I SA/Wr 83/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 sprawy ze skargi "A." Spółka z o.o. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta L. z dnia 24 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości oddala skargę. | Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego Prezydenta Miasta L. z dnia 24 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości. We wniosku z dnia 18 września 2013 r. "A." Spółka z o. o. zwróciła się do Prezydenta Miasta L. o interpretację § 14 ust. 1 w związku z § 1 i § 4 uchwały Rady Miejskiej L. z dnia 26 listopada 2007 r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji, przeznaczonego dla małych i średnich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie L.. Spółka wskazała, że jest właścicielem kilku nieruchomości zabudowanych, położonych w L., wykorzystywanych dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. W okresie od 2007 do 2012 r. Spółka korzystała ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie przepisów uchwały Rady Miejskiej L. z dnia 26 listopada 2007 r. Spółka zamierza sprzedać jeden z budynków, objętych zwolnieniem z podatku od nieruchomości. Przed sprzedażą Spółka zamierza dokonać podziału geodezyjnego działki gruntu, na której posadowiony jest budynek, w taki sposób aby można było sprzedać w 100 % grunt, na którym znajduje się budynek przeznaczony do sprzedaży. Spółka postawiła pytanie, czy utraci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości w okresie 5 lat wstecz liczonych od dnia sprzedaży w stosunku do liczby metrów kwadratowych sprzedanego budynku i metrów kwadratowych gruntu, czy też w stosunku do wszystkich nieruchomości korzystających ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka wskazała, że utraci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości jedynie w stosunku do tego gruntu i do tej powierzchni budynku, która będzie przedmiotem sprzedaży. Zwolnienie wynikające z uchwały jest bowiem zwolnieniem o charakterze przedmiotowym, a nie podmiotowym. Zatem warunek utrzymania nowej inwestycji przez co najmniej 5 lat, o którym mowa w § 4 pkt 3 uchwały nie zostanie zachowany w przypadku zbycia części nieruchomości, jedynie w stosunku do takiej liczby metrów kwadratowych budynku i gruntu, które będą przedmiotem sprzedaży. Sprzedaż części nieruchomości w stosunku do której służy zwolnienie podatkowe nie powoduje utraty prawa do zwolnienia w stosunku do pozostałych nieruchomości, które nie będą sprzedawane. Prezydent Miasta L. w interpretacji indywidualnej z dnia 24 grudnia 2013 r. stwierdził, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Organ podatkowy wyjaśnił, że przez nową inwestycję należy rozumieć inwestycję w aktywa materialne oraz aktywa nie materialne i prawne związane z utworzeniem nowego zakładu, rozbudową istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów oraz zasadniczą zmianą dotyczącą całościowego procesu produkcyjnego istniejącego zakładu. Nieruchomości lub ich części muszą być w posiadaniu podatnika, który dokonał nowej inwestycji (§ 1 uchwały). Jednym z warunków uzyskania pomocy regionalnej jest utrzymanie nowej inwestycji na terenie L., przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia jej realizacji (§ 4 pkt 3 uchwały). Beneficjent pomocy traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości, gdy nowa inwestycja nie zostanie utrzymana przez okres 5 lat od dnia zakończenia jej realizacji (§ 14 uchwały). Organ podatkowy wskazał, że Spółka złożyła w dniu 21 grudnia 2007 r. wniosek o zwolnienie z podatku od nieruchomości na mocy uchwały w związku z planowaną inwestycją na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], polegającą na zakupie tej nieruchomości i uruchomieniu na niej działalności usługowo – biurowo – magazynowej. Inwestycja związana była z utworzeniem nowego przedsiębiorstwa. Indywidualne zwolnienie podatkowe wnioskodawcy obejmowało okres od kwietnia 2008 r. do marca 2013. Do dnia wydania interpretacji Spółka nie zgłosiła zakończenia inwestycji. Jednym z podstawowych warunków uzyskania zwolnienia jest posiadanie nieruchomości. Jeśli podatnik wyzbywa się nieruchomości to wygasa obowiązek podatkowy. Wraz z wygaśnięciem obowiązku podatkowego wygasa prawo do zwolnienia z podatku. Prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem nieruchomości pozostałej po sprzedaży jej części nie jest już działalnością gospodarczą z wykorzystaniem tej inwestycji, gdyż tego majątku wnioskodawca już nie posiada. Sprzedaż części inwestycji objętej zwolnieniem będzie skutkowała utratą warunków zwolnienia co do całej inwestycji objętej wnioskiem. Spółka od daty sprzedaży części nieruchomości objętej zwolnieniem nie będzie realizowała warunków, o których mowa w § 1 i § 4 uchwały. Nie będzie bowiem prowadziła