I SA/Rz 177/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie SO del. Piotr Popek / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 marca 2015r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności na zalesianie gruntów rolnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2014r. nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1438), art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 173), po rozpatrzeniu odwołania Z. S., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2014 r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Wydanie przedmiotowej decyzji poprzedzone zostało następującymi okolicznościami: Z. S. (zwany dalej także skarżącym/wnioskodawcą) w dniu 13 lipca 2006 r. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na 2006 r., deklarując do zalesienia działkę rolną oznaczoną literą "CG"' o powierzchni 2,29 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 320 obręb 0006 R. oraz działkę rolną oznaczoną jako "CIT" o powierzchni 3,87 ha położoną na działce ewidencyjnej 328 obręb 0006 R., a w tym o: 1. płatność na zalesianie sadzonkami drzew iglastych na terenach o korzystnej konfiguracji na powierzchni 4,36 ha i sadzonkami drzew liściastych na terenach o korzystnej konfiguracji na powierzchni 1,80 ha, 2. premię pielęgnacyjną bez zastosowania repelentów na terenach o korzystnej konfiguracji do powierzchni 1,80 ha i premię pielęgnacyjną z zastosowaniem repelentów na terenach o korzystnej konfiguracji do powierzchni 4,36 ha, 3. premię zalesieniową do powierzchni 6,16 ha dla producenta rolnego uzyskującego co najmniej 20 % dochodu z rolnictwa. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR - wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, a w dniu 15 maja 2007 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, do którego dołączył zaświadczenie Nadleśnictwa R. potwierdzające ten fakt. Po rozpatrzeniu wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] maja 2007 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Przyznana płatność obejmowała: 1. wsparcie na zalesianie w wysokości 27 748,00 zł - płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, 2. premię pielęgnacyjną w wysokości 3 808,00 zł płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia, 3. premię zalesieniową w wysokości 8 624,00 zł płatną corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Przyznane środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez producenta rolnego w dniu 14 lipca 2008 r. Systematycznie w latach 2008 – 2012 skarżący składał wnioski o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych, na podstawie których, wypłacane były kolejne premie pielęgnacyjne i zalesieniowe. W dniu 20 czerwca 2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] października 2011 roku o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów i użytków gruntowych działek nr 320 i 328 położonych w obrębie R., gmina Wiązownica. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Starosta, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...]zmienił w części obowiązującą klasyfikację gruntów obrębu R.. Aktualizacją objęto m.in. działki o nr 320 i 328, wyniku czego dotychczasowe użytki gruntowe zmieniono na użytki leśne Ls V. W dniu 11 marca 2013 r. wpłynęło kolejne pismo Starosty informujące, że poprzednio załączony wykaz zmian gruntowych był błędny i przekazujące prawidłowy wykaz zmian gruntowych, stanowiący załącznik do ww. decyzji, z którego wynikało, że w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr 328, położonej w obrębie R. dokonano przekwalifikowania na grunt leśny mniejszej powierzchni niż powierzchnia deklarowana we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, tj. dokonano przekwalifikowania na grunt leśny powierzchni 3,86 ha. Powyższa powierzchnia była mniejsza o 0,01 ha niż zadeklarowana we wniosku. W dalszej kolejności w dniu 10 lipca 2012 roku w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu, która stwierdziła, że producent rolny nie posiada dokumentów potwierdzających zakup repelentów, - jak wyjaśniono - z uwagi na ich zaginięcie. Ich brak potwierdzony został również w notatce służbowej sporządzonej przez kontrolujących, natomiast sam protokół został uznany za nieważny, z uwagi na oznaczenie go mylnie kodem stwierdzającym próbę przeprowadzenia kontroli, która nie została zrealizowana z powodów niezależnych od kontrolowanego producenta (GR 12). Po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia z dnia [...] maja 2007 roku, w sprawie przyznania skarżącemu płatności na zalesianie gruntów rolnych, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor ARiMR, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o stwierdzeniu wydania ww. decyzji w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych z dnia [...] maja 2007 r. z naruszeniem prawa. Ostatecznie, po przeprowadzeniu ponownego postępowania dowodowego, jak również w oparciu o protokół z czynności kontrolnych nr [...] sporządzony po skutecznie przeprowadzonej w dniu 26 lutego 2014 r. kontroli na miejscu, [...] września 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości 6.238,00 zł, powiększoną o odsetki. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor ARiMR zaskarżoną w decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy wymienioną powyżej decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] września 2014 r. W odwołaniu skarżący nie zgodził się zarówno z sankcją z tytułu braku posiadania dowodu zakupu repelentów (6.104 zł) jak również z powodu przekwalifikowania mniejszej powierzchni gruntów rolnych na leśne, niż zadeklarowana we wniosku (134 zł). Różnica wynosiła 0,01 ha, zaś organ w tej kwestii nie zastosował przepisów art. 54 ust. 3 rozporządzenia Nr 1306/2013. Natomiast co do pierwszego zarzutu, organ nie uwzględnił przesłanki, o jakiej mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Nr 796/2004. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor ARiMR podkreślił, że obowiązek do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych płatności wynika wprost z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98, poz. 634, ze zm.). Organ podkreślił, że z uwagi na brak dowodów zakupu repelentów, stwierdzony w protokole, zobowiązany był do ustalenia czy wnioskodawca Z. S. pobrał nienależnie płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Zgodnie bowiem z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. (Dz. U. 187 z 2004 r. poz. 1929 ze zm., dalej: rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r.) producent, któremu przyznano płatność na zalesianie, przechowuje przez 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia dowody zakupu, m.in. repelentów. Dalej organ wyjaśnił, że ustawodawca wprowadził podstawę do zwrotu premii pielęgnacyjnej w części przeznaczonej na zastosowanie repelentów, jeżeli producent ich nie zastosował lub nie posiada dowodu ich zakupu, a ich zastosowanie zostało przewidziane w planie zalesiania, wskazując na przepis § 13 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r.: "jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny nie posiada dokumentów, o których mowa w § 12 zwraca premię pielęgnacyjną w części przeznaczonej na zastosowanie repelentów za cały okres jej pobierania". Jak wyjaśnił Dyrektor ARiMR, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszczynając postępowanie w dniu [...] czerwca 2014 r., a następnie wydając decyzję nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o ustaleniu nienależnie pobranych płatności posiadał informację o wystąpieniu nieprawidłowości polegających na niedotrzymaniu zobowiązania określonego w § 12 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. Fakt braku dowodów potwierdzających zakup repelentów potwierdziła zarówno kontrola na miejscu przeprowadzona w 2012 r. , jak również późniejsza - w dniu 26 lutego 2014 r. Organ stwierdził, że zwrotowi podlega również różnica, wynikającą z decyzji Starosty nr [...] o przekwalifikowaniu na grunt leśny mniejszej o 0,01 ha powierzchni, niż zadeklarowana. Odnosząc się do zarzutu, że kwota 134 zł - wynikająca z różnicy powierzchni zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych a powierzchnią przekwalifikowaną na grunt leśny zgodnie z Decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] - jest mniejsza niż równowartość 100 euro i kwalifikuje się w myśl art. 54 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 do odstąpienia, organ odwoławczy wymieniając przypadki zaprzestania odzyskiwania, tj. 1. w przypadku gdy łączna kwota już dokonanych oraz przewidywanych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania; warunek ten uznaje się za spełniony: (i) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 EUR, nie licząc odsetek; lub (ii) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia wynosi między 100 a 150 EUR, nie licząc odsetek, a dane państwo członkowskie stosuje próg równy łub wyższy niż kwota, która ma zostać odzyskana zgodnie z jego prawem krajowym w odniesieniu do niedochodzenia należności krajowych; 2. w przypadku gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym, uznał że w rozpatrywanej sprawie, na kwotę nienależnie pobranych płatności składają się zarówno kwoty z tytułu sankcji za brak dowodów zakupu repelentów, jak również z powodu przekwalifikowania mniejszej powierzchni, niż zadeklarowana we wniosku (0,01 ha), tj. za 2009 rok kwota do zwrotu 1 220,80 zł + 18,20 zł = 1239,00 zł, za 2010 rok kwota do zwrotu i 220,80 zł + 18,20 zł = 1239,00 zł, za 201.1 rok. kwota do zwrotu 1 220,80 zł + 18,20 zł = 1239,00 zł, co sumarycznie przekraczało kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, przeliczoną