II GSK 2217/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Cezary Pryca sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz Irena Wiszniewska-Białecka (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1851/14 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną I Wyrokiem z 27 stycznia 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1851/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki A (skarżąca) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (Urząd) z [...] lutego 2014 r. stwierdzającą wygaśnięcie w części prawa ochronnego na przestrzenny znak towarowy zarejestrowany pod nr R-134678 (sporny znak towarowy) na rzecz Unilever NV z siedzibą w Rotterdamie, Holandia (uprawniony). WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] września 2008 r. skarżąca (wówczas: [...]) wystąpiła do Urzędu z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, który przedstawia stylizowaną zieloną butelkę ze stylizowaną czerwoną nakrętką i przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 3 i w klasie 5. Jako podstawę prawną swojego żądania wskazała art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410; pwp), podnosząc że sporny znak nie był używany w rzeczywisty sposób na terytorium RP w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po udzieleniu prawa ochronnego. Swój interes prawny skarżąca uzasadniła tym, że po pierwsze, jest uprawniona z prawa z rejestracji wzoru przemysłowego o numerze Rp-2543 zgłoszonego do rejestracji 10 kwietnia 2001 r., który przedstawia butelkę o cechach w zasadzie zgodnych z cechami spornego znaku towarowego i jako producent opakowań wytwarza butelki, w tym przeznaczone do środków czyszczących, podobne to tych, które przedstawia sporny znak, a po drugie, że uprawniony wystosował do niej 14 sierpnia 2008 r. "ostateczne przedprocesowe wezwanie do dobrowolnego zaniechania naruszenia spornego prawa ochronnego". Skarżąca podniosła, że uprawniony nie używa w obrocie spornego znaku towarowego; używa on butelki o tym kształcie, ale w różnych kolorach i opatruje ją bardzo mocnymi elementami odróżniającymi, w tym także innymi znakami towarowymi, które dominują nad wrażeniem wywieranym przez samą butelkę. W odpowiedzi na wniosek uprawniony uznał go za niezasadny i wyjaśnił, że obok spornego znaku towarowego używa także innych znaków słownych DOMESTOS R-154086, DOMESTOS SPRING FRESH R-155948 oraz słowno-graficznego znaku towarowego DOMESTOS R-129735. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Urząd stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Na powyższą decyzję uprawniony złożył skargę do WSA, który wyrokiem z 22 czerwca 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 538/11) uchylił tę decyzję z powodu uchybienia formalnego, tj. braku podpisu przewodniczącego kolegium orzekającego pod uzasadnieniem. Wyrok ten skarżąca zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 12 marca 2013 r. (sygn. akt II GSK 2258/11) skargę kasacyjną oddalił. Decyzją z [...] lutego 2014 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Urząd stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 stycznia 2007 r. prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie towarów w klasie 3 i w klasie 5 poza środkami dezynfekującymi. Urząd wskazał, że w sprawie bezsporne było między stronami, iż uprawniony wprowadzał do obrotu środki dezynfekujące w stylizowanej zielonej butelce z czerwoną nakrętką opatrzonej etykietą z napisem DOMESTOS, przy czym zarówno samo słowo DOMESTOS, jak i etykieta z tym napisem, stanowią odrębne znaki towarowe zarejestrowane na rzecz uprawnionego. Urząd stwierdził, że żaden przepis pwp nie zabrania używania przez uprawnionego jednocześnie kilku znaków towarowych do oznaczania tego samego towaru i zwrócił uwagę, że mimo iż sporny znak towarowy był używany w obrocie gospodarczym wraz z innymi znakami towarowymi, w szczególności ze słowno-graficznym znakiem towarowym DOMESTOS, przez odbiorców był postrzegany jako wskazanie pochodzenia takich towarów jak środki czyszcząco-dezynfekujące, co potwierdza załączone przez uprawnionego do akt sprawy badanie opinii publicznej przeprowadzone przez PBA DGA. Większa część przebadanych osób rozpoznaje kształt butelki stanowiącej sporny znak towarowy jako znany im kształt butelki płynu do czyszczenia o nazwie DOMESTOS, czyli sama butelka, mimo że jest używana wraz z etykietą z napisem DOMESTOS, wskazuje na pochodzenie tych towarów od uprawnionego. Powyższą decyzję skarżąca zaskarżyła do WSA, wnosząc o jej uchylenie. Podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; p.p.s.a.) oraz art. 7, art. 80 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; k.p.a.) w związku z art. 256 pwp. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. skarżąca wskazała, że pierwsza decyzja Urzędu była dla niej korzystna, ponieważ organ stwierdził wygaśnięcie w całości prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Decyzja ta została uchylona przez WSA z powodu uchybienia formalnego, tj. braku pod uzasadnieniem podpisu przewodniczącego składu orzekającego. Usunięcie braków formalnych powinno nastąpić poprzez uzupełnienie brakującego podpisu, natomiast niedopuszczalne było, zdaniem skarżącej, wydanie merytorycznie nowej decyzji w sytuacji, gdy poprzednia decyzja nie została uchylona z tych przyczyn; od czasu wydania pierwszej decyzji w tej sprawie nie zmieniły się ani przepisy pwp, ani zmianie nie uległ stan faktyczny. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę. Po pierwsze, WSA uznał, że - wbrew twierdzeniom skargi - Urząd nie naruszył ani art. 153 p.p.s.a., ani art. 8 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 pwp. Sąd wskazał, że decyzja Urzędu Patentowego RP z [...] grudnia 2010 r. została uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 22 czerwca 2011 r., a ocena prawna wyrażona w tym wyroku wskazywała jedynie, że decyzja administracyjna i jej uzasadnienie powinny być podpisane przez osoby, które ją wydały. Oceną tą Urząd Patentowy RP był związany, rozpoznając sprawę na nowo. Nie był natomiast związany swoją wcześniejszą (uchyloną przez WSA) decyzją. Po drugie, WSA nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przy wydawaniu decyzji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 255¹ ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 256 ust. 1 pwp. Zdaniem WSA, Urząd rozpatrując sprawę od początku ocenił całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i doszedł do słusznego wniosku, że istnieją przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak tylko w części, ponieważ to, że uprawniony wprowadzał do obrotu płyny czyszczące i dezynfekujące w stylizowanej zielonej butelce z czerwoną nakrętką opatrzoną etykietą z napisem DOMESTOS nie było kwestionowane. WSA zwrócił uwagę, że o bezsporności tej kwestii świadczy protokół z rozprawy przed Urzędem [...] stycznia 2014 r., o sprostowanie którego skarżąca nigdy nie występowała. Ponadto, na potwierdzenie używania spornego znaku uprawniony złożył badanie ze stycznia 2009 r., z którego wynika, że 69% respondentów kojarzy znak zielonej butelki bez napisu Domestos. WSA zwrócił uwagę, że w myśl art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i że zgodnie z art. 169 ust. 6 pwp w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Z obowiązku wykazania używania spornego znaku uprawniony się wywiązał poprzez złożenie badania, które zostało wykonane na jego zlecenie jako podmiotu zainteresowanego w sprawie. WSA podkreślił, że skarżąca nie wskazała konkretnych przyczyn, z powodu których przedstawione badanie należałoby uznać za niewiarygodne. WSA zgodził się poza tym ze stanowiskiem uprawnionego, że chociaż złożone przez niego badanie pochodzi ze stycznia 2009 r., dowodzi używania znaku towarowego we wcześniejszym okresie poprzedzającym datę złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku. Wysoka bowiem rozpoznawalność znaku towarowego przestrzennego w postaci zielonej butelki z czerwoną nakrętką świadczy o intensywności używania znaku na przestrzeni dłuższego okresu czasu, a nie tylko przez kilka miesięcy po złożeniu wniosku. Po trzecie, WSA nie dopatrzył się wskazywanych przez stronę naruszeń prawa materialnego. Podkreślił, że Urząd, powołując się na polskie i unijne orzecznictwo, słusznie uznał, iż wymaganie rzeczywistego używania znaku może zostać spełnione także w przypadku, gdy znak towarowy jest używany wyłącznie w połączeniu z innym znakiem. Wyjaśnił, że przytaczany przez skarżącą wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-234/06 dotyczy innej sytuacji i nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie; Trybunał rozważał kwestię, czy używanie znaków słownych, w szczególności czy używanie znaku towarowego "The Bridge", można uznać za używanie znaku towarowego "Bridge", a nie istotną w rozpatrywanej sprawie kwestię równoległego używania kilku znaków. II Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając go w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskalnego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: a) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 153 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez brak uwzględnienia ocen prawnych i wskazań dokonanych przez sądy administracyjne, zwłaszcza w zakresie uwzględnienia wytycznych, umożliwiających wejście do obrotu decyzji wydanej uprzednio w sprawie, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 pwp, przez zaaprobowanie prowadzenia przez Urząd Patentowy RP postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, polegający na merytorycznej zmianie poprzednio wydanej decyzji, mimo że wymagała ona jedynie uzupełnienia braku formalnego (podpisu pod uzasadnieniem), 3) art. 1 § 1 w zw. z art. 1 § 2 w zw. z art. 3 § 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w szczególności w zakresie przyjęcia, że uprawniony ze znaku towarowego R-134678 używał go "równolegle" z innymi znakami towarowymi, czy też przyjęcia, że miedzy stronami było bezsporne, iż "uprawniony wprowadzał do obrotu płyny czyszczące i dezynfekujące w stylizowanej zielonej butelce z czerwoną nakrętką opatrzoną etykietą z napisem DOMESTOS", 4) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 pwp, w szczególności w zakresie dokonania błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwej oceny dowodów, ujawniających się m.in. w: - przyjęciu, że między stronami bezsporne jest, że uprawniony wprowadzał do obrotu płyny czyszczące i dezynfekujące w stylizowanej butelce z czerwoną nakrętką opatrzonej etykietą z napisem Domestos przed 31 stycznia 2007 r., - przyjęciu, że większość odbiorców rozpoznaje kształt zielonej butelki z czerwoną nakrętką, jako należącą do uprawnionego, na podstawie wyłącznie badań przedstawionych przez uprawnionego, - przyjęciu, że używanie znaku towarowego wraz dodatkowymi oznaczeniami słowno-graficznymi, etykietami, obrazkami i napisami, w tym z odrębnie zarejestrowanymi znakami towarowymi nie zmienia charakteru odróżniającego tego pierwszego znaku; 5) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na braku przeanalizowania wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, bądź przeanalizowaniu pobieżnym, nienależytym, przez co rozstrzygnięcie jest arbitralne i niezrozumiałe; b) naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisów pwp, w szczególności przez: 1) nieprawidłowe przyjęcie, że używanie znaku towarowego wraz z dodatkowymi oznaczeniami słowno-graficznymi, etykietami, obrazkami i napisami, w tym z odrębnie zarejestrowanymi znakami towarowymi, nie zmienia charakteru odróżniającego tego znaku w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp, 2) nieprawidłowe przyjęcie, że używanie znaku towarowego wraz dodatkowymi oznaczeniami słowno-graficznymi, etykietami, obrazkami i napisami, w tym z odrębnie zarejestrowanymi znakami towarowymi, w sytuacji gdy uprawniony posiada inny znak towarowy, obejmujący tego rodzaju postać produktu (tj. opakowanie wraz z etykietami i innymi nazwami), nie zmienia charakteru odróżniającego tego pierwszego znaku w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp, 3) nieprawidłowe przyjęcie, że ewentualne kojarzenie przez konsumentów znaku, używanego w formie zmienionej, jest wystarczające dla uznania, że znak był rzeczywiście używany, "mimo że ustawa nie daje podstaw do takiego wnioskowania", 4) nieprawidłowe przyjęcie, że ewentualne kojarzenie przez konsumentów znaku, używanego w formie zmienionej, jest wystarczające dla uznania, że znak jest rzeczywiście używany, "mimo iż różniące się elementy zmieniły charakter odróżniający znaku". W odpowiedzi na skargę kasacyjną uprawniony wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej, natomiast pełnomocnik uprawnionego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy przypomnieć, iż skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a postawione w ramach wskazanych podstaw zarzuty, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., wytyczają granice kontroli instancyjnej sprawowanej przez NSA. Zaskarżonym wyrokiem WSA za zgodne z prawem uznał rozstrzygnięcie Urzędu, który stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie towarów w klasie 3 i 5 poza środkami dezynfekującymi. W skardze kasacyjnej skarżąca sformułowała zarzuty, korzystając z obu wskazanych w art. 174 p.p.s.a podstaw. Jej zdaniem wyrok WSA w wielu punktach narusza przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, a uzasadnienie wyroku nie odzwierciedla zarzutów skargi. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego kwestionując przyjętą przez WSA wykładnię art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Co się tyczy zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy po pierwsze stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczący pobieżnego i nienależytego przeanalizowania przez WSA zarzutów skargi. Przepis ten stanowi: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W orzecznictwie przyjmuje się, że z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. m.in. wyrok NSA z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11). Zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku takich wad nie zawiera. Pozwala ono na poznanie motywów rozstrzygnięcia WSA we wszystkich istotnych kwestiach i umożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Po drugie, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 pwp. Wydając zaskarżoną decyzję Urząd, stosownie do art. 153 p.p.s.a., był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 22 czerwca 2011 r. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że kontrolując legalność decyzji Urzędu z [...] grudnia 2010 r. (poprzednio wydanej w niniejszej sprawie) WSA nie odniósł się w ogóle do meritum sprawy. WSA uznał, że decyzja ta, z uwagi na niepodpisanie jej uzasadnienia w sposób przewidziany właściwymi przepisami pwp, nie weszła do obrotu prawnego. Urząd, związany tą oceną WSA, wydał zatem nową decyzję, która nie zawiera wad procesowych stwierdzonych w decyzji z [...] grudnia 2010 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, ani ocena prawna wyrażona w poprzednim wyroku WSA, ani zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określona w art. 8 k.p.a., nie zobowiązywały Urzędu do wydania decyzji o identycznej treści. Obowiązkiem Urzędu było rozpoznanie sprawy i wydanie nowej decyzji administracyjnej, a nie - jak twierdzi skarżąca - uzupełnienie braków formalnych decyzji z 20 grudnia 2010 r. Po trzecie, co się tyczy zarzutów procesowych dotyczących ustalenia, że sporny znak towarowy był używany do oznaczania płynów czyszczących i dezynfekujących, należy zwrócić uwagę, że z zaskarżonego wyroku WSA i zaskarżonej decyzji Urzędu wynika, iż ustalenie to oparte było na licznych dowodach, takich jak: oświadczenia A. P. (Menadżer Kategorii w sieci sklepów "[...]") i P. W. (Dyrektor ds. rozwoju w sieci sklepów "[...]"), klatki reklam telewizyjnych produktu Domestos, wydruki reklam prasowych produktu Domestos. Skarżąca nie kwestionowała tych dowodów. Co więcej, z protokołu rozprawy przeprowadzonej [...] stycznia 2014 r. w Urzędzie wynika, że pełnomocnik skarżącej podkreślił na rozprawie, iż "w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że uprawniony wprowadzał do obrotu towary w fantazyjnej zielonej butelce z czerwoną nakrętką, stanowiącą sporny znak towarowy, ale wraz z dodatkowymi elementami, a tym samym spory znak towarowy nie był używany w obrocie gospodarczym w sposób rzeczywisty". Wobec tego, że podnosząc te zarzuty skarżąca nie tyle kwestionuje ustalenia dotyczące używania spornego znaku w postaci zielonej butelki z czerwoną nakrętką, co raczej zmierza do wykazania, że uprawniony, przez umieszczenie na tej butelce także innych znaków, używał w rzeczywistości znaku innego niż sporny znak towarowy, NSA odniesie się do nich w tej części uzasadnienia wyroku, w której analizowane są zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługują argumenty mające podważać wiarygodność przedstawionych przez uprawnionego wyników badań opinii publicznej PBA DGA. Argumenty te są nader ogólne i nie wskazują w wyraźny sposób dlaczego badaniom tym należałoby odmówić wiarygodności. Po piąte, nie można zgodzić się ze skarżącą, że pochodzące ze stycznia 2009 r. badanie opinii publicznej nie może dowodzić używania znaku towarowego we wcześniejszym okresie, poprzedzającym datę złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku. WSA słusznie zwrócił uwagę, że wysoka rozpoznawalność znaku towarowego przestrzennego w postaci zielonej butelki z czerwoną nakrętką świadczy o intensywności używania znaku na przestrzeni dłuższego okresu czasu, a nie tylko przez kilka miesięcy po złożeniu wniosku. Co się tyczy zarzutów naruszenia prawa materialnego, to sprowadzają się one do kwestionowania prawidłowego stanowiska WSA, zgodnie z którym za używanie znaku poczytuje się także jego używanie wspólnie z innymi znakami. WSA powołał się w tym zakresie na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Colloseum Holding AG przeciwko Levi Strauss & Co. (C-12/12), w którym Trybunał odpowiadając na pytanie prejudycjalne stwierdził, że wymóg rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego może zostać spełniony, w przypadku gdy zarejestrowany znak towarowy, który uzyskał swój charakter odróżniający w następstwie używania innego złożonego znaku towarowego, którego element stanowi, jest używany wyłącznie za pośrednictwem tego innego złożonego znaku towarowego lub w przypadku gdy jest on używany wyłącznie w połączeniu z innym znakiem, a połączenie tych dwóch znaków jest ponadto także zarejestrowane jako znak towarowy. Ponadto, NSA podziela pogląd wyrażony przez WSA, że przytaczany przez skarżącą wyrok w sprawie C-234/06 dotyczy innej sytuacji i nie może mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wreszcie, w ocenie NSA chybiony jest zarzut naruszenia art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp, który przewiduje, że przez używanie znaku rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy on sytuacji, w której używany znak różni się od znaku zarejestrowanego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z inną sytuacją, co w zaskarżonym wyroku wyjaśnił już WSA, a mianowicie z sytuacją, w której znak jest używany w takiej postaci jak zarejestrowana, tyle że w połączeniu z innymi znakami zarejestrowanymi na rzecz uprawnionego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. NSA uznał, że nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku uprawnionego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Z art. 204 p.p.s.a. wynika bowiem, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę zwrot kosztów może zostać zasądzony wyłącznie na rzecz organu administracji publicznej.