II SA/Wa 623/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi K. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2155/13 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] zwalniający skarżącą [...]. K. G. z dniem [...] sierpnia 2013 r. ze służby w Policji. W wyniku skargi pełnomocnika skarżącej z dnia 31 października 2013 r. na powyższe rozstrzygnięcie, po uzyskaniu odpowiedzi organu z dnia 8 listopada 2013 r. o oddalenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2155/13, oddalił skargę. W dniu 2 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę o wznowienia postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem ze względu na pozbawienie skarżącej możności działania w tej sprawie oraz o zmianę powyższego wyroku poprzez uchylenie cytowanych już wyżej: rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie rozprawy, na której zapadło rozstrzygniecie i w związku z czym nie mieli możliwości uczestnictwa w rozprawie. Do dnia 19 stycznia 2015 r. ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie mieli wiedzy co do tego, iż sprawa została rozpoznana, ani co do tego, jakie zapadło rozstrzygnięcie, bowiem oczekiwali na zawiadomienie o terminie rozprawy. Przedłużający się okres oczekiwania i brak jakichkolwiek informacji z Sądu spowodował, iż pełnomocnik skarżącej w dniu 19 stycznia 2015 r. skontaktował się telefonicznie z Biurem Obsługi Interesanta w Sądzie z prośbą o udzielenie informacji, na jakim etapie znajduje się sprawa i wówczas został poinformowany, iż w dniu 17 maja 2014 r. zapadł wyrok w tej sprawie, po przeprowadzeniu rozprawy, bez obecności stron i bez wcześniejszego prawidłowego powiadomienia o terminie rozprawy skarżącej i jej pełnomocnika. Dalej wskazano, że właściwe poinformowanie stron o przeprowadzanych czynnościach jest ustawowym obowiązkiem spoczywającym na sądzie, a jego brak może powodować negatywne konsekwencje, związane z brakiem możliwości prezentowania swojego stanowiska i jego obrony, jak również z bezskutecznym upływem terminów do wniesienia środków odwoławczych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie miała możliwości uczestniczenia w postępowaniu, przez długi czas pozostawała w niewiedzy co do jej sytuacji w postępowaniu. Zatem zaistniały w tej sprawie przesłanki z art. 271 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi podstawę do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z uwagi na pozbawienie skarżącej możności działania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na opisany powyżej stan faktyczny podał, że neguje jakoby miała miejsce sytuacja prowadzenia postępowania pomimo wadliwego powiadomienia strony i jej pełnomocnika o terminie rozprawy lub też ich niepowiadomienie. W dalszej części wskazał, że to na stronie (pełnomocniku) ciąży obowiązek wykazania daty, w której dowiedziała się, iż zapadł wyrok. Zgodnie z treścią art. 277 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, organ lub przedstawiciel ustawowy strony. Wprawdzie pełnomocnik podaje, iż o prawomocnym wyroku dowiedziała się w dniu 19 stycznia 2015 r., jednakże w żaden sposób nie uprawdopodabnia tej daty, a jedynie powołuje się na rozmowę telefoniczną. Przy czym wynika z tego, iż przez 15 miesięcy pełnomocnik nie interesowała się sprawą, zaś co do meritum sprawy, to wywiódł tak jak w odpowiedzi na skargę z dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 271 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 67 § 5 tej ustawy, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Natomiast w myśl art. 65 § 1 ustawy, sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy, zaś według treści art. 73 § 1 ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, zaś zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 tegoż przepisu) i w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 tegoż przepisu), po czym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 tegoż przepisu). W rozpoznawanej sprawie bezspornym tymczasem jest, że skarżąca K. G. ustanowiła do sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. II SA/Wa 2155/13 i która zakończyła się wydaniem wyroku w dniu 16 kwietnia 2014 r. oddalającym skargę, pełnomocnika – adw. K. S. Ponadto poza sporem jest fakt, że Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządziła w dniu 5 marca 2014 r. wyznaczenie rozprawy na wskazany powyżej termin o godz. 11.20 w sali "F" i powiadomienie o powyższym pełnomocnika skarżącej – adw. K. S. oraz pełnomocnika organu – r. pr. A. P. Nie budzi również wątpliwości fakt, że ani wymieniona wyżej pełnomocnik skarżącej, ani też skarżąca, nie stawiły się na rozprawie, przy czym według art. 107 ustawy, nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Analizując w dalszym ciągu kwestię doręczenia zawiadomienia o terminie i miejscu rozprawy pełnomocnikowi skarżącej – adw. K. S., nie budzi wątpliwości fakt, że wymieniona wskazała adres do doręczeń "[...], [...]" i na powyższy adres wysłano zawiadomienie z dnia 7 marca 2014 r. o terminie i miejscu rozprawy, będące wykonaniem opisanego już wyżej zarządzenia z dnia 5 marca 2014 r. Niejako na marginesie zauważyć należy, lecz co ma znaczenie w sprawie, że na ten sam adres wysłano adw. K. S. odpowiedź organu na skargę i wymieniona odebrała powyższe pismo, jak wynika z potwierdzenia odbioru, w dniu 26 listopada 2013 r. Dodać również należy, że pełnomocnik skarżącej nie informowała Sądu o ewentualnej zmianie adresu do doręczeń. Mając na uwadze powyższe fakty stwierdzić dalej należy, a wynika to z pieczęci i adnotacji poczynionych na kopercie zawierającej zawiadomienie o terminie i miejscu rozprawy z dnia 5 marca 2014 r., powyższą przesyłkę przesłaną na wskazany już wyżej adres, w dniu 13 marca 2014 r. awizowano z adnotacją "Adresat nieobecny", po czym powtórnie awizowano przedmiotową przesyłkę w dniu 21 marca 2014 r., a następnie – wobec faktu jej niepodjęcia – przesłano ją w dniu 29 kwietnia 2014 r. do Sądu. Wobec powyższego uznać należy, że zostały spełnione warunki z art. 65 § 1 – 3 ustawy i tym samym doręczenie należało uznać za dokonane, stosownie do treści § 4 tego przepisu, co w konsekwencji powoduję, że nie można się skutecznie powoływać na niemożność działania w myśl cytowanego już wyżej przepisu art. 271 pkt 2 ustawy. Reasumując, w sprawie nie występuje związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem prawa procesowego, a brakiem możliwości działania skarżącej, bądź jej pełnomocnika w sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 282 § 2 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.