I OSK 1419/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant: st. asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 323/14 w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Wójta Gminy Oleśnica w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.S. na rzecz Wójta Gminy Oleśnica kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący M.S., wnioskiem z dnia 14 października 2014 r. zwrócił się do Wójta Gminy Oleśnica o udostępnienie następujących informacji publicznych: 1. Liczba osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy na dzień 21 listopada 2010 r. oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku. 2. Imiona i nazwiska wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Gminy (w tym skarbnika i sekretarza Gminy), z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wykształcenia wyższego również kierunku ukończonych studiów, oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku. 3. Wysokość nagród i premii przyznana i wypłacona każdemu z pracowników Urzędu Gminy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do Konkretnego pracownika. 4. Lista podróży zagranicznych Wójta i innych pracowników Urzędu Gminy (finansowanych ze środków publicznych) od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem miejsca podróży, czasu jej trwania, celu oraz kosztów. 5. Wykaz postępowań sądowych, w których uczestniczyła Gmina, a które zakończyły się w okresie od 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, ze wskazaniem zapadłego rozstrzygnięcia (alternatywnie skany prawomocnych wyroków i postanowień w sprawach, w których uczestniczyła Gmina, wydanych od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku). 6. Liczba skarg złożonych na działalność Wójta w okresie od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podaniem rezultatu rozpatrzenia tych skarg. Zwrócił się o przesłanie powyższych informacji za pośrednictwem ePUAP. Wójt Gminy Oleśnica pismem z dnia 29 października 2014 r. poinformował wnioskodawcę, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 20014 r. poz.782 ze zm.), iż ze względu na złożoność sprawy oraz stopień przetwarzania danych nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia 15 października 2014 r. w ustawowym terminie. W związku z powyższym nowy termin wyznacza na 14 listopada 2014 r. Skargę na bezczynność Wójta Gminy Oleśnica w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 października 2014 r. złożył M.S. i wniósł: o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: – wniosku z dnia 14 października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, Urzędowego Poświadczenie Przedłożenia, – na okoliczność złożenia wniosku, jego treści oraz odbioru wniosku w systemie ePUAP przez organ, oraz zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 7 dni od daty doręczenia mu prawomocnego wyroku, a także zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu podał, że opisany wyżej wniosek z dnia 14 października 2014 r. organ nie rozpoznał do dnia złożenia skargi, czym naruszył 14 dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. O bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do jej udzielenia podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie materialno-technicznej albo nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wniósł także o dopuszczenie dowodów z: wniosku o udzielenie informacji publicznej wraz z prezentatą organu z dnia 15 października 2014 r., pisma organu z dnia 29 października 2014 r. wraz z dowodem nadania, dokumentacji potwierdzającej próbę nadania informacji dla skarżącego w dniu 29 października 2014 r. wraz z potwierdzeniem wystąpienia awarii systemu ePUAP po stronie organu i próbę jej usunięcia przez stosowne służby informatyczne, odpowiedzi Gminy Oleśnica z dnia 14 listopada 2014 r. wraz z potwierdzeniem nadania w systemie ePUAP – na okoliczność terminowego udzielenia przez organ informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącego. Wniósł także o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do Urzędu Gminy dnia 15 października 2014 r. Wprawdzie elektronicznie skarżący złożył podpis dnia 14 października 2014 r., ale o godzinie 16.58, a więc po godzinach pracy Urzędu; Urząd czynny jest do godziny 15.45. Pismem z dnia 29 października 2014 r. kierowanym do skarżącego organ podał, że na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiadamia, iż ze względu na złożoność sprawy oraz stopień przetwarzania danych nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia 15 października 2014 r., w ustawowym terminie. W związku z powyższym wyznaczono nowy termin na 14 listopada 2014 r. W dniu 29 października 2014 r. organ zgodnie z żądaniem wniosku przesłał pismo z 29 października 2014 r. w systemie ePUAP ale na skutek awarii systemu, o czym poinformowano organ w dniu 30 października 2014 r. nie zostało ono doręczone skarżącemu. Pismo powyższe nadano, co wynika z pocztowej Książki nadawczej oraz zwrotnego poświadczenia odbioru, dnia 30 października 2014 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że dochował wszystkich terminów dotyczących udzielenia informacji, zaś niemożność przesłania informacji o przedłużeniu terminu wynikała z awarii systemu ePUAP i nie była zawiniona przez organ. Dodał też, że "jest przekonany, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej przez skarżącego nie miał na celu uzyskania wynagrodzenia w postaci kosztów sądowych". Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. skarżący nie zgadzając się z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę podał, że zgodnie z art. 61 § 3a k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania do sytemu teleinformatycznego organu administracji publicznej. Skoro zatem złożył wniosek w dniu 14 października 2014 r. to od tej daty należy liczyć terminy do rozpoznania wniosku. Data wskazana na prezentacje nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Tym samym działania podjęte przez organ w dniu 29 października 2014 r. były spóźnione, a dla uznania, czy organ pozostawał w bezczynności, nie ma znaczenia to, czy do opóźnienia doszło z winy organu czy też bez jego winy. Podał też, że w dniu 14 listopada 2014 r. organ udostępnił skarżącemu większość zawnioskowanych przez niego informacji poza odpowiedzią: 1) na pytanie nr 2 – udzieleniu żądanych informacji w odniesieniu do Wójta i jego ewentualnego zastępcy; 2) na pytanie nr 3 – udzieleniu żądanych informacji w odniesieniu do każdego z pracowników (podano kwoty jedynie dla 5 pracowników, a w odniesieniu do pozostałych 41 pracowników podano kwotę łączną); 3) na pytanie nr 6 – wskazaniem zapadłych rozstrzygnięć w sprawach 1–3 oraz 6–8. W związku z powyższym zmodyfikował pkt 3 skargi w ten sposób, że wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia jedynie wyżej wskazanych informacji w terminie 7 dni od daty doręczenia mu prawomocnego wyroku, a w pozostałym zakresie pkt 3 petitum skargi wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 323/14 w punkcie I zobowiązał Wójta Gminy Oleśnica do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. w punkcie 5 w pełnym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Punktem drugim oddalił skargę w pozostałej części. Wreszcie, w punkcie trzecim, stwierdził, że opisana w punkcie I wyroku bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W punkcie IV oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania. Jak wskazał Sąd, przechodząc do realizacji wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. pismem z dnia 14 listopada 2014 r. skarżący przyznał, że informacje dotyczące pkt 1, 4 i 5 zostały udostępnione. Wynika powyższe z porównania żądania i odpowiedzi na pytania. W ocenie Sądu nie można również mówić o bezczynności w zakresie pkt 2 i 3 wniosku. W punkcie 2 skarżący wniósł o podanie imion i nazwisk wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Gminy w tym skarbnika i sekretarza Gminy, z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wyższego wykształcenia również kierunku ukończenia studiów, oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku. Zgodnie z tym wnioskiem podano wszystkie dane dotyczące sekretarza Gminy, skarbnika Gminy i kierowników 3 referatów. Skarżący w piśmie z dnia 12 grudnia 2014 r. podnosi, że nie wskazano informacji dotyczących Wójta i jego ewentualnego zastępcy. Zatem nie udzielono informacji publicznej w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z tym twierdzeniem, pytanie nie obejmowało Wójta i jego ewentualnego zastępcy. Takie pytanie nie padło wprost – choć o innych stanowiskach jest mowa ani w sposób dorozumiany. Ponadto Urząd Gminy zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest organem pomocniczym Wójta, który jest jego kierownikiem. Nie wchodzi jednak w skład tego Urzędu. Tym samym organ nie był zobowiązany do udzielenia informacji dotyczących Wójta i jego ewentualnego zastępcy. Nie zgodził się też, że nie została udzielona właściwa odpowiedź na pytanie nr 3. Skarżący podnosi, że podano sumaryczną kwotę nagród i premii osób zatrudnionych w Urzędzie, innych niż pełniących w nim określone funkcje. Nie są informacją publiczną dane dotyczące wypłacania nagród i premii dla poszczególnych osób nie wykonujących zadań publicznych, stanowiących obsługę urzędu gminy. Informacją publiczną jest ogólna kwota wydatkowana przez gminę na określony cel, w tym przypadku na premie i nagrody – bo dotyczy gospodarowania majątkiem publicznym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r. II SAB/Wa 703/13, wyrok WSA w Opolu z dnia 31 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 33/13 Lex 1335388, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2015 r. II SA/Gd 194/13). Sąd uznał, że informacja dotycząca wysokości premii i nagród pracowników Urzędu Gminy nie wykonujących zadań publicznych nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zatem wniosek skarżącego w tym zakresie nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sprawie publicznej, gdyż nie dotyczył zadań publicznych organu i ich wykonywania jak też osób wykonujących funkcje publiczne. Natomiast istotnie w piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. organ nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 6 wniosku. Skarżący wniósł w nim o podanie rozstrzygnięcia w każdej sprawie toczonej przed sądem, w której brał udział organ. Zgodzić się należy, z twierdzeniem zawartym w piśmie skarżącego z dnia 12 grudnia 2014 r., iż nie wskazano rozstrzygnięć w sprawach o numerach 1–3 oraz 6–8. Do tego zakresu spraw w powołanym piśmie ograniczył skarżący żądaną w opisanym pkt 6 informację. Reasumując wątek dotyczący zrealizowania wniosku skarżącego, Sąd