I SA/Wa 2904/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267., dalej jako "kpa") utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z listopada 1986 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] wspólnego dla wszystkich dzielnic m. [..] nr [...] z dnia [...] czerwca 1986 r., znak: [...], orzekającej o ustaleniu ceny państwowego gruntu oddanego w zarząd, położonego w Ł. przy ul. [...] obręb [...], o pow. [...] ha i o ustaleniu [...] Przedsiębiorstwu [...] nowych opłat z tytułu zarządu ww. gruntem. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] czerwca 1986 r. nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] orzekł o ustaleniu ceny państwowego gruntu oddanego w zarząd, położonego w Ł. przy ul. [...] obręb [...], o pow. [...] ha i o ustaleniu [...] Przedsiębiorstwu [...] nowych opłat z tytułu zarządu ww. gruntem. Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z listopada 1986 r., znak: [...]. Pismem z dnia 4 marca 2003 r. Prezydent Miasta L. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji wskazując na brak legitymacji wnioskodawcy do wniesienia żądania. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. uchylił ww. decyzję Wojewody [...] wskazując na konieczność sprecyzowania czy wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji pierwszej instancji czy również decyzji odwoławczej. Pismem z dnia 7 lutego 2005 r. Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy obu decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z listopada 1986 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1986 r. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezydenta Miasta Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że kwestionowane decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r., Nr 22. poz. 99 ze zm.). Zatem, należy je ocenić w aspekcie zgodności z przepisami powołanego aktu oraz stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. Przedmiotem decyzji z listopada 1986 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. było ustalenie opłat za zarząd stosownie do art. 47 ust. 1 ww. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Zgodnie z tym przepisem, terenowy organ administracji państwowej ustala opłaty za użytkowanie wieczyste, zarząd i użytkowanie w formie opłat rocznych, z tym że pierwsza oplata powinna wynosić ich wielokrotność. Natomiast art. 87 ww. ustawy stanowił, iż grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły w zarząd tych jednostek. Minister wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się badanie hipoteczne gruntu. Wynika z niego, iż zgodnie z mapą sytuacyjną sporządzoną do celów prawnych, zaewidencjonowaną w dniu [...] czerwca 1974 r. własność spornego gruntu przysługiwała Skarbowi Państwa, a władającym było [...] Przedsiębiorstwo [...]. Również we wniosku z dnia 1 lutego 1991 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w L. przy ul. [...] wskazano, że ww. nieruchomość była w grudniu 1990 r. w zarządzie wnioskodawcy. Ponadto, z akt sprawy wynika, iż [...] Przedsiębiorstwo [...] użytkowało przedmiotową nieruchomość na wiele lat przed datą wydania decyzji o ustaleniu opłat za zarząd. Świadczy o tym treść zarządzenia Ministra Budownictwa Przemysłowego z dnia [...] lutego 1951 r. w sprawie dostosowania organizacji przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "[...]". zgodnie z którym utworzono przedsiębiorstwo państwowe "[...]" będące poprzednikiem prawnym "[...] Przedsiębiorstwa [...]" oraz przydzielono mu składniki majątku "Przedsiębiorstwa [...]", "Przedsiębiorstwa [...]" oraz "[...] Przedsiębiorstwa [...]" według bilansu z dnia 31 grudnia 1950 r. Minister zauważył, iż w ocenie Prezydenta Miasta Ł. przesłanką konieczną do powstania zarządu państwowej jednostki organizacyjnej była odpowiednia decyzja administracyjna wydana przez właściwy organ. Brak takiej decyzji w aktach sprawy oznacza w ocenie odwołującego się, iż zarząd [...] Przedsiębiorstwa [...] nigdy nie powstał, a co za tym idzie nie było podstaw do wydania decyzji ustalającej opłaty z tytułu zarządu wspomnianym wyżej gruntem. Minister podkreślił, iż sam fakt braku zachowanego dokumentu decyzji o ustanowieniu zarządu nie dowodzi. iż zarząd taki nigdy nie powstał. Nie ma wątpliwości, iż [...] Przedsiębiorstwo [...] władało przedmiotowym gruntem w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Ww. ustawa w art. 87 przewidywała nabycie zarządu w; sytuacji gdy użytkownikiem gruntu była państwowa jednostka organizacyjna. Był to przepis szczególny do art. 38 ust. 2 ww. ustawy, który zakładał uzyskiwanie zarządu gruntu na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej. Zatem, w ocenie Ministra, nawet gdyby do dnia wejścia w życie ww. ustawy [...] Przedsiębiorstwo [...] lub jego poprzednik prawny nie dysponował decyzją będącą podstawą zarządu, to sam fakt użytkowania gruntu dniu wejścia w życie ww. ustawy powodował przejście gruntu w zarząd tej jednostki. Minister dodał, iż nawet gdyby przyjąć tezę, iż nie istniał w sensie prawnym zarząd [...] Przedsiębiorstwa [...] nad wspomnianą nieruchomością, to i w tym przypadku wydanie decyzji w sprawie opłat za zarząd nie byłoby rażącym naruszeniem prawa. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r. (sygn. akt I OSK 407/06, LexPolonica nr 2509056). Minister wskazał ponadto, iż braku daty dziennej na decyzji z listopada 1986 r. nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miasto Ł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wniosła o uchylenie jej w całości jak również o uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała na błędną interpretację przez organ art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W jej ocenie, z powołanego przepisu nie wynika, że dla użytkownika państwowych gruntów, zarząd powstawał z mocy samego prawa, ponieważ aby powstało to prawo, dla danej państwowej jednostki organizacyjnej, musiała się ona legitymować wcześniejszym prawem użytkowania tych gruntów, ustanowionym mocą decyzji administracyjnej, wydanej przez właściwy organ. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w tym wyrok TK z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. U. 6/99 (OTK 1999/7/159) wskazała, iż ustanowienia prawa zarządu (a wcześniej prawa użytkowania) nie można domniemywać. Prawo zarządu może wynikać tylko z odpowiedniej decyzji administracyjnej, a takiego dokumentu w toku postępowania nadzorczego nie przedstawiono. W ocenie skarżącej, dodatkowym dowodem na brak prawa zarządu dla [...] Przedsiębiorstwa [...] w Ł. jest fakt stwierdzenia przez Wojewodę [...] komunalizacji rzeczonych gruntów z mocy prawa, potwierdzony decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., znak: [...]. Skarżąca podniosła również, iż brak daty dziennej w decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z listopada 1986 r. znak: [...], należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, gdyż rozstrzygnięcie tego organu odwoławczego było decyzją ostateczną. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Ponadto, ustosunkowując się do zarzutów skargi podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z listopada 1986 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] czerwca 1986 r. orzekającej o ustaleniu ceny państwowego gruntu oddanego w zarząd i o ustaleniu [...] Przedsiębiorstwu [...] nowych opłat z tytułu zarządu ww. gruntem. Z powyższego wynika, iż kontrola Sądu dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art.156-158 kpa i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy oznaczone decyzje ustalające opłaty z tytułu zarządu gruntem państwowym zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Kwestionowane w postępowaniu nadzorczym decyzje zostały wydane na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, art. 47 ust. 1 i 2 i art. 87 i 101 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99), § 2, 9 ust. 1, § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów (Dz. U. Nr 47, poz. 241) oraz uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 1985 r. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r., opłaty w formie opłat rocznych były ustalane przez terenowy organ administracji państwowej za użytkowanie wieczyste, zarząd i użytkowanie. Stosownie zaś do art. 87 powołanej ustawy, grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodziły w zarząd tych jednostek. Biorąc pod uwagę brzmienie powołanych regulacji, istotne zatem było ustalenie przez organy, na podstawie akt sprawy, czy doszło do powstania użytkowania, a następnie zarządu przedmiotowym gruntem przez adresata decyzji o ustaleniu opłat rocznych tj. [...] Przedsiębiorstwa [...]. Bezsporne jest, iż w aktach sprawy brak jest decyzji administracyjnej ustanawiającej zarząd dla [...] Przedsiębiorstwo [...] na spornym terenie. W aktach brak jest również umowy cywilnoprawnej zawartej w formie aktu notarialnego jak również pisemnej umowy o przekazaniu spornej nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi zawartej za zgodą właściwego organu administracji. Sąd podziela jednak stanowisko organu odwoławczego, iż sam fakt niezachowania takiej decyzji lub umowy nie oznacza, że użytkowanie lub zarząd nigdy nie powstało. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie, dla jednoznacznego stwierdzenia braku tytułu prawnego do spornego gruntu samo stwierdzenie braku decyzji ustanawiającej zarząd bądź umowy o przekazaniu albo nabyciu nieruchomości nie wystarcza. Należy wziąć pod uwagę, że użytkowanie terenów stanowiących własność Skarbu Państwa przez jednostki państwowe powstawało również w inny sposób. Jak wynika z przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., użytkowanie takie mogło powstać np. w wyniku przekształcenia na mocy art. 37 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (t. j. Dz. U. z 1969 r., Nr 22, poz. 159, z późn. zm.), zaś prawo zarządu powstawało wskutek przekształcenia dotychczasowego prawa użytkowania w zarząd na podstawie art. 87 powołanej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Z powyższego wynika, iż ustalenie istnienia bądź nieistnienia tytułu prawnego [...] Przedsiębiorstwa [...] do gruntu przy ul. [...] w Ł. wymagało pogłębionej analizy okoliczności faktycznych dotyczących powstania ewentualnego uprawnienia powołanego przedsiębiorstwa do gruntów Skarbu Państwa. Uznać trzeba, iż w zaskarżonej decyzji organ takiej pogłębionej analizy dokonał a wnioski organu z niej wyciągnięte Sąd uznał za prawidłowe. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy badania hipotecznego KW nr [...] z dnia 12 maja 1999 roku, zgodnie z mapą sytuacyjną do celów prawnych, zaewidencjonowaną w dniu 29 czerwca 1974 r. własność gruntu przy ul. [...] przysługiwała Skarbowi Państwa, a władającym było [...] Przedsiębiorstwo [...]. W aktach sprawy znajduje się ponadto zarządzenie Ministra Budownictwa Przemysłowego z dnia [...] lutego 1951 r. w sprawie dostosowania organizacji przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "Przedsiębiorstwo [...]". Zgodnie z § 1 powołanego zarządzenia, utworzono przedsiębiorstwo państwowe "[...]". Stosownie zaś do § 10 ww. zarządzenia, nowo utworzonemu przedsiębiorstwu przydzielono do wykonania planowych zadań majątek przedsiębiorstw: "Przedsiębiorstwa [...]", "Przedsiębiorstwa [...]" oraz "[...] Przedsiębiorstwa [...]" według bilansu z dnia 31 grudnia 1950 r. W znajdującym się w aktach sprawy wniosku z dnia 1 lutego 1991 r. o potwierdzenie nabycia z mocy prawa wieczystego użytkowania gruntów i własności budynków [...] Przedsiębiorstwo [...] wskazało, iż do dnia 4 grudnia 1990 r. działka przy ul. [...] była w zarządzie tego przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, powyższe prowadzi do wniosku, iż [...] Przedsiębiorstwo [...] posiadało zarząd sporną nieruchomością w dniu [...] czerwca 1986 r., tj. w dniu wydania decyzji o ustaleniu opłat rocznych. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż decyzja o ustaleniu opłat rocznych za zarząd została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym, zdaniem Sądu, zasadnie organ nadzoru uznał, iż zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa w niniejszej sprawie nie uzasadnia w żadnym razie orzecznictwo sądów administracyjnych, na które powołuje się Gmina Miasto Ł. w złożonej do Sądu skardze. Zauważyć trzeba, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 970/98, dotyczył sprawy o odmiennym stanie faktycznym. W sprawie rozstrzygniętej tym wyrokiem wykazane zostało bowiem bezspornie, że nie istniał zarząd nieruchomością, czego nie stwierdzono w sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji. Natomiast pozostałe orzeczenia, na które powołuje się skarżąca Gmina zostały wydane w sprawie potwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1992 r., sygn. akt 1419/91, ONSA 1992/2/39) oraz odmowy uchylenia w trybie art. 155 kpa decyzji ustalającej opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego gruntu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998 r., I SA 1087/97). Zatem, w ocenie Sądu, orzeczenia te jako dotyczące innego przedmiotu nie pozostają w związku z zagadnieniem będącym przedmiotem sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej Gminy co do możliwości zakwalifikowania braku daty dziennej w decyzji z listopada 1986 r. jako rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, uchybienia w postaci niezawarcia daty dziennej w powołanej decyzji nie można oceniać w kategorii rażącego naruszenia prawa. Brak bowiem oznaczenia przez organ daty dziennej w decyzji administracyjnej nie stanowi jej kwalifikowanej wady, o ile w konkretnym przypadku nie można mieć wątpliwości co do stanu prawnego przyjętego za podstawę orzekania oraz przedziału czasowego, który uwzględniono przy ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy. W przypadku kwestionowanej decyzji z listopada 1986 r. wątpliwości takie, w ocenie Sądu, nie występują. W konsekwencji Sąd uważa, że w okolicznościach tej sprawy brak daty dziennej decyzji nie pozbawia jej charakteru aktu administracyjnego, lecz stanowi wadliwość, która może być usunięta w trybie art. 113 kpa (tak: A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2013, str. 649). Ponadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych ma miejsce wyjątkowo i dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Skoro zatem przy ustalaniu dla [...] Przedsiębiorstwa [...] opłat rocznych za zarząd nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a z zachowanych akt nie wynika, aby kontrolowane w postępowaniu nadzorczym decyzje obciążone były inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a., to organ nadzoru prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z listopada 1986 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] czerwca 1986 r. To zaś, wobec niestwierdzenia istotnych naruszeń procedury administracyjnej w toku prowadzonego postępowania nadzorczego, oznacza że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji .