzgodnienie, do którego doszło przed wejściem w życie planu miejscowego, był zgodny z przepisami odrębnymi, a w związku z powyższym, miał prawo oczekiwać pozytywnego rozstrzygnięcia, to Wójt pozbawił go możliwości użytkowania i korzystania z prawa własności do tej działki. Decyzją z dnia 29 września 2014 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r., dotyczącym oczywistej omyłki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 9 czerwca 2014 r. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem wnioskodawcy, że decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia 24 lipca 2013 r., wydana została z rażącym naruszeniem prawa, czyli art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności była decyzja tego organu o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyjaśniło, że przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji nie rozstrzygała sprawy co do istoty, lecz kończyła postępowanie przez jego umorzenie. Na dzień 24 lipca 2013 r. organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie wszczętej z wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki nr "[...]", skoro dnia 13 listopada 2012 r. ogłoszona została uchwała Nr XXI/135/12 Rady Gminy D. z dnia 18 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej, usługowej i infrastruktury technicznej w obrębach geodezyjnych "[...]" ( Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2012r., poz. 3026) i przedmiotowa działka została objęta założeniami tego planu miejscowego. Tym samym z dniem 14 grudnia 2012 r. (tj. po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym) teren, którego dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, objęty został prawem miejscowym. Od dnia wejścia w życie planu miejscowego, organ pierwszej instancji nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej o ustaleniu lub o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla terenu w obrębach geodezyjnych "[...]", który objęty został założeniami planu miejscowego, gdyż te decyzje, stosownie do art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydaje się w przypadku braku planu miejscowego. Kolegium stwierdziło, że ostateczna decyzja organu pierwszej instancji z dnia 24 lipca 2013r. o umorzeniu postępowania, nie była obarczona żadną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wskazało, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Kolegium wyjaśniło ponadto, że z uwagi na fakt, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest tylko decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia 24 lipca 2013r., poza zakres sprawy wykraczały podnoszone przez wnioskodawcę kwestie, dotyczące procesu uzgodnieniowego i uchybień organu pierwszej instancji w postępowaniu o warunki zabudowy. W skardze, złożonej do tut. Sądu, G.R. zarzucił decyzji SKO z dnia 29 września 2014 r., naruszenie: art. 80 K.p.a., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, niewyczerpujące rozpatrzenie wszystkich zebranych w sprawie dowodów oraz pominięcie kluczowych dla załatwienia sprawy okoliczności; art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu spraw, pominięcie niektóre dowody zgromadzone w sprawie i zaniechanie odniesienia się do wszystkich istotnych faktów dla sprawy; art. 156 K.p.a. przez błędne przyjęcie iż w niniejszej sprawie nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji i art. 15 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu nadzorczym. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez niewłaściwe przyjęcie, że Wójt Gminy "[...]" nie miał podstaw do wydania decyzji merytorycznej, uchwalającej warunki zabudowy i naruszenie art. 53 tej ustawy przez pominięcie "milczącego uzgodnienia", które miało miejsce w sprawie. Wywiódł, że w dniu 11 października 2013 r. spełnione zostały przesłanki do uznania projektu decyzji o warunkach zabudowy za milcząco uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji winien był ustalić warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bez oczekiwania na postanowienie RDOŚ. Wadliwie zatem Wójt Gminy "[...]" powołał się na wydane po upływie terminu postanowienie i odmówił ustalenia warunków zabudowy. Skarżący zakwestionował prawidłowość stanowiska Kolegium, że sprawę należało oceniać na dzień wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, to jest 24 lipca 2013 r. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest badanie, czy w danej sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Postępowanie to nie może więc być ograniczone jedynie do treści aktu, ale winno obejmować całokształt czynności, które miały miejsce w trakcie postępowania. Skarżący zarzucił ponadto, że prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy "[...]" w sposób przewlekły spowodowało, że organ ten wydał decyzję niekorzystną dla sytuacji majątkowej skarżącego. Okoliczność ta została jednak pominięta przez Kolegium. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Zaskarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 9 czerwca 2014 r., którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia 24 lipca 2013 r., umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr "[...]" z uwagi na obowiązywanie na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej, usługowej i nfrastruktury technicznej w obrębach geodezyjnych "[...]". W ocenie skarżącego, w sprawie zaistniały jednak podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia 24 lipca 2013 r. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 K.p.a.). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Dodać należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Skuteczność zarzutów wywodzonych z art. 156 § 1 K.p.a. zależy od wykazania szczególnej wadliwości decyzji podjętej w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uregulowaną w art. 16 K.p.a. Z zasady tej wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest zaś jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną w wad kwalifikowanych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11, LEX 1228463; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10, LEX 1219119; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10, LEX 1219108; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, LEX nr 1145109; 14 marca 2012 r., sygn. .akt II OSK 2525/10, LEX 1145613; 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10, LEX 1151823). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie należy zatem utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury, mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich, wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto trzeba podnieść, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/14, dostępny [w:] internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem (zob. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, CBOSA). Ponadto wymaga podkreślenia, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, lecz jedynie ustala, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną. W konsekwencji powyższego, nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy wskazana wyżej decyzja Wójta Gminy D. zawiera wadę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to jest czy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją tą Wójt Gminy umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2012 r. o ustalenie warunków zabudowy na opisanej wyżej działce, gdyż w dacie orzekania (24 lipca 2013 r.), nieruchomość ta była już objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej, usługowej i infrastruktury technicznej w obrębach geodezyjnych "[...]" uchwalonego uchwałą Nr XXI/135/12 Rady Gminy "[...]" z dnia 18 września 2012 r., która weszła w życie w dniu 14 grudnia 2012 r. Stosownie do art. 59 ust.1 z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz.647 z późn. zm.), powoływanej dalej również jako: "u.p.z.p.", zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy tylko w przypadku braku planu miejscowego. Skoro zaś w dacie wydania przez Wójta Gminy decyzji z dnia 24 lipca 2013 r., plan taki obowiązywał, to prawidłowo organ ten umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten przewiduje, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organy administracji nie mogły zatem uwzględnić podnoszonych przez skarżącego okoliczności, dotyczących zbędnego, zdaniem skarżącego, oczekiwania przez Wójta na zajęcie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w kwestii uzgodnienia realizacji przedmiotowej inwestycji, zaniechania zawieszenia postępowania, a także innych przyczyn przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji. Powołany wyżej art. 59 ust. 1 ustawy nie przewiduje bowiem wyjątków od zasady, że warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji wyłącznie dla terenu, na którym nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na etapie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, badanie przez Kolegium zarzutu naruszenia przez Wójta art. 53 ust. 5c u.p.z.p. było zbędne. Okoliczność ta nie mogła bowiem mieć już wpływu na rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na fakt obowiązywania planu miejscowego na przedmiotowej działce. Reasumując, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. prawidłowo zaskarżoną decyzją odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D., gdyż nie była ona dotknięta kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Kolegium nie naruszyło również wskazach w skardze przepisów postępowania, gdyż rozpatrzyło cały materiał dowodowy i nie pominęło, wbrew zarzutowi skarżącego, żadnych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Jak już wyżej wyjaśniano, nieuwzględnienie przez Kolegium kwestii milczącego uzgodnienia projektu decyzji przez RDOŚ, czy przewlekłego prowadzenia postępowania, nie było możliwe w świetle obowiązujących przepisów prawa. Kolegium dwukrotnie rozpoznało i rozstrzygnęło przedmiotową sprawę, wydając stosowne decyzje, zatem nie uchybiło zasadzie dwuinstancyjności, przewidzianej w art. 15 K.p.a. Nie naruszyło również zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 K.p.a., gdyż wyjaśniło w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadność przesłanek, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy, ponadto odniosło się do wszystkich kwestii podniesionych przez skarżącego w toku postępowania nadzwyczajnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.