II SA/Gl 1183/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych w wyniku po raz trzeci prowadzonego rozpoznania sprawy (dwie poprzednie decyzje zostały uchylone przez organ II instancji) decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.), nakazał B. K.-D. i A. D. wykonać rozbiórkę pozostałości budynku pawilonu handlowo-usługowego usytuowanego na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w L. tj. fundamentów oraz odcinka ściany nośnej. W bardzo obszernym uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w dniu 27 sierpnia.2012 r. wpłynął wniosek A. K. i E. K. w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...] i częściowo na stanowiącej ich własność działce nr [...]. Pracownicy Inspektoratu przeprowadzili oględziny, podczas których ustalono, że na ww. działkach usytuowany jest obiekt o wymiarach ok. 5,95 m x 16,10 m na fundamentach z kamienia, ściany zewnętrzne murowane z pustaka żużlobetonowego. Budowa przedmiotowego obiektu była niezakończona. Brak konstrukcji dachu, stolarki okiennej i drzwiowej i stopów. Do protokołu oględzin Urząd Miejski w L. przedłożył kserokopię aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] z dnia [...] r., na podstawie którego J. i D. S. sprzedali małżonkom A. D. i B. K. – D. prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] oraz prawo własności budynku pawilonu handlowo-usługowego znajdującego się na terenie tej działki a stanowiącego odrębną własność. Ponadto J. S. przedłożył opracowanie projektowe na zespół handlowo-usługowy z [...] r., kserokopię planu zagospodarowania terenu dla działki nr [...] z [...] r. Przedmiotowa dokumentacja nie była zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto oświadczył, że na budowę przedmiotowego obiektu było udzielone pozwolenie na budowę a budynek został wybudowany po zakupie przez niego działki tj. przed rokiem [...]. W dniu 2 października 2012 r. organ nadzoru budowlanego zwrócił się z zapytaniem do Urzędu Miejskiego w L. oraz do Starostwa Powiatowego w Z., czy na przełomie lat 1988 - 1999 wydano decyzję o pozwoleniu na budowę zespołu pawilonów handlowo-usługowych, uzyskując w odpowiedzi informację, że w rejestrach nie odnaleziono wpisu świadczącego o wydaniu ww. decyzji. Wobec poczynionych ustaleń w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane postanowieniem nr [...] r., z dn. [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na właścicieli nieruchomości obowiązek przedłożenia wskazanych prawem budowlanym dokumentów w terminie trzech miesięcy celem przeprowadzenia procesu legalizacyjnego. W dniu 19 grudnia 2012 r., do organu wpłynęło pismo małżonków K., którzy stanęli na stanowisku, iż orzekanie w sprawie przedmiotowego obiektu winno być w całości skierowane do małżonków D. Z uwagi na okoliczność, iż strony nie przedłożyły wymaganych prawem dokumentów we wskazanym terminie na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego decyzją nr [...] r. organ nakazał wykonać rozbiórkę przedmiotowego obiektu. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] r., organ II instancji uchylił postanowienie nr [...] oraz decyzję PINB Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego PINB skompletował dodatkowe dokumenty, a także, w związku z informacją stron, iż część obiektu została rozebrana, pracownicy Inspektoratu przeprowadzili kolejne czynności kontrolne, podczas których stwierdzono, że ściana frontowa budynku od strony wschodniej została zburzona bądź rozebrana. Budynek posiada zatem jedynie fundamenty i trzy ściany nośne. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego PINB w Z. decyzją nr [...] z dnia [...] r., nakazał małżonkom D. wykonanie niniejszego obowiązku. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]. powtórnie uchylił decyzję PINB w Z. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W celu uzupełnienia materiału dowodowego pracownicy Inspektoratu w dniu 3 stycznia 2014 r. udali się na teren działki nr [...] gdzie stwierdzili, że ze spornego pawilonu pozostały już tylko fundamenty budynku oraz ściana nośna o długości ok. 1,0 m. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego małżonkowie K. wnieśli do sprawy dodatkowe wyjaśnienia oraz dołączyli materiał dowodowy w postaci dokumentacji zdjęciowej wydanej przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. wskazujący stan faktyczny działek przy ul. [...] w L. w latach 1992 i 1996. Jak następnie wskazał organ I instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika m.in., że w [...] r. geodeta dokonał wznowienia granic działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Ówcześni właściciele działek J. S. (działka nr [...]) oraz W. D. (działka nr [...]) nie wyrazili zgody na wskazany przebieg granic. W roku [...] r., uprawniony geodeta dokonał podziału działki nr [...] wyznaczając granice działek "po ścianie budynku .środkiem wspólnej ściany i dalej po ścianie budynku" Wg załączonego szkicu polowego działka nr [...],[...],[...] (powstała z działki nr [...]) oraz część działki nr [...] była działką zabudowaną. Nadto wg zapisu zawartego w decyzji Nr [...] z [...] r., udzielającej W. D. pozwolenia na użytkowania budynku handlowo - usługowego wraz ze zbiornikiem na ścieki zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] obiekt został wybudowany w latach 1990-93 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zaś w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez UM w L. w dniu [...] r., w uzasadnieniu wskazano, iż podziału działek o nr ewid. [...],[...],[...] dokonuje się w celu wydzielenia części działek, na których kontynuowana jest budowa pawilonów handlowych. Następnie aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] r., Gmina L. oddała J. i D. S. w wieczyste użytkowanie niezbudowaną działkę nr [...] z przeznaczeniem na zabudowę pawilonem handlowym. W tym samym dniu aktem notarialnym nr [...] Gmina L. oddała I. S. w użytkowanie wieczyste niezabudowaną działkę nr [...] z analogicznym przeznaczeniem. Z kolei I. S. aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] r. zbyła prawo wieczystego użytkowania niezabudowanej działki nr [...] na rzecz J. i D. S., którzy to w dniu [...] r., sprzedali ww. działkę zabudowaną budynkiem pawilonu A. D. oraz B. K.- D. Reasumując Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko, iż doszło do samowolnej realizacji nie tylko pawilonu objętego niniejszym postępowaniem, ale całego kompleksu pawilonów. Nadto w rozpatrywanej sprawie nie można było uznać, iż omawiany budynek wymaga jedynie prac wykończeniowych bowiem w stanie zastanym nie nadawał się nawet do częściowego użytkowania. W świetle zatem obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. samowola budowlana polegająca na budowie lub wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. Nie jest on jednak orzekany bezwzględnie. Ustawodawca bowiem zobowiązuje do zbadania czy budowa zrealizowana lub realizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także, czy nie narusza przepisów, w tym techniczno –budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W rozpatrywanej sprawie legalizacja obiektu nie jest możliwa, usytuowanie budynku narusza bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690). Pozostałości po budynku częściowo posadowione są na działce nr [...] stanowiącej własność małżonków K. i nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami techniczno-budowlanymi. B. K.-D. i A. D. nie posiadają nadto prawa do dysponowania nieruchomością do działki nr [...] (małżonkowie K. wyrażają zgodę jedynie na rozbiórkę przez zobowiązanych ww. obiektu). Organ I instancji wyjaśnił nadto, że decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego powinna być zawsze skierowana do tego podmiotu, który aktualnie posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jest właścicielem, chociaż faktycznie mógł nie być inwestorem, który wcześniej dopuścił się naruszeń prawa przy wykonywaniu robót budowlanych. W omawianym przypadku nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości nr [...] (małżonków K.) nieuzasadnionym obciążeniem i stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku właścicieli obiektu, którzy powinni ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej B. K.-D. i A. D. podnieśli, że nieruchomości - działkę [...] i [...] wraz z budynkiem nabyli drogą kupna. Dołączona mapa ewidencyjna miała wrysowany istniejący budynek na działkach [...] i [...]. O każdym dokonywanym zapisie rejentalnym był informowany Urząd Miasta i Gminy L. i nie zgłaszał żadnych uwag. Zwrócili się o uchylenie decyzji o rozbiórce pozostałości budynku tj. fragmentów oraz odcinka ściany nośnej z jej fundamentami, ponieważ pozostałe fragmenty wchodzą w skład ciągłości ściany budynku pawilonu handlowo -usługowego znajdującego się na działce [...], która jest ich własnością i jest w takiej odległości od nowobudowanego budynku A. K., że nie zagraża jego bezpieczeństwu oraz nie jest przeszkodą w budowaniu i prowadzeniu działalności na działce [...] należącej do wyżej wymienionego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu przytoczył in extenso znaczną część uzasadnienia decyzji organu I instancji i odwołania. Następnie przytoczył in extenso tezy zawarte w uzasadnieniu własnej decyzji z [...] r. Formułując zaś ocenę zaskarżonej doń decyzji pierwszoinstancyjnej wyraził pogląd, iż PINB w dalszym ciągu nie doprowadził do wyjaśnienia sprawy w sposób pozwalający na końcowe jej rozstrzygnięcie, a w szczególności nie przeprowadził dowodu z oględzin przedmiotowego obiektu z udziałem stron. Nie przeprowadził także dowodu z zeznań poprzednich wieczystych użytkowników działki nr [...] oraz I. S. w celu ustalenia daty i warunków budowy oraz inwestora przedmiotowego obiektu i jego obecnego właściciela. Nadto z aktu notarialnego Repertorium z dnia [...] r. wynika, że małżonkowie S. sprzedali A. D. i B. K.-D. nieruchomość budynkową, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego działki o nr ew. [...] oraz prawo własności budynku - pawilonu usługowo-handlowego znajdującego się na tej działce a stanowiącego odrębną nieruchomość. Natomiast przedmiotowy obiekt nawet w dacie wszczęcia przez organ I instancji postępowania nie miał jeszcze cech ukształtowanego budynku (wykonano fundamenty i ściany zewnętrzne pawilonu). Zauważyć ponadto należy, że A. D. i B. K.-D. w świetle zapisów ww. aktu notarialnego nabyli prawo własności pawilonu usługowo-handlowego znajdującego się na działce nr [...]. Nie można było zatem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wywieść, iż są oni właścicielami części spornego obiektu znajdującej się na działce nr [...]. Pismem z dnia 21 lipca 2014 r. A. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] WINB wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił (zarzuty te rozwijając w uzasadnieniu) obrazę art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy zachodziły podstawy do utrzymania tej decyzji w mocy, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 oraz obrazę art. 7 i 8 k.p.a. poprzez ustalenie, że na A. D. i B. K.-D. nie została przeniesiona własność spornego obiektu wskutek niezastosowania art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 235 k.c., jak również poprzez obciążenie organu I instancji obowiązkiem przesłuchania poprzednich użytkowników wieczystych i przeprowadzenia oględzin z udziałem stron, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga musiała zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać w pierwszej kolejności trzeba, iż w myśl art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania wydaje kończącą postępowanie w sprawie decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, uchylającą zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo też umarzającą postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, iż organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego odwołania. Jako wyjątek traktować zatem należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nie orzekania w sposób kończący sprawę i wydania jedynie decyzji kasacyjnej uchylającej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wybór takiego właśnie wyniku rozpoznania odwołania nie zależy od swobody uznaniowej organu. Możliwość ta, stosownie do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a., ma bowiem zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji, dokonując wykładni a contrario, w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, bądź możliwy do uzupełnienia w trybie art. 136 k.p.a. uchylenie zaskarżonej w wyniku odwołania decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi temu do ponownego rozpoznania nie jest dopuszczalne. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] WINB w K., zdaniem Sądu, nie wskazał żadnych przekonujących argumentów pozwalających na ocenę, iż istotnie decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazać w tym miejscu należy, że przedmiotem kontrowersji pomiędzy organami, a także organem II instancji i skarżącym, była ocena kto winien zostać zobowiązany do rozbiórki pozostałości pawilonu (częściowej rozbiórki B. K.-D. i A. D. już dokonali przed wydaniem przez organ I instancji decyzji), którego przeważająca część znajduje się na działce [...] (teren, którego użytkownikami wieczystymi są wyżej wymienieni) zachodząc jednak swym fragmentem na działkę [...] należącą do skarżącego A. K. i E. K. Uchylając decyzję zobowiązującą małżonków D. do dokonania rozbiórki ww. resztek pawilonu organ II instancji zarzucił, iż "w ponowionym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. w dalszym ciągu nie doprowadził do wyjaśnienia sprawy w sposób pozwalający na końcowe jej rozstrzygnięcie, a w szczególności nie przeprowadził dowodu z oględzin przedmiotowego obiektu z udziałem stron, jak tego wymaga przepis art. 79 k.p.a. Nie przeprowadził także dowodu z zeznań poprzednich wieczystych użytkowników działki nr [...] tj. J. i D. małż. S. oraz I. S. w celu ustalenia daty i warunków budowy oraz inwestora przedmiotowego obiektu i jego obecnego właściciela". Organ II instancji wskazał w tej mierze, że "powyższe ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć bowiem należy, iż w przypadku wieczystego użytkowania obiekty budowlane wzniesione na gruncie stanowią odrębną nieruchomość, przez co zarówno na wieczystych użytkowników działki nr [...] jak i wieczystych użytkowników działki nr [...] nie można nałożyć obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu, chyba, że zostanie udowodnione, że na nich przeniesiona została własność przedmiotowego obiektu (będącego w budowie pawilonu) przez poprzednich jego właścicieli. Zdaniem jednak [...]WINB z aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] z dnia [...] r. wynika, że J. i D. małż. S. sprzedali małż. A. D. i B. K.-D. nieruchomość budynkową położoną w L. przy ul. [...], którą stanowi prawo użytkowania wieczystego działki o nr ew. [...] oraz prawo własności budynku - pawilonu usługowo-handlowego znajdującego się na tej działce a stanowiącego odrębną nieruchomość. Natomiast przedmiotowy obiekt nawet w dacie wszczęcia przez organ I instancji postępowania nie miał jeszcze cech ukształtowanego budynku (wykonano fundamenty i ściany zewnętrzne pawilonu). Zauważyć ponadto należy, że A. D. i B. K.-D. w świetle zapisów ww. aktu notarialnego nabyli prawo własności pawilonu usługowo-handlowego znajdującego się na działce nr [...]. Zdaniem [...] WINB nie można było zatem na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wywieść, iż są oni właścicielami części spornego obiektu znajdującej się na działce nr [...]". Zdaniem Sądu podzielić należy przekonanie skarżącego, że organ II instancji nie wyjaśnił jakie znaczenie dla sprawy ma fakt, iż organ powiatowy nie przeprowadził dowodu z oględzin przedmiotowego obiektu z udziałem stron. Wprawdzie bowiem organ I instancji oględziny w dniu 18 lipca 2013 r. faktycznie przeprowadził bez udziału stron jednak żadna ze stron nie zakwestionowała poczynionych ustaleń co do stwierdzenia, że budynek posiadał