II SA/Sz 212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. F. i D. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. J.F i D.F., pismem z dnia 9 lipca 2009 r., zwrócili się do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, zbiornika na nieczystości płynne oraz ujęcia wody, na działce nr [...] położonej w obrębie. Decyzją nr [...] z dnia [...] Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja ta, na skutek wniesionego odwołania przez Stowarzyszenie Na Rzecz Ochrony Dziedzictwa "", została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w którym m.in. zweryfikowano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzono nowy raport oddziaływania na środowisko, opinię hydrologiczną i opinię geotechniczną, decyzją z dnia [...] Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. brak kontynuacji funkcji, cech i parametrów sąsiedniej zabudowy, która mogłaby stanowić odniesienie dla nowego budynku mieszkalnego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli inwestorzy J.F i D.F., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W wyniku rozpoznania skargi na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 970/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] , nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, m.in., że w rozpatrywanej sprawie obszar analizowany został wytyczony a w jego granicach znalazła się jedyna istniejąca w najbliższym sąsiedztwie zabudowa, tj. obiekty na działkach nr [...]. Jednak uszło uwadze organów obu instancji, że działka nr [...] objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położana jest przy drodze powiatowej przebiegającej przez miejscowość i oznaczanej geodezyjnie nr [...]. Natomiast działki nr [...] położone – oznaczanej geodezyjnie nr [...]. Tymczasem w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy mowa jest o działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. Następnie, po przytoczeniu przepisów ustawy o drogach publicznych, Sąd stwierdził, że nie można przyjąć, że drogi zlokalizowane w granicach różnych działek a nadto położonych w różnych obrębach geodezyjnych stanowią jedną drogę publiczna. Oznacza to, że działka nr nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej co działki nr i . To z kolei oznacza, że zabudowa istniejąca na działkach nr i nie może stanowić dobrego sąsiedztwa dla zabudowy planowanej na działce nr w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem Sądu, z uwagi na dość bliskie położenie działek nr i od działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, istniejąca na nich zabudowa mogłaby być brana pod uwagę przy określaniu parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jednak dopiero po ustaleniu, że w sąsiedztwie znajduje się przynajmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Dalej Sąd wskazał, że w tym celu organ pierwszej instancji powinien wytyczyć wokół działki objętej wnioskiem tzw. obszar analizowany - zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie obszar analizowany nie został wyznaczony zgodnie z ww. przepisem, bowiem z trzech stron w odległości mniejszej niż trzy fronty działki nr . Wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego w rezultacie musiało doprowadzić do naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz załatwienia sprawy z pominięciem zasady wyrażonej w przepisie art. 7 i 77 K.p.a. Od opisanego wyżej wyroku żadna ze stron nie wniosła środka zaskarżenia i wyrok ten uprawomocnił się. Po raz trzeci wydając rozstrzygnięcie w sprawie Burmistrz. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, budowy zbiornika gromadzenia nieczystości ciekłych, budowy zbiornika na gaz płynny oraz budowy ujęcia wody w , dz. nr [...]. Jako przyczynę takiego orzeczenia organ wskazał brak spełnienia wymogu wynikającego z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku występowania zabudowy o tej samej funkcji i cechach na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, co wykazano w analizie zawartej w załącznikach nr [...]. J. i D. F. wnieśli od ww. decyzji odwołanie podnosząc, że działka nr [...] spełnia warunki umożliwiające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Dla działki tej, działką sąsiednią jest działka zabudowana budynkiem mieszkalnym. Tak więc obszar analizowany powinien swoim zasięgiem objąć co najmniej tę działkę. Zdaniem odwołujących się, obszar analizowany został wyznaczony w minimalnej odległości od granicy działki objętej wnioskiem po to aby w tym obszarze nie znalazły się zabudowania " " na działce i dom mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działce. Odwołujący się stwierdzili, że argumentacja przedstawiona w treści wyroku WSA , z którego wynika, że działka o oraz działki o nr i dostępne są z różnych dróg publicznych, nie ma żadnych podstaw prawnych. Ponadto, odległość ok. km, w terenie słabo zurbanizowanym, nie powinna stać na przeszkodzie dla zwiększenia obszaru analizowanego. Odwołujący się podważyli również istnienie interesu po stronie Stowarzyszenia dopuszczonego do udziału w sprawie, które nie wykazało aby planowana budowa domu miała niekorzystny wpływ na zabytek znajdujący się na działkach. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił zasady związane z ustalaniem warunków zabudowy oraz zwrócił uwagę, że jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 970/13. Następnie Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji wyznaczył wokół przedmiotowej działki obszar w odległości [...] m, to jest w wymiarze nie mniejszym od trzykrotnej szerokości frontu tej działki wynoszącej [...]m. a zatem stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 3 ww. rozporządzenia nie wynika, że organ dowolnie może przyjąć do analizy obszar większy niż określony w tym przepisie. Objęcie obszarem analizowanym zabudowań zlokalizowanych w przy w odległości ponad [...] km, dostępnej przy tym z innej drogi publicznej, jest nieuzasadnione i naruszałoby zasady wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów wykonawczych. Organ wskazał, że określona droga publiczna może przebiegać przez różne działki ewidencyjne i posiadać jeden określony numer drogi nadany stosowną uchwałą, ale to nie oznacza, że każda zabudowa dostępna z tej samej drogi publicznej a znajdująca się w znacznym oddaleniu od miejsc inwestycji, często w innej miejscowości, może być traktowana jako dobre sąsiedztwo o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co zostało wyraźnie zaakcentowane w wyroku WSA . Zaskarżając powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. i D. F., działając poprzez pełnomocnika radcę prawego, wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w celu ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 4 pkt 2, art. 6a ust. 2 i 3, art. 10 ust. 7 ustawy o drogach publicznych, - art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazali, że przywołany przez organ odwoławczy art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych nie ma żadnego znaczenia i że z przepisów tej ustawy nie wynika, że droga publiczna musi przebiegać w granicach jednej działki ewidencyjnej albo w granicach jednego obrębu geodezyjnego. Droga powiatowa o nr [...]przebiega od skrzyżowania w śródmieściu aż do miejscowości za północną granicą powiatu. Na całym tym odcinku droga ma jeden numer. Wynika stąd, że droga powiatowa o nr na całym jej przebiegu jest tą samą drogą publiczną bo na całym przebiegu ma ten sam numer nadany jej jako "całości techniczno-użytkowej". Przedmiotowa droga powiatowa na początkowym odcinku, w obrębie została nazwana jednak nazwa ta nie dotyczy innej drogi publicznej a jedynie odcinka tej samej drogi powiatowej. Zatem zarówno działka nr objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowa jak i zabudowane działki sąsiednie o nr i dostępne są z tej samej drogi publicznej. Wynika stąd również, że działka nr spełnia wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do kwestii rozległości obszaru analizy urbanistycznej, zdaniem skarżących, stanowisko Kolegium jest bezpodstawne. Zabudowane działki nr i znajdują się w odległości [...] m od granicy działki nr . Ponieważ front działki nr ma szerokość m, to odległość ta stanowi ok. 4,5 krotną oraz 5,5 krotną szerokość frontu działki. Organ może przyjąć zasięg obszaru analizy urbanistycznej w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki, Tak więc zabudowane działki nr i znajdują się w odległości, która może być wzięta pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru analizy urbanistycznej, tym bardziej, że ta analiza ma dotyczyć terenu w którym poszczególne zabudowania są rozproszone wzdłuż drogi, w znacznych odległościach od siebie. Za wyznaczeniem obszaru analizy obejmującego działki nr i przemawia też fakt, że Burmistrz w swojej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [..]. taki właśnie obszar uznał za właściwy. Zdaniem skarżących, zasadnym jest aby materiał analizy urbanistycznej był bogaty i opierał się na wielu zabudowanych działkach stanowiących przykład cech architektonicznych i urbanistycznych zabudowy istniejącej. Każda rzetelna analiza powinna opierać się na możliwie największej ilości danych. Odległość [...] m, czy nawet ok 1 km, w terenie słabo zurbanizowanym, o peryferyjnym charakterze, a właściwie zabudowanym pojedynczymi budynkami, w którym poszczególne zabudowania są oddalone od siebie o m, w skali urbanistycznej nie jest przesadną odległością. Właściwie przeprowadzona analiza powinna objąć tę zabudowę. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy działki nr wpisuje się dobrze w proces zabudowy terenów położonych wzdłuż wylotowych traktów komunikacyjnych, nie tylko w przypadku. Proces ten nie zakłóca ładu przestrzennego ale jest jego naturalnym elementem. Fakt, że przedmiotowa działka położona jest na terenie wsi a nie w obszarze administracyjnym miasta nie ma znaczenia. W dalszej części uzasadnienia zarzutów skargi zwrócono uwagę, że w toku dotychczasowego postępowania organy nie wykazały, że zabudowa działki nr , zgodnie ze złożonym przez skarżących wnioskiem o warunki zabudowy, narusza interes publiczny lub interes osób trzecich. Skarżący wskazali, że odnoszą wrażenie, że organy obu instancji postanowiły nie dopuścić do zabudowy działki nr szukając w przepisach prawa usprawiedliwienia dla tego postępowania, co podważa zaufanie do władzy publicznej, tym bardziej, że organ I instancji potrafił znaleźć w tej samej okolicy "dobre sąsiedztwo" ustalając warunki zabudowy dla budynku o funkcji mieszkalno-pensjonatowej (dz. nr [...]), będącego obecnie w trakcie budowy, zlokalizowanego przy tej samej drodze publicznej co działka . Naturalnym jest zatem oczekiwanie równego traktowania wszystkich przez organ władzy publicznej i zrozumiałego postępowania, wynikającego wprost z obowiązującego prawa. Ponadto, planowana budowa domu jednorodzinnego z garażem i infrastrukturą na działce w niczym nie zakłóci ładu przestrzennego, w szczególności nie zmieni charakteru, cech i wartość kompozycyjnych, czy przyrodniczych okolicy, w której jest położona. Zabudowa jednorodzinna w formie rozproszonej jest zabudową w najmniejszym stopniu ingerującą w otoczenie. Przedmiotowa działka nr położona jest bezpośrednio przy drodze powiatowej, której proces zabudowy cały czasu postępuje. Skarżący ponowili opinię, wedle której, dla ustalenia warunków zabudowy dla działki nr wystarczające jest odniesienie do zabudowy sąsiednich działek i , zabudowanych odpowiednio budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkami dawnego młyna-papierni, jak to miało miejsce w decyzji Burmistrza [...]. W końcowym fragmencie uzasadnienia skargi przytoczono wybrane fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych odnoszące się do zasady wolności zagospodarowywania terenu. Do skargi dołączono m.in. mapę określającą przebieg drogi powiatowej nr wraz z mapkami oraz dokumentację zdjęciową sąsiedniej zabudowy przy drodze powiatowej [...] . Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w sprawie podkreślając wiążący charakter wydanego w sprawie wyroku WSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 970/13, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 970/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza ., nr [...] dokonując określonej oceny stanu faktycznego sprawy w kontekście zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego. Tym samym, zarówno organ rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, jak i Sąd w tym postępowaniu, z mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawały związane oceną prawną oraz wytycznymi co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 ww. ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (por.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 591-592). Artykuł 153 ma przy tym charakter bezwzględnie obowiązujący. Wskazując organom wytyczne przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd, w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. stwierdził m.in., że ich obowiązkiem będzie prawidłowe wytyczenie obszaru analizowanego, a więc w odległości nie mniejszej niż trzy fronty działki nr , a następnie ustalenie, czy w sąsiedztwie działki nr znajduje się przynajmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Przy tym Sąd jednoznacznie stwierdził, że zabudowa istniejąca na działkach nr i nie może stanowić dobrego sąsiedztwa dla zabudowy planowanej na działce nr w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie jest ona dostępna z tej samej drogi publicznej. Oceniając realizację ww. wytycznych Sądu przez organy obu instancji należy uznać, że organy z obowiązku tego wywiązały się należycie. Ponownie wytyczony obszar analizowany objął teren znajdujący się w odległości ok. m od granic działki nr , a więc przekraczający 3. krotność elewacji frontowej działki nr mającej szerokość ok. m. Znajduje to potwierdzenie na mapie stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji i jest zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z niewadliwie przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, organy doszły do prawidłowego wniosku, że w obszarze analizowanym brak jest działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Za takowe działki sąsiednie nie mogły być bowiem uznane działki o nr i , bowiem nie są one dostępne z tej samej drogi publicznej przy której znajduje się objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działka nr[...]. Przesądził bowiem o tym ostatecznie Sąd w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. Zatem nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uniemożliwiało ustalenie warunków zabudowy dla działki nr[...] . Próba podważenia trafności prawomocnego wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., a przede wszystkim zawartych w nim ocen co do stanu faktycznego i prawnego w sprawie, zaprezentowana w wywodach skargi, nie mogła zostać zaakceptowana. W kontekście przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cała argumentacja skargi wskazująca na możliwość uwzględnienia jako działek sąsiadujących z działką działek o i według art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na właściwe, w ocenie skarżących, zdefiniowanie pojęcia drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych i jej dostępności, jest spóźniona i na obecnym etapie sprawy niedopuszczalna. Nie mogły ulec uwzględnieniu również te wywody skargi, które przemawiać miałyby za celowością poszerzenia obszaru analizowanego i objęcia nim działek oddalonych o ok. m od granicy działki , a nawet dalej, obejmując swym obszarem odległość ok. 1 km, bowiem wskazywane działki nie byłyby dostępne z tej samej drogi publicznej, co zostało już w sprawie przesądzone. Nieskuteczne było równie odwołanie się w skardze do innej sprawy administracyjnej, w której miano ustalić warunki zabudowy dla budynku o funkcji mieszkalno-pensjonatowej. Po pierwsze należy stwierdzić, że trafność tego rozstrzygnięcia nie była i nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, a po drugie, wskazywana działka nr również nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej, bowiem zlokalizowana jest jeszcze bardziej na południe od działek i , które nie mogą być uznane za działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej. Wynika to jednoznacznie z mapy stanowiącej załącznik graficzny nr [...] do analizy wykorzystanej przy wydaniu decyzji z dnia [...]. Nie zmienia tego fakt, że wszystkie te działki położone są przy drodze powiatowej. Również powołane, dla umocnienia argumentacji skargi, wybrane tezy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które skład orzekający w pełni podziela, nie mogły odnieść oczekiwanego skutku w realiach faktycznych i prawnych tej konkretnej sprawy. Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przeanalizowano stan faktyczny i należycie zastosowało przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mając na względzie ocenę prawną i wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 970/13. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, również działając z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając zaskarżoną decyzję za odpowiadającą przepisom prawa procesowego jak i materialnego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.