II SA/Po 975/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) nr (...) (znak: [...]), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę (...),- (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...) (znak: [...]), Burmistrza Miasta i Gminy S., działając w oparciu o przepis art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", po rozpoznaniu wniosku P. P. występującego w imieniu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., z dnia (...) lutego 2010 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...) na działce nr geod. (...) położonej w G., ul. (...). Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie podniesiono, że w dniu (...) lutego 2010 r. został złożony wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr geod. (...) położonej w G., ul. (...), a następnie pismem oraz obwieszczeniem z dnia (...) lutego 2010 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. W dniu (...) kwietnia 2010 r. do urzędu wpłynęło postanowienie Starosty Poznańskiego, o odmowie uzgodnienia projektu decyzji, gdzie wskazano, że realizacja inwestycji nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony gruntów rolnych. W dniu (...) maja 2010 r. do urzędu wpłynęły postanowienia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz Marszałka Województwa, o uzgodnieniu projektu decyzji. W dniu (...) września 2010 r. zawiadomiono strony o toczącym się postępowaniu, w wyniku czego w dniach (...) października 2010 r., (...) października 2010 r. oraz (...) października 2010 r. do urzędu wpłynęły pisma stron, w których nie wyrażono zgody na realizację inwestycji objętej wnioskiem. Następnie, w dniu (...) grudnia 2010 r. wydano decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednak decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2011 r., została ona uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismami z dnia (...) listopada 2011 r. oraz (...) marca 2012 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, m.in. o informację dotyczące oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po dokonaniu ich analizy, pismem z dnia (...) kwietnia 2012 r. Referat Rolnictwa, Melioracji i Ochrony Środowiska poinformował organ, iż przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rezultacie, w dniu (...) czerwca 2012 r. sporządzono analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, oraz przygotowano projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością akt zebranych w przedmiotowej sprawie oraz wniesienia ewentualnych uwag. Następnie organ I instancji przytoczył treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśniając, że dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż przedsięwzięcie powyższe stanowi realizację celu publicznego. Podniesiono, że decyzja powyższa jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia wszystkich warunków opisanych przepisami prawa, obowiązkiem organów administracji jest jej wydania. Sytuacja powyższa zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż w toku postępowanie nie stwierdzono, aby lokalizacja przedmiotowej inwestycji była niezgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. B., zarzucając jej szereg nieprawidłowości, w tym m.in. brak dokonania przez organ I instancji oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, brak uwzględnienia odległości inwestycji od zabudowań sąsiednich oraz brak wyjaśnienia, czy przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...), działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że inwestycję polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej uznać należy za inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co jest obecnie bezspornie uznawane zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie. Zwrócono uwagę, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 07 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) Zgodnie z art. 4 pkt. 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej – należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt. 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 243). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to ono posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego. Równocześnie budowa stacji bazowej telefonii cyfrowych ma znaczenie gminne, co powoduje, że organem właściwym do jej wydania był Burmistrz. Następnie Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji dokonał w ramach prowadzonego postępowania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Sama decyzja zawiera, wymagane przepisem art. 54 pkt 1 – 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postanowienia, a jaj uzasadnienie faktyczne i prawne jest zgodne z art. 107 § 3 K.p.a. Za bezzasadne uznano zarzuty dotyczące braku uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi, podnosząc, że inwestycja jest położona przy drodze gminnej. Podkreślono równocześnie, że organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia, a w toku postępowania zapewniono stronom czynny w nim udział. W ocenie Kolegium planowana inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, Nr 213, poz. 1397, ze zm.). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. B. reprezentowany przez adwokata Z. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), polegające na wadliwym przyjęciu, że przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na braku wskazania mocy promieniowanej izotropowo dla wszystkich anten; rodzaju i ilości najbliższych zabudowań oraz ich dokładnej odległości od planowanej inwestycji i odległości od środka elektrycznego anten; wyjaśnienia, czy wiązka promieniowania będzie przebiegać nad zabudowaniami, czy też skierowana będzie na nie; określenia, czy zabudowania znajdują się wzdłuż głównej wiązki promieniowania oraz braku określenia rzeczywistej skali promieniowania elektromagnetycznego instalacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...) na działce nr geod. (...) położonej w Gruszczynie, ul. (...). Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 518 ze zm.), gdyż jego realizacja stanowi realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej i sygnalizacji. Jak bowiem zasadnie wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści zaskarżonej decyzji, przepis art. 46 ust 1 ustawy z dnia 07 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, Dz. U. z 2014 r., poz. 243). Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodne z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to ono posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/06, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/06z 2 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 879/08, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12, Baza NSA). Konsekwentnie prowadzone w sprawie postępowanie prawidłowo toczyło się w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analiza akt sprawy oraz wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi wskazuje, że istota zawisłego sporu sprowadza się do ustalenia, czy przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej konieczne było uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym miejscu zauważyć należy, że z uwagi na powstałe wątpliwości, obowiązkiem Sądu było przesądzenie czy w ramach postępowania dotyczącego lokalizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, obowiązkiem organów administracji było w ogóle rozważenie zasadności przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Zważyć bowiem należy, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.), przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Ocenę powyższą dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Pamiętając o dyspozycji art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdzić należy, że do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy więc ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołane powyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie pozostają w sprzeczności. Ich rozumienie nie może abstrahować od norm materialnych, procesowych i kompetencyjnych ustaw regulujących proces inwestowania. O relacji postępowania lokalizacyjnego i środowiskowego w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach świadczy chociażby przepis art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl tego przepisu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji przyjąć należy, że organ lokalizacyjny nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego natomiast rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje. Stanowisko tego organu powinno znajdować oparcie w normach materialnych i ustaleniach faktycznych istotnych z punktu widzenia stosowanych przepisów materialnoprawnych. Stąd, przyjąć należy, że przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazuje, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również więc w postępowaniu lokalizacyjnym nie jest wykluczona ocena konieczności przeprowadzenia "postępowania wstępnego", czyli uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 532/12, Baza NSA). Innymi słowy, w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązkiem organów administracji publicznej było zbadanie, czy przed wydaniem decyzji konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1416/13, Baza NSA). To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazuje, że Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r., w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej jako rozporządzenie z 2010 r.), zastąpiło rozporządzenie z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stosownie do treści § 4 rozporządzenia z 2010 r. do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wszczęte w lutym 2010 r., a więc w momencie złożenia wniosku. Konsekwentnie skarżący wskazuje, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia z 2004 r. Podkreślenia jednak wymaga, że w dacie wejścia w życie rozporządzenia z 2010 r. nie było prowadzone postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, a więc postępowanie, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2010 r., nie zaś przepisy z 2004 r., jak podniesiono w skardze. Przedsięwzięcie, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi przedsięwzięcie, które zależnie od mocy promieniowania izotropowego wyznaczonego dla jednej pojedynczej anteny może być kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r.) lub też może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 8 rozporządzenia z 2010 r.). Ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczy anten, dla których ERIP wynosi odpowiednio: 4967W, 2014W, 1702W, 1480W, rolą organów administracji było określenie, czy sporna baza telefonii komórkowej może być kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny ; g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W świetle powołanego powyżej przepisu rozporządzenia, podstawowe znaczenie dla określenia, czy dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej konieczne jest przeprowadzenie przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oceny jego oddziaływania na środowisko ma kwestia odległości anteny w osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności. Podkreślenia wymaga, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, będącą istotnym parametrem w kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oblicza się w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Sąd zauważa, że stosownie do treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor zobowiązany jest podać wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie inwestycji na środowisko. To na podstawie tych parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a więc ustala, czy zalicza się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji wniosek powyższy powinien określać dane techniczne inwestycji w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie, czy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będzie w indywidualnej i konkretnej sprawie wymagana. Do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej mogących decydować o jej wpływie na środowisko należy przy tym zaliczyć: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej (§ 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), 7) określenie, czy możliwa jest zmiana kierunku wiązki promieniowania (jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10, Baza NSA, ewentualne oddziaływanie w przypadku nachylenia pod różnym kątem anten stacji bazowej jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy). Pamiętać bowiem należy, że stosownie do treści art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennyn, wszystkie te parametry będą bezwzględnie wiązać organ budowlany w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i bez zmiany decyzji lokalizacyjnej nie będą mogły być modyfikowane. Ustalenie powyższych parametrów pozwala organowi lokalizacyjnemu, przy uwzględnieniu stanu zabudowy działek w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej, na ustalenie czy nie zachodzi sytuacja "przecinania" się osi głównej wiązki promieniowania anteny z miejscami dostępnym dla ludności. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że zarówno wniosek inwestora, jak i jego uzupełnienie (pismo z dnia (...) lutego 2012 r., k. 362 akt administracyjnych) nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji dotyczących parametrów technicznych, co w istocie uniemożliwiało na tym etapie postępowania rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja wymaga, czy też nie wymaga, jak przyjęły organy administracji publicznej, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd podkreśla, że mapa załączona do sporządzonej na potrzeby analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje, że w promieniu mniejszym niż 150 m od działki (jak również na samej działce) znajduje się zabudowa mieszkaniowa. Organy, nie dysponując przedłożoną przez inwestora dokumentacją, obrazującą w sposób precyzyjny miejsca posadowienia bazy telefonii komórkowej, równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, wysokość zawieszenia, jak i azymutu anten, nie mogły więc w postępowaniu lokalizacyjnym dokonać prawidłowej kwalifikacji inwestycji i jej wpływu na środowisko. Znajduje to swoje odzwierciedlenia w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdzie zabrakło rozważań dotyczących odległości poszczególnych anten od miejsc dostępnych dla ludności. Podsumowując dotychczasowe rozważania, wskazać należy, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowiło działanie przedwczesne, nie oparte na wszechstronnej ocenie planowanego przedsięwzięcia, a zwłaszcza poprzedzone brakiem oceny, czy inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Burmistrza Miasta i Gminy S. dopuścili się tym samym naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a, a więc dopuścili się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do uzupełniania materiału dowodowego o dokumentację techniczną planowanego przedsięwzięcia oraz do dokonania oceny, czy przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy.