IV SAB/Po 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Towarzystwa A na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. do załatwienia wniosku Towarzystwa A z dnia [...] lipca 2014 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz Towarzystwa A kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotów kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Towarzystwo A (zwane dalej "skarżącym") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2014 r. wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [...] oraz [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na złożony wniosek, pismem z dnia [...] lipca 2014 r. organ wezwał skarżącego do wskazania KRS, osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącego oraz podpisanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dalej skarżący wyjaśnił, że odpowiadając na powyższe pismo organu wskazał na bezprawność żądania, oraz wskazał że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpatrzył merytorycznie wniosku. Zdaniem skarżącego do wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie stosuje się wymogów statuowanych w ustawie z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." , dlatego żądanie organu podpisania wniosku nie znajduje poparcia w przepisach prawa. Co więcej wniosek taki może być złożony w dowolnej formie – ustnej, telefonicznej, a także mailowej. Intencją ustawodawcy było w tym przypadku ułatwienie obywatelom oraz podmiotom prawa dostępu do informacji, dlatego zdecydował się na poluzowanie rygorów formalnych obowiązujących na gruncie k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał stosowne orzeczenia sądów administracyjnych. W ocenie skarżącego wezwanie go do podpisania wniosku nie znajduje podstawy prawnej, organ nie załatwił sprawy w terminie i nie wyznaczył skutecznie nowego terminu załatwienia sprawy, a zatem pozostaje w bezczynności. Wskazał, że wniosek z dnia [...] lipca 2014 r. był formalnie poprawny w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782) powoływanej dalej jako "u.d.d.i.p." i wywoływał skutki prawne, oraz że nie był zobligowany żadnym przepisem prawa materialnego do podpisywania swojego wniosku zgodnie z wymogami statuowanymi w k.p.a., a organ zobowiązany był w ustawowym terminie do przekazania żądanej informacji albo do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał również, że przedmiotowy wniosek nie był pierwszym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, kierowanym do organu. Wcześniejszy z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczący pytań egzaminacyjnych użytych przez komisję egzaminacyjną powołaną do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji również został wniesiony za pomocą poczty elektronicznej, jednak został rozpatrzony bez zbędnej zwłoki. Ponadto identyczne wnioski skarżący wniósł również do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. i wszystkie te wnioski zostały załatwione w terminie przewidzianym w art. 13 u.d.d.i.p. Informacje jakich w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. zażądał organ od skarżącego pozostawały bez znaczenia dla możliwości rozpatrzenia wniosku. Informacja o osobie przedstawiciela skarżącego nie jest tożsama z informacją o tym, czy dany wniosek w imieniu stowarzyszenia wysłała osoba uprawniona do reprezentowania stowarzyszenia, a o taką informację organ się zwrócił. Nawet gdyby przyjąć, że do wniosku skarżącego należałoby stosować wprost przepisy k.p.a., to organ powinien wezwać skarżącego do podpisania wniosku zakreślając odpowiedni termin, jak również wskazując, że jego uchybienie będzie skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Organ wyjaśnił, że wniosek skarżącego nie został zakwalifikowany jako informacja publiczna. Wprawdzie decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym, nie jest to jednak wystarczająca przesłanka do jej udostępnienia w trybie u.d.d.i.p. Dostęp do nich uregulowany jest w przepisie art. 73 k.p.a. i przysługuje stronie postępowania administracyjnego, natomiast poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą podlegać udostępnieniu, jeżeli będą odnosiły się do sfery życia publicznego. W tym zakresie organ powołał się na uchwałę NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13, wskazując że akta sprawy jako zbiór różnego rodzaju informacji takich, które są informacją publiczną i takich które jej nie stanowią, w całości nie są informacją publiczną wobec czego w takiej postaci nie mogą być udostępnione. Zdaniem organu stanowisko to umacnia brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.d.i.p. – norma wynikająca z tego przepisu jak i pozostałe normy ustawy nie regulują dostępu do akt sprawy jako zbioru różnorodnych dokumentów . Wnioskodawca powinien w tej sytuacji wskazać jakiego rodzaju informacja zawarta w aktach sprawy jest przedmiotem zainteresowani i żądać jej udostępnienia. Niektóre materiały mogą mieć charakter poufny i nie mogą być przedmiotem zwykłego udostępnienia , jakiemu podlegając dokumenty o mniej sformalizowanym charakterze. Użyte w Konstytucji oraz w u.d.d.i.p. sformułowania "informacja o działalności organów władzy publicznej" oraz "informacji publicznej" są pojęciami niedookreślonymi. Ponadto organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że wniosek o udostępnieni informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2014 r. skarżący wskazał, że nie ma podstaw by uwzględnić wniosek organu o odrzucenie skargi. Podniósł, iż w orzecznictwie sadów administracyjnych dominuje stanowisko, iż akta sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.d.i.p. Wskazał również, że takie samo stanowisko sądy zajmują w kwestii kwalifikacji decyzji administracyjnych. Z kolei w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący wskazał, że w tożsamym stanie faktycznym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Ol 114/14 podzielił stanowisko skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania akt (P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 38). W rozpatrywanej sprawie w dniu [...] lipca 2014 r. skarżący zwrócił się za pomocą poczty elektronicznej do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o udzielenie informacji publicznej w postaci zanonimizowanych decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych przez organ w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o charakterze wojskowym lub policyjnym do dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na ww. wniosek organ wezwał skarżącego o wskazanie KRS-u i podpisanie wniosku. Odnosząc się do kwestii zasadności żądania uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, z dnia 14 września 2012 r., sygn., akt I OSK 1013/12, 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosowanie przepisów k.p.a. zostało ograniczone do wyjątków wskazanych w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy oraz w art. 15 ust. 2 (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Bd 19/07, LEX nr 505422). Wobec tego, przesłane pocztą elektroniczną zapytanie należy również uznać za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek taki może bowiem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek został przesłany do organu drogą elektroniczną w dniu [...] lipca 2014 roku i wynikała z niego treść żądania Stowarzyszenia. Nie było zatem podstawy prawnej do żądania uzupełnienia wniosku o podpis i wypis z KRS-u. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak wynika art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo do dostępu do informacji publicznej wynika z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jak wynika z art. 61 ust.3 Konstytucji RP ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Konkretyzację konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej stanowią przepisy ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 1 ust. 1 u.d.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 4 ust. 1 u.d.d.i.p. zawiera krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, wskazując, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji w P/, jako organ władzy publicznej, jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Ustalenia w niniejszej sprawie więc wymagało, czy żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informację publiczną i tym samym podlegającą udostępnieniu w myśl przepisów u.d.d.i.p. oraz czy działanie organu w niniejszej sprawie zgodne było z trybem przewidzianym w ww. ustawie. Z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret pierwsze u.d.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Żądane przez skarżącego zanonimizowane decyzje administracyjne zezwalające na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych przez organ w ocenie Sądu stanowią informację publiczną w myśl ww. przepisu. To, że konkretna informacja stanowi informację publiczną, nie oznacza jeszcze, że winna ona być w ogóle udostępniona wnioskodawcy (choćby w części), a tym bardziej, że winna być udostępniona w całości. Choć bowiem zasadą jest, że informacja publiczna podlega udostępnieniu, to jednak zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tylko stwierdzenie, że dana informacja mieści się w katalogu informacji ustawowo chronionych skutkować powinno odmową jej udostępnienia przez organ, do którego skierowano żądanie, przy czym zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. taka odmowa winna przybrać formę decyzji administracyjnej. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy żądane informacje zawierają dane osobowe podlegające szczególnej ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 06.10.2011 r., I OSK 1510/11, CBOSA). Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 u.d.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w ww. terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.d.i.p). Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W sytuacji gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.d.i.p).. Z kolei stosownie do treści art. 15 ust. 1 i 2 ud.d.d.i.p. jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W tej sytuacji podmiot ten w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak wynika z przepisu art. 15 ust. 2 ud.d.i.p. przepisy k.p.a. w tego typu postępowaniu mają zastosowanie jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania. Z akt sprawy wynika, iż organ w niniejszej sprawie nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji, ani też nie poinformował go, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji. Organ otrzymawszy drogą elektroniczną wniosek skarżącego, wezwał go o padnie KRS oraz o podpisanie wniosku. Żądanie organu było jednak bezzasadne i nie znajdywało podstawy w obowiązujących przepisach Skoro wiec w niniejszej sprawie organ nie zakończył sprawy w żaden ze wskazanych powyżej sposobów, to pozostaje on w bezczynności. Sąd stwierdził jednak, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu wynikała ona bowiem z błędnej wykładni przepisów, a nie celowego działania organu. Nie pozostawił on wniosku bez rozpoznania, jednak bez zbędnej zwłoki, pozostając w błędnym przeświadczeniu o konieczności złożenia podpisu pod wnioskiem, wezwał on skarżącego o jego uzupełnienia W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200, zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym ustalonemu w oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490) ( 240 zł.) oraz opłacie od pełnomocnictwa (17 zł.).