VII SA/Wa 1001/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skarg J. J., A. P. i A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargi oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 1001/14 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. Zarząd Województwa [...], zwany dalej "inwestorem", wystąpił na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013r. , poz. 687, zwana dalej "specustawą drogową") do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa odcinka [...] drogi wojewódzkiej nr [...] wraz z budową chodnika dla pieszych oraz odwodnieniem od km 3+135,86 do km 5+669,30 w miejscowościach: [...] i [...]". W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Strategii Rozwoju Województwa [...] na lata 2011 - 2020, oraz ustaleniami Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], przyjętego przez Sejmik Województwa [...] Uchwała nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Na realizację inwestycji podpisano porozumienie o współfinansowaniu między Zarządem Dróg Wojewódzkich w [...] a Gminą [...]. Ponadto wskazano, iż rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] oraz budowa chodnika dla pieszych wraz z odwodnieniem od km 3+135,86 do km 5+669,30 w miejscowościach [...] i [...] przyczyni się w sposób istotny do poprawy warunków ruchu na drodze oraz bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu. Budowa chodnika zapewni, poprzez segregację ruchu pieszego i kołowego, znaczne obniżenie liczby wypadków z udziałem pieszych. Pismem z dnia 8 marca 2013 r., Wojewoda [...] zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych ww. wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...], w Urzędzie Gminy w [...], a także na stronie internetowej tej gminy. Ponadto obwieszczenie o wszczęciu postępowania opublikowano w prasie lokalnej - "[...] Gazeta [...]". Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., Wojewoda [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym - wobec stwierdzenia naruszeń określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm). Powyższe postanowienie inwestor wykonał 9 kwietnia 2013 r. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 11i, art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 i art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, art. 93 i 95 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", Wojewoda [...] wydał w dniu [...] maja 2013 r. decyzję Nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa odcinka [...] drogi wojewódzkiej nr [...] wraz z budową chodnika dla pieszych oraz odwodnieniem od km 3+135,86 do km 5+669,30 w miejscowościach: [...], gmina [...], powiat nowotarski, województwo małopolskie, zwaną dalej "decyzją Wojewody [...]", nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołania wnieśli: A. K., M. K., M. K. i K. K., A. i T. S., J. J., A. P. oraz M. O. Wobec nieusunięcia przez M. K. braku formalnego jej odwołania, organ odwoławczy pozostawił je bez rozpoznania. A. K. w odwołaniu nie zgodziła się na zaprojektowanie wspólnego wjazdu z działką nr [...] na jej nieruchomość oznaczoną jak działka nr [...]. Zdaniem skarżącej zjazd na sąsiednią działkę został zaprojektowany na jej działce, co potwierdzają przesłane przez nią kopie map z Ośrodka Dokumentacji Starostwa Powiatowego w [...]. Skarżąca podniosła, iż właścicielka działki nr [...] – A. K. nie żyje i do tej pory nie przeprowadzono postępowania spadkowego. Ponadto skarżąca nie zgodziła się na wypłatę 70% odszkodowania za jej nieruchomości przejęte pod realizację przedmiotowej inwestycji i zażądała wypłaty 100% należnego odszkodowania. M. K. w odwołaniu nie zgodziła się z budową chodnika mającego powstać na jej nieruchomości objętej zakresem przedmiotowej inwestycji, wskazując że zostanie zniszczony znajdujący się na tej działce przydomowy ogródek. Skarżąca znaczyła, iż w żadnym innym miejscu wsi [...] inwestycja nie ingeruje w ogródek zlokalizowany na nieruchomości, tak jak w jej przypadku. Ponadto skarżąca nie zgodziła się na wypłatę 70% odszkodowania za jej nieruchomości przejęte pod realizację przedmiotowej inwestycji i zażądała wypłaty 100% należnego odszkodowania. K. K. w odwołaniu nie zgodził się na wypłatę 70% odszkodowania za jego nieruchomości przejęte pod realizację przedmiotowej inwestycji i zażądał wypłaty 100% należnego odszkodowania. A. i T. S. zażądali unieważnienia decyzji Wojewody [...] oraz ponownego rozgraniczenia ich działek zgodnie ich wnioskami, postulatami i uchwałą zebrania wiejskiego mieszkańców [...]. Skarżący podnieśli, iż linia rozgraniczająca teren przedmiotowej inwestycji na ich działkach nr [...], [...], [...] została zaprojektowana niezgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2002 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] od km 23+880 do km 25+520 w miejscowościach [...] i [...] oraz planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w [...], co zdaniem skarżących wpływa w znaczny sposób na zmniejszenie bezpieczeństwa w obrębie nieruchomości. Ponadto zdaniem skarżących projektowane linie rozgraniczające na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] są niezgodne z uchwałą Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] października 2010 r., w sprawie upoważnienia Dyrektora i Zastępców Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] do reprezentowania Zarządu Województwa [...] przed organami administracji publicznej oraz art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy drogowej, gdyż nie uwzględniają odległości od osi jezdni i pełnych parametrów szerokości jezdni oraz szerokości chodników po jej obu stronach, co zdaniem skarżących stanowi naruszenie bezpieczeństwa ruchu pieszych. Zdaniem A. i T. S. przyjęte parametry modernizacji drogowej wojewódzkiej nr [...] nie tylko nie wpłyną na poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi, ale spowodują obniżenie poziomu bezpieczeństwa. Zdaniem skarżących brak zaprojektowania przejść dla pieszych przy zatokach dla komunikacji publicznej oraz przy obiektach użyteczności publicznej, jak również brak zaprojektowania chodnika i ścieżki rowerowej po obydwu stronach drogi wpływa znacząco na zmniejszenie bezpieczeństwa okolicznych mieszkańców korzystających z drogi. Jednocześnie skarżący podnieśli, iż linia rozgraniczająca przedmiotowej inwestycji drogowej powinna przebiegać w jednakowej odległości od osi jezdni na całym odcinku rozbudowywanej drogi oprócz miejsc przeznaczonych pod budowę zatok autobusowych, przejść dla pieszych oraz skrzyżowań z drogami gminnymi. Ponadto, zdaniem skarżących, prędkość projektowa powinna wynosić 60 km/h natomiast szerokość jezdni 7,0 m. Zdaniem skarżących, projekt rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] nie uwzględnia rozwoju lokalnej sieci drogowej na [...] i w połączeniach drogowych ze [...]. Według skarżących projekt przedmiotowej inwestycji drogowej powinien być także uzgodniony z lokalnymi społecznościami w ramach konsultacji społecznych. Skarżący wnieśli o wyznaczenie nowych linii rozgraniczających uwzględniających aktualnie obowiązujące plany zagospodarowania przestrzennego, budowę zatok dla komunikacji publicznej i przejść dla pieszych ze strefami bezpieczeństwa, budowę chodnika po obydwu stronach drogi. Po spełnieniu powyższych warunków, skarżący wyrazili zgodę na przekazanie ich terenu na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z póżn. zm.). Skarżący w odwołaniu wyrazili zgodę na ustanowienie zatoki dla komunikacji publicznej na ich działkach. Nie zgodzili się na nieodpłatne przekazanie terenu na własność Województwa [...]. J. J. w odwołaniu podniósł, iż jako współwłaściciel działki nr [...], położonej w [...] otrzymał wyłącznie zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...], a nie samą decyzję. Skarżący wyraził zgodę na podział jego działki liniami rozgraniczającymi, ale pod warunkiem wypłaty odszkodowania w drodze aktu notarialnego w terminie 30 dni. A. P. wskazała, iż jako współwłaścicielka działki nr [...], położonej w [...], objętej zakresem przedmiotowej inwestycji drogowej, nie otrzymała decyzji Wojewody [...], a wyłącznie zawiadomienie o jej wydaniu. Skarżącą podniosła, iż decyzja Wojewody [...], a nie tylko samo zawiadomienie o jej wydaniu, powinna zostać przesłana wszystkim zainteresowanym stronom, gdyż nie każdy może udać się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], aby zapoznać się z jej treścią. Skarżąca nie wyraziła również zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w obszarze jej nieruchomości, z powodu braku określenia linii rozgraniczających teren inwestycji na tej nieruchomości, określenia powierzchni działki przeznaczonej pod realizację inwestycji, wyceny tej nieruchomości i zapłaty w drodze aktu notarialnego. Skarżąca wskazała, iż przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji, inwestor powinien najpierw uzyskać prawa własności nieruchomości, na których ma być prowadzona, a dopiero następnie przygotować całą niezbędną dokumentację. Ponadto nie zgodziła się na wypłatę 70% odszkodowania za jej nieruchomość przejętą pod realizację przedmiotowej inwestycji i zażądała wypłaty 100% należnego odszkodowania w drodze aktu notarialnego. M. O., powołując się na prawo własności, wyraziła sprzeciw wobec realizacji przedmiotowej inwestycji na terenie należącej do niej nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] [...]. Podniosła, iż zbyteczne jest zajęcie jej nieruchomości, jak również innych działek osób prywatnych pod realizację przedmiotowej inwestycji, gdyż przebieg inwestycji może zostać zmieniony poprzez przesunięcie drogi w stronę wschodnią na tereny stanowiące własność Skarbu Państwa w kierunku rzeki [...] i tym samy łagodząc łuk drogi od mostu w [...] do pierwszych domów mieszkalnych w miejscowości [...], przedstawiła kopie map z naniesionymi przez siebie propozycjami przesunięcia drogi. Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu ww. odwołań, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., , uchylił w części decyzje Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa odcinka [...] drogi wojewódzkiej nr [...] wraz z budową chodnika dla pieszych oraz odwodnieniem od km 3+135,86 do km 5+669,30 w miejscowościach: [...] i [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], zwaną dalej "decyzją Wojewody [...]". Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśnił, iż stosownie do z art. 11g ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej, minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa jest organem wyższego stopnia, do którego służy odwołanie od wydanej przez wojewodę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zarząd Województwa [...], na podstawie z art. 11 a ust. 1 specustawy drogowej, wystąpił jako inwestor do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał opinie: Zarządu Województwa [...], wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] marca 2012 r., Zarządu Powiatu [...], wyrażoną w uchwale Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 specustawy drogowej, inwestor do wniosku załączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Nadto inwestor złożył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analizując te dokumenty organ wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wójta Gminy [...] dnia [...] czerwca 2011r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Po dokonaniu analizy projektu budowlanego, Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462). Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] doręczył decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwej ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tej gminy, a także w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wydaniu przedmiotowej decyzji: w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od 15 do 20 maja 2013 r., w Urzędzie Gminy w [...] w dniach od 15 do 19 maja 2013 r., oraz na stronie internetowej tego urzędu, w prasie lokalnej – [...] Gazeta [...], wydanie z dnia [...] maja 2013 r. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] organ pierwszej Instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Analizując decyzję Wojewody [...] organ odwoławczy zważył, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, stanowiąca załącznik nr 1). Zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:1000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załączniki nr 2 - 5 do decyzji, będące jej integralną częścią). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], nałożono na inwestora obowiązek przebudowy dróg innej kategorii, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Mimo to organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymagała dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej. Minister stwierdził, iż działka nr [...], położona w obrębie [...], stanowiąca pas drogowy drogi wojewódzkiej nr [...], została objęta jedynie w części zakresem przedmiotowej inwestycji drogowej. Powyższego faktu nie odzwierciedlały jednak ani wniosek inwestora, ani załączniki mapowe do decyzji Wojewody [...], na których ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji. Następstwem wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji jest jednoznaczne wskazanie skutków prawnych, które niesie ze sobą decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a także określenie zakresu terytorialnego inwestycji. Z decyzji Wojewody [...] nie wynika, by zakres terytorialny przedmiotowego przedsięwzięcia - w zakresie działki nr [...] - został jednolicie określony. Minister stwierdził bowiem sprzeczność pomiędzy poszczególnymi załącznikami do zaskarżonej decyzji, tj. pomiędzy projektem budowlanym a mapami przedstawiającymi linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji. Rozbieżność ta była efektem błędów polegających na braku wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji w zakresie działki nr [...]. Zgodnie z art. 12 ust. 2 specustawy drogowej, linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Stąd też, o ile w pasie wydzielonym liniami rozgraniczającymi teren znajduje się część nieruchomości, linie rozgraniczające stanowią linie podziału nieruchomości i dla tej sytuacji art. 12 ust. 1 specustawy drogowej stanowi podstawę do zatwierdzenia tego podziału. Artykuł 11f ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej przewiduje w takiej sytuacji konieczność zawarcia w decyzji rozstrzygnięcia o zatwierdzeniu podziału nieruchomości dokonywanego w odniesieniu do nieruchomości usytuowanej na terenie objętym liniami rozgraniczającymi. Orzeczenie o zatwierdzeniu podziału nieruchomości jest obowiązkowym elementem decyzji, jeżeli w liniach rozgraniczających projektowanej drogi publicznej ujęte zostaną części powierzchni nieruchomości niewyodrębnione dotychczas ewidencyjnie w osobne działki gruntu. W takim przypadku istnieje bowiem konieczność ewidencyjnego oddzielenia części nieruchomości objętej zamiarem zrealizowania na niej inwestycji od pozostałej jej powierzchni. Powyższe jest niezbędne również z uwagi na obowiązek odzwierciedlenia w odpowiednich rejestrach zaistniałych na nieruchomościach zmian stanu faktycznego i prawnego, wynikających z realizacji na tychże gruntach określonej inwestycji drogowej. Stosownie natomiast do art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6 stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych lub gminnych. W myśl art. 20 ust. 1 specustawy drogowej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad albo samorządowa jednostka organizacyjna otrzymują z mocy prawa, nieodpłatnie w trwały zarząd odpowiednio nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna. W przypadku ww. nieruchomości dokonanie jej podziału zgodnie z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji konieczne jest zatem zarówno z uwagi na skutki, jakie wynikają z art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, jak i skutki, jakie wynikają z art. 20 ust. 1 specustawy drogowej. Województwo [...], nie mogło nabyć z mocy prawa, z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji stanie się ostateczna, własności ww. działki w całości, gdyż jedynie jej część jest niezbędna dla planowanych obiektów budowlanych w ramach realizacji ww. inwestycji. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], nie mógłby otrzymać z mocy prawa, z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji stanie się ostateczna, w trwały zarząd ww. działki w całości, skoro tylko jej część jest niezbędna dla planowanych obiektów budowlanych w ramach realizacji ww. inwestycji. Stąd zachodziła konieczność prawidłowego określenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na przedmiotowej działce, a w konsekwencji dokonania jej podziału w miejscu wyznaczonym linią rozgraniczającą teren inwestycji, stosownie do treści art. 12 ust. 2 specustawy drogowej. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wezwał inwestora do dostarczenia 4 egzemplarzy mapy określającej linie rozgraniczające przedmiotowej inwestycji drogowej, uwzględniającej rzeczywistą zajętość terenu na działce nr [...] z obrębu [...] [...], pod przedmiotową inwestycję drogową - wyznaczoną zapisami projektu budowlanego, oraz 4 egzemplarzy mapy z projektem podziału ww. nieruchomości. W związku w powyższym Minister, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił w sentencji decyzji Wojewody [...] zapis znajdujący się na stronie 1 i 6, dotyczący działki drogowej nr [...] z obrębu [...] położonej w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na której fragmencie ma być realizowana przedmiotowa inwestycja drogowa, orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 specustawy drogowej. W konsekwencji tego , Minister uchylił arkusz 2 mapy stanowiącej załącznik nr 1, na którym błędnie zobrazowano linie rozgraniczające przedmiotowej inwestycji, w zakresie braku ich przebiegu przez teren działki nr [...] w początkowym kilometrażu inwestycji, orzekając w tym zakresie poprzez ustalenie nowego załącznika nr 1 arkusz mapy 2a, tj. mapy w skali 1:500, określającej linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazującej przebieg tych linii przez teren ww. nieruchomości w początkowym kilometrażu inwestycji. Organ odwoławczy dokonał również odpowiednich zmian (w pkt VII) decyzji Wojewody [...], dotyczących zatwierdzenia podziału nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren objęty przedmiotową inwestycją, poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 11f ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej i zatwierdzając podział ww. działki drogowej. Minister zatwierdził mapę z projektem podziału działki nr [...] z obrębu [...], jako załącznik nr 2 do niniejszej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zastępuje decyzję o zatwierdzeniu podziału nieruchomości w ten sposób, iż w orzeczniczej części decyzji zawarte jest rozstrzygnięcie dotyczące zatwierdzenia podziału. Minister analizując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] dostrzegł, iż organ I instancji nieprecyzyjnie wskazał nieruchomości lub ich części, które staną się własnością Województwa [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zgodnie bowiem z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera m.in. oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Minister uchylił nieprecyzyjny zapis znajdujący się w pkt VII sentencji decyzji Wojewody [...], orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 11 f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej. Ponadto Minister analizując decyzję Wojewody [...] dostrzegł również nieprawidłowość w zakresie jej pkt III, gdzie Wojewoda [...] oznaczył m.in. nieruchomości lub ich części według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa. Powyższy zapis potraktował jako oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w decyzji Wojewody [...], bowiem przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy drogi wojewódzkiej, a co za tym idzie, nieruchomości przeznaczone pod tę drogę powinny stać się własnością odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego, tj. Województwa [...], co wynika z art. 2a ust. 2 o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych". W związku w powyższym Minister, uchylił zapis znajdujący się w pkt III sentencji decyzji Wojewody [...], błędnie określający, czyją własnością staną się nieruchomości lub ich części objęte zakresem przedmiotowej inwestycji drogowej, orzekając, iż nieruchomości lub ich części, stają się własnością Województwa [...].. Ponadto organ odwoławczy uchylił zapis decyzji Wojewody [...] stanowiący o tym, na jakich załącznikach mapowych określono linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji, orzekając w tym zakresie iż linie rozgraniczające teren inwestycji zostały opisane w załączniku Nr 1 arkusze map 1, 3, 4, 5, 6, 7 i 8, stanowiącym integralną część decyzji Wojewody [...]. Dodatkowo, Minister dopatrzył się pewnej niekonsekwencji w zakresie struktury samej decyzji Wojewody [...]. Poza ramami "zezwolenia na realizację inwestycji drogowej", znalazły się wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii (pkt II decyzji), określenie linii rozgraniczających teren i oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się, własnością Skarbu Państwa (pkt III decyzji), warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa (pkt IV i V decyzji), wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich ( pkt VI decyzji), tj. elementy, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 6 specustawy drogowej. Uchybienia takie, w ocenie organu odwoławczego, nie stanowią o wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, która skutkować powinna wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego lub też koniecznością dokonania jej gruntownej korekty przez Ministra. Minister rozpatrując ponownie sprawę organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, którą przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że projektowana inwestycja drogowa obejmuje rozbudowę odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowościach [...] i [...] o długości ok. 2,53 km. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, Minister uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał, że organy nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno- wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień poruszonych przez A. K., M. K., A. i T. S., A. P. oraz M. O., w odwołaniach, w tym m.in. wypowiedzenia się, czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z żądaniami skarżących, a w przypadku braku takiej możliwości, do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżących żądań. Po uzyskaniu stanowiska inwestora oraz przeanalizowaniu zarzutów Minister stwierdził, co następuje. Odnosząc się do zarzutu M. K. dotyczącego braku jej zgody na realizację ww. inwestycji na jej nieruchomości, Minister podzielił argumentację inwestora, iż nie ma możliwości zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji poprzez ominięcie nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, ze względu na konieczność budowy chodnika na części działki skarżącej, i zachowania płynnego przebiegu drogi wojewódzkiej. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego nierównego traktowania właścicieli poszczególnych działek, gdyż tylko w przypadku skarżącej inwestycja ingeruje w przydomowy ogródek, wyjaśnił, iż inwestor jest kreatorem przebiegu inwestycji i samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. W toku postępowania odwoławczego, inwestor wskazał, iż zajęcie części nieruchomości M. K. jest niezbędne pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Ponadto inwestor wyjaśnił, iż podobnego zajęcia terenu jak w przypadku skarżącej dokonano również w sąsiedztwie jej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu A. K. dotyczącego braku jej zgody na zaprojektowanie wspólnego wjazdu z działki nr [...], nie stanowiącej jej własności, oraz z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], podkreślił, że jest on całkowicie niezasadny. Jak wynika bowiem z mapy określającej linie rozgraniczające przedmiotowej inwestycji drogowej, stanowiącej integralną część decyzji Wojewody [...], przyjętej przez Starostę [...] do zasobu powiatowego w dniu [...] września 2009 r. i zaewidencjonowanej pod nr [...], wbrew twierdzeniom skarżącej, zjazd na działkę sąsiednią nr [...] jest zlokalizowany na tej nieruchomości, a nie na działce skarżącej nr [...]. W zakresie żądania skarżącej, dotyczącego umiejscowienia zjazdu na działkę nr [...] w innym miejscu, oraz jej stwierdzenia, iż właścicielka działki nr [...] nie żyje i do tej pory nie przeprowadzono postępowania spadkowego, organ wskazał, iż interes prawny w takim postępowaniu wynika z przysługującego prawa do nieruchomości i nie dotyczy całej decyzji, lecz tej jej części, która dotyczy nieruchomości danej osoby. Zatem skarżąca nie posiada interesu prawnego do podnoszenia zarzutów dotyczących działki nr [...], gdyż nie należy ona do niej. Ponadto wskazano, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 ww. przepisu. Zastrzeżenie powyższe dotyczy sytuacji, w której w przypadku budowy lub przebudowy drogi to zarządca drogi obowiązany jest do budowy lub przebudowy zjazdów. Jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących (w sensie prawnym, a więc legalnych), co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. Natomiast gdy, w ocenie właściciela nieruchomości, koniecznym jest utworzenie nowego zjazdu, zezwolenie na jego usytuowanie wydaje właściwy zarządca drogi. Z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 12 września 2013 r. wynika, iż nieruchomość skarżącej posiadała nieurządzony zjazd z drogi wojewódzkiej. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] nie udzielał zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu, gdyż właściciel posesji nr [...] z obrębu [...] nigdy nie występował o takie zezwolenie. W konsekwencji powyższego działka nr [...], będąca własnością skarżącej przez wydaniem decyzji Wojewody [...] nie posiadała legalnych (zinwentaryzowanych) zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...]. Tym samym brak było konieczności zastosowania art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Choć w świetle powyższych wyjaśnień inwestor nie miał obowiązku, to jednak, zaprojektował dla skarżącej zjazd na jej nieruchomość zgodnie ze stanem istniejącym, co potwierdza mapa z liniami rozgraniczającymi przedmiotowej inwestycji, stanowiącą załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...]. Ustosunkowując się do zarzutów A. i T. S. dotyczących tego, iż linia rozgraniczająca teren przedmiotowej inwestycji na ich działkach nr [...], [...], [...] została zaprojektowana niezgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2002 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] od km 23+880 do km 25+520 w miejscowościach [...] i [...] oraz planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], Minister podkreślił, iż stosownie do treści art. 11 i ust. 2 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za całkowicie niezrozumiały uznał zarzut skarżących, iż linia rozgraniczająca na ich nieruchomościach została zaprojektowana niezgodnie z uchwałą Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Ustosunkowując się do stanowiska A. i T. S., iż prędkość projektowa inwestycji powinna wynosić 60 km/h, natomiast szerokość jezdni 7,0 m uznał go za niezasadny. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody [...], pasy ruchu rozbudowywanej drogi (posiadającej klasę G) mają szerokość 3,25 m, natomiast zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem MTiGM", szerokość pasa ruchu dla dróg klasy G powinna wynosić 3,5 m, natomiast jedynie wyjątkowo dopuszczalne jest zmniejszenie tej szerokości. Jak wyjaśnił inwestor, zgodnie z § 15 rozporządzenia MTiGM przy uspakajaniu ruchu można zastosować szerokość pasów 3,25 m, która został przyjęta w niniejszym przypadku ze względu na gęstą zabudowę w celu uspakajania ruchu dla poprawy bezpieczeństwa ruchu. Tak samo przyjęta prędkość projektowa na terenie zabudowanym przy klasie drogi G zgodnie z rozporządzeniem MTiGM może wynosić 50 km/h i taka została przyjęta w niniejszym przypadku. Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżących dotyczących tego, iż przyjęte parametry modernizacji drogowej wojewódzkiej nr [...], nie wpłyną na poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi, ale spowodują obniżenie poziomu bezpieczeństwa - stwierdził, iż są one gołosłowne. Inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o kształcie inwestycji i przyjętych rozwiązaniach technicznych. Jak zaś to już zostało wskazane powyżej nie dopuszczalne jest dokonywanie przez organ administracji właściwy w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oceny racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt. II OSK 762/13, LEX nr 1367353). Organ administracji bada jedynie legalność inwestycji będącej przedmiotem wniosku inwestora. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do wydania decyzji odmawiającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jeśli nie występuje taka sytuacja, organ jest zobligowany wydać decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji. W niniejszej sprawie, po dokonaniu kontroli decyzji Wojewody [...], Minister nie dopatrzył się żadnych uchybień, które stanowiłby o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko inwestora, iż przyjęte parametry techniczne rozbudowywanej drogi wojewódzkiej nr [...], w tym budowa chodnika, wyniesionego pobocza, przystanków autobusowych, w znacznym stopniu poprawią bezpieczeństwo zarówno kierujących pojazdami, jak i pieszych poruszających się wzdłuż drogi poprzez oddzielnie ruchu pieszego od kołowego. W odniesieniu do zarzutu skarżących, iż projekt rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] powinien być uzgodniony z lokalnymi społecznościami w ramach konsultacji społecznych, zauważył, że specustawa drogowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Strony przedmiotowego postępowania miały natomiast zapewnioną przez organy orzekające, na każdym jego etapie, możliwość czynnego w nim udziału, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 Kpa, z czego skorzystały składając m.in. zastrzeżenia i uwagi, do których ustosunkował się organ I instancji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Ponadto możliwość udziału społeczeństwa została zapewniona w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez J. J. i A. Pl. dotyczącego tego, iż otrzymali oni wyłącznie zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...], a nie samą decyzję organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, wojewoda doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysyła się dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Tylko inwestor, jest uprawniony do zmiany zamierzenia inwestycyjnego, zmiana proponowana przez skarżącą jest niemożliwa, ze względu na konieczność zajęcia części ww. działki pod budowę chodnika i zachowania płynnego przebiegu drogi wojewódzkiej oraz spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu MTiGM. Przepisy specustawy drogowej nie przewidują konieczności uzyskania przez inwestora zgody właścicieli nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na realizację danego przedsięwzięcia. W konsekwencji stanowisko A. P., iż inwestor przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji Wojewody [...], powinien najpierw uzyskać prawa własności nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja, a dopiero następnie przygotować całą niezbędną dokumentację, było całkowicie niezasadne. Odnosząc się zaś do zarzutu M. O. dotyczącego braku jej zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w obszarze jej działki nr [...], z obrębu [...] [...] Minister podzielił argumentację przedstawioną przez inwestora, iż nie ma możliwości zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji poprzez ominięcie nieruchomości stanowiącej własność skarżącej ze względu na konieczność zajęcia jej części pod projektowany pas drogowy i budowy na zajętej części chodnika, skarpy oraz kolektora kanalizacji deszczowej. Nadto organy orzekające o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zarówno Wojewoda [...], jak i Minister, stosownie do treści art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, związani są postanowieniami przedłożonej wraz z wnioskiem inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku inwestycji celu publicznego, jaką jest rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...], interes państwa wymaga ograniczenia indywidualnych uprawnień właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów objętych inwestycją. W tym też celu ustawodawca w drodze regulacji ustawowej przewidział szczególny tryb postępowania umożliwiający planowanie inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż wbrew powszechnemu przekonaniu, własność nie jest prawem nieograniczonym. W myśl bowiem art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), wyznacznikami granic własności są ustawy i zasady współżycia społecznego, a wyznacznikiem sposobu korzystania przez właściciela z przysługującego mu prawa jest społeczno - gospodarcze przeznaczenie tego prawa. Realizacja celów publicznych zawsze pociąga za sobą pewne ograniczenia oraz uciążliwości dla właścicieli nieruchomości przeznaczonych pod taką inwestycję, jednakże w celu zadośćuczynienia takim uciążliwościom przepisy specustawy drogowej przewidują stosowne odszkodowanie za przejęte części nieruchomości. Zgodnie z art. 12 ust. 4a specustawy drogowej, właścicielom przejmowanych nieruchomości będzie przysługiwało odszkodowanie, stanowiące konstytucyjnie określony równoważnik majątkowy odebranego prawa własności, które zostanie ustalone decyzją Wojewody [...] w odrębnym postępowaniu. Zatem kwestie dotyczące ustalenia wysokości odszkodowania są przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia, odrębnego od zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. A. K., A. P., J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r., uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., W skargach A. P. i J. J. zarzucili naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których ich zarzuty podniesione w odwołaniach nie zostały uwzględnione. W uzasadnieniu tych skarg skarżący oświadczyli, iż jako współwłaściciele działki nr [...], co do zasady zgadzają się na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej na części tej nieruchomości jednak pod warunkiem wydzielenia niezbędnego jej fragmentu pod budowę chodników i wypłaty 100% odszkodowania w drodze aktu notarialnego lub "innego pisma urzędowego". Nadto skarżący zaznaczyli, iż nie zaproponowano im podpisania "umowy użyczenia" ich działki pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, natomiast wedle ich wiedzy takie umowy były zawierane przez innych posiadaczy gruntów przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...]