II SA/Go 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi E spółki z o.o. Spółki Komandytowej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej E spółki z o.o. Spółki Komandytowej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] o nałożeniu na E Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (wcześniej jako AE Sp. z o.o. i Wspólnicy Spółka Komandytowa) kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej jako "kpa", art. 4 pkt 4 i pkt 22, art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podczas kontroli drogowej pojazdu ciężarowego marki [...] o nr. rej. [...] przeprowadzonej przez inspektora transportu drogowego w dniu [...]stycznia 2014 r. w miejscowości [...], kierowca J.K. przewożący towar w postaci odpadów foliowych w big-bagach z [...] do [...] nie okazał wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ani wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., podpisanym przez kontrolowanego J.K., bez zgłaszania jakichkolwiek uwag. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Starostwo Powiatowe poinformowało organ I instancji, że spółka AE sp. z o. o. i WSPÓLNICY Spółka Komandytowa nie figuruje w rejestrach przedsiębiorców posiadających zaświadczenie na przewóz drogowy na potrzeby własne, ani licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ponadto Spółka została sprawdzona w bazie Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w której nie odnotowano ww. przedsiębiorcy. Następnie organ I instancji w dniu [...] marca 2014 r. wydał decyzję, mocą której nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na wypadek przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego lub 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa, tj. przeprowadzenie postępowania wobec Spółki w sytuacji, gdy w dniu dokonania kontroli właścicielem kontrolowanego pojazdu był J.K. działający jako osoba fizyczna. Powyższy fakt potwierdza dołączona do odwołania umowa sprzedaży przedmiotowego samochodu z dnia [...] stycznia 2014 r. Jednocześnie podkreślono, że warunkiem kupna pojazdu było zabranie pojazdu wraz z rzeczami znajdującymi się na skrzyni transportowej pojazdu. Z informacji uzyskanych od J.K. wynika, że jechał on w celu rejestracji pojazdu, a przewożone przez niego rzeczy były przynależnością, o której stanowi art. 51 Kodeksu cywilnego. Zatem przedmiotowy transport wykonywany był bez ładunku w celu rejestracji pojazdu przez osobę fizyczną. Nadto w ocenie pełnomocnika odwołującego niezrozumiałe było wydanie zaskarżonej decyzji już w dniu [...] lutego 2014 r. (powinno być 3 marca 2014 r.) w sytuacji, gdy z pisma organu I instancji z dnia [...] lutego 2014 r. wynikało, że termin zakończenia sprawy może ulec przedłużeniu nie później niż do dnia 30 marca 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że analiza materiału dowodowego i sposób prowadzenia postępowania przez organ I instancji, w ocenie organu odwoławezego wskazuje, że wydana decyzja organu I instancji wymaga uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Celem ponownego rozpoznania sprawy jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, kto jest stroną niniejszego postępowania. W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik spółki AE sp. z o.o. i WSPÓLNICY Spółka Komandytowa przedstawił umowę sprzedaży pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. zawartą pomiędzy skarżącą spółką a J.K.. Organ podkreślił, że umowę zawarto na trzy dni przed kontrolą drogową z dnia [...] stycznia 2014 r., co rodzi wątpliwości w zakresie ustalenia organu I instancji, iż stroną postępowania jest wyżej wskazana spółka. Wobec powyższego koniecznym jest ustalenie, kto w chwili kontroli wykonywał przewóz drogowy, jaki był jego charakter oraz czy podmiot ten posiadał stosowne uprawnienia. Bez zbadania powyższych okoliczności nie sposób stwierdzić, czy wyniki prowadzonego postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji na skutek kontroli z dnia [...] stycznia 2014 r. są prawidłowe. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że organ I instancji naruszył art. 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Bez wyjaśnienia powyżej wskazanych okoliczności organ odwoławczy nie jest w stanie stwierdzić, czy wyniki prowadzonego postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji są prawidłowe, a nałożona kara pieniężna zasadna. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: – art. 80 kpa w zw. z art. 29 kpa, poprzez niedokonanie przez organ własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, pomimo wystarczających dowodów wskazujących na fakt, iż właścicielem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i stroną postępowania powinien być J.K., – art. 138 § 1 pkt 2 kpa., poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie stanu faktycznego i merytoryczne rozpoznanie sprawy, poprzez uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu podkreślono, że z dostarczonej i załączonej do materiału dowodowego umowy sprzedaży pojazdu z dnia [...].01.2014 r. jednoznacznie wynika, iż właścicielem pojazdu jest J.K., a przedmiotowy przejazd w dniu [...].01.2014 r. wykonywany był prywatnie przez osobę fizyczną. Powyższe oznacza, że właścicielem pojazdu i stroną postępowania administracyjnego powinien być J.K.. Konsekwencją takich ustaleń faktycznych jest brak możliwości uznania wskazanego przejazdu za niezarobkowy przewóz drogowy, ponieważ przejazd nie był wykonywany przez przedsiębiorcę, pojazd nie był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika i dodatkowo przedsiębiorca nie posiada tytułu prawnego do władania przedmiotowym pojazdem. Zatem brak jest możliwości karania skarżącego za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, organ II instancji powinien poczynić powyższe ustalenia samodzielnie, uchylając natomiast udecyzję I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, naruszył art. 80 kpa. W ocenie skarżącego doszło także do naruszenia art. 29 kpa należy bowiem uznać, iż organ błędnie określił stronę postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zaszły watpliwości dotyczące określenia strony postępowania i podstaw odpowiedzialności. To powoduje, że organ powinien poczynić we własnym zakresie w/w ustalenia faktyczne i następnie uchylić zaskarżoną decyzję oraz umorzyć postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Na wstępie należy wskazać, że na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego zmianie uległa nazwa strony skarżącej z AE Sp. z o.o. i Wspólnicy Spółka Komandytowa na E Spółka z o.o. Spółka Komandytowa. Wydana w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014r. została podjęta na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej jako "kpa", zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu skorzystanie z dyspozycji powyżej zacytowanego przepisu art. 138 § 2 kpa jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można stwierdzić, że konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu I instancji, lecz również ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną. Stosownie do art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie zaś z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Administracyjny tok instancji oznacza, że funkcje procesowe są rozdzielone między dwie odrębne struktury – organ pierwszej i organ drugiej instancji. W konsekwencji oznacza to, że każda sprawa administracyjna jest rozpoznawana i rozstrzygana dwukrotnie: po raz pierwszy przed organem pierwszej instancji i jego decyzją, a na żądanie uprawnionego podmiotu – po raz drugi przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji) - jego decyzją. Istotą administracyjnego toku instancji jest ponowne merytoryczne rozpatrywanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, a nie tylko kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji rozpatruje sprawę administracyjną tak, jak gdyby nie była ona jeszcze rozstrzygnięta żadną decyzją. Z zasady dwuinstancyjności wynika bowiem, że strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a nie tylko do skontrolowania prawidłowości decyzji. Postępowanie wyjaśniające przed organem II instancji opiera się na tych samych zasadach, co postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji. Stąd też organ wyższego stopnia dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed niższą instancją. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 1992 r., sygn. akt V SA 137/92, ONSA 1993/1/22 stwierdził, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1993r., sygn. akt SA/Wr 1384/92, ONSA 1994/1/32; wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1/35; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 1379/97, ONSA 1999/3/85). Decyzję kasacyjną organ odwoławczy może wydać jedynie wówczas, gdy decyzja pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jest to jedyna i wyłączna podstawa wydania takiej decyzji. Przesłanką wydania decyzji kasacyjnej staje się więc stwierdzenie naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego, którego organ odwoławczy nie może usunąć we własnym zakresie. Jeżeli organ odwoławczy jest władny usunąć wady decyzji lub postępowania organu, którego decyzja została zaskarżona, to wydanie decyzji kasacyjnej jest niecelowe. Z zasady dwuinstancyjności wynika zatem konieczność wydania w postępowaniu odwoławczym powtórnego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy, skoro strona ma prawo do dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy czyniąc użytek z art. 138 § 2 kpa powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 kpa umożliwiającego uzupełnienie dowodów w postępowaniu odwoławczym. W przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wykazał, że nie można było zastosować art. 136 kpa, wskazując jedynie, że zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa oraz nie przeanalizowano stanu faktycznego i całości znajdującej się w aktach dokumentacji. Taka argumentacja nie uprawnia jeszcze do wydania decyzji kasatoryjnej. Organ II instancji powinien wskazać w treści swojego rozstrzygnięcia, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, zgodnie z art. 138 § 2 kpa. W przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie zostały wykazane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ odwoławczy mając do dyspozycji przedstawioną przez pełnomocnika skarżącej Spółki umowę sprzedaży pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rej. [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. zawartą między skarżącą Spółką a J.K., powinien sam poczynić we własnym zakresie ustalenia faktyczne, kto w chwili kontroli drogowej wykonywał przewóz i jaki był jego charakter. Postępowanie wyjaśniające w uzupełniającym zakresie mogło zostać przeprowadzone w trybie art. 136 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, obowiązkiem organu II instancji było przede wszystkim zbadanie, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania, czy od osoby niemającej tego statusu. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 kpa, jedynie stronie przysługuje legitymacja do wniesienia odwołania i to na tym etapie winna mieć miejsce w/w analiza. Powinnością organu odwoławczego, po wypłynięciu odwołania jest wyjaśnienie, czy osoby wnoszące odwołanie posiadają przymiot strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym. Jeśli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że osoba ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego, to wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wyd. 9, CH Beck 2008 s. 629). Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest wyjątkiem od zasady, w konsekwencji zatem powinno ono mieć miejsce wyjątkowo, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na wydanie decyzji merytorycznej. Jeżeli wszystkie dowody w sprawie zostały w sposób właściwy zebrane, a wydanie rozstrzygnięcia zależy od ich oceny i ustalenia stanu faktycznego to wydanie decyzji kasatoryjnej jest nieuzasadnione. W istocie rzeczy organ uchylił decyzję pierwszoinstancyjną ponieważ uznał, że błędnie oceniono okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Jeżeli zatem organ przyjął, że materiał dowodowy został w sposób nieprawidłowy zinterpretowany, a jego analiza powinna prowadzić do innych wniosków, to w takiej sytuacji rzeczą organu odwoławczego było przeprowadzenie oceny stanu faktycznego i prawnego, której wynikiem winno być orzeczenie merytoryczne, wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Brak takiej oceny w powiązaniu z treścią wydanej decyzji oznacza, że organ wyższego stopnia naruszył art. 138 § 2 kpa, a tym samym naruszył wyrażoną w art. 12 kpa – zasadę ogólną postępowania administracyjnego – zasadę szybkości postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 kpa to organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Unormowana w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej narzuca organowi administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, by ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 roku, w sprawie o sygn. akt III ARN 55/94 (OSNAP 7/95/83), jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Jak wynika zatem z treści wskazanego przepisu, aby omawiany przejazd mógł być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, muszą być spełnione łącznie warunki wymienione w art. 4 pkt 4 lit. a-d wskazanej ustawy. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że przejazd nie może być traktowany jako przewóz na potrzeby własne (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1895/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Organ II instancji nie wykazał, że w sprawie konieczne jest wydanie decyzji kasacyjnej. W sprawie zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, do czego upoważnia art. 136 kpa, przedmiot sprawy i jego ramy zostały ustalone. Konsekwencją wydanego wyroku jest powrót sprawy administracyjnej do etapu postępowania odwoławczego. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania Sądu (art. 153 ppsa) wypływające z niniejszego wyroku. Uznając zatem naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, skarga na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, podlegała uwzględnieniu. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ppsa. Zwrot kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego zasądzono na podstawie art. 200 ppsa.