wówczas jedynie fundamenty i ściany nośne, reszta została już bowiem rozebrana. Kolejne oględziny wraz z obrazującym je materiałem fotograficznym wskazującym, iż wskutek dalej prowadzonej rozbiórki pozostały już z pawilonu tylko fundamenty i ściana o długości 1,0 m przeprowadzone zostały w dniu 3 stycznia 2014 r., także ich ustalenia nie zostały w toku postępowania zakwestionowane. Niezrozumiałym jest zatem sformułowane w odpowiedzi na skargę twierdzenie organu, że brak oględzin uniemożliwia ustalenie zakresu wymaganych robót rozbiórkowych. Także zarzut [...] WINB, iż organ I instancji nie przeprowadził dowodu z zeznań poprzednich wieczystych użytkowników działki nr [...] tj. J. i D. S. oraz I. S. w celu ustalenia daty i warunków budowy oraz inwestora przedmiotowego obiektu nie został przez organ II instancji poparty jakimkolwiek wyjaśnieniem jakie zeznania te mogą mieć znaczenie dla ustalenia obecnego właściciela resztek pawilonu, ani też, gdyby zdaniem organu jednak znaczenie miały dlaczego braku tego nie można uzupełnić w trakcie postępowania odwoławczego, choćby w trybie art. 136 k.p.a. Trafnie też w skardze podnosi się, iż umowa sprzedaży małżonkom D. użytkowania wieczystego działki nr [...] wraz z prawem własności usytuowanego tam obiektu wbrew organowi II instancji wyraźnie mówi o "niewykończonym budynku". Niesłusznym zatem jest wywód organu II instancji, że skoro obiekt usytuowany w przeważającej części na ww. działce wkraczając swym fragmentem na działkę małżonków K. nie był wykończony to nie mógł stanowić budynku opisanego w akcie notarialnym. W akcie tym jednoznacznie stwierdzono bowiem, iż obiekt wymaga wykończenia, co zdaje się czynić w tej części wywody organu poniekąd oderwanymi od stanu faktycznego. Słusznie też skarżący zauważa, że pomiędzy tezami organu sformułowanymi w zaskarżonej decyzji a wyrażonymi w decyzji z dnia [...] r. występują istotne sprzeczności. W czerwcu 2013 r. dla organu II instancji było bowiem oczywiste, że "część budynku należącego do Państwa D. znajduje się częściowo na działce Państwa A. i D. K.". Organ wskazał też wówczas, że powodem uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej jest wadliwe oznaczenie zobowiązanych (obejmujących także małżonków K.) podczas gdy "użytkownikami wieczystymi nieruchomości budynkowej położonej w L. przy ul. [...] oraz właścicielami budynku –pawilonu usługowo-handlowego znajdującego się na terenie ww. działki są małżonkowie Państwo A. D. i B. K.-D., a zatem w ocenie tut. Organu ewentualny obowiązek rozbiórki spornego obiektu winien być nałożony, w świetle przytoczonych powyżej regulacji, w całości na ww. wymienionych". Diametralna zmiana podejścia [...] WINB nastąpiła w decyzji z [...] r. kiedy to podobnie jak w decyzji obecnie zaskarżonej organ stwierdził, iż małżonków D. obciążono obowiązkiem rozbiórki pochopnie, nie są oni bowiem jak przypuszcza organ właścicielami budynku. Sąd zauważa w tym miejscu, że organ administracji ponownie oceniając okoliczności faktyczne i prawne sprawy ma prawo odmiennie okoliczności te ocenić, a także zmienić swoje poglądy. Zmiana ta winna jednak zostać przez organ wyjaśniona i uzasadniona. W niniejszej sprawie jakiegokolwiek wyjaśnienia w tej mierze brak. Nadto w ostatnim zdaniu uzasadnienia [...] WINB nakazuje wziąć pod uwagę zarówno obecne wskazania jak i uwagi zawarte w decyzji "z dnia ..." nie wskazując jej daty. Wobec jednak sprzeczności pomiędzy wskazaniami sformułowanymi w pierwszej w sprawie decyzji [...] WINB i decyzjami późniejszymi przywołanie którejś decyzji bez podania daty czyni zalecenie łącznego uwzględnienia przez organ I instancji zawartych w nich wskazań niemożliwym do realizacji. Rozpoznając ponownie wniesione odwołanie organ odwoławczy zanalizuje całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy uwzględniając oceny sformułowane powyżej i w zależności od poczynionych ustaleń wyda właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł orzeczono na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.