. W dalszej części skarg podnieśli, iż w decyzji organ odwoławczy nie wyjaśnił im w sposób dostateczny sposobu przejęcia i podziału ich działki na podstawie specustawy drogowej, w konsekwencji czego skarżący zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wyjaśnienie nurtujących ich kwestii, w szczególności dotyczących wypłaty odszkodowania za przejętą część gruntu. Skarżący wyrazili wątpliwości co do tego, że wypłata odszkodowania nastąpi w terminie 30 dni, podnosząc że na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.), istnieje realna szansa "zapłaty odszkodowania jednorazowego w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stanie się ostateczna". Zakwestionowali stanowisko organu odwoławczego dotyczącego tego, iż decyzja Ministra jest ostateczna, skoro przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dodatkowo skarżący podnieśli, iż w pouczeniu decyzji Ministra zawarto błędną informację o możliwości złożenia skargi, za pośrednictwem nie istniejącego już Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. A. K. w swojej skardze wniosła o zmianę, uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Ministra, w części dotyczącej działek nr [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi sformułowała zastrzeżenia dotyczące zaprojektowanego wspólnego wjazdu z działką nr [...] na jej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Skarżąca podniosła, iż właścicielka działki nr [...] nie żyje od ponad 25 lat i do tej pory nie przeprowadzono postępowania spadkowego, a spadkobiercy przebywają w Stanach Zjednoczonych. Według skarżącej geodeta J. P. "wykonała i zatwierdziła mapy" w Starostwie Powiatowym w [...] niezgodne z ewidencją gruntów. Skarżąca wywodziła, że posiada jako właścicielka działki nr [...] "mapy projektowe" wykonane przez trzech różnych geodetów, a następnie zatwierdzone w Starostwie Powiatowym w [...], które w jej opinii potwierdzają ww. stan faktyczny. W opinii skarżącej inwestor wykonał projekt zjazdu na jej nieruchomość w sposób niezgodny z posiadanymi przez nią ww. dokumentami. Nadto inwestor nie dopełnił swoich obowiązków i nie uzyskał od zarządu drogi decyzji na wykonanie zjazdów na jej działkę własnościową, jak również zjazdy te nie spełniają wymaganych parametrów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skargi są bezzasadne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju, szczegółowo przedstawił powody podjętego rozstrzygnięcia, natomiast argumentacja opisana w powyższych skargach jest w większości wynikiem niezrozumienia charakteru decyzji, tym samym nie mogła podważyć prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Stosownie do obowiązku wyjaśniania zasadności rozstrzygnięcia, organ odwoławczy przedstawił w zaskarżonej decyzji proces ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa, dowodząc, że rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami. W treści uzasadnienia decyzji, Minister Infrastruktury i Rozwoju szczegółowo odniósł się do wątpliwości skarżących dotyczących zasad i trybu przejęcia części ich nieruchomości pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 687), oraz trybu i wypłaty odszkodowania za przejęta część gruntu. Organ zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych, wskazał prawidłową podstawę prawną swojej decyzji. Okoliczność, że strony skarżące nie zostały przekonane do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Należy powtórzyć za organem, że strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458). Odnosząc się do zarzutu A. K. dotyczącego braku jej zgody na zaprojektowanie wspólnego wjazdu z działki nr [...], nie stanowiącej jej własności, oraz z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], należy podkreślić, iż do powyższego zarzutu Minister szczegółów odniósł się w treści uzasadnienia własnej decyzji. Jak wynika z dokumentacji, w tym z mapy określającej linie rozgraniczające przedmiotowej inwestycji drogowej, stanowiącej integralną część decyzji Wojewody [...], przyjętej przez Starostę [...] zasobu powiatowego w dniu [...] września 2009r. i zaewidencjonowanej pod nr [...], wbrew twierdzeniom skarżącej, zjazd na działkę sąsiednią nr [...], jest zlokalizowany na tej nieruchomości, a nie na działce skarżącej nr [...]. Znaczyć należy, iż dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów kartograficznych, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej (wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia września 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 208/12 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niezrozumiałe jest stanowisko skarżącej, jakoby z przedstawionych przez nią map dla potrzeb projektowania w budownictwie w skalach 1:500 przedstawiających stan na dzień: 24 lutego 2007 r. i 21 listopada 2009 r. wynikało, iż zjazd na sąsiednią nieruchomość został zaprojektowany na jej działce, gdyż na tych dokumentach zjazdy zarówno na jej nieruchomość, jak i działkę sąsiednią w ogóle nie zostały zobrazowane. Odnośnie zarzutów skarżącej, iż inwestor nie dopełnił swoich obowiązków i nie uzyskał od zarządu drogi decyzji na wykonanie zjazdów na jej działkę, jak również zarzutu, iż zjazdy te nie spełniają wymaganych parametrów, wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 35 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika ruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 ww. przepisu, zastrzeżenie powyższe dotyczy sytuacji, w której w przypadku budowy lub przebudowy drogi to zarządca drogi obowiązany jest do budowy lub przebudowy zjazdów. Jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących (w sensie prawnym, a więc legalnych), co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi.  