II SA/Rz 105/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za brak osiągnięcia poziomów recyklingu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 357 zł /słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Burmistrz [...], po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego, orzekł o wymierzeniu A Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 2 054,30 zł za brak osiągnięcia w roku kalendarzowym 2013 poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwana dalej "K.p.a.") w zw. z art. 9x ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm. – zwana dalej "ustawą"). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pierwszą decyzję w sprawie wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. nr [...] którą wymierzył karę pieniężną w wysokości 2 031,22 zł. Decyzja ta w administracyjnym toku instancji została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenie mocą decyzji SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. W decyzji tej wskazano na brak szczegółowych opisów obliczenia kary pieniężnej. Realizując te wytyczne Burmistrz [...] w nowo wydanej decyzji przedstawił szczegółowo sposób wyliczenia ww. kary. Odwołanie od tej decyzji złożyło A Sp. z o.o. – reprezentowane przez pełnomocnika r. pr. M. K., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji w całości. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9x ust. 2 i 3 ustawy poprzez bezzasadne nałożenie kary pieniężnej mimo braku ku temu podstaw, a także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i wydanie decyzji mimo niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z pominięciem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie niekompletnego materiału dowodowego i na skutek braku wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego. Strona odwołująca zarzuciła również naruszenie art. 11, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zawnioskowała o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w odwołaniu na okoliczność ilości odpadów opakowaniowych odebranych z terenów Gminy [...] w I półroczu 2013 r., działań informacyjnych, o jakich mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy, prowadzonych przez Gminę [...] oraz czy i w jaki sposób egzekwowano od właścicieli nieruchomości obowiązek selektywnego zbierania odpadów, a także na okoliczność, że odwołująca w 2013 r. odbierała na terenie Gminy [...] jedynie odpady zmieszane. Odwołująca się Spółka wyjaśniła także, że nieosiągnięcie odpowiednich poziomów recyklingu, nastąpiło z przyczyn niezależnych od niej i spowodowane było brakiem podjęcia prawnie wymaganych działań ze strony Gminy [...] (podjęcie działań informacyjnych przez Gminę z opóźnieniem, od sierpnia 2013 r. i tylko na terenie Gminy [...]). Wyjaśniła także, że odpady odbierane były głównie w I półroczu 2013 r., tj. w okresie gdy Gmina [...] przygotowywała się do wdrażania nowego systemu gospodarowania odpadami a nadto były to głównie odpady zmieszane. Natomiast w II półroczu 2013 r. Spółka odbierała odpady w ograniczonym zakresie. W jej ocenie brak jest podstaw do nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy podmiot nie odbierał odpadów przez cały rok w pełnym zakresie. Przepis art. 9x w zw. z art. 9g ustawy stanowi o całym roku kalendarzowym. Dodatkowo podkreśliła, że obowiązek selektywnego zbierania odpadów, nie był w okresie I półrocza 2013 r. przez Gminę [...] egzekwowany. Odwołująca zarzuciła także brak ustosunkowania się przez organ I instancji do argumentów podniesionych we wcześniejszym odwołaniu oraz brak wyjaśnienia różnicy w wysokości wymierzonej poprzednio i obecnie kary pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wyżej opisanego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO przywołało treść art. 9g i art. 9x ustawy i podało, że podmiot wskazany w tym przepisie we własnym zakresie jest zobowiązany osiągnąć w danym roku kalendarzowym: 1/ określone w rozporządzeniu, wydanym na podstawie art. 3b ust. 2 ustawy poziomy recyklingu, przygotowane do ponownego użycia i odzysku innymi metodami; 2/ określony w rozporządzeniu, wydanym na podstawie art. 3c ust. 2 ustawy poziom ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Niewykonanie zaś ww. obowiązku przewidzianego art. 9g ustawy jest deliktem administracyjnym zagrożonym odpowiednio obliczaną karą pieniężną, za który odpowiada przedsiębiorca na podstawie art. 9x ust. 2 ustawy. Kara ta należy do kategorii bezwzględnie określonych. Kolegium uznało, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy, nałożenie kary było obowiązkiem Burmistrza [...]. Za chybiony uznało zarzut dotyczący naruszenia art. 9x ust. 2 i 3 ustawy. Wyjaśniło, że art. 3b i art. 3c ustawy nakładają na gminy obowiązki w zakresie uzyskania odpowiednich poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych, a także poziom ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Akty wykonawcze do tych przepisów określają poziomy, które należy uzyskać w kolejnych latach oraz sposoby ich obliczania i wskazują, że przy obliczaniu poziomu należy wziąć pod uwagę pełny rok kalendarzowy. Fakt, że gminy zorganizowały system gospodarki odpadami komunalnymi od lipca 2013 r., nie zwalnia gminy i podmiotów odbierających odpady komunalne działających na jej terenie z obowiązku uzyskania poziomów w odniesieniu do pełnego roku kalendarzowego. Ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw, a przepisy statuujące kary administracyjne nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Dodatkowo na mocy art. 9u ustawy wójt, burmistrz, prezydent miasta zobowiązany jest do kontroli przestrzegania przepisów ustawy, w tym do kontroli uzyskania poziomów przez podmioty odbierające odpady komunalne i nie działające na zlecenie gminy (czyli podmioty o jakich mowa w art. 9g). Takimi podmiotami byli wszyscy przedsiębiorcy działający na terenie gminy przed wejściem w życie nowego systemu gospodarki odpadami komunalnymi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że postępowanie organu I instancji było prawidłowe pod względem formalnym, a rozstrzygnięcie wydane na podstawie przepisów prawa, uzasadnienie zaś spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się A Sp. z o.o. – reprezentowane przez pełnomocnika r. pr. M. K., zaskarżając decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych i nieustosunkowanie się do nich; 2) art. 15, art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, w tym odnoszących się do braku winy po stronie strony skarżącej za nieosiągnięcie w roku kalendarzowym 2013 poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wymienionych w decyzji frakcji; 3) art. 9g, art. 9x ust. 2 i 3 ustawy i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej. W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podnosząc przede wszystkim brak rozpatrzenia przez organ zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych na okoliczność wykazania, że Spółka nie ponosi winy za nieosiągnięcie w roku kalendarzowym 2013 odpowiednich poziomów recyklingu. W sytuacji odmowy przeprowadzenia dowodu obowiązkiem organu było przedstawienie argumentów jakimi kierował się organ odmawiając uwzględnienia żądania strony. Nadto organ winien, czego nie uczynił, szczegółowo odnieść się do kwestii niewywiązania się przez Gminę [...] z obowiązku przeprowadzenia odpowiedniej kampanii informacyjnej w zakresie selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, z obowiązku utworzenia selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, z powinności egzekwowania od właścicieli nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów ustanowionego w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...].12.2012 r. Skarżąca zarzuciła także lakoniczne odniesienie się do podniesionych przez nią w odwołaniu pozostałych zarzutów, brak odniesienia się do wyroków Trybunału Konstytucyjnego stwierdzających, że odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego oraz że element zawinienia ma istotne znaczenie. Jako nieuprawnioną skarżąca oceniła interpretację art. 9g w zw. z art. 9x ust. 2 i 3 ustawy a dokonaną przez organ, zgodnie z którą możliwe jest nałożenie kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu w sytuacji, gdy przedsiębiorca lub inny podmiot nie odbierał odpadów komunalnych przez cały rok kalendarzowy i nie czynił tego w pełnym zakresie. Prawidłowa interpretacja ww. przepisów prowadzi do wniosku, że nałożenie kary jest możliwe jedynie wówczas, gdy dany podmiot odbiera odpady komunalne przez cały rok kalendarzowy. W okolicznościach sprawy skarżąca odbierała odpady jedynie w I półroczu 2013 r., zaś w II półroczu w ograniczonym zakresie. Nadto Gmina realizowała obowiązek informacyjny ze znacznym opóźnieniem, w sposób bardzo ograniczony i z opóźnieniem. Reasumując strona skarżąca podkreśliła, że nieosiągnięcie poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Brak realizacji tego obowiązku nastąpił z powodu niepodjęcia lub niewłaściwego podjęcia prawnie określnych działań ze strony Gminy [...]. Tym samym skarżącej nie można przypisać winy, a co za tym idzie nałożyć kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolowana zatem przez sąd działalność administracji publicznej to zarówno rozstrzygnięcie (decyzja postanowienia) organu administracji, jak i postępowanie poprzedzające jego wydanie. Zakres tej kontroli wyznaczają natomiast przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.), a także w razie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, Sąd doszedł do przekonania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym uzasadniającym – w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – usunięcie z obrotu prawnego. W kontrolowanej sprawie jako podstawę prawną rozstrzygnięć wskazano przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.), a to art. 9x ust. 2 i 3. Zgodnie z przepisem art. 9x ust. 2 przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie działa na podstawie umowy, o której mowa w art. 6f ust. 1, i nie świadczy takiej usługi w trybie zamówienia z wolnej ręki, o którym mowa w art. 6f ust. 2, i który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9 – podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Istotą zatem deliktu administracyjnego z art. 9x ust. 2 cyt. wyżej,, bo o takim delikcie jest mowa w tym przepisie, jest nieosiągnięcie wymaganych poziomów. Natomiast przewidziana w tym przepisie kara pieniężna, jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy do kategorii bezwzględnie określonych. Kara ta jest obliczona w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 ustawy, tj. jako iloczyn stawki opłaty za składowanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych wskazanej w przepisach wykonawczych do Prawa ochrony środowiska dotyczących stawek opłat za składowanie i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg wymaganej do osiągniecia tych poziomów i oblicza się ją odrębnie w odniesieniu do obu rodzajów poziomów. Przypomnieć również w tym miejscu należy, że z wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności (ustanowionej w art. 78 konstytucji RP) wynika, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygana, co oznacza, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji mają obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zatem istota postępowania odwoławczego polega nie na ocenie decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz na ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji. Organ odwoławczy nie powinien sugerować się rozstrzygnięciem organu I instancji, natomiast winien sam przeprowadzić postępowanie i dopiero wówczas wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (która winna być przedmiotem jego analizy zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 K.p.a.). Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ odwoławczy winien przedstawić w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej, spełniającym wymogi określone przepisami art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu – poza składnikami expressis verbis wymienionymi w art. 107 § 3 K.p.a. – organ winien nadto szczegółowo odnieść się do argumentów podnoszonych w odwołaniu. Prawidłowe uzasadnienie, w ocenie Sądu, powinno więc umożliwić stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, zaś sądowi – kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Treść takiego uzasadnienia powinna przedstawiać szczegółowy tok rozumowania organu prowadzącego do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia, nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada omówionym wyżej wymogom. Uzasadnienie to wyjaśnia podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów, które dotyczą treści decyzji, a także ocenia jako chybiony – podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 9x ust. 2 i 3 ustawy, zaś co do "pozostałych zarzutów odwołania" organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie organu I instancji było prawidłowe pod względem formalnym, a wydane rozstrzygnięcie oparte zostało na obowiązujących przepisach prawa (uzasadnienie faktyczne i prawne spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a.). Stwierdzenie to nie może zastąpić uchybienia tegoż organu w postaci braku własnych ustaleń i rozważań, poprzestającego na ustaleniach i rozważaniach organu I instancji. W szczególności zauważyć należy, że argumentując zarzut naruszenia art. 9x ust. 2 i 3 skarżąca akcentowała, iż osiągnięcie zakładanych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku "jest praktycznie możliwe tylko w przypadku selektywnego zbierania i odbioru odpadów", natomiast Spółka w 2013 r. z terenu Gminy [...] odbierała jedynie odpady zmieszane, zaś obowiązek selektywnego zbierania odpadów przez właścicieli nieruchomości nie był w I półroczu 2013 r. w ogóle egzekwowany. Nie została ta okoliczność wyjaśniona i w konsekwencji oceniona przez organ odwoławczy w aspekcie przepisów ustawy, które zdecydowały o treści decyzji. Akcentując brak winy (w nieosiągnięciu wymaganych poziomów) i w konsekwencji bezpodstawność nałożenia kary pieniężnej skarżąca akcentowała, iż odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego i element zawinienia ma istotne znaczenie, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 marca 1994 r., sygn. akt V 7/93 i w późniejszych wyrokach (z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08). Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji odwołania, w szczególności do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w tych wyrokach i ewentualnego jego wykorzystania w stanie faktycznym i prawnym sprawy niniejszej. W odwołaniu zawarty został wniosek o przeprowadzenie dowodów (wskazanych w odwołaniu), w tym m.in. na okoliczność, że Spółka w 2013 r. na terenie Gminy [...] odbierała jedynie odpady zmieszane. Z orzeczeń sądowoadministracyjnych wynika, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniesiony dowód dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Jednakże w takiej sytuacji obowiązkiem organu jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska. Fakt, że organ wydaje decyzję bez odniesienia się do wniosków i zarzutów strony, powoduje, że decyzja taka wymyka się kontroli sądu pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego. Nie jest też w konsekwencji możliwe zbadanie, czy dokonana przez organy ocena tego materiału była prawidłowa ze względu na treść art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1622/05, LEX nr 222029). Wprawdzie więc organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeżeli w jego ocenie wniesienie dowodu przez stronę dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu, to - w świetle art. 78 § 2 i art. 107 § 3 K.p.a. – winien jednakże podać konkretne motywy takiego stanowiska, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Natomiast obowiązek odniesienia się do argumentacji strony wynika wprost z treści art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest również jakiegokolwiek stanowiska organu odwoławczego odnośnie wskazanej w odwołaniu różnicy w wysokości wymierzonej przez organ I instancji kary pieniężnej (w pierwszej decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. kara pieniężna była niższa). Za zasadny Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., bowiem przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, w aktach sprawy nie utrwalono przyczyn odstąpienia od zasady określonej w w/w przepisie. Mając na uwadze powyższe uchybienia naruszające art. 15, a także art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 K.p.a. odnośnie zaskarżonej decyzji, również art. 104 które to uchybienia naruszają wskazane przepisy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie odnośnie wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę wskazanych uchybień proceduralnych.