działalności związanej z nową inwestycją przez okres pięciu lat od zakończenia inwestycji. Warunkiem uzyskania pomocy jest prowadzenie działalności związanej z nową inwestycją, wskazaną we wniosku, złożonym przed rozpoczęciem tej inwestycji. Nie bez znaczenia jest też, że przy obliczaniu wielkości pomocy regionalnej, która wpływa na wysokość zwolnienia z podatku od nieruchomości uwzględniana jest także wartość tej części nowej inwestycji, którą w przyszłości Spółka zamierza sprzedać. Spółka jest zobowiązana w terminie 14 dni od sprzedaży do pisemnego powiadomienia Prezydenta o utracie prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz do zwrotu całości pomocy otrzymanej w latach 2008 – 2013 wraz z odsetkami. We wniosku o usunięcie naruszenia prawa Spółka wniosła o zmianę interpretacji, zarzucając naruszenie § 1, § 2 pkt 5, § 4 pkt 3, § 14 pkt 1 – 3 uchwały, art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej, art. 1a pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) oraz art. 14h w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 155 Ordynacji podatkowej. Spółka wskazała, że zakończenie realizacji inwestycji następuje po zakończeniu realizacji określonego etapu prac, a nie po zakończeniu realizacji remontów wszystkich obiektów budowlanych i przyjęciu tych obiektów do używania. Przez utrzymanie nowej inwestycji należy rozumieć utrzymanie przez 5 lat każdego obiektu budowlanego odrębnie. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy odmówił uchylenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ podatkowy wskazał, że rezultatem przeprowadzonej inwestycji powinno być utworzenie nowego przedsiębiorstwa lub rozbudowa istniejącego przedsiębiorstwa. Spółka zaplanowała rozbudowę istniejących obiektów i powstanie obiektu o funkcji biurowo – usługowo – magazynowej. Podstawą skorzystania ze zwolnienia była inwestycja, realizowana w trzech etapach, polegająca na utworzeniu nowego przedsiębiorstwa, realizowana na nieruchomości obejmującej wszystkie działki i budynki będące własnością podatnika i znajdujące się na terenie gminy L.. Nową inwestycją jest powstanie nowego przedsiębiorstwa i dopiero zakończenie wszystkich etapów inwestycji będzie zakończeniem realizacji całej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: - § 1, § 4 pkt 3 uchwały w związku z art. 2 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. przez przyjęcie, że przez zakończoną inwestycję należy rozumieć zakończenie realizacji remontów wszystkich obiektów budowlanych i przyjęciu tych obiektów do używania, - § 2 pkt 5 uchwały w związku z art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej przez przyjęcie, że nowa inwestycja dotyczy wszystkich obiektów budowlanych łącznie oraz pominięcie obowiązującej definicji "inwestycji początkowej", - § 14 pkt 1 – 3 uchwały przez przyjęcie, że sprzedaż jednego z obiektów budowlanych powoduje, że podatnik traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości w całości, również w stosunku do innych obiektów budowlanych, - art. 1a pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez uznanie, że przedmiotem opodatkowania i zwolnienia od podatku są wszystkie budynki łącznie, - art. 70 ust. 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w powiązaniu z § 14 uchwały przez uznanie, że nawet poza okresem przedawnienia organ podatkowy ma prawo żądać zapłaty podatku od nieruchomości, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 191 w związku z art. 14j § 1 i art. 14b i art. 14c Ordynacji podatkowej przez wydanie błędnej interpretacji przepisów prawa i nieuwzględnienie oceny prawnej podatnika. Według Spółki organ podatkowy błędnie uznał, że inwestycja jest nierozerwalną całością, skoro przedmiotem opodatkowania jest budynek. W interpretacji wydłużono także termin zapłaty podatku od nieruchomości poza okres przedawnienia, np. w przypadku sprzedaży części nieruchomości 30 stycznia 2019 r. Podobnie w przypadku, gdy podatnik dokona sprzedaży części nieruchomości, np. w roku 2015, to zobowiązanie za rok 2009 ulegnie już przedawnieniu. Błędne jest więc stanowisko, że w przypadku podatnika nie rozpoczął się jeszcze bieg 5 letniego terminu dla zachowania inwestycji. Organ podatkowy posługuje się także nieobowiązującą definicją nowej inwestycji. W aktualnej definicji istotne jest, aby podatnik wydatkował określone środki związane z tworzeniem nowego zakładu, a nie jego wytworzeniem. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest nie uzasadniona. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o udzielenie interpretacji jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, w oparciu o który można w sposób niebudzący wątpliwości udzielić interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, zaś stanowisko wnioskodawcy powinno wskazywać przepisy prawa mające zastosowanie oraz ocenę ich znaczenia dla przedstawionego stanu faktycznego. Treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej określa zatem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne a organ wydający interpretację nie jest uprawniony do jakiegokolwiek uzupełniania wniosku we własnym zakresie (por. A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2009, str. 105). Zgodnie z treścią art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny a w razie negatywnej oceny wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Organ wydający interpretację rozstrzyga zatem, czy wnioskodawca prawidłowo ocenił wpływ zaistnienia przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) na obowiązki i uprawnienia wynikające ze wskazanych przez niego unormowań prawa podatkowego. Z kolei sąd administracyjny rozpoznając skargę na interpretację indywidualną ocenia prawidłowość dokonanej przez organ prawnopodatkowej interpretacji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Z treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika zatem, że prawidłowo sporządzony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zawiera dwie wyraźnie wyodrębnione części: po pierwsze wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i po drugie stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnopodatkowej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1518/13). Postępowanie związane z wydaniem interpretacji indywidualnej opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, który wyznacza granice interpretacji. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy (wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po607/150). Mając na uwadze zdarzenie przyszłe, treść pytania oraz stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej należy stwierdzić, że przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia, czy w przypadku sprzedaży jednego z budynków, po geodezyjnym wydzieleniu działki gruntu, na której posadowiony jest budynek, Spółka utraci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości proporcjonalnie do powierzchni sprzedanego budynku i gruntu czy też w stosunku do wszystkich nieruchomości objętych przyznanym przez organ podatkowy zwolnieniem z podatku od nieruchomości. Zdaniem Spółki, wyrażonym we wniosku o udzielenie interpretacji, warunek utrzymania nowej inwestycji przez okres co najmniej 5 lat od dnia zakończenia jej realizacji nie zostanie zachowany tylko w stosunku do liczby metrów kwadratowych sprzedanego budynku i gruntu. W niniejszej sprawie wyjaśnienia wymaga co należy rozumieć pod pojęciem "nowej inwestycji" objętej zwolnieniem z podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 1 uchwały Rady Miejskiej L. z dnia 26 listopada 2007 r. zwalnia się z podatku od nieruchomości na okres pięciu lat na zasadach określonych w programie pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji, zwanego dalej Programem, następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, będące w posiadaniu małych i średnich przedsiębiorców dokonujących nowych inwestycji lub tworzących nowe miejsca pracy na terenie miasta L.. Przez nową inwestycję należy rozumieć inwestycję, o której mowa w artykule 2 lit. c rozporządzenia (§ 2 pkt uchwały). Warunkiem udzielenia pomocy jest m. in. utrzymanie nowej inwestycji na terenie L. przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia jej realizacji (§ 4 pkt 3 uchwały). Warunkiem przyznania zwolnienia jest zainwestowanie ogółem w działalność prowadzoną na nieruchomościach, związaną z nową inwestycją kwot określonych w § 6 uchwały. Przedsiębiorcy ubiegający się o pomoc na podstawie uchwały są obowiązani dołączyć do wniosku o przystąpienie do programu m. in. deklarację o utrzymaniu nowej inwestycji na terenie L. przez okres co najmniej 5 lat na druku stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały, oświadczenie o wartości nowej inwestycji wynikające z kosztorysu oraz o wysokości kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną (...) na druku stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały oraz informację o powierzchni podlegającej opodatkowaniu stanowiącej nową inwestycję na załączniku nr 4 do uchwały (§ 12 ust. 1 pkt 1, 2 i 4). Beneficjent pomocy traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości, gdy nowa inwestycja nie zostanie utrzymana przez okres 5 lat. W przypadku utraty prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości beneficjent zobowiązany jest do zwrotu całości otrzymanej pomocy poprzez zapłatę podatku od nieruchomości wraz z odsetkami zgodnie z procedurą określoną w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (§ 14 ust. 1 i § 3 uchwały). Z przytoczonych wyżej przepisów uchwały wynika, że podatnik ubiegający się o pomoc zobowiązany jest przy składaniu wniosku o przyznanie pomocy podać zarówno wartość kosztorysową nowej inwestycji, jak i powierzchnię nowej inwestycji. Tak więc podatnik zobowiązany jest do określenia, które grunty, budynki i budowle obejmuje nowa inwestycja realizowana przez podatnika. Dane podane przez podatnika we wniosku stanowią podstawę do przyznania pomocy w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości i określenia wysokości tej pomocy. W świetle przytoczonych przepisów uchwały nie jest możliwa, w odniesieniu do danych stanowiących podstawę przyznania prawa do zwolnienia z podatku, ilościowa i wartościowa modyfikacja przez podatnika składników nowej inwestycji dla celów uniknięcia utraty prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości w całości. Jak wskazuje organ podatkowy, Spółka złożyła w dniu 21 grudnia 2007 r. wniosek o zwolnienie z podatku od nieruchomości na mocy uchwały w związku z planowaną inwestycją na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], polegającą na zakupie tej nieruchomości i uruchomieniu na niej działalności usługowo – biurowo – magazynowej. Przy obliczaniu wielkości pomocy regionalnej, która miała wpływ na wysokość zwolnienia z podatku od nieruchomości uwzględniona była także wartość tej części nowej inwestycji, którą w przyszłości Spółka zamierza sprzedać. Zasadnie więc organ podatkowy uznał, że sprzedaż jednego z budynków posadowionych na przedmiotowej nieruchomości przed upływem okresu przewidzianego w § 4 pkt 3 uchwały będzie skutkowała utratą przyznanego prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości w myśl § 14 ust. 1 uchwały. Termin przewidziany w § 4 pkt 3 uchwały należy liczyć od dnia zakończenia realizacji inwestycji opisanej przez podatnika we wniosku i załącznikach do wniosku. Zgodnie z § 14 ust. 3 uchwały w przypadku utraty prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości beneficjent zobowiązany jest do zwrotu całości otrzymanej pomocy poprzez zapłatę podatku od nieruchomości wraz z odsetkami. Przepisy uchwały nie przewidują natomiast proporcjonalnego rozliczania kwoty utraconej pomocy w stosunku do powierzchni sprzedanego budynku i gruntu. Nieuzasadnione są więc zarzuty skargi odnośnie naruszenia § 1, § 2 pkt 5, § 4 pkt 3 oraz § 14 pkt 1 – 3 uchwały. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 1a pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ przepisy te nie ustanawiają warunków zwolnienia z podatku od nieruchomości. Podstawę uchwały Rady Miejskiej w L. stanowią przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie udzielania przez gminy zwolnień od podatku od nieruchomości, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną. Stosownie do art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji z dnia 24 października 2006 r. inwestycja musi być utrzymana w regionie otrzymującym pomoc przez okres co najmniej pięciu lat lub – w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) – trzech lat od momentu, gdy cała inwestycja zostanie ukończona. Wbrew twierdzeniom podatnika zgodnie z rozporządzeniem wymagane jest ukończenie całej inwestycji, a nie jej etapu bądź poszczególnego obiektu. Również zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) inwestycja musi być utrzymana w regionie otrzymującym pomoc przez co najmniej pięć lat lub, w przypadku MŚP, co najmniej trzy lata od dnia zakończenia jej realizacji. Także przepisy tego rozporządzenia nie wprowadzają warunku ukończenia tylko etapu inwestycji bądź poszczególnego obiektu. Nieuzasadniony jest więc zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 2 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. oraz art. 12 ust. 1 lit. a i lit. b rozporządzenia nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (w skardze powołano art. 2 ust. 1 lit. c – takiej jednostki redakcyjnej w rozporządzeniu z 6 sierpnia 2008 r. brak), zawierających definicję inwestycji. Bezpodstawny jest też zarzut naruszenia art. 70 ust. 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skoro przedmiotem zapytania podatnika, jak również przedmiotem interpretacji organu podatkowego, nie były kwestie związane z przedawnieniem zobowiązań podatkowych. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 122, art. 123 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, ponieważ stosownie do art. 14h Ordynacji podatkowej powyższe przepisy nie mają zastosowania w postępowaniu związanym z wydawaniem interpretacji indywidualnych. Ponadto nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 14j § 1 i art. 14b i art. 14c Ordynacji podatkowej, ponieważ interpretacja organu podatkowego spełnia wymagania przewidziane w powyższych przepisach. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.