na złote zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 (każda kwota z osobna) Organ wyjaśnił również, że odstępstwo od sankcji w przypadku różnicy między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność w przypadku danego środka wynoszące do 0,1 ha, zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., nie dotyczy wniosków o płatność złożonych przed 1 stycznia 2011r., zaś Z. S. złożył wniosek o przyznanie płatności na zalesianie 13 lipca 2006 r., zatem nie spełnia warunku zawartego w ww. art. 34 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Natomiast odnosząc się do zarzutu, że Kierownik ARiMR nie dokonał należytej oceny stanu faktycznego, gdyż w sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. przemawiające o zaistnieniu przesłanek uznających, że obowiązek zwrotu płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, Dyrektor ARiMR uznał, że w niniejszej sprawie przepisy te nie mają zastosowania, ponieważ pierwsza wypłata płatności z tytułu pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych za rok 2006, nastąpiła w dniu 6 lipca 2007 r., natomiast decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych została doręczona za potwierdzeniem odbioru w dniu 25 września 2014 r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności, jednakże po upływie czterech lat, uznając tym samym, że w sprawie nie może mieć zastosowania czteroletni termin przedawnienia. Podkreślił także to, że w rozpoznawanej sprawie dobra wiara strony, o której mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, nie wynika wprost z dostępnej organowi dokumentacji, jak również w ocenie organu strona nie wykazała, że jej działanie w tym zakresie nosiło cechy działania w dobrej wierze. Wnioskodawca składając wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie na rok 2006 i podpisując go był świadomy zobowiązań wynikających z realizacji działania "zalesianie gruntów rolnych" oraz znane mu były zasady przyznawania pomocy na zalesienie. Zobowiązał się między innymi do przechowywania dowodów zakupu sadzonek i repelentów przez okres 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia. Niewywiązanie się z podjętego zobowiązania, polegającego na przechowywaniu przez 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia dokumentacji potwierdzającej zakup repelentów nie wynikało w żaden sposób z dobrej wiary. Konsekwencją zatem jest konieczność zwrotu nienależnie pobranej płatności. Dyrektor ARiMR wyeliminował także przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz art.5 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy lub innej władzy oraz jeśli błąd nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie występuje wtedy, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. W przedmiotowej sprawie, jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji, nie został spełniony powyższy warunek w postaci łącznego wystąpienia wymienionych przesłanek, ponieważ nie można uznać, że płatność nastąpiła w wyniku pomyłki ARiMR; ustalone decyzją Kierownika ARiMR z dnia [...] września 2014 r. nr [...] płatności w wysokości 6.238,00 zł są płatnościami nienależnymi, z powodu przekwalifikowania niniejszej o 0,0.1 ha powierzchni gruntu rolnego na grunt leśny oraz braku dokumentów potwierdzających zakup repelentów. W skardze, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił : 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. poprzez zastosowanie nieobowiązującego przepisu, podczas gdy został on uchylony i nie obowiązuje w niniejszej sprawie - art. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2010 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy przepis ten obowiązuje w niniejszej sprawie - art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy w sprawie wystąpiła różnica między obszarem zatwierdzonym a zadeklarowanym do objęcia pomocy, która nie przekracza powierzchni 0,1 ha i w takiej sytuacji nałożenie sankcji z art. 51 ust. 1 rozporządzenia było bezzasadne; - art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że w sprawie kwota nienależnie pobranych płatności przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro podczas gdy zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 134,00 zł, - art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że w sprawie doszło do nienależnie pobranych płatności z powodu zastosowania sankcji za brak posiadania dowodu zakupu repelentów podczas, gdy brak posiadania dowodu zakupu repelentów nie stanowi przesłanki do zmniejszenia premii pielęgnacyjnej. - art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WED nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004 r.) oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/200/, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą przewidziane w tych przepisach przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych płatności podczas, gdy w sprawie wystąpiły przesłanki skutkujące stwierdzeniem braku obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności z powodu krótszego okresu przedawnienia, gdyż działania skarżącego cechowała dobra wiara; 2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: - art. 7, 77 oraz 107 § 3 kpa polegającym na bezkrytycznym przyjęciu, że brak dowodu zakupu repelentów stanowi przesłankę do zmniejszenia premii zalesieniowej podczas, gdy nie obowiązuje przepis dający prawo organowi zmniejszenia premii zalesieniowej z tego powodu - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez niestaranne przeprowadzenie postępowania dowodowego i naruszenie tym samym słusznego interesu obywatela, a nadto brak ustaleń wszystkich okoliczności przemawiających za zaistnieniem przesłanek skutkujących brakiem obowiązku zwrotu przez stronę płatności, - art. 107 ust. 3 kpa poprzez zawarcie w uzasadnieniu prawnym podstawy prawnej przepisu nieobowiązującego. W ocenie skarżącego, odnośnie nienależnie pobranej płatności w wysokości 6.104 zł, organ błędnie zastosował przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r., ponieważ w dniu wszczęcia postępowania przepis ten nie obowiązywał. Natomiast, zdaniem skarżącego, organ pominął w sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, które to przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący wywodzi w skardze, że na podstawie ww. rozporządzenia zmieniającego uległy zmianie przepisy dotyczące §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., otrzymując następujące brzmienie: "Jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny: 1) nie realizuje planu zalesienia, 2) nie posiada dokumentu o którym mowa w art. 12 § 1 - zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie. Wysokość zwrotu jest określona w załączniku nr 5 do rozporządzenia.’’ Zatem – według interpretacji skarżącego - zgodnie z ww. przepisami brak posiadania dokumentów dotyczących zakupu repelentów przez rolnika nie skutkuje zmniejszeniem wysokości premii pielęgnacyjnej; skutek taki wywołuje jedynie brak realizacji planu zalesienia oraz brak posiadania dokumentów dotyczących zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych działek rolnych skutkuje zmniejszenie premii pielęgnacyjnej. Ponadto skarżący kwestionuje brak zastosowania w jego sprawie przepisów art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku, który stanowi, że w przypadku gdy różnica między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność wynosi do 0,1 ha włącznie, zatwierdzony obszar uważa się za równy obszarowi zadeklarowanemu, uważając, że w takim wypadku organ powinien zastosować przepisy art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Skarżący dodatkowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie przepisy o których mowa w art. 73 ust.5 rozporządzenia 796/2014, w myśl których obowiązek zwrotu płatności uznanej za nienależną lub nadmiernie pobraną ulega przedawnieniu, jeśli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia o nienależnie pobranych płatnościach przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuży niż 10 lat; jeżeli jednak beneficjent działał w dobrej wierze, okres ten ograniczony jest do 4 lat. Skarżący w tej kwestii wywodzi, że pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, iż przysługuje mu premia pielęgnacyjna z uwagi na fakt stosowania przez niego repelentów. Ponadto z uwagi na zmieniające się przepisy w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" pozostał w przekonaniu, że po 2011 r., a więc po zakończeniu realizacji planu zalesienia nie jest on obowiązany do przechowywania dowodu zakupu repelentów. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania naruszyły przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i przepisy postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając w taki sposób sprawę Sąd stwierdził, że pomimo, że w całej rozciągłości zarzutów i argumentacji podniesionej w skardze nie można uznać za zasadne, to jednak wskutek uwzględnienia niektórych z nich uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) co implikuje rozstrzygnięcie kasatoryjne. Na wstępie należy zauważyć, że skarżący kwestionując legalność zaskarżonych rozstrzygnięć podniósł szereg zarzutów natury procesowej, tj. rozstrzygnięcia sprawy z uchybieniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 107 K.p.a. Zarzuty dotyczą przede wszystkim niestarannego prowadzenie postępowania, nieustalenia wszystkich okoliczności przemawiających za zaistnieniem w przedmiotowych sprawach przesłanek, wykluczających możliwości żądania zwrotu pobranych płatności. Analiza przedmiotowych zarzutów, niezależnie od ich literalnego brzmienia, sugerującego, że odnoszą się one do naruszeń prawa formalnego, prowadzi do wniosku, że w istocie, poza kwestią podnoszonego przez skarżącego niestarannego prowadzenia postępowania, odnoszą się one do zagadnień związanych z kwestiami materialnoprawnymi. Taki właśnie charakter mają bowiem wszelkie okoliczności, które ewentualnie mogłyby wykluczyć możliwość dochodzenia zwrotu płatności. Rozstrzygnięcie tych kwestii jest nieodłącznie związane z uregulowaniami prawa materialnego, a także podniesionymi w tej materii zarzutami, które należy poniżej poddać ocenie. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego niestarannego prowadzenia postępowania skarżący nie podał na czym to uchybienie miało polegać. W tej kwestii ograniczył się bowiem jedynie do samego stwierdzenia tego rzekomego faktu, nie wskazując na konkretne okoliczności czy też środek dowodowy. Uchybień tego rodzaju Sąd nie stwierdził w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, tak więc zarzut ten należy uznać za bezpodstawny. Przechodząc do kwestii merytorycznych - przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.). było ustalenie, czy doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania przez Z. S. środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Bezspornym jest, że wypłacone środki publiczne z tytułu zalesiania gruntów rolnych dla skarżącego pochodziły ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie, tj. funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy (zobowiązanie skarżącego dotyczyło okresu 15 lat od wypłaty pierwszej płatności z tytułu zalesiania gruntów - do zgłoszonej przez skarżącego we wniosku powierzchni). Zgodnie z ww. przepisem ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących ze wskazanych powyżej źródeł następuje w drodze decyzji administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych wszczęte zostało po otrzymaniu raportu z kontroli na miejscu (kontrola w dniu 10 lipca 2012 r. i 26 lutego 2014 r.), która ustaliła, że skarżący nie posiada dowodów zakupu repelentów, które powinien, zgodnie z § 12 rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r. przechowywać przez pięć lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia. W protokole odnotowano, że kontrolowany producent rolny zagubił owe dowody zakupu. Stosownie natomiast do treści § 13 ust. 1 pkt 2 b tegoż rozporządzenia jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny nie posiada dokumentów, m.in. dowodów zakupu repelentów, zwraca premię pielęgnacyjną w części na ich zastosowanie za cały okres jej pobierania. Przepis ten znajdował zastosowanie w rozpoznawanym stanie faktycznym sprawy – a co więcej, wbrew twierdzeniu skarżącego, jego brzmienie nie zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2010 r., nr 122, poz. 829) i obowiązywało w tej samej treści zarówno przed zmianą jak i po wprowadzeniu niniejszego rozporządzenia. Zatem zarzut skarżącego, że organy bez podstawy prawnej dokonały zmniejszenia wysokości premii pielęgnacyjnej, ponieważ jej zmniejszenia nie przewidywały przepisy, jest bezpodstawny. Bezsprzecznie skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2006 r., składając podpis pod wnioskiem, oświadczył, że posiada plan zalesienia i plan ten przewidywał zastosowanie repelentów na powierzchni 4,36 ha. Organ zasadnie wskazał również na kolejne przepisy prawa unijnego, to znaczy uregulowania zawarte w art. 73 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 - z którego wynika, że obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat (ust. 5). Zauważyć należy także, że cytowane unormowania powołanego rozporządzenia nr 796/2004 – co do dziesięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zwrotu środków w razie niezaistnienia dobrej wiary u beneficjenta - podlegają bezpośredniemu stosowaniu w każdym państwie Unii Europejskiej bez względu na odmienne regulacje proceduralne danego państwa członkowskiego. Z kolei przy braku zdefiniowania kategorii dobrej wiary w aktach prawnych regulujących omawiane płatności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1209/11 wyjaśnił, że to, czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra lub zła wiara wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. W złej wierze jest ten kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. Określenie dobrej lub złej wiary oparte jest więc na istnieniu mniemania, wiedzy o prawie, przy uwzględnieniu usprawiedliwionego błędu. W złej wierze działa ten, kto nie wie o prawie, ale należy przyjąć, że wiedziałby, gdyby zachował się należycie, a wiec gdyby w konkretnej sytuacji postępował rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Generalnie przyjmuje się, że dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu danej osoby, że jej działanie jest zgodne z prawem lub na przekonaniu, że zachodzi pewien stan rzeczy - nawet jeżeli jest to przekonanie