II SAB/Wa 813/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. do rozpoznania wniosku K. G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego K.G. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący K. G. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. przesłanym drogą elektroniczną, zwrócił się do Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. zgłoszonych przez podwykonawcę spółkę [...] S. sp. z o.o. z siedzibą w S. będącej podwykonawcą spółki L. – [...] S.A. z siedzibą w W. dalszych podwykonawców i/lub 2. zgłoszonych przez spółkę P. [...] S.A. z siedzibą w W. podwykonawców, poprzez przesłanie skanu oświadczeń GDDKiA zawierających oświadczenia o akceptacji podwykonawców spółek P. [...] S.A. i/lub dalszych podwykonawców spółki I. S. sp. z o.o. na wskazany przez siebie adres poczty elektronicznej. Generalny Inspektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. odpowiedział skarżącemu, że po analizie rodzaju żądanych dokumentów i informacji uznano, iż nie mają one charakteru publicznego i w związku z tym organ ma obowiązku ich udostępniania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. G. zarzucił organowi bezczynność poprzez naruszenie przepisów: 1) art. 13 ust. 1 i 2 ustawy poprzez ich niezastosowanie i nierozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od daty jego złożenia, 2) art. 6 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że oświadczenie zamawiającego o zaakceptowaniu podwykonawcy generalnego wykonawcy w trybie art. 6471 k.c. nie stanowi informacji publicznej, 3) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ust 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że żądane informacje wykraczając poza zakres przedmiotowy ustawy, pomimo iż są one objęte jej regulacją, ponieważ dotyczą mienia publicznego, 4) art. 6 ust. 2 ustawy poprzez jego niezastosowanie mimo, że objęte żądaniem wniosku dokumenty mają charakter dokumentów urzędowych, gdyż zostały sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych i zawierają oświadczenia funkcjonariuszy publicznych, 5) art. 14 ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji zgodnie i w sposób przewidziany ustawą. Wobec powyższego wniósł o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania w całości wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie grzywny w wysokości jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że jest legitymowany czynnie do wniesienia skargi, albowiem odmówiono mu jej udzielenia, zaś Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych, co wynika z treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) i jednym z zadań GDDKiA, jako organu administracji publicznej jest realizacja budżetu państwa w zakresie dróg krajowych (por. art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Zatem jest on podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Natomiast z uwagi na podział obowiązków oraz realizowane uprawnienia wynikające ze statutu i regulaminu organizacyjnego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, właściwy do wykonania wniosku był Dyrektor Oddziału Generalnej Dyrekcji, albowiem realizuje on zadania Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (vide § 2 ust. 2 regulaminu organizacyjnego). W dalszej części podał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 5 udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach. Zgodnie z orzecznictwem sądów powszechnych, oświadczenie o zaakceptowaniu danego podwykonawcy w trybie art. 6471 k.c. stanowi podstawę odpowiedzialności solidarnej między zamawiającym, a podwykonawcą generalnego wykonawcy. Powyższe oznacza, iż Skarb Państwa jest dłużnikiem solidarnym co do zapłaty wynagrodzenia z generalnym wykonawcą, a więc po jego stronie powstaje dług względem podwykonawcy. Jeżeli zatem wskutek oświadczenia o zaakceptowaniu podwykonawcy Skarb Państwa zwiększa swój potencjalny dług, a udostępnieniu podlega informacja dotycząca majątku publicznego, a takim niewątpliwie są środki przeznaczone na budowę dróg i autostrad, to jest to informacja publiczna. Zwłaszcza, że dotyczy realizacji przez podwykonawców robót budowlanych i ich ewentualnych dalszych wykonawców na których zamawiający wyraził zgodę. W dalszej części wskazał na przepis art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazując, że wnioskiem o udostępnienie takiej informacji może być objęte pytanie o określone fakty i stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Zatem odmowa udostępnienia umów podwykonawczych, polegające na przyjęciu, że nie stanowią one informacji publicznej, jak wskazano powyżej jest nieuzasadniona. Ponadto informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Skoro zatem informacje dotyczą mienia publicznego i gospodarowaniem nim, to tym bardziej stanowią informację publiczną i dokumenty będące w posiadaniu przez jednostkę zobowiązaną na gruncie ustawy do udzielenia informacji, są dokumentami związanymi z tokiem wykonywania lub zrealizowania umowy w zakresie zamówień publicznych, stąd też posiadają walor dokumentacji urzędowej, która stanowi informację publiczną. Do nich należą w szczególności: faktury wystawione przez wykonawcę umowy, dokumenty dotyczące złożonych zamówień, dokumenty przyjęcia dostaw, reklamacje składane przez zamawiającego, noty obciążeniowe wystawione przez zamawiającego wobec wykonawcy w związku z nieprawidłowościami zaistniałymi przy wykonywaniu umowy, noty odsetkowe wystawione przez wykonawcę, a także dokumenty związane z zaistniałymi sporami pomiędzy zamawiającym a wykonawcą umowy np. wezwania do naprawienia szkody, wezwania do zapłaty, pozwy sądowe i inne pisma procesowe dotyczące konkretnego zamówienia publicznego. Zatem "dokumenty wytworzone w związku z realizacją ustawy prawo zamówień publicznych, a dotyczące mienia publicznego i sporządzone w celu realizacji zadań go dotyczących, posiadają walor informacji publicznej. Wobec powyższego organ błędnie przyjął, że oświadczenia o akceptacji podwykonawców nie stanowią informacji publicznej. Z tego mianowicie powodu, że dotyczą majątku publicznego i zaciągniętego potencjalnego długu. Reasumując, organ nieprawidłowo przyjął, że nie stanowi ona informacji publicznej. Z kolei uzasadniając żądanie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w sprawie bezczynności wskazał, iż w niniejszej sprawie bezczynność podmiotu obowiązanego trwa ponad dwa miesiące. Okolicznością istotną dla oceny stopnia rażącego naruszenia prawa w sprawie bezczynności jest również fakt, że organ jest wyspecjalizowanym podmiotem, pełniącym zarazem funkcję monopolisty w zakresie budowy dróg w województwie [...]. Dysponuje on zarazem wykwalifikowaną kadrą urzędników, w tym departamentem prawnym. Stąd też brak podstaw, aby ustalić, iż nie potrafi ocenić, co jest informacją publiczną, a co nie. Natomiast co do wymierzenia grzywny wskazał, że rodzaj naruszeń elementarnych przepisów ustawy, długość bezczynności aż wreszcie stan bezczynności o charakterze rażącego naruszenia, uzasadniają wymierzenie grzywny w wysokości jednomiesięcznego przeciętnego wynagrodzenia. Na marginesie dodał, że zakres wniosku dotyczy podwykonawców lidera Konsorcjum P. [...] S.A. z siedzibą w W. realizującego wskazaną we wniosku inwestycję, oraz jednego z jego głównych podwykonawców realizujących roboty mostowe spółkę I. S. sp. z o.o. z siedzibą w S. Zatem stanowi informację publiczną, wobec kogo Skarb Państwa jest dłużnikiem w związku ze złożonymi przez siebie oświadczeniami. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej odrzucenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że wniesienie skargi było niedopuszczalne, bowiem zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zatem skarżący był zobowiązany do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazano również, że jeżeli żądanie strony nie ma charakteru informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, a w rozpoznawanej sprawie udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2015 r. w dniu 5 maja 2015 r., a więc przed upływem ustawowego terminu, wskazując, że żądane dokumenty i informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Nie jest zatem zasadne twierdzenie skarżącego, że "w niniejszej sprawie bezczynność podmiotu obowiązanego trwa ponad dwa miesiące". Tym samym skarżący niesłusznie zarzuca organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nierozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako centralny organ administracji rządowej – art. 18 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.), jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe jest, iż zgłoszone przez skarżącego żądanie z dnia [...] kwietnia 2015 r. w zakresie udostępnienia wskazanej tam informacji, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej i to tym bardziej, iż stosownie do art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.) do umów w sprawach zamówień publicznych, zastosowanie mają przepisy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto dotyczy ono budowy inwestycji celu publicznego i dokumentów sporządzonych w celu realizacji tego zadania. Zostały one bowiem wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, odnoszące się co do faktów oraz co do prowadzenia inwestycji celu publicznego, tj. ze środków publicznych. Stąd też w świetle powyższych rozważań, spełnione zostały przedmiotowe i podmiotowe przesłanki zastosowania przez organ ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Stwierdzić również należy, że bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego, bowiem organ już po 6 dniach odpowiedział skarżącemu (pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r.) i bezczynność wynikła raczej z nieznajomości zagadnienia, a zatem nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nic nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego. Z tego też samego powodu, nie wymierzono wobec organu wnioskowanej grzywny. Niezależnie od powyższego wskazać należy organowi, że nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, ani wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 tej ustawy, zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje się jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 – art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 23g ust. 11 i 12 tej ustawy, co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.