I OSK 3053/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz, Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1850/14 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1850/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) delegował skarżącą M. N., specjalistę Wydziału do Zwalczania Aktów Terroru Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2670 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 450 zł oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 10%, z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] przedłużono czas delegowania do 12 miesięcy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zwolniono skarżącą z dniem [...] czerwca 2014 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2014 r. mianowano na równorzędne stanowisko, specjalisty Zespołu Obsługi Zdarzeń Wydziału do Zwalczania Aktów Terroru Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji - bez zmiany składników uposażenia. Następnie Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, orzekł o odwołaniu M. N. – specjalisty Zespołu Obsługi Zdarzeń Wydziału do Zwalczania Aktów Terroru Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji – z dniem [...] lipca 2014 r. z delegowania do czasowego pełnienia służby w Wydziale do Walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw Komendy Stołecznej Policji oraz orzekł o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2014 r. o przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...] oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe rozstrzygnięcie nastąpiło na wniosek Komendanta Stołecznego Policji, związany z koniecznością zapewnienia obsady stanowisk służbowych w celu uzyskania właściwej realizacji zadań przez Komendę Rejonową Policji Warszawa [...]. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż dotychczasowy przebieg służby ww., posiadane przez stronę kwalifikacje i umiejętności dają możliwość ich sprawnego i efektywnego wykorzystania w dalszej służbie w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...]. M. N. złożyła odwołanie od tego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, rażące naruszenie art. 7 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.", naruszenie art. 10 k.p.a., rażące naruszenie art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. Wskazała także na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, stanowiący skutek powyższych naruszeń oraz rażące naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Strona zarzuciła, że została przeniesiona na stanowisko nierównorzędne. Na nowym stanowisku nie otrzymuje dodatku specjalnego w kwocie 10% kwoty bazowej i wskazała, że "występują zasadnicze różnice w zakresie stanowisk – dotychczasowego i nowego – pod względem: celu, niezbędnych wymagań, co do doświadczenia, zakresu obowiązków oraz warunków pracy. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej, podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest – wynikająca z art. 25 ustawy o Policji dyspozycyjność. Stwierdzono, że z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia, w tym przeniesienia policjanta do pełnienia służby do innej jednostki organizacyjnej Policji. Organ zauważył, że materialnoprawną podstawą dla przeniesienia policjanta jest przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, zezwalający na uznaniowość właściwego organu przy podejmowaniu decyzji w sprawie przeniesienia do pełnienia służby albo delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości i nie określa wprost warunków i przesłanek tego przeniesienia. Zaznaczył, że przeniesienie funkcjonariusza Policji w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, kiedy przeniesienie dotyczy stanowiska, co najmniej równorzędnego względem stanowiska ostatnio zajmowanego przez policjanta. Równorzędność ta odnosi się zarówno do parametrów płacowych, jak i stanowiska służbowego i stopnia etatowego tego stanowiska. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wykazał potrzebę mianowania skarżącej na stanowisko w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...], uzasadniając ją realizacją wniosku personalnego Komendanta Stołecznego Policji, związanego z koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] oraz posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Minister stwierdził też, że nie jest władny do oceny działań Komendanta Głównego Policji, który dobiera podwładnych pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań. Odnosząc się zaś do kwestii zapewnienia realizacji wymogu równorzędności stanowisk – dotychczasowego i nowego, organ stwierdził, że strona została mianowana na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu, w 6 grupie uposażenia zasadniczego, w wysokości 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 540 zł i dodatkiem stołecznym. W celu dokonania analizy i oceny równorzędności stanowisk – dotychczasowego i nowego organ sięgnął do weryfikacji danych zawartych w załączniku nr 2: "Tabela zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych" do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Jak stwierdzono, zgodnie z pkt 83 ww. tabeli, do stanowiska specjalisty zarówno w Komendzie Głównej Policji, jak i wszystkich komendach wojewódzkich Policji, przyporządkowany został stopień etatowy nadkomisarza i 6 grupa zaszeregowania. W ocenie Ministra oznacza to, że przeniesienie skarżącej do Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] nie skutkuje zmniejszeniem uprzywilejowania zajmowanego przez nią stanowiska w jakimkolwiek zakresie, w szczególności w kontekście możliwości awansowych z nim związanych oraz uposażenia, a nowe stanowisko zajmowane przez policjanta jest dokładnie takie samo pod względem stopnia etatowego i parametrów uposażenia zasadniczego. Odnosząc się do argumentów dotyczących braku posiadania dodatku specjalnego, organ podkreślił, że ten dodatek był związany z konkretnym stanowiskiem, zajmowanym w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji (§ 15 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia), natomiast zamiast niego strona otrzymała na nowym stanowisku dodatek stołeczny. Argumentowano, że ten element nie ma znaczenia przy ocenie równorzędności stanowisk, podobnie jak inne elementy wskazywane przez pełnomocnika policjanta, takie jak "cel stanowiska", "niezbędne wymagania, co do doświadczenia", zakres obowiązków oraz warunków pracy. W ocenie Ministra dotychczasowa dobra opinia służbowa oraz ukończone kursy specjalistyczne, nie miały również wpływu na wydaną decyzję. Przełożony strony uznał bowiem, iż umiejętności strony w tym momencie zostaną bardziej efektywnie wykorzystane w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...]