II SA/Rz 1336/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. P. i P. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych -skargę oddala- Przedmiotem skargi J.P. i P.P. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej WINB, z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...] wydana w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że J. i P.P. zrealizowali inwestycję objętą ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...], na podstawie której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono ww. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z wewnętrznymi instalacjami oraz przyłączem wodociągowym i kanalizacją z szambem na działce nr ewid. 1312 w P. Po zrealizowaniu budynku mieszkalnego wraz z przyłączami i jego legalnym zaużytkowaniu, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003r. z uwagi na niezachowanie przepisów techniczno-budowlanych zawartych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690), zwanym dalej "rozporządzeniem". Decyzjami nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. oraz z dnia [...] stycznia 2013r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego, zwany dalej PIWB nałożył na J. i P.P. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, objętym ww. decyzją w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. Decyzje powyższe zostały uchylone w całości kolejnymi decyzjami WINB z dnia [...] października 2012r., nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] maja 2014r. znak: [...] PINB nałożył na J. i P.P. obowiązek wykonania n/w robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr ewid. gr. 1963 w celu doprowadzenia wybudowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami wskazując, że należy: - od strony działki nr 1962 wykonać ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w par. 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia, tj. zlikwidować okap od strony działki nr 1962 (obecnie okap połaci dachowej wysunięty 80cm poza lico muru) w licu ściany osłonowej równoległej do granicy działki nr 1963, wykonać na całej długości budynku attykę wyprowadzoną ponad istniejące pokrycie dachu co najmniej na wysokość 0,3 mb, uwzględniając powyższą wysokość nad obrys lukarny. Attyka stanowiąca mur ogniowy powinna być wykonana z materiału niepalnego o wytrzymałości ogniowej co najmniej El 60 (materiał-cegła pełna ceramiczna, silikatowa lub bloczki betonowe-gr. 25 cm) - zamurować otwory okienne usytuowane w ścianie od strony działki nr ewid. gr. 1962: okno o wym. 60x145 cm, 210x145cm oraz okno lukarny o pow. 1,02m2. Zamurowanie wykonać z materiału z którego wykonana jest ściana budynku. Alternatywnie w miejsce wskazanych wyżej okien zastosować pustaki szklane lub luksfery o klasie odporności ogniowej El 30. Organ ustalił termin wykonania obowiązku na 12 miesięcy licząc od dnia otrzymania decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał m.in., że wybudowany budynek mieszkalny nie stanowi samowoli budowlanej i wobec tego brak jest podstaw do nakazania jego rozbiórki, bądź przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Wobec powyższego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013r., poz. 1409), zwanej dalej "ustawą" należało nakazać wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami w tym przypadku z warunkami technicznymi, jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie. W odwołaniu od decyzji PINB z dnia [...] maja 2014r. J. i P.P. zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że wybudowanie przez skarżących budynku mieszkalnego zgodnie z zatwierdzonym projektem stanowiło rażące naruszenie cyt. przepisu prawa budowlanego bez oceny, że usytuowanie budynku skarżących ze ścianą z otworem w odległości 80 cm od granicy działki nie będącej działką budowlaną zapewnia światło w pokoju z jedynego okna oraz dostęp światła w klatce schodowej i przeciwdziała zagrożeniu przeciwpożarowemu. Skarżący zarzucili również naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 §1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z usytuowaniem budynku skarżących, zgody na budowę, braku istnienia granicy między działką skarżących nr ewid. 1963 i działką nr ewid. 1962 w niezakończonym postępowaniu scaleniowym. K.Ś. w swoim odwołaniu wniosła o wydanie nakazu rozbiórki nielegalnej budowli na działce nr ew. 1312 w P. będącej własnością J. i P.P. wybudowanej bez pozwolenia na budowę i bez zgody właścicieli sąsiedniej działki. WINB zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wymieniona na wstępie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy uchylił decyzję PINB z dnia [...] maja 2014r., nr [...] w całości i jednocześnie nakazał J. i P.P. wykonać n.w. roboty budowlane przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr ewid. gr. 1963 w celu doprowadzenia wybudowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami w terminie do 31 grudnia 2014r. wskazując, że należy: - od strony działki nr 1962 wykonać ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w par. 232 ust. 4 i 5 war. technicznych, tj. zlikwidować okap od strony działki nr 1962 (obecnie okap połaci dachowej wysunięty 80cm poza lico muru) w licu ściany osłonowej równoległej do granicy działki nr 1963, wykonać na całej długości budynku attykę wyprowadzoną ponad istniejące pokrycie dachu co najmniej na wysokość 0,3 mb, uwzględniając powyższą wysokość nad obrys lukarny. Attyka stanowiąca mur ogniowy powinna być wykonana z materiału niepalnego o wytrzymałości ogniowej co najmniej El 60 (materiał-cegła pełna ceramiczna, silikatowa lub bloczki betonowe-gr. 25 cm) - zamurować otwory okienne usytuowane w ścianie od strony działki nr ewid. gr. 1962: okno o wym. 60x145 cm, 210xl45cm oraz okno lukarny o pow. l,02m2. Zamurowanie wykonać z materiału z którego wykonana jest ściana budynku. Alternatywnie w miejsce wskazanych wyżej