Natomiast gdy, w ocenie właściciela nieruchomości, koniecznym jest utworzenie nowego zjazdu, zezwolenie na jego usytuowanie wydaje właściwy zarządca drogi. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 12 września 2013 r. wynikało, iż nieruchomość skarżącej posiadała nieurządzony zjazd z drogi wojewódzkiej po istniejącym terenie. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] nie udzielał zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu, gdyż właściciel posesji nr [...] z obrębu [...] nigdy nie występował o takie zezwolenie. Tym samym działka nr [...], będąca własnością skarżącej przez wydaniem decyzji Wojewody [...] nie posiadała legalnych (zinwentaryzowanych) zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...]. Dlatego brak było konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Niemniej jednak inwestor, choć w świetle powyższych wyjaśnień nie miał takiego obowiązku, zaprojektował dla skarżącej zjazd na jej nieruchomość zgodnie ze stanem istniejącym, co potwierdza mapa z liniami rozgraniczającymi przedmiotowej inwestycji, stanowiącą załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...]. W zakresie żądania skarżącej, dotyczącego umiejscowienia zjazdu na działkę nr [...] w innym miejscu, oraz jej stwierdzenia, iż właścicielka działki nr [...] nie żyje i do tej pory nie przeprowadzono postępowania spadkowego, zauważyć należy, iż skarżąca, jak już to zostało również wyjaśnione w decyzji Ministra nie posiada interesu prawnego do podnoszenia zarzutów dotyczących działki nie należącej do niej. Inwestor stosownie do przyjętej w specustawie drogowej regulacji, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decydował o kształcie inwestycji i przyjętych rozwiązaniach technicznych. Minister nie był uprawniony do dokonywania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oceny racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby ona charakter pozaprawny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt. II OSK 762/13, LEX nr 1367353). Organ administracji badał jedynie legalność inwestycji będącej przedmiotem wniosku inwestora. Po dokonaniu kontroli decyzji Wojewody [...], Minister zasadnie nie dopatrzył się uchybień, które stanowiłby o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Słusznie organ odwoławczy podzielił stanowisko inwestora, iż przyjęte parametry techniczne rozbudowywanej drogi wojewódzkiej nr [...], w tym budowa chodnika, wyniesionego pobocza, przystanków autobusowych, w znacznym stopniu poprawią bezpieczeństwo zarówno kierujących pojazdami, jak i pieszych poruszających się wzdłuż drogi poprzez oddzielnie ruchu pieszego od kołowego. Odnosząc się do zarzutów skargi J. J. i A. P., także i one nie zasługują na uwzględnienie. Dotyczący to zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia w decyzji Ministra dlaczego zarzuty ich odwołania nie zostały uwzględnienie. Organ odwoławczy, prowadząc postępowanie w II instancji, dokładnie zbadał okoliczności sprawy, ustosunkował się do żądań stron. Wyjaśniał zasadność decyzji, przedstawił proces ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa, wskazał, że przy obowiązującym stanie prawnym, nie mógł postąpić inaczej. Zarzuty dotyczące wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod przedmiotową inwestycję nie mogły być przedmiotem orzekania na obecnym etapie postępowania, skoro z woli ustawodawcy - art. 12 specustawy drogowej, kwestia ta podlega rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu. Strony przedmiotowego postępowania miały zapewnioną przez organy orzekające, na każdym jego etapie, możliwość czynnego w nim udziału, z czego skorzystały, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez J. J. i A. P. dotyczącego tego, iż otrzymali oni wyłącznie zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...], a nie samą decyzję organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, wojewoda doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Tylko inwestor, był uprawniony do zmiany przebiegu zamierzenia inwestycyjnego, a przepisy specustawy drogowej nie przewidują konieczności uzyskania przez inwestora zgody właścicieli nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na realizację danego przedsięwzięcia. Inwestor decyduje o miejscu, sposobu i kształcie realizacji inwestycji, natomiast organ sprawdza, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają przepisom prawnym, mającym znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stosownie do orzecznictwa sądowo-administracyjnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 707/10, oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09), organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie decyzji. W zakresie zarzutu skarżących, iż decyzja Ministra nie jest ostateczna w toku instancji, gdyż przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzja ostateczna gdy stronie nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zatem decyzja Ministra wydana w trybie odwoławczym jest niewątpliwie ostateczną w rozumieniu art.16 K.p.a. i wyczerpuje tok instancji. Od decyzji tej służą więc środki kontroli pozainstancyjnej wraz z kontrolą sądową włącznie. Odnosząc się zaś do zarzutu A. P. i J. J. dotyczącego zawarcia w pouczeniu decyzji Ministra, błędnej informacji o możliwości złożenia skargi na tą decyzję za pośrednictwem nie istniejącego już Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, należy stwierdzić, że istotnie w pouczeniu zawarto taką błędną informację, jednakże uchybienie to w żaden sposób nie może świadczyć o wadliwości rozstrzygnięcia, jak również nie wywołało ujemnych skutków prawnych dla stron. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.