II SA/Wa 1187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Grochowska – Jung (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę – Komendant Główny Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania M. G. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, datę tę ustalił na dzień [...] maja 2014 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ostatecznym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia2014 r. nr [...] M. G. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. W dniu [...] kwietnia 2014 r. M. G. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z raportem o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietmia 2014 r. zwolnił funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r. na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. M. G. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wnosząc o uchylenie fragmentu uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji w rozkazie personalnym z dnia [...] maja 2014 r. wskazał, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Natomiast art. 26 ust.1 cytowanej ustawy stanowi, że zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podlegle ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W świetle cytowanych regulacji służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba, która między innymi legitymuje się orzeczeniem komisji lekarskiej stwierdzającym jej zdolność do służby. Jednocześnie, w myśl art. 40 ustawy o Policji, policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Podkreślenia też wymaga, że stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Przywołany przepis zawiera w sobie nakaz podjęcia określonego działania w przypadku zaistnienia pewnego stanu faktycznego. Oznacza to, że organ administracji zwalniający policjanta w tego typu przypadkach nie ma żadnego wyboru, lecz zobligowany jest podjąć ściśle określone rozstrzygnięcie. Inaczej mówiąc, organ działa tu w ramach związania treścią przepisu. Tym samym zakres postępowania dowodowego w sprawie jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy w obrocie prawnym istnieje ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o uznaniu policjanta za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Organ stwierdził, iż niezaprzeczalnym w przedmiotowej sprawie jest fakt, że orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] M. G. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, a orzeczenie to, stosownie do § 28 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349, z późn. zm.), jest ostateczne. Dalej organ wyjaśnił, że stwierdzenie całkowitej niezdolności do służby w Policji dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza ¡możliwość pełnienia służby. Ma tym samym charakter trwały, a zatem stanowi podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Ponadto organ wskazał, że w postępowaniu nie został naruszony art. 41 ust 3 ustawy o Policji. M. G. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w raporcie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wydając zatem w dniu [...] kwietnia 2014 r. rozkaz personalny o zwolnieniu wymienionego ze służby w Policji Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszył art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie organ wskazał, iż odnosząc się do zarzutu skarżącego, że konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu a w rozstrzygnięciu decyzji, zaś rolą uzasadnienia wynikającą z art. 107 kpa jest objaśnienie toku myślenia prowadzącego do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. ponownie jak w odwołaniu wskazał, iż uzasadnienie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w uzasadnieniu zawiera zdanie ,,stwierdzenie całkowitej niezdolności do służby w Policji przez Okręgową Komisjię Lekarską MSW dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej, psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia służby". Wniósł o uchylenie w/w zdania ponieważ zarzuca mu: 1) poświadczenie nieprawdy 2) naruszenie prawa do prywatności 3) działanie na jego szkodę 4) przekroczenie uprawnień W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga M. G. nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz1687 ze zm.) zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Stosownie zaś do art. 43 ust. 1 zwolnienie policjanta ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że w sytuacji wydania w stosunku do Policjanta orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby organ zobowiązany jest zwolnić go ze służby. Działanie to, jak słusznie wskazuje Komendant Główny Policji, nie jest uznaniowe, bowiem ustawodawca używając zwrotu "zwalnia się" nakłada na organ obowiązek zwolnienia ze służby, w przypadku zaistnienia wskazanej powyżej przesłanki. Zatem sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby (por. wyrok .NSA z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 882/11, publ. LEX nr 1134311). Skarżący nie kwestionuje faktu, iż Okręgowa Komisja Lekarska MSW orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. uznała go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji – zaliczyła do trzeciej grupy inwalidów. Powyższe orzeczenie jest orzeczeniem ostatecznym. Tym samym zaistniała podstawa do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wskazać należy, iż zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżący nie kwestionuje podstawy zwolnienia ze służby a jedynie kwestionuje stwierdzenia użyte w uzasadnieniu decyzji. Wskazać zatem należy, że konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji, zaś rolą uzasadnienia wynikającą z art. 107 Kpa jest objaśnienie toku myślenia prowadzącego do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. W tym znaczeniu uzasadnienie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. spełniło swoją rolę. Zgodzić się należy z organem, iż w uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. (sygn. akt I OSK 1338/05), w którym Sąd wskazał na tożsamość znaczeniową pojęć "całkowita niezdolność do służby" oraz "trwała niezdolność do służby". Powołanie się na wymienione orzeczenie, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może być uznane za uchybienie naruszające powszechnie obowiązujące przepisy prawa, czy też interes strony. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że wykorzystywanie w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów administracji dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych stanowi standardowe działanie, wynikające chociażby z konieczności pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa). W ocenie Sądu zarówno organ I jak i II instancji zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, na podstawie którego ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.