okien zastosować pustaki szklane lub luksfery o klasie odporności ogniowej El 30. W uzasadnieniu organ II instancji organ stwierdził, że wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę z obiegu prawnego nie oznacza samowoli budowlanej, bowiem do czasu jej uchylenia inwestor działał legalnie, ponieważ dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę. Zatem sprawa budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego podlega zakwalifikowaniu jako przypadek inny niż wymieniony w art. 48 ust. 1 ustawy, podlegający rozpatrzeniu w trybie przepisów art. 51 ust.1 pkt 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy, przy czym postępowanie dotyczy robót budowlanych wykonanych i zakończonych, a w związku z tym nie zachodzi potrzeba wydawania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Usytuowanie przedmiotowego budynku narusza przepisy określone w rozporządzeniu, bowiem zgodnie z treścią § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia odległość zabudowy od granicy działki budowlanej powinna wynosić co najmniej 4m. Odległość ta może być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. W/w przepisy dopuszczają sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jednak ściana usytuowana w granicy musi być ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych i musi dodatkowo spełniać wymagania przeciwpożarowe. Wykonanie okien w ścianie budynku usytuowanej w odległości mniejszej niż 4m od granicy sąsiedniej działki jest niezgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w każdym z obowiązujących do tej pory reżimów prawnych. W przedmiotowej sprawie istnieje możliwość doprowadzenia budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. gr. 1963 do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych zgodnie z art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy. Nałożony przez PINB obowiązek wykonania robót określonych w sentencji zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie narusza prawa. Po wykonaniu przez zobowiązanych określonych w decyzji robót budowlanych zostaną spełnione warunki techniczne określone w rozporządzeniu dot. bezpieczeństwa pożarowego. Nieprawidłowo natomiast organ I instancji określił termin wykonania obowiązków, bowiem w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych termin określony w art. 51 ust. 1 pkt 2 ma charakter procesowy, zatem powinien być dokładnie określony jako data, miesiąc i rok, co obligowało organ II instancji do zreformowania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i sprecyzowanie sentencji decyzji w zakresie terminu na wykonanie nałożonych nią obowiązków. Ustosunkowując się do zarzutów K.Ś. zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że nie ma podstaw do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego, bowiem budowa tego budynku nie stanowiła samowoli budowlanej. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego w oparciu o pozwolenie na budowę, które następnie zostało wyeliminowane z obiegu prawnego jest uzasadniony wyłącznie wtedy, gdy powoduje on zagrożenie życia i zdrowia ludzi i nie istnieje możliwość usunięcia nieprawidłowości. W rozpatrywanym przypadku wykonanie robót wymienionych w sentencji decyzji doprowadzi budynek do stanu zgodnego z prawem. Do zarzutów J. i P.P. podnoszonych w odwołaniu odniesiono się w uzasadnieniu decyzji. Postępowanie scaleniowe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, ponieważ odległość budynku od granicy jest mniej sza niż 3 m. J. i P.P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2014r. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy przez błędne przyjęcie, że istnieje możliwość doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wybudowanego przez skarżących budynku mieszkalnego zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę budowlanego bez przeprowadzenia postępowania pozwalającego ustalić dokonanie przeróbek w budynku pod względem technicznym i ustalenia podmiotu winnego narażenia skarżących na obciążanie ich kosztami prac w skazanych w zaskarżonej decyzji, 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z usytuowaniem budynku skarżących, zgody na zabudowę, braku istnienia granicy między działką skarżących o nr ewid. 1963 i działką o nr ewid. 1962 w niezakończonym postępowaniu scaleniowym, pominięcia kosztów jakie ponoszą skarżący wskutek decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na wybudowanie ich budynku po wybudowaniu budynku, co ma istotny wpływ na wynik prawy. W uzasadnieniu podnieśli, że inwestycja został zrealizowania na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie postępowania inwestorzy uzyskali zgodę sąsiada – J.K. - właściciela działki ewid. nr 1314 (obecnie 1962), na usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr 1312 (obecnie 1963) w granicy działki ewid. 1314 stanowiącej własność J.K. i będącej działką rolną. Budowa domu była realizowana zgodnie z projektem technicznym, a przebieg budowy był rejestrowany w dzienniku budowy nr 1/2003 oraz nadzorowany przez kierownika budowy. Jako inwestorzy złożyli w dniu 6 listopada 2007r. zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, załączając prawem wymagane dokumenty. Kierownik budowy złożył oświadczenie o zgodności wykonania obiektu budowlanego zgodnie z projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę oraz obowiązującymi przepisami. Zawiadomienie przez organ nadzoru inwestorskiego zostało przyjęte bez sprzeciwu. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, wydana po 3 latach od zasiedlenia, a 7 latach od rozpoczęcia budowy jest dla skarżących krzywdząca. Podnieśli, że nie jest możliwe wykonanie nawet działań naprawczych, wobec nieprawidłowości istniejących w postępowaniu wyjaśniającym przy wydawaniu decyzji Wojewody [...] W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się do zarzutu skarżących podniesionego w odwołaniu dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Natomiast wskazał inną podstawę prawną do wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych, które nie odpowiadają projektowi budowlanemu na podstawie, którego wydano pozwolenie na budowę i wybudowano budynek mieszkalny. Obowiązki nałożone zaskarżoną decyzją są niewykonalne. Fakt ich nałożenia stanowi utrudnienie zamieszkiwania w domu, który wybudowali zgodnie z pozwoleniem na budowę i ponosząc duże nakłady finansowe i wyrzeczenia. Wybudowanie domu i zamieszkiwanie w nim od prawie 10-ciu wskazuje na to, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 2003r. wywołała już nieodwracalne skutki prawne. Skarżący podkreślili, że obecnie nie jest możliwe w świetle prawa budowlanego zlikwidowanie otworu okiennego w ścianie budynku przy granicy z działką o nr ewid. 1314, gdyż spowoduje to powstanie ciemnego pokoju (bez okna) i zacienienie klatki schodowej w budynku mieszkalnym, a zabudowanie okna w kotłowni stanowić będzie zagrożenie powstania pożaru. Podkreślili, że nie mają środków, aby wykonać roboty objęte zaskarżoną decyzją . W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy takiej ocenie zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy jest podstawą do nałożenia przez właściwy organ na inwestora ograniczonego terminem obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 (wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę) lub w art. 49b ust. 1 (wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia), w przypadku robót budowlanych wykonanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt, a zatem: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia odległość zabudowy od granicy działki budowlanej powinna wynosić co najmniej 4 m albo 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przepisy rozporządzenia dopuszczają sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jednak ściana usytuowana w granicy musi być ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych i musi dodatkowo spełniać wymagania przeciwpożarowe. Z § 226 ust. 1 rozporządzenia wynika, że strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7. 2. Zgodnie zaś z § 235 ust. 2 rozporządzenia ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Przekładając powyższy stan prawny na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ II Instancji w sposób prawidłowy zastosował art 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nakładając na skarżących w drodze zaskarżonej decyzji obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie jest przedmiotem sporu, że budynek wybudowany przez inwestorów został usytuowany w granicy z działką o nr 1962 ani to, że okap dachu i połać dachowa wychodzi poza lico ściany granicznej, a ściana od strony działki o nr 1962 zawiera dwa otwory okienne i jedno okno lukarny oraz nie spełnia wymogów ochrony przeciwpożarowej. Z akt sprawy wynika, że będąca przedmiotem postępowania inwestycja została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], na podstawie której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z wewnętrznymi instalacjami oraz przyłączem wodociągowym i kanalizacją z szambem na działce nr ewid. 1312 w P. Po zrealizowaniu budynku mieszkalnego wraz z przyłączami i jego legalnym zaużytkowaniu, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. z uwagi na niezachowanie przepisów techniczno-budowlanych zawartych w rozporządzeniu. Okoliczność ta determinuje tryb postępowania mającego na celu usunięcie skutków niezgodności z przepisami inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Usunięcie z obrotu decyzji o pozwoleniu na budowę już po zakończeniu procesu inwestycyjnego oznacza, że w sytuacji zrealizowania inwestycji z naruszeniem przepisów technicznych (rozporządzenia) nie można w niniejszej sprawie wszcząć postępowania rozbiórkowego na podstawie art. 48 ustawy, bowiem w dacie realizacji inwestycji inwestor dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Obowiązek wykonania robót określonych w sentencji zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie narusza prawa, bowiem po ich zostaną spełnione warunki techniczne określone w rozporządzeniu dot. bezpieczeństwa pożarowego, a zatem możliwe jest doprowadzenie budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. gr. 1963 do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowo organ II instancji zreformował decyzję organu I instancji w oparciu o art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i modyfikację sentencji decyzji w zakresie terminu na wykonanie nałożonych nią obowiązków. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy bowiem istnieje w niniejszej sprawie możliwość doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co wyjaśniono powyżej. Ponadto nie kwestionując zasadności podniesionych przez skarżących argumentów o tym, że w chwili obecnej w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zmuszeni są ponieść znaczne dodatkowe koszty Sąd naprowadza, że nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania i nie wpływa na treśc wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnia, że skarżącym przysługują instrumenty przewidziane w art. 417 § 1 w zw. z art. 417¹ § 2 Kodeksu cywilnego, z których skorzystać mogą na drodze postępowania cywilnego domagając się odszkodowania za niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej poprzez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji. Organ II instancji nie naruszył także przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., bowiem w sposób wyczerpujący i dokładny zebrał i ocenił materiał dowodowy, a okoliczności wskazane przez skarżących jako niewyjaśnione, a zarazem istotne dla sprawy, nie mają wpływu na jej wynik. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na mocy art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.