II SA/Rz 430/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego R. S. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 430/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Starosta [...] ograniczył sposób korzystania ze stanowiących własność R.S. części działek nr 506 i 505/2 w [...]. Odwołanie od ww. decyzji w dniu 15 grudnia 2014 r. jako pełnomocnik skarżącego wniósł P.S., jednakże do odwołania nie dołączył dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu R.S. Pełnomocnictwo takie nadesłał w dniu 22 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. Wojewoda [...] przesłał P.S. ww. dokument, wzywając jednocześnie do uzupełnienia braków pełnomocnictwa poprzez opatrzenie dokumentu datą sporządzenia, w terminie 7 dni pod rygorem rozpatrzenia sprawy w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Po bezskutecznym upływie terminu, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 127 oraz art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a." w zw. z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 782 z późn. zm.), umorzył postępowanie odwoławcze. Podał, że w myśl art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje tylko i wyłącznie stronie postępowania, a obowiązkiem organu odwoławczego przed jego rozpatrzeniem jest zbadanie dopuszczalności wniesionego środka zaskarżenia, m.in. poprzez kontrolę, czy odwołanie wniesione zostało przez stronę postępowania. W myśl zaś art. 33 § 1 i 2 k.p.a. osoba działająca jako pełnomocnik strony postępowania winna legitymować się stosownym pełnomocnictwem. W opisywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków pełnomocnictwa doręczono skutecznie zarówno P.S., jak i R.S., jednakże do dnia wydania decyzji żaden z nich nie przedłożył pełnomocnictwa opatrzonego datą. Wobec powyższego organ uznał, że P.S. w momencie złożenia odwołania nie był umocowany prawnie jako pełnomocnik R.S., a wniesione odwołanie pochodzi od podmiotu nie posiadającego legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia od kwestionowanej decyzji Starosty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego przyjęcie, że dla skuteczności udzielenia pełnomocnictwa w niniejszej sprawie konieczne było opatrzenie dokumentu pełnomocnictwa datą jego sporządzenia stanowiło naruszenie art. 32, art. 33 § 1 i 2 oraz art. 4 i art. 6 k.p.a. Żaden przepis prawa nie nakłada bowiem na stronę obowiązku opatrzenia pełnomocnictwa datą, lecz określa jedynie formę, w jakiej pełnomocnictwo winno zostać udzielone. W niniejszej sprawie skarżący w sposób nie budzący wątpliwości udzielił P.S. pełnomocnictwa obejmującego m.in. złożenie odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., wobec czego wbrew twierdzeniom organu wniesione odwołanie uznać należało za środek zaskarżenia pochodzący od strony postępowania reprezentowanej przez skutecznie umocowanego pełnomocnika. Niemniej nawet przyjmując tok rozumowania organu, przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewoda w myśl art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 130 K.c. winien zwrócić się do skarżącego o potwierdzenie czynności dokonanej przez jego pełnomocnika, czego przed wydaniem decyzji nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i uwzględnienie skargi, skutkujące w przypadku zaskarżenia decyzji - jej uchyleniem, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd może także stwierdzić nieważność decyzji, jeśli zachodzą przyczyny przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza prawo z przyczyn słusznie wywiedzionych w skardze. Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Działając w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a., pełnomocnik strony winien legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszonym do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.), a w przypadku pełnomocnictwa udzielonego na piśmie, winien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych i Sadu Najwyższego ukształtowało się spójne stanowisko, zgodnie z którym, skoro do wymogów formalnych pełnomocnictwa procesowego ustawa nie zalicza daty jego sporządzenia, to ani brak tej daty, ani jej wadliwe oznaczenie nie dyskwalifikują same w sobie udzielonego pełnomocnictwa i nie pozbawiają go mocy prawnej. Żaden przepis nie ustanawia bowiem wymogu, aby pełnomocnictwo opatrzone było datą. Dla oceny skuteczności umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony istotna jest bowiem sama treść pełnomocnictwa, a zatem czy z pełnomocnictwa takiego wynika umocowanie do działania w sprawie, w której je złożono. Co istotne, brakiem formalnym pisma sporządzonego w imieniu mocodawcy, obligującym organ do wystosowania wezwania na podstawie mowa w art. 64 § 2 k.p.a. jest niedołączenie dokumentu pełnomocnictwa, zaś jeżeli brak ten zostanie usunięty w terminie przewidzianym prawem, wówczas nie ma znaczenia, z jaką datą pełnomocnictwo zostało oznaczone. Data ta może być nawet późniejsza od daty wezwania strony do usunięcia braku pisma, natomiast istotnym jest zakres pełnomocnictwa oraz by pełnomocnictwo w rzeczywistości zostało udzielone do danej sprawy (zob. wyroki NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. I OSK 1772/14, 11 kwietnia 2013 r. II FSK 1504/11, 4 lipca 2006 r. II OSK 941/05 – dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] wniósł P.S. z zachowaniem ustawowego terminu, zaznaczając przy swoim podpisie, że działa jako pełnomocnik ojca – R.S. Do odwołania nie dołączył pełnomocnictwa, jednakże dokument ten przedłożył trzy dni później w kancelarii Starostwa Powiatowego w [...]. Pełnomocnictwo to nie zostało oznaczone datą jego sporządzenia, niemniej w jego nagłówku R.S. wskazał nr sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją ([...]), a w treści podał, że udziela pełnomocnictwa swojemu synowi – P.S. "do działania" i "reprezentowania" go w sprawie nr [...], w tym "do złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r.". Złożone pełnomocnictwo określało zatem zakres umocowania pełnomocnika, zostało przez mocodawcę podpisane i uprawniało P.S. do sporządzenia i wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zbędne i nieuprawnione było zatem wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia dokumentu pełnomocnictwa o oznaczenie go datą, a następnie uznanie, że wniesione odwołanie pochodziło od podmiotu nie będącego stroną postępowania (nie działającego w imieniu strony) i wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Uchybienia te doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 33 § 3 k.p.a. To zaś w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem stwierdzone naruszenia przepisów postępowania niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda [...] rozpatrzy odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącego – P.S. jako legitymującego się prawidłowym pełnomocnictwem i zakończy postępowanie odwoławcze wydając w sprawie stosowne rozstrzygnięcie.