II SA/Gd 203/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. I. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 30 stycznia 2015 r., Nr [...], orzekającą o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wiaty zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. M. w miejscowości O., gmina K., do stanu zgodnego z prawem, z uwagi na prawidłowość jej wykonania. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wiaty zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. M. w miejscowości O., gm. K., której właścicielami są R. K. i M. K. - K. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 3 lipca 2014 r. stwierdzono, że na wskazanej działce usytuowana jest wiata o maksymalnych zewnętrznych wymiarach w rzucie poziomym 7,50 m x 1,76 m, o wysokości 2,70 m, położona w odległości 0,60 m od granicy z działką sąsiednią, nr [...]. Ustalono, ze wiata posiada konstrukcję drewnianą, na słupach drewnianych, dach jest pokryty papą. We wiacie składowano rowery, kosiarkę oraz sprzęt ogrodniczy. Według oświadczenia inwestora przedmiotowa wiata pełni funkcję gospodarczą. Z przedłożonych w toku postępowania dokumentów wynika, że inwestor – R. K., zgłosił do Starosty w dniu 26 marca 2014 r. zamiar wykonania wiaty na drewno opałowe, o powierzchni 18 m2. Zgłoszenie obejmowało wykonanie wiaty o wymiarach 1,75 m x 10,60 m położonej w odległości 0,50 m od granicy z działką sąsiednią. Organ ustalił, że inwestor zmienił funkcję wiaty: z wiaty na drewno opałowe na wiatę gospodarczą. W związku z wykonaniem wiaty niezgodnie z zaakceptowanym zgłoszeniem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane i decyzją z dnia 2 września 2014 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 orzekł o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowej wiaty do stanu zgodnego z prawem, z uwagi na prawidłowość jej wykonania. Decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. organ odwoławczy uchylił decyzję z dnia 2 września 2014 r. uzasadniając, że organ pierwszej instancji winien dokonać analizy, czy przedmiotowy obiekt budowlany - wiata nie narusza interesów osób trzecich w zakresie sposobu wykonania odwodnienia. Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał ustaleń w zaleconym zakresie. W dniu 14 stycznia 2015 r. ustalono, że inwestor wykonał rynnę i rurę spustową przy wiacie o funkcji gospodarczej. Inwestor wykonał również panele drewniane stanowiące ekran, który zabezpiecza przed osuwaniem się śniegu na działkę sąsiednią. Rynna skierowana jest w kierunku działki nr [...] stanowiącej własność inwestora. Ustalono również, że naturalny spadek terenu jest w kierunku działki [...] stanowiącej własność inwestora. W związku z powyższym nie ma możliwości, aby wody opadowe spływały na działkę sąsiednią nr [...]. Ustalenia te pozwoliły na wydanie decyzji w dniu 30 stycznia 2015 r., w której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowej wiaty na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem z uwagi na prawidłowość jej wykonania. Organ ustalił, że przedmiotowa wiata wykonana została zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XXXVII/293/2010 z dnia 27 kwietnia 2010 r., gdyż działka nr [...] położona jest na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że do wiaty pełniącej funkcje użytkowe budynków należy stosować wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), a to winno było doprowadzić do wniosku, że wiata umiejscowiona na działce nr [...] nie spełnia warunków dotyczących odległości od granicy z działką sąsiednią i skłonić do podjęcia czynności zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy potwierdził prawidłowość procedury wszczętej i przeprowadzonej w trybie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy inwestor zrealizował na swojej działce nr [...] przy ul. M. w miejscowości O. gm. K. zadaszoną drewnianą wiatę pełniącą funkcję gospodarczą, niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem, a odstępstwa od zgłoszenia poległy na zmianie wymiarów długości obiektu (zamiast 10,60 m zrealizowano obiekt o długości 7,5 m), oraz odległości od granicy z działką sąsiednią (zamiast zamierzonej 0,5 m odległości zrealizowano obiekt w odległości 0,6 m od granicy z działką nr [...]). Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że brak było w przedmiotowej sprawie konieczności wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji w kwestii kwalifikacji obiektu, jakim jest wiata. Uznał, że skoro wiata nie spełnia wymogów definicji zawartych w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i nie jest budynkiem, nie odnoszą się do niej unormowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia określa przedmiotowy zakres unormowań tego aktu normatywnego. Przede wszystkim wskazuje na projektowanie i budowę budynków. Wprost nawiązuje także do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Bez względu jednak na to nawiązanie, przepis § 12 w sposób szczególny normuje zakres przedmiotowy regulacji odległości budynku od granicy działki. Natomiast przepis wstępny § 2 ust. 1 