. Fakt, iż policjantka będzie teraz zajmować się innymi zadaniami, nie świadczy o braku równorzędności porównywanych stanowisk. Za niezasadny organ uznał zarzut niepodania w decyzji stanowiska, na jakie strona ma zostać przeniesiona, gdyż przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej. Kwestia mianowania na konkretne stanowisko jest dokonywana przez nowego przełożonego osobowego policjanta, w następstwie przeniesienia w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z faktem, iż rozkaz personalny o mianowaniu skarżącej został już wydany, Minister Spraw Wewnętrznych może w oparciu o fakty dokonać analizy i ocenić, iż mianowanie nastąpiło na stanowisko równorzędne z dotychczasowym. W skardze wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzuciła jej naruszenie: 1/ art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego; 2/ art. 77 § 1-3 k.p.a., poprzez niezebranie w sprawie dowodów, a w konsekwencji ich błędną ocenę; 3/ art. 80 k.p.a., poprzez ocenę niepełnego materiału dowodowego przez Komendanta Głównego Policji; 4/ art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego; 5/ art. 10 § 3 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej, co do materiałów postępowania oraz uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w przedmiotowej sprawie w ogóle nie przeprowadzono postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 7 i 10 § 1 k.p.a., co uzasadnia zarzut obrazy art. 138 § 2 k.p.a., zwłaszcza niepowiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania, uniemożliwienie jej nie tylko udziału w postępowaniu, ale również wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Pełnomocnik uznał, że nawet gdyby przyjąć, że skarżąca mogła się wypowiedzieć co do zebranego materiału, to z zestawienia dat kolejnych rozkazów personalnych, miała na to tylko trzy dni, tj. od [...] do [...] lipca 2014 r., w trakcie których nie miała żadnej informacji o toczącym się postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i ponowił argumenty zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Sąd ten wskazał, że uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy, który stanowi też podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, publik. LEX nr 951934). Jedyne ograniczenie, jak wskazał Sąd I instancji, w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko. W ocenie Sądu I instancji, jeżeli skarżąca zajmowała stanowisko specjalisty Zespołu Obsługi Zdarzeń Wydziału do Zwalczania Aktów Terroru Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jej zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. Sąd ten podkreślił, że z chwilą przeniesienia skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...], przełożonym właściwym do mianowania jej na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...]. W ocenie Sądu I instancji, Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie, co do zwolnienia skarżącej ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia jej do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącej na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...], był Komendant tej jednostki. ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, może zostać przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] o mianowaniu na stanowisko służbowe (patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, publik. LEX nr 951934). W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Sąd ten stwierdził, że zarzut dotyczący naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 10 § 1 k.p.a., nie jest pozbawiony uzasadnionych podstaw, ponieważ z akt administracyjnych nie wynika, aby organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i wezwał ją do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednak w cenie tego Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik, albowiem postępowanie odwoławcze nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy włącznie z zarzutami i wnioskami strony przedstawionymi w odwołaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." oddalił skargę. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, wg. norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku - nie rozpoznania - zarzutu obrazy art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1-3 k.p.a., 80 k.p.a. i 81 k.p.a., co miało istotny wpływ na treść skarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest czynny udział strony, który może nastąpić po powiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie i złożenia wniosków. Argumentowano, że jeżeli organ nie zapewnił w elementarny (kodeksowy) sposób udziału w postępowaniu, np. nie wysłuchał strony lub nie podjął żadnych kroków w celu weryfikacji twierdzeń (zarzutów) strony, to orzekał na niepełnym materiale, więc nawet hipotetycznie nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że wydana decyzja obarczona jest wadami nieusuwalnymi. Zarzucono, że w przedmiotowej sprawie skarżąca w skardze do WSA w Warszawie wskazała zakres uchybień opartych na obrazie art. 138 § 2 k.p.a..w zw. z art. 77 § 1-3 k.p.a., 80 k.p.a. i 81 k.p.a., co do których nie odniósł się Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji, co w konsekwencji może oznaczać, że nie objęło tychże zarzutów rozpoznaniem. Wskazano, że gdyby organy obydwu instancji dochowały należytej staranności w zakresie gwarancji procesowych skarżącej, to po pierwsze byłaby pewność, że procedują na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, natomiast po drugie, że uznanie administracyjne skarżonych decyzji ma faktyczne oparcie w zgromadzonych materiałach. Wywodzono, że pominięcie gwarancji procesowych w postępowaniach administracyjnych prowadzonych na podstawie uznania organów Policji, prowadzi do nieprawdziwego spostrzeżenia, w świetle obowiązującego systemu prawnego, że gwarancje procesowe strony postępowania administracyjnego nie mają żadnego znaczenia w kontekście uznania administracyjnego, co jest wprost przeciwne do ratio legis kodeksu obowiązującego od 55 lat i nie podlegającego znaczącym nowelizacjom. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy skarżąca wskutek zaskarżonych przez nią orzeczeń, tj. rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r., oraz utrzymującej go w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r., została przeniesiona na równorzędne, czy też niższe stanowisko służbowe. Zagadnienie to było o tyle istotne, że o ile przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko służbowe nie jest uzależnione od spełnienia jakichkolwiek wymogów prawnie uregulowanych (poza wymogami odnoszącymi się do właściwości organów), to przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe, uzależnione jest od spełnienia warunków, które określa przepis art. 38 ust. 1 , 2 i 3 ustawy o Policji. Do warunków tych należą: - wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe (art. 38 ust. 1); - orzeczenie trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne (art. 38 ust. 2 pkt 1); - nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (art. 38 ust. 2 pkt 2); - niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy (art. 38 ust. 2 pkt 3); - likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko (art. 38 ust. 2 pkt 4); - niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko (art. 38 ust. 2 pkt ); oraz - prośba policjanta w tym zakresie (art. 38 ust. 3). W ocenie Sądu I instancji dokonywanie w przedmiotowej sprawie oceny, czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, może zostać przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] o mianowaniu na stanowisko służbowe. W konsekwencji powyższego, Sąd ten nie uznał, by zaskarżony rozkaz mógł określić charakter przeniesienia skarżącej w rozumieniu przepisu art. 38 ustawy o Policji. W skardze kasacyjnej nie zostało zakwestionowane tak wyrażone stanowisko Sądu I instancji, ani też nie zarzucono naruszenia w jakikolwiek sposób wyżej przytoczonego art. 38 ustawy o Policji. Wobec okoliczności, że z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, przez co nie jest zobowiązany ani uprawniony do uzupełniania podstaw kasacyjnych, ani ich poszerzania, swoje merytoryczne rozważania musi ograniczyć do oceny przedstawionych w niej zarzutów, które w istocie dotyczą jedynie zarzutu błędnego sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Sąd I instancji, a więc naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co polega na pominięciu rozpoznania zawartego w skardze zarzutu obrazy art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1-3 k.p.a., 80 k.p.a. i 81 k.p.a. Tak postawiony zarzut należy ocenić, jako niezasadny. Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków, co nie miało jednak miejsca. Sąd I instancji podał podstawę prawna rozstrzygnięcia, tj. art. 36 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, oraz omówił instytucję przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. Wyjaśnił, dlaczego uznał, że Komendant Główny Policji posiada kompetencje, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącej ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia jej do pełnienia służby w komendzie rejonowej. Wskazał też, z jakich względów brak jest warunków by na podstawie zaskarżonej decyzji dokonywać analizy, czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego. Jak już to wskazano, w niezakwestionowanej skargą kasacyjną ocenie Sądu I instancji, analiza ta, może zostać przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] o mianowaniu na stanowisko służbowe. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika w sposób oczywisty, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania kontroli podjętych przez organy rozstrzygnięć i nie wymaga uzupełnienia, choć Sąd I instancji nie wyraził w sposób dodatkowy i odrębny poglądu o bezzasadności zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1-3 k.p.a., 80 k.p.a. i 81 k.p.a., co zresztą jest usprawiedliwione okolicznością, że zarzuty zawarte w skardze, ograniczyły się w istocie jedynie do przytoczenia przepisów i ich treści, które w ocenie skarżącej zostały naruszone. Nie wskazano, jaki materiał dowodowy organ winien zebrać, na jaką okoliczność i jakie ma to znaczenia dla wyniku sprawy, tzn. zaniechano wykazania, że gdyby organ ich nie pominął, rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne od kontrolowanego. Sąd I instancji przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśnił, jak również odniósł się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącej. Ponadto przy ustosunkowaniu się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., Sąd ten ustosunkował się też w istocie do zarzutu naruszenia art. 81 k.p.a., polegającego na uniemożliwieniu wypowiedzenia się skarżącej w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji, wbrew opisowi naruszenia zawartemu w omawianej podstawie kasacji, uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli kasacyjnej. Stanowisko Sądu jest przedstawione w sposób jasny. Zostały wskazane motywy, którymi kierował się Sąd I instancji przy wydaniu tego wyroku. Czym innym jest natomiast trafność przyjętej podstawy orzeczenia. Na gruncie podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2786/14, niepublikowane, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Należy też dodać, że nie tylko zarzuty zawarte w skardze ograniczyły się w istocie jedynie do przytoczenia przepisów i ich treści, które w ocenie skarżącej zostały naruszone, ale też dotyczy to zarzutów skargi kasacyjnej. Nie wskazano w niej, jaki materiał dowodowy organ winien był zebrać, na jaką okoliczność, przedstawienia jakiej argumentacji pozbawiono skarżącą i jakie ma to znaczenia dla wyniku sprawy. Powyższe zaniechanie, naruszające ponadto przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wymagający wskazania wpływu naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy, powoduje brak możliwości merytorycznej weryfikacji zasadności postawionych zarzutów w tym zakresie. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.