przyjął, że pismem z dnia 14 listopada 2014 r. nie rozpoznano tylko w całości punktu 6 wniosku. W tym też zakresie należało uznać, że wystąpiła bezczynność, ale w dniu 14 listopada 2014 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego w pozostałym zakresie, mimo wniosku skarżącego zawartego w jego piśmie z dnia 12 grudnia 2014 r. o umorzenie postępowania w zakresie punktów "zrealizowanych" pismem z dnia 14 listopada 2014 r. albowiem w dacie złożenia skargi nie występowała bezczynność organu uzasadniająca wniesienie skargi. Nie są jak wynika z pism stron w składanych w niniejszej sprawie sporne fakty podane przez organ, a wynikające z dołączonych dokumentów, że podpis elektroniczny na wniosku z dnia 14 października 2014 r. został złożony po godzinach pracy Urzędu. Tym samym wniosek ten nie mógł być rozpoznany w dniu 14 października 2014 r. Zgodnie z art. 61 § 3a Kodeksu postępowania administracyjnego datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformacyjnego organu administracji publicznej. Jednakże na podstawie art. 63 § 3a k.p.a. podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione (...). Brak podpisu to brak uwierzytelnienia pisma, co powoduje, że organ byłby zobowiązany wezwać skarżącą do usunięcia braków z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Zatem dopiero po usunięciu braków organ, zdaniem Sądu pierwszej instancji, mógł rozpoznać wniosek. Tym samym zgodnie z powołanym art. 13 § 1 u.d.i.p. organ winien rozpoznać wniosek lub wskazać na niemożność jego zrealizowania w terminie 14 dni (art. 13 § 2 u.d.i.p.), do dnia 29 października 2014 r. Jak wynika z dokumentów dołączonych do odpowiedzi na skargę takie działania drogą elektroniczną zostały podjęte choć nieskutecznie. Ostatecznie następnego dnia 30 października 2014 r., co potwierdza złożony przez organ dowód nadania przesyłek, taka informacja została przesłana skarżącemu. W tych okolicznościach nie było uzasadnione złożenie skargi na bezczynność w dniu 31 października 2014 r. Z art. 13 u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany ma obowiązek wystosowania odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni (lub w terminie wskazanym) a nie obowiązek doręczenia jej w tym terminie. Sąd dodał też, że realizacja wniosku z dnia 14 października 2014 r. nastąpiła w terminie wskazanym w piśmie z dnia 29 października 2014 r. z zachowaniem terminu określonego w art. 13 § 2 u.d.i.p., a w pkt 6 dotyczyła w istocie informacji przetworzonej, wymagającej działania organu określonego w art. 3 § 2 u.d.i.p. Wskazane wyżej okoliczności dały podstawę do uznania, że w zakresie opisanym w pkt I wyroku działanie organu nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałym zakresie skarga powinna ulec oddaleniu (art. 149 p.p.s.a.). Nieuzasadnione jest również żądanie zwrotu kosztów, nie uzasadnia takiego wniosku treść art. 200 p.p.s.a. z uwagi na wniesienie skargi po wysłaniu przez organ pisma z dnia 29 października 2014 r. ani też art. 206 p.p.s.a., gdyż dopiero w toku postępowania po przesłaniu pisma z dnia 14 listopada 2014 r. zaistniała bezczynność, a i to w niewielkim zakresie (pkt 6). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.S., zaskarżając go w części dotyczącej punktu II i IV. W skardze kasacyjnej postawił następujące zarzuty: 1) art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie przez Sąd I instancji podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego wyroku, w szczególności poprzez nielogiczne i niespójne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający poddanie zaskarżonego rozstrzygnięcia pełnej kontroli instancyjnej; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.) – dalej: u.d.i.p. i art. 61 § 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej: k.p.a. i art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1114) i art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) – dalej: Konstytucja, poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów, a w szczególności poprzez przyjęcie, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień, w którym Organ mógł "rozpoznać wniosek", a nie dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej oraz uznanie, iż złożony przez Skarżącego wniosek, podpisany profilem zaufanym ePUAP, nie był należycie podpisany (uwierzytelniony) i konieczne było usuwanie w tym zakresie braku formalnego, i w konsekwencji uznanie, iż Organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 p.p.s.a., poprzez odstąpienie przez Sąd I Instancji od stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. (sygnatura akt: I OPS 6/08), bez przedstawienia sprawy właściwemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego i oddalenie skargi, zamiast jej uwzględnienia; 4) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy i w konsekwencji niezobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 14 października 2014 r. w zakresie części pkt 2 i 3 w określonym terminie; 5) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a., poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy i w konsekwencji nieumorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Organu do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 14 października 2014 r. oraz niestwierdzenie, czy bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 6) art. 200 p.p.s.a. i art. 206 p.p.s.a., poprzez oddalenie w całości wniosku Skarżącego o zwrot kosztów postępowania pomimo częściowego uwzględnienia skargi; 7) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p., poprzez uznanie, iż informacja na temat środków wydatkowanych na wynagrodzenie osób zatrudnionych w jednostce samorządu terytorialnego, ale niepełniących funkcji publicznych, nie jest informacją publiczną; 2) art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), poprzez uznanie, iż wójt, który jest kierownikiem urzędu gminy "nie zajmuje stanowiska kierowniczego w urzędzie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej gwarantuje wnioskodawcy dostęp do żądanych informacji w określonych przez tę ustawę terminach. Zasadą jest, iż udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Odstępstwo od powyższej zasady przewidziane zostało w ust. 2 art. 13 u.d.i.p., w świetle którego jeżeli w powyższym terminie informacja nie może być udostępniona, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Na inny wyjątek wskazuje art. 15 ust. 2 u.d.i.p., w świetle którego, w sytuacji, gdy w wyniku udostępnienia informacji podmiot zobowiązany ma ponieść dodatkowe koszty związane ze sposobem udostępnienia lub koniecznością dokonania przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku podmiot ten w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku zobowiązany jest powiadomić wnioskodawcę o wysokości opłaty. W takiej sytuacji udostępnienie informacji następuje, co do zasady, po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się ponadto, że fakt, iż do uwzględnienia wniosku konieczne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej uruchamia postępowanie polegające na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSAz 8 lutego 2011 r. I OSK 1938/10, ONSAiWSA 2011/6/127). Należy jednak przyjąć, że w takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W wyroku z 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 39/15 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p., albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie, w dniu 14 października 2014 r. za pośrednictwem platformy ePUAP skarżący złożył do Wójta Gminy Oleśnica wniosek o udzielenie informacji publicznej w wymienionych w nim kwestiach. Mając na uwadze złożoność sprawy oraz stopień przetwarzania danych organ w dniu 30 października 2014 r. poinformował, iż nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi w ustawowym terminie, a nowy termin wyznaczony został na dzień 14 listopada 2014 r. Skarga na bezczynność została złożona przed upływem tego terminu. Czyni to nieskutecznym zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do konieczności uwierzytelnienia pisma wniesionego przez wnioskodawcę skargą elektroniczną i co do terminu, w którym organ, po uzupełnieniu braków mógł rozpoznać wniosek. W chwili wniesienia skargi Wójt Gminy Oleśnica nie pozostawał zatem w bezczynności, procedował bowiem zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 13 u.d.i.p. Tym samym Sąd nie mógł umorzyć postępowania zgodnie z uchwałą NSA z dnia 30 sierpnia 2002 r. w spr. o sygn. I OPS 6/08 wskazaną w skardze kasacyjnej. Zawarta w tej uchwale teza dotyczy sytuacji, w której organ pozostający w bezczynności po wniesieniu skargi na bezczynność wyda akt lub dokona czynności, do wydania lub dokonania których był zobowiązany z mocy prawa. Niezasadny w tej sytuacji jest wobec tego zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 200 i 187 § 1 p.p.s.a. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji rozpoznał bowiem sprawę w całości i wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nie zawarł w zaskarżonym wyroku orzeczenie dotyczące charakteru bezczynności w zakresie w jakim odpowiedź na wniosek nie została udzielona do dnia wyrokowania. Pogląd, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa należy w pełni podzielić. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wskazane w tej normie elementy i w sposób pogłębiony wskazuje na sposób rozumowania sądu i argumenty przemawiające za wydanym rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje też wywód zawarty w uzasadnieniu i dotyczący oddalenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 200 i 206 p.p.s.a. Co do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej to jest niezasadny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sprawy publicznej. Nie są informacją publiczną – jak trafnie wskazał Sąd I instancji wynagrodzenia pracowników Urzędu Gminy nie wykonujących zadań publicznych. Wskazany w skardze kasacyjnej art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. dotyczy m.in. majątku jednostek samorządu terytorialnego, ale dotyczy to ogółu praw i obowiązków majątkowych konkretnej jednostki samorządowej i nie może być utożsamiane z konkretną osobą fizyczną, wobec której Urząd Gminy jako pracodawca ma obowiązek zapłaty określonego w umowie o pracę wynagrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny jako nieusprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, podzielając pogląd wyrażony w uzasadnieniu, że sposób sformułowania wniosku pozwalał na uznanie, że udzielona w tej części odpowiedź jest zupełna. Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Podstawą orzeczenia o kosztach był przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.