w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków. Z takim szczegółowym unormowaniem mamy do czynienia przypadku przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK1642/11). Organ odwoławczy uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Wymiary zrealizowanej wiaty zostały zredukowane w stosunku do tych określonych w zgłoszeniu, jednakże nadal spełnia ona dyspozycje art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W skardze na decyzję ostateczną skarżący powtórzył argumentację sformułowaną w odwołaniu. Twierdzi, że do obiektu budowlanego w postaci wiaty mają zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oceniając wiatę pełniącą funkcję składu opałowego powstałą na działce nr [...] w O. w świetle wskazanych warunków technicznych należało stwierdzić, że nie spełnia ona wymogów dotyczących odległości od granicy z działką sąsiednią. Skarżący wskazał na okoliczności negatywnego wpływu powstałej zabudowy na jego działkę, takie jak zacienienie i zagrożenie osuwaniem się zlodowaciałego śniegu, których organy nadzoru budowlanego w ogóle nie wzięły pod uwagę. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja organu nadzoru budowlanego, który rozstrzygając w trybie art. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wiaty zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości O. do stanu zgodnego z prawem. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy jednoznacznie wskazać, że organy nadzoru budowlanego - w takim zakresie, który był niezbędny dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że jak wynika z ustaleń organów nadzoru budowlanego przedmiotowa wiata została wybudowana po dokonaniu zgłoszenia, przy braku sprzeciwu właściwego organu. Zgłoszenie obejmowało wykonanie wiaty na drewno opałowe o wymiarach 1,75 m x 10,60 m położonej w odległości 0,50 m od granicy z działką sąsiednią. Przeprowadzony przez organ nadzoru budowlanego dowód z oględziny działki nr [...] ujawnił jednak, że w rzeczywistości wykonano wiatę o mniejszych wymiarach - 7,50 m x 1,76 m, umiejscawiając ją w odległości około 0,60 m od działki sąsiedniej nr [...]. Innymi słowy, wiatę wykonano z odstępstwami od zgłoszenia polegającymi na zmniejszeniu długości obiektu z 10,60 m do 7,50 m oraz zwiększeniu odległości od granicy z działką sąsiednią z 0,50 m do 0,60 m. Organy uznały jednak, że zaistniałe odstępstwa od dokonanego zgłoszenia nie są na tyle istotne, aby zmieniały charakter zrealizowanego obiektu. Wiata nadal spełniała dyspozycję art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji stwierdzono, że brak jest podstaw do nakładania obowiązków na inwestorów w zakresie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z tym stanowiskiem należało się zgodzić. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W takim wypadku stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 wymagane jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie takie zgłoszenie zostało przez inwestorów dokonane. Prawidłowo zatem kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte i przeprowadzone w trybie naprawczym, określonym w przepisach art. 50 i art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Według art. 51 ust. 1 przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Z analizy przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności faktycznych jest wymagane w sytuacji, gdy poprzez ich wykonanie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organy nadzoru budowlanego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie zidentyfikowały natomiast stanu niezgodności z prawem, którego nakazanie usunięcia mogło leżeć w ich kompetencjach. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba doprowadzenia obiektu wiaty do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), albowiem jego przepisy nie odnoszą się do wiat, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 388/10, LEX nr 752483; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1642/11, LEX nr 1341558). Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje tych pojęć zawarte zostały odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 wskazanego przepisu. Z przepisów tych wywnioskować należy, że wiata stanowi budowlę, a nie budynek. W myśl art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przez budynek rozumieć należy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Za budynek uznany zatem może być tylko taki obiekt, który posiada wszystkie elementy konstrukcyjne wskazane w definicji. Bezsporne jest, że przedmiotowy obiekt posadowiony na działce nr [...] nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2, ani obiektem małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 3 pkt 3 tej ustawy organy prawidłowo uznały, że jest on budowlą. Dostrzec przy tym wypada, że art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, według którego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych stanowiących budowle. Zakresem tego pojęcia objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, niebędące budynkiem lub obiektem małej architektury. Skoro