III SA/Wa 3400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r., I, II, IV kwartał 2008 r. , I, III, IV kwartał 2009 r., I, II kwartał 2010 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r., I, II, IV kwartał 2008 r., I, III, IV kwartał 2009 r., I, II kwartał 2010 r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Uzasadniając powyższy wniosek wskazał natomiast, że w związku z toczącym się postępowaniem w Prokuraturze Okręgowej w B. został zwolniony z pracy w wyniku utraty nieposzlakowanej opinii i obecnie jest osobą bezrobotną. W gospodarstwie domowym jedynym dochodem jest pensja żony. Wyjaśnił, iż na utrzymaniu jego i żony pozostaje dwoje dzieci w wieku szkolnym. Dodatkowo wskazał, iż wraz z żoną spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na zakup działki i pożyczkę zaciągniętą w byłym zakładzie pracy. Rata kredytu hipotecznego wynosi ok. 800 zł miesięcznie i jest uzależniona jest od kursu franka szwajcarskiego, a rata pożyczki wynosi 890 zł miesięcznie. W ocenie Skarżącego, w obecnej trudnej sytuacji materialnej spłata tak dużego zobowiązania wobec urzędu skarbowego, przed wydaniem decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uniemożliwi rodzinie normalne funkcjonowanie i zapewnienie podstawowych warunków bytowania. Skarżący załączył na poparcie wniosku kserokopie dokumentów: wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 3 grudnia 2013 r., umowy o kredyt hipoteczny z dnia 25 września 2008 r., umowy z dnia 13 kwietnia 2011 r. dotyczącej pożyczki udzielonej z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych wraz z pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. odnośnie spłaty ww. pożyczki w ratach, decyzji z dnia 2 kwietnia 2014 r. o uznaniu za osobę bezrobotną z przyznanym prawem do zasiłku na okres 6 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn.akt I FZ 633/05, niepubl.). Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżący i jego rodzina, a także kwotę zobowiązania podatkowego wynikającą z zaskarżonej decyzji w wysokości należności głównej ok. 20 000 zł. Należy zauważyć, iż Skarżący jest obecnie osobą bezrobotną. W jego gospodarstwie domowym jedynym dochodem jest pensja żony. Na utrzymaniu Skarżącego i jego żony pozostaje dwoje dzieci w wieku szkolnym. Wraz z żoną Skarżący spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na zakup działki budowlanej z miesięczną ratą ok. 800 zł uzależnioną od kursu franka szwajcarskiego i pożyczkę z byłego zakładu pracy z miesięczną ratą w wysokości 890 zł. Powyższe okoliczności potwierdzają załączone do rozpatrywanego wniosku kopie dokumentów. Ponadto z przedłożonych przez Skarżącego do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów wynika, iż miesięczny dochód żony Skarżącego wynosi 4650 zł brutto. Zważywszy więc na wysokość określonego zobowiązania podatkowego stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Strony. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd Skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny, na której utrzymaniu pozostaje dwoje dzieci w wieku szkolnym oraz brak możliwości spłaty istniejących zobowiązań kredytowych. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.