I SAB/Wa 550/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] ozn. hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz B. D. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. D. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Wskazał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] uznał wniesione przez niego zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że pismem z [...] lipca 2015 r. pełnomocnik strony został poinformowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania i planowanym terminie rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta [...] poprzedziło złożenie przez skarżącego do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], nr hip. [...], wpłynął do organu [...] marca 2014 r. Do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał sprawy wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 k.p.a. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Wobec tego Sąd uznał, że żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Mając jednak na uwadze czynności, jakie muszą być w sprawie wykonane przez organ, jak też realną możliwość załatwienia sprawy przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie, należało wyznaczyć organowi termin trzech miesięcy do załatwienia sprawy. Mając zaś na uwadze czas trwania tego postępowania od daty jego wszczęcia, co miało miejsce [...] lutego 2014 r., przeprowadzone dotychczas przez organ czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, specyfikę sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu dużą liczbę spraw tego rodzaju jaka wpłynęła do organu, Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym w ocenie Sądu brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest bowiem dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, jednakże zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 i § 2 oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.