przedmiotowa wiata nie spełnia wymogów definicji zawartych w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i nie jest budynkiem, to nie odnoszą się do niej unormowania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym zawarte m.in. § 12, § 13, § 57-60 i § 270. Przepisy te odnoszą się bowiem do warunków, jakie winny spełniać budynki i pomieszczenia w budynkach w zakresie odległości od granicy działek, jak i od innych obiektów, nasłonecznienia i zacienienia oraz usytuowania z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia określa przedmiotowy zakres unormowań, przede wszystkim wskazuje na projektowanie i budowę budynków. Wprost nawiązuje także do budowli, spełniających funkcje użytkowe budynków. Z taką sytuacją jednak nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Sporna wiata jest bowiem obiektem samodzielnym, pełniącym funkcję składu gospodarczego, w którym według stanu z dnia oględzin przeprowadzonych w dniu 6 sierpnia 2014 r. przechowywano rowery i akcesoria ogrodnicze. W konsekwencji zarówno usytuowanie wiaty w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej, jak i ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe i zacienienie (regulowane przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) pozostawało zatem poza zasięgiem zainteresowania organów nadzoru budowlanego. Przy czym należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie inwestorzy wykonali przedmiotowy obiekt budowlany w większej odległości od granicy z działką sąsiednią niż wskazano w zgłoszeniu. Trzeba też odnotować, że skoro organ architektoniczno-budowlany, do którego inwestorzy skierowali zgłoszenie, nie złożył sprzeciwu, akceptując odległości od granicy działki podane w zgłoszeniu, to brak jest podstaw do ich kwestionowania, skoro są one jeszcze większe niż podane w zgłoszeniu. Nie można także podzielić zarzutu skarżących, że pozostałe odstępstwa mają charakter istotny, a tym bardziej ze zmieniają charakter zrealizowanej inwestycji. Wykonanie wiaty o innym parametrze długości nie powoduje, że spełnia ona kryteria budynku. Poza tym nadal jej powierzchnia nie przekracza 25 m2. W związku z tym sąd podziela stanowisko organów nadzoru, że wykonanie przedmiotowej wiaty, aczkolwiek z odstępstwami od zgłoszenia, nie dawało podstawy do nałożenia na inwestorów obowiązków zmierzających do doprowadzenia wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z prawidłowych ustaleń organów wynika nadto, że wiata nie została wykonana w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia, bądź środowiska. Był też przedmiotem szczegółowego badania sposób odprowadzania wód opadowych z zadaszenia wiaty, co do którego organ nie stwierdził naruszeń polegających na odprowadzaniu tych wód na działkę sąsiednią (skarżącego). Podkreślić zaś należy, że jeśli położenie bądź inne warunki wykonania przedmiotowej wiaty byłyby sprzeczne z przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym w szczególności z przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., nr 178, poz. 1380) oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719), to kompetencje kontrolne w tym zakresie, obejmujące wydawanie stosownych nakazów i zakazów, realizują organy ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340), do podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej należy nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Odnosząc się do grupy zarzutów skargi dotyczących hipotetycznych zagrożeń, które może generować zabudowa wiaty względem działki skarżącego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 140 k.c. właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Prawo do zabudowy nieruchomości jest podstawowym prawem właściciela nieruchomości. Realizacja inwestycji na nieruchomości nie narusza zasad współżycia społecznego, jak również nie jest sprzeczna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Realizację przedmiotowej inwestycji rozpoczęto w myśl przepisów budowlanych, na podstawie dokonanego uprzednio zgłoszenia, wobec którego organ nie zgłosił sprzeciwu. Naruszenie warunków zgłoszenia polegające na nieznacznej zmianie parametrów wiaty i jej odległości od granicy z działką sąsiednią nie wpłynęło na ocenę zgodności z prawem podjętego zamierzenia inwestycyjnego. Przy czym podkreślić należy, że właściciela działki sąsiadującej z terenem, na którym znajduje się wiata, przepisy obowiązującego prawa nie pozostawiają bez ochrony. Ewentualne bowiem nadmierne oddziaływanie związane z realizacją i eksploatacją wiaty może być podstawą roszczeń opartych na podstawie art. 222 § 2 k.c. Organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do oceny, czy zrealizowane obiekty zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W tym w szczególności mieści się akcentowany w skardze zarzut dotyczący gromadzenia się śniegu na działce skarżącego, w miejscu, w którym przy granicy usytuowana jest wiata. Takie kwestie jednak mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze i uznając skargę za niezasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.