błędne lub niezgodne z prawem. W niniejszej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, gdyż stwierdzić przychodzi, że skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie i podpisując go był świadomy zobowiązań wynikających z realizacji zadania zalesiania i znane mu były zasady na jakich pomoc ta jest przyznawana. Przypomnieć należy, że skarżący w trakcie kontroli w dniu 10 lipca 2012 r. oświadczył do protokołu, że faktury za zakup repelentów zaginęły. Skarżący posiada wykształcenie wyższe, oprócz gospodarstwa rolnego prowadzi działalność gospodarczą, więc uznać należy, że nie powinien mieć trudności z zapoznaniem się i zrozumieniem dość jasno sformułowanych, przynajmniej w tym zakresie, przepisów prawa. W takim stanie faktycznym nie można się dopatrzyć usprawiedliwionego błędu w zachowaniu skarżącego, który nie zachował należytej staranności w działaniu. O ile interpretacja przepisów prawa materialnego dokonana przez organy Agencji w zakresie ustalenia jako nienależnej części przyznanej Skarżącemu płatności na zalesianie a związanej z nierespektowaniem przez Skarżącego wymogów określonych w § 12 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. a w konsekwencji zastosowania sankcji z § 13, nie budzi wątpliwości sadu, o tyle zastosowane sankcje (zmniejszenia) tych płatności związane z przekwalifikowania na grunt leśny powierzchni mniejszej o 0,01 ha mniejszej niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych poddać należy krytyce, podzielając zarazem stanowisko Skarżącego zawarte w skardze. Godzi się zaznaczyć, że przedmiotowe płatności na zalesianie, o które starał się Skarżący Z. S. i które w istocie zostały mu przyznane w latach 2007-2011 poddane były reżimowi prawnemu ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie płatności na zalesianie co wynika choćby już tylko z analizy decyzji obu organów i wskazanych w nich podstaw prawnych. Zważywszy na źródło finansowania przedmiotowych płatności z EFOGR w odniesieniu do płatności na zalesianie przyznanych Z.S. stosować należy zasady i wytyczne prawodawcy wspólnotowego zawarte w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające Rozporządzenia (EWG) Nr 2019/93, (WE) Nr 1452/2001, (WE) Nr 1453/2001, (WE) Nr 1454/2001, (WE) Nr 1868/94, (WE) Nr 1251/1999, (WE) Nr 1254/1999, (WE) Nr 1673/2000, (EWG) Nr 2358/71 i (WE) Nr 2529/2001 (Dz.U. UE L. 2003.270.1; dalej: Rozporządzenie Rady nr 1782/2003) oraz Rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wrażania zasady współzależności przewidzianej w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz.U. UE. L. 2004.141.18 ze zm.; dalej Rozporządzenie Komisji Nr 796/2004). W tym ostatnim akcie prawnym normodawcy wspólnotowego w preambule wskazane są motywy które winien honorować ustawodawca krajowy a organy i sądy krajowe przestrzegać. W pkt 58 preambuły tego rozporządzenia Komisji, do którego odnosiły się zarówno organy jak i Skarżący, podkreślono, że z pewnym marginesem tolerancji należy przewidzieć, że wnioski pomocowe będą dostosowywane wyłącznie do obszaru zadeklarowanego oraz że potrącenia zaczną być stosowane po przekroczeniu tego marginesu. W motywie 67 zaznaczono, że zmniejszenia płatności oraz wykluczenia z płatności odnoszącej się do kryteriów kwalifikowalności powinny z zasady nie być stosowane w przypadku, gdy rolnik dostarczył zgodne z faktami informacje lub jeśli może udowodnić, że wina nie leży po jego stronie. W pkt 69 podkreślono natomiast, że zarządzanie małymi kwotami jest zajęciem żmudnym dla właściwych władz państw członkowskich, dlatego upoważniono państwa członkowskie między innymi do niewymagania zwrotu nienależnie wypłaconych kwot jeśli ich sumy są niewielkie. Na początek odnieść się do motywu wymienionego w pkt 58, który nawiązuje do treści art. 50 ust. 3 zdanie 2. Wskazano w nim, że w przypadku gdy różnica między obszarem zatwierdzonym a zadeklarowanym do objęcia pomocą w ramach programów pomocy nie przekracza powierzchni 0,1 ha, obszar zatwierdzony uznaje się za równy zadeklarowanemu. W realiach niniejszej sprawy Skarżący we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie zadeklarował między innymi działkę rolną o nr ewidencyjnym nr 3,81 ha, z czego na grunt leśny na mocy decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] przekwalifikowano na grunt leśny powierzchnię 3,86 ha tej działki, a powierzchnię 0,01 zakwalifikowano jako rowy (symbol W). Jak z tego wynika, co zresztą jest bezsporne, powierzchnia kwalifikowalna jest mniejsza od zadeklarowanej we wniosku o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych o 0,01 ha. Zgodzić się należy zatem ze stanowiskiem Skarżącego, że organy Agencji w takim wypadku powinny uznać, że podstawą obliczenia płatności w danym wypadku powinien być obszar zadeklarowany we wniosku. Błędne jest