II SA/Kr 976/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Beata Łomnicka Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni "[...]" w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Spółdzielni "[...]" w K. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 10 czerwca 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz. 267 z późn. zm., dalej – k.p.a.) oraz nart. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz.1409 z późn. zm., dalej – P.b.), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 13 lutego 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla P. M. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P" - pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan.,c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną, budową zjazdu, zagospodarowaniem terenu oraz przebudową przyłącza kanalizacyjnego, nadbudową kominów budynku sąsiedniego na działce nr [...], rozbiórką budynku mieszkalnego i garażu, przy ul. S. w K. na działkach nr: [...], [...] obr. [...]". Orzekając w ten sposób Wojewoda nawiązał na wstępie do zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniesionego w terminie odwołania. Jak wyjaśnił, Spółdzielnia jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], obr. [...], która położona jest w obszarze oddziaływania obiektu i stanowi działkę drogową - ul. S.. Domagając się cofnięcia kwestionowanej decyzji skarżąca wskazuje, że planowana do realizacji inwestycja wymaga budowy przyłączy wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych i centralnego ogrzewania oraz konieczności wykonania prac na działkach będących w jej wieczystym użytkowaniu - np. działka nr [...] (ul. S.) lub działka nr [...]. Na prace te Spółdzielnia nie wyraża zgody, podobnie jak nie wyraziła zgody na uzgodnienie przebiegu kabla elektrycznego przez jej działki nr [...] i nr [...]. Budowa przedmiotowego budynku wpłynie niekorzystnie na istniejące w tym rejonie budynki wielorodzinne, do których dopływ światła zostanie znacznie ograniczony w stosunku do stanu obecnego. Ponadto od początku eksploatacji budynków skarżącej występuje problem dotyczący zalewania piwnic fekaliami ze względu na źle funkcjonujący na osiedlu system kanalizacji ogólnospławnej, będącej w gestii "M". Z chwilą wystąpienia znacznych opadów deszczu ścieki nie mieszczą się w istniejącej kanalizacji i pracująca pod ciśnieniem sieć powoduje cofnięcie się ścieków do piwnic. Podłączenie nowych budynków do istniejącej sieci pogłębi jeszcze bardziej już obecnie występujące problemy w tym zakresie. Wojewoda wskazał następnie, że po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarzuty odwołanie nie są zasadne. Planowana inwestycja nie obejmuje działek nr nr: [...], [...], dlatego zgoda skarżącej jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Działka nr [...] jest drogą publiczną gminną, ul. S. w K., gdzie zarządcą dróg publicznych jest Prezydent Miasta, który upoważnił Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do załatwiania spraw należących do kompetencji zarządcy drogi, w tym wyrażania zgody na wejście w teren działek drogowych. Z uwagi na brak zgody na prowadzenie kabla energetycznego przez teren Spółdzielni inwestor uzyskał zmianę warunków przyłączenia do sieci energetycznej od "T" S.A. z 15 grudnia 2014 r., znak: [...], dla budynku wielolokalowego mieszkalno-usługowego przy ul. S. w K. - działki nr [...] i nr [...], z rozdzielnicy nN w stacji transformatorowej SN/nN nr [...] (K. ul. S.). Projektowany budynek o wysokości 13 m z jego usytuowanie względem stron świata nie będzie miał żadnego wpływu na ograniczenie nasłonecznienia budynków Spółdzielni. Cień rzucany przez ten obiekt w żadnym miejscu nie obejmuje budynków skarżącej, co wynika z analizy nasłonecznienia. Tym bardziej nie wpływa on na dopływ światła albowiem odległości projektowanego budynku od budynków Spółdzielni znacznie przewyższają wysokość projektowanej zabudowy. Istniejące problemy kanalizacyjne rozwiązywać należy z dysponentem sieci, "M" S.A. Inwestor uzyskał zgodę na odprowadzenie ścieków na warunkach dysponenta sieci, zgodnie z decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta z 19 maja 2014 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy, co wynika z oświadczenie o warunkach przyłączenia nieruchomości do "M" z 25 listopada 2014 r. [...]. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczy terenu, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani nie jest sporządzany taki plan. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony na podstawie i w terminie ważności decyzji Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 19 maja 2014 r., znak: [...]. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami tej decyzji, a także wymaganiami ochrony środowiska. W zakresie objętym przedmiotową decyzją inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Uprawniony projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wobec spełnienia wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na jej budowę. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzje Wojewody z dnia 10 czerwca 2015 r., znak: [...], Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżanej decyzji Spółdzielnia zarzucała: 1.naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi w sytuacji, gdy odległość projektowanego budynku od innych obiektów ma wpływ na znaczne ograniczenie nasłonecznienia budynków skarżącej, - art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 28 ust. 1 powyższego rozporządzenia poprzez przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi w sytuacji gdy działki budowlane, na których usytuowany będzie projektowany budynek nie są wyposażone w pełni sprawną kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, 2.naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez : - nierozpoznanie istoty sprawy przez organ drugiej instancji wskutek jedynie pobieżnego odniesienia się w zaskarżonej decyzji do źle funkcjonującego na tym terenie systemu sieci kanalizacji ogólnospławnej, który uniemożliwia odprowadzania dużej ilości wód opadowych, czego skutkiem jest zalewanie piwnic budynków sąsiednich względem planowanej inwestycji, - błędne uznanie przez organ drugiej instancji, że planowana inwestycja nie obejmuje działek nr [...], [...] oraz [...], których użytkownikiem wieczystym jest skarżąca, podczas gdy wskazane wyżej nieruchomości znajdują się w bezpośrednim obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Powyższe zarzuty skarżąca rozwijała w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestnik P. M. wnosił o oddalenie skargi, uznając wydane w sprawie decyzje za zgodne z prawem, przedkładając do akt dodatkowy dokument stanowiący analizę nasłoneczniania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważał, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania, należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podnoszone w niej zarzuty są trafne. Zaskarżonym w sprawie aktem jest decyzja organu drugiej instancji, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 13 lutego 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla P. M. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P" - pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną, budową zjazdu, zagospodarowaniem terenu oraz przebudową przyłącza kanalizacyjnego, nadbudową kominów budynku sąsiedniego na działce nr [...], rozbiórką budynku mieszkalnego i garażu, przy ul. S. w K. na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...]". Z uwagi na określony we wniosku inwestora przedmiot postępowania w sprawie niniejszej znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz.1409 z późn. zm., dalej – P.b.), regulacje do których ona wprost odsyła, względnie również zawarte w ustawach szczególnych, a także przepisy k.p.a. Artykuł 4 P.b. stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Regulacje, które należy uwzględniać w myśl powołanego przepisu, zawarte są w ustawach, a także aktach normatywnych innych rang, zaś wystąpienie przesłanek do ich zastosowania zależy od rodzaju inwestycji. W myśl art. 5 ust. 1 Pb, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) bezpieczeństwa użytkowania, d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, e) ochrony przed hałasem i drganiami, f) odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii; 2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie: a) zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz, odpowiednio do potrzeb, w energię cieplną i paliwa, przy założeniu efektywnego wykorzystania tych czynników, b) usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów; 2a) możliwość dostępu do usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie szerokopasmowego dostępu do Internetu; 3) możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego; 4) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich; 5) warunki bezpieczeństwa i higieny pracy; 6) ochronę ludności, zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej; 7) ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską; 8) odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej; 9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; 10) warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. Cytowany przepis ma charakter zasady ogólnej, którą uwzględnia się przy interpretacji postanowień ustawy Prawo budowlane, natomiast wskazane w nim wymagania podlegają konkretyzacji w dalszych jej przepisach oraz rozporządzeniach wykonawczych. Do takich aktów należy w szczególności rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm. – zwane dalej w skrócie rozporządzeniem), które wydano na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b., uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 5. Zasady i tryb wydawania pozwoleń na budowę ustawodawca unormował w art. 28, 32 - 36 Pb. Uwzględniając zarzuty skargi wskazać należy nadto na art. 7 k.p.a, w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Zakres postępowania dowodowego zależy jednakże od przedmiotu sprawy administracyjnej. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Naruszenie powyższych przepisów prowadzi w efekcie uchybienia zasadom praworządności ( art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 k.p.a.). Nadto zgodnie z treścią art. 10 §1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wyżej wskazane przepisy obowiązują również w postępowaniu przed organem drugiej instancji (art. 140 k.p.a.). Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w ramach czego następuje równolegle kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów proceduralnych, a dostrzegane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie należy mieć na uwadze fakt, że decyzja Prezydenta Miasta w sposób bardzo ogólny wyraża stanowisko tego organu co do zgodności z przepisami zamierzenia inwestora oraz dokumentacji, których dotyczy decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji bez szerszych wyjaśnień organ pierwszej instancji podał, że : - wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie został złożony w terminie ważności decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], znak [...], o ustaleniu warunków zabudowy; - inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a także wymaganiami ochrony środowiska; - projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia, oraz informacje dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; - projektant i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Nie jest przy tym wiadomym zgodność przedmiotowej inwestycji z jaką decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego badał Prezydent Miasta albowiem powyższego nie wyjaśnił, zaś takiej decyzji brak w aktach administracyjnych. Analogiczna negatywna uwaga odnosi się do odpowiedzi na zarzuty Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K., których nie poddano analizie na tle obowiązujących przepisów prawa i dostępnej dokumentacji. Krótką wypowiedź na zarzut dotyczący możliwości podłączenia przedmiotowej inwestycji do kanalizacji deszczowej można uznać za dostateczną tylko z uwagi na brak podstaw do szerszego wyjaśniania w ramach przedmiotowego postępowania faktu i przyczyn ewentualnego wadliwego działania tej kanalizacji działania w rejonie działek, na których wzniesiono budynki Spółdzielni. Na zarzut ten już organ pierwszej instancji odpowiedział prawidłowo kierując się treścią uzgodnienia z zarządcą sieci, a zajmując analogiczne stanowisko Wojewoda nie naruszył prawa. W pozostałości zarzuty skarżącej wymagały wnikliwego rozważania przez organ pierwszej instancji, który jednakże poprzestał na wyjaśnieniach inwestora, niepoddanych rzeczowej ocenie. Uchybienia związane z lakonicznością uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego przez Prezydenta Miasta powinny zostać dostrzeżone przez organ odwoławczy i wyjaśnione w ramach merytorycznego rozpoznania sprawy, zarówno w kwestiach badanych z urzędu, jak i dodatkowo w związku z zarzutami skarżącej. Uchybień tych nie usunął jednak organ drugiej instancji, a jego rozważania są równie ogólnikowe. Nadto skoro w postępowaniu odwoławczym inwestor przedstawił dodatkowe dokumenty, będące podstawą ustaleń w kwestii przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej, to należało przed wydaniem zaskarżonej decyzji postąpić zgodnie z dyspozycją art. 10 §1 k.p.a., czego jednak nie uczynił Wojewoda. Zastosowanie tego przepisu w postępowaniu odwoławczym było niezbędne również z tej przyczyny, że szeregu ważnych uzupełnień w projekcie budowlanym inwestor dokonał w postępowaniu przed organem pierwszej instancji już po doręczeniu stronom zawiadomienia w trybie art. 10 §1 k.p.a., a zatem o zmianach w dokumentacji strony dowiedziały się dopiero z decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 13 lutego 2015 r., znak: [...]. Wskazane wyżej uchybienia są istotne i nie pozwalają na uznanie, że organ odwoławczy rzeczywiście prawidłowo rozpatrzył sprawę w drugiej instancji, nawet jeżeli odwołanie złożyła wyłącznie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K.. Do takich wniosków prowadzi nie tylko lakoniczność podanych motywów rozstrzygnięcia, ale również fakt że organ odwoławczy nie dostrzegł zasadniczych wad projektu budowlanego. Tytułem przykładu można wskazać, że zatwierdzony projekt budowlany jest wewnętrznie sprzeczny w tak istotnej kwestii, jak usytuowanie budynku mieszkalno-usługowego, który ma powstać na działkach nr [...] i nr [...]. W tym zakresie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy znalazł się zapis zezwalając na jego lokalizację w granicy z działką nr [...]. Z części opisowej projektu zagospodarowania na str. 5 wynika, że projektowany budynek od strony południowej ma być położony w granicy z budynkiem na działce nr [...] na szerokość istniejącego budynku. Podobnie na str. 7 podano co do odległości przedmiotowego budynku od budynku mieszkalnego na działce nr [...] – zabudowa w granicy. W przeciwieństwie do powyższego z mapy projektu zagospodarowania (nienumerowanej, wszytej pomiędzy str. 9 i 10, opatrzonej pieczęcią organu stwierdzającą, że stanowi ona załącznik do decyzji z dnia 13 lutego 2015 r., [...] znak: [...]) wynika, że w tym rejonie jest projektowany chodnik, a nie budynek. Zarówno obrys części budynku nadziemnej, jak i kondygnacji podziemnej przebiegają w dość znacznym oddaleniu od granicy. Analogiczne sprzeczