II SAB/Bd 132/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant asystent sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność "A" sp. z o.o. w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje "A" sp. z o.o. w T. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia ... 2014r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od "A" sp. z o.o. w T. na rzecz skarżącego W. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Bd 132/14 UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] października 2014 r. W. G. wniósł do T. Sp. z o. o. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez "udzielenie informacji o liczbie pracowników zatrudnionych w spółce T., przesłanie kopii listy imion i nazwisk wszystkich obecnych i byłych pracowników zatrudnionych w T. od dnia powołania spółki wraz z datami rozpoczęcia i zakończenia pracy w spółce." W. G. zaznaczył, by informację udostępniono poprzez przesłanie jej pocztą mailową na wskazany we wniosku adres. W piśmie z dnia [...] października 2014 r. T. Sp. z o.o. wystąpiła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o rozstrzygnięcie wątpliwości, czy udzielenie żądanej od spółki informacji bez zgody zainteresowanych pracowników nie naruszy ich dóbr chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Następnie, w piśmie z dnia [...] października 2014 r. T. Sp. z o. o., w odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, poinformowała, że w związku z wątpliwościami powstałymi w sprawie, spółka skierowała pismo do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o udzielenie opinii w sprawie. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie udzielona po otrzymaniu stanowiska Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W dniu [...] października 2014 r. skarżący wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej do dnia [...] października. Dnia [...] października 2014 r. organ poinformował skarżącego, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie udzielona niezwłocznie po otrzymaniu przez organ odpowiedzi od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność T. Sp. z o. o. w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wnosząc o uznanie, iż T. Sp. z o. o. pozostaje w rażącej bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej oraz zobowiązanie T. Sp. z o. o. do udostępnienia informacji publicznej poprzez udostępnienie informacji o liczbie pracowników zatrudnionych w Spółce oraz przesłanie kopii listy imion i nazwisk wszystkich obecnych i byłych pracowników zatrudnionych w T. Sp. z o. o. od dnia utworzenia Spółki wraz z datami rozpoczęcia i zakończenia pracy w Spółce. Skarżący podkreślił, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Żądane przez skarżącego informacje dotyczą wydatkowanego przez T. Sp. z o. o. majątku publicznego. Skarżący podkreślił, że organ nadal pozostaje w zwłoce, bowiem żądanych informacji nie udostępnił i nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że pisma skarżącego nie pozostawały bez odpowiedzi, bowiem organ udzielał stosownych odpowiedzi w sprawie wyjaśniając przyczynę zwłoki. Organ wskazał również, że miał wątpliwość, czy żądane przez skarżącego informacje mogą być udostępnione, z uwagi na ochronę danych osobowych. W konsekwencji, w ocenie organu, wniesienie skargi na bezczynność było bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej. W myśli przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot - mimo ciążącego na nim obowiązku w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Środek dyscyplinujący organy w zakresie wykonywania przez nie administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw w postaci skargi na bezczynność, wiąże się z kompetencjami sądu administracyjnego do rozstrzygania skarg na określone czynności z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z przywołanego już przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność służy w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a więc wówczas, gdy organ nie wydaje decyzji, postanowienia, względnie innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia, czy zachodzi bezczynność organu niezbędne jest uprzednie ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie przepisów obowiązującego prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo podjęcia określonej czynności. Przedmiotową skargą W. G. zwalcza bezczynność T. Sp. z o. o. w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej o liczbie pracowników zatrudnionych w spółce, przesłanie kopii imion i nazwisk wszystkich obecnych i byłych pracowników zatrudnionych w spółce od dnia jej powołania wraz z datami rozpoczęcia i zakończenia pracy w spółce. W tej sytuacji, aby móc ocenić, czy T. Sp. z o. o. w T. pozostaje w bezczynności, przede wszystkim konieczne jest ustalenie, czy żądana przez skarżącego informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, bowiem na wypadek uznania, że przedmiotowa ustawa nie ma tu zastosowania, wystarczyłoby udzielenie skarżącemu odpowiedzi w formie pisma, zaś w innym przypadku zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej - odmowa udzielenia informacji wymagałaby wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. T. Sp. z o. o. w T. jest spółką prawa handlowego, w której Gmina Miasta T. jest wspólnikiem posiadającym całość udziałów spółki o łącznej wartości [...] PLN (KRS Rubryka 7), co stanowi 100% udziałów. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Formy prowadzenia gospodarki gminnej określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (tj.: Dz. U. z 2011 r., Nr 45, poz. 236). Z art. 1 tej ustawy wynika, że ustawa ta określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zgodnie z art. 2 tej ustawy, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Spółka gminna realizująca zadania o charakterze użyteczności publicznej, jest szczególnym podmiotem, zobligowanym, zgodnie z art. 13 ustawy o gospodarce komunalnej do określenia w regulaminie zasad korzystania z usług publicznych świadczonych przez spółkę, a także obowiązków spółki wobec odbiorców usług, a regulamin ten oraz jego zmiany obowiązują na obszarze jednostek samorządu terytorialnego po zatwierdzeniu przez organy wykonawcze tych jednostek. Art. 43 ustawy o samorządzie gminnym do mienia komunalnego zalicza własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Wyłączny udział gminy w kapitale zakładowym spółki z o.o. powoduje, w myśl przepisu art. 43 ustawy o samorządzie gminnym, że majątek tej spółki jest mieniem samorządowym, komunalnym (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2004 r. sygn. SA/Kr 1288/01 LEX nr 134875). Ww. Spółka jest jednostką, która dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. W tym miejscu rzeczą nieodzowną jest wskazanie, że prawo do uzyskania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji z 1997 r. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei art. 61 ust. 2 Konstytucji stanowi, że prawo do uzyskania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. W tym stanie prawnym mając na uwadze powyższe przepisy konstytucyjne należy więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej jako aktu kompleksowo regulującego zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz procedurę dostępu do informacji publicznej (odsyłającego tylko w art. 16 ust. 2 do k.p.a. w kwestii wydania decyzji) interpretować rozszerzająco. W świetle tych regulacji konstytucyjnych oraz przepisów art. 1 i 6 cyt. ww. ustawy z 6 września 2001 r. informacją publiczną jest każda wiadomość (informacja) wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także wytworzona lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne - w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej bądź gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie bez powodu w przepisie art. 6 ust. 1 przywołanej ustawy o informacji publicznej wskazano tylko przykładowy katalog informacji publicznych, a w przepisie art. 4 ust. 1 tejże ustawy przykładowo tylko wymieniono podmioty obligowane do udostępnienia informacji publicznej. Świadczy o tym użycie w obydwu tych przepisach zwrotu "w szczególności." Dokonując oceny, czy określony podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej wystarczy ustalenie, że wykonuje on funkcje (zadania) publiczne czy to w zakresie sprawowania władzy publicznej, czy to w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym czy też majątkiem Skarbu Państwa, a żądana informacja (będąca w jego posiadaniu) została przezeń wytworzona lub wprawdzie nie została przezeń wytworzona, lecz do niego się odnosi. Według Konstytucji prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów. W świetle zaś przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. na prawo do informacji publicznej składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych. Ich ustawowa definicja zawarta została w art. 6 ust. 2 przywoływanej ustawy z 6 września 2001 r. Skoro Konstytucja jest najwyższym źródłem prawa, nie można dokonywać takiej interpretacji art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, która ograniczałaby prawo ustanowione konstytucyjnie i dlatego przyjąć należy, że kryterium uzyskania dostępu do dokumentu, jest wyłącznie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji publicznej, o których mowa art. 5 tejże ustawy, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytwarzanych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań (podobnie w wyrokach WSA w Warszawie z 7 grudnia 2009 r. II SAB/Wa 98/09 WSA w Opolu z 17 stycznia 2008 r. II SAB/Op 20/07, WSA we Wrocławiu z 26 maja 2010 r. IV SAB/Wr 19/10 oraz NSA z 3 listopada 2009 r. I OSK 735/09). W tym miejscu jednak należy zwrócić szczególną uwagę na wyrok NSA z 2 lipca 2003 r. - II SA 837/09, w którym między innymi Sąd stwierdził, że ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji, jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. I dlatego do dokumentów w powyższym ujęciu należy więc zaliczyć dokumenty wymienione we wniosku skarżącego z [...] października 2014 r. Powyższe prowadzi Sąd do wniosku, że wniosek skarżącego z dnia [...] października 2014 r. winien być rozpatrzony w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W ocenie Sądu skarżona spółka prawa handlowego, w którym jednostka samorządu terytorialnego – Gmina Miasta T. posiada 100% udziałów dysponuje majątkiem publicznym. Jest także osobą prawną. W świetle powyższego nie może więc budzić żadnej wątpliwości, że organ jest podmiotem zobligowanym na gruncie ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. do udzielenia informacji będącej w jej posiadaniu, mającej walor informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja w sprawach publicznych jest informacją publiczną. O publicznym charakterze żądanej przez skarżącego informacji przesądza w oczywisty sposób przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Dotyczy ona bowiem w istocie osób zatrudnionych w spółce, a więc podmiocie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując w jaki sposób postępowanie winno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w związku z art. 14 i 13 ustawy) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy). Sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie dokonywał oceny czy żądana przez skarżącego informacja w zakresie listy imion i nazwisk obecnych i byłych pracowników naruszy dobra tych pracowników chronione ustawą o ochronie danych osobowych. To Spółka ma zdecydować w niniejszej sprawie czy odmówić udzielenia żądanej informacji mającej charakter informacji publicznej z powołaniem się na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie. Jak stanowi bowiem art. 47 Konstytucji RP, każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby oraz, że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Informacje o danych osoby (w tym okresu zatrudnienia) stanowią niewątpliwie informacje z zakresu prywatności osoby fizycznej. Uznać też należy, że prawo do zatrudnienia jest dobrem osobistym i udostępnienie informacji o jego okresie jest ograniczone właśnie ze względu na wskazaną w art. 5 ust. 2 ustawy prywatność osób fizycznych. Prywatność człowieka obejmuje bowiem zdarzenia związane z jego życiem. Prawo do prywatności należy natomiast do dóbr osobistych, których otwarty katalog, ustalony w art. 23 K.c., obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego. Ponadto, dane o zatrudnieniu konkretnej osoby fizycznej oznaczonej z imienia i nazwiska, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz.1182). Ten akt prawny w art. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 tejże ustawy, danymi osobowymi, w rozumieniu ustawy, są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać tym samym należy, że informacja o zatrudnieniu oznaczonej osoby fizycznej, jest informacją odnoszącą się do prywatności tej osoby, która korzysta z szerokiej ochrony prawnej, co do udostępnienia jej osobom trzecim. Dostrzec jednak też trzeba, że ograniczenie prawa dostępu do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy nie dotyczy ono bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, jak też w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej nie może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia, z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoby fizyczne zrezygnują z przysługującego im prawa. Inaczej mówiąc, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach nie pełniących funkcji publicznych, nie mających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im w tym zakresie prawa ochrony. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że ustawa nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". Dokonując wykładni tego pojęcia podzielić jednak należy pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r. II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r. II SA/Kr 663/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r. II SA/Bd 395/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie regulacji art. 5 ust. 2 ustawy wymaga zatem zbadania i jednoznacznego ustalenia, w kontekście wykonywanych zadań, czy osoby których dotyczy żądana informacja publiczna pełnią funkcje publiczne, czy też nie. Dopiero bowiem ustalenie tych okoliczności pozwala na prawidłową ocenę możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust 2 i 3 ustawy. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany do jej udzielenia nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust 2. Ustalenie z kolei, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby nie pełniącej funkcji publicznych, umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji. Mając na uwadze powyższe organ rozpoznając wniosek skarżącego rozważy stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy, czy żądane we wniosku dane dotyczące pracowników, podlegają udostępnieniu, czy też ochronie. Odnowa udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy następuje w trybie wydania decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Decyzja w tym zakresie nie została przez Spółkę wydana. Nie można w przedmiotowej sprawie twierdzić, że pisemne wystąpienie do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stanowiło przesłankę do nieudzielenia informacji publicznej na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy. Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki. Niedochowanie terminu 14 dni wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest dopuszczalne w trzech sytuacjach. Po pierwsze zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jego wydłużenie może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. U.d.i.p. nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Należy jednak przyjąć, iż podmiot udostępniający nie będzie mógł w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji polega na wskazaniu w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nieprzekraczalnego terminu 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Organ w dniu [...] października 2014 r. poinformował skarżącego o przeszkodzie w udzieleniu informacji i nie wskazał terminu, w którym informacja zostanie udzielona. Do dnia rozprawy skarżona spółka pomimo upływu instrukcyjnego terminu nie rozpoznała wniosku skarżącego. Oznacza to, że trwa bezczynność. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązując Spółkę do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2014 r. poprzez udostępnienie informacji zgodnie z żądaniem lub wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Sąd stwierdził, że bezczynność skarżonej spółki nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracji nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi. W piśmie z dnia [...] października 2014 r. zwrócił się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w W. o wyjaśnienie wątpliwości, o czym poinformował skarżącego. W ocenie Sądu, do rażącego naruszenia prawa w sytuacji bezczynności organu doszłoby, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie bądź przewlekał ustosunkowywanie się do wniosku i pism skarżącego ponad terminy przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.