stanowisko Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji, że w tym wypadku organy nie były zobowiązane do zastosowania przepisu art. 50 zdanie 3 powyższego Rozporządzenia, gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do obliczania płatności a nie do jej zmniejszania bądź wykluczenia z niej. Otóż logiczne jest, że skoro w takiej sytuacji o jakiej mowa we wzmiankowanym przepisie przyjmuje się, że należne płatności nalicza się w odniesieniu do wielkości obszaru zadeklarowanego, to nie można potem uznać w trybie zastosowanym przez organy Agencji w niniejszej sprawie, że część płatności, związana ze stwierdzoną różnicą obszarów zadeklarowanego i zatwierdzonego, jest nienależna. Uznać należy, że w takim przypadku jest owa różnica pomijalna. Niezależnie od powyższego w niniejszej sprawie organy pominęły także treść art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004, gdzie postanowiono, iż obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi taki przypadek o jakim mowa w cyt. przepisie. Mianowicie Skarżący Z. S. zgłosił do programu na zalesienie w kolejnych latach 2007-2011 dwie działki użytkowane w całości rolniczo (łąka) nr ewidencyjny 320 i 328 o łącznej powierzchni 6,16 ha. W stosunku do obu działek uzyskał plan zalesiania sporządzony przez odpowiedniego nadleśniczego Lasów Państwowych. Skarżący kompletując wszystkie wymagane dokumenty w tym wskazany plan zalesiania nie mógł przewidzieć, że niewielka część powierzchni (0,01 ha) zostanie uznana w odrębnym postępowaniu za obszar niespełniający kryteria gruntu leśnego i nie zostanie zakwalifikowany jako las(LsV) tylko jako rów (W). Takich zastrzeżeń nie zgłoszono choćby w sporządzonym planie zalesiania. Zdaniem Sądu, także z tego względu nie można uznać, że przyznana Skarżącemu płatność na zalesianie w zakresie jednorazowego wsparcia na zalesienie i premii zalesieniowej w kolejnych latach, w części odpowiadającej ze zmniejszenia powierzchni zakwalifikowanej o 0,01 ha nie może być uznana za płatność nienależną. Po trzecie w końcu, zwrotu płatności w części dotyczącej kwoty 134 zł wypłaconej w okresie od 2007 do 2011 Skarżącemu z tytułu pobranych płatności na zalesianie gruntów rolnych nie można dochodzić ze względu na jej wysokość a to w perspektywie przywołanego wcześniej motywu nr 69 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004 i nawiązującego do niego art. 73a pkt 2b tego rozporządzenia, gdzie postanowiono, że państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zaniechaniu odzyskiwania niesłusznie przyznanych uprawnień do płatności (nawet gdyby w danym przypadku uznać, że mają one taki charakter), gdy całkowita kwota niesłusznie przyznana rolnikowi wynosi 50 Euro. Bardziej precyzyjne w tym aspekcie są przepisy przywołanego w zaskarżonej decyzji Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (Dz.U. UE. L 2013.347.549). W art. 54 ust. 3 tego rozporządzenia postanowiono, że możliwa jest decyzja o zaprzestaniu odzyskiwania, między innymi, jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 Euro nie licząc odsetek. Chodzi więc o płatność indywidualną w ramach danego środka wsparcia, którym w niniejszej sprawie jest płatność na zalesienie. W ramach tego środka płatnością indywidualną jest wsparcie na zalesianie jako płatność jednorazowa, premia na zalesianie czy premia pielęgnacyjna. Bezpodstawnie zatem organy Agencji w niniejszej sprawie dokonały zsumowania wszystkich uznanych przez nie za nienależne, płatności w ramach przyznanego Z. S. środka wsparcia – płatności na zalesianie. Jak wynika z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. płatność na zalesianie dzieli się na wsparcie na zalesianie, premię pielęgnacyjną i premię zalesieniową. Te poszczególne płatności traktować należy jako płatności indywidualne w ramach całego środka wsparcia i w odniesieniu do każdej z tych płatności odrębnie należy stosować kryteria, od których przepisy prawa uwzględniają decyzję organów krajowych o zaniechaniu ich ściągania. Zatem kwota do zwrotu z tytułu przekwalifikowania mniejszej powierzchni o 0,01 ha, abstrahując już od tego czy jest to kwota która może być uznana za nienależną, powinna być oddzielona od kwoty do zwrotu z tytułu nienależnej części premii pielęgnacyjnej związanej z brakiem dowodów zakupu repelentów. Stwierdzając zatem, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, podlega ona uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., podobnie jak utrzymana nią w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji którą należało uchylić na podstawie art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Agencji będą związane kierunkiem wykładni omówionych wyżej przepisów prawa materialnego. O kosztach postępowania przyznanych Skarżącemu od Dyrektora Oddziału Agencji w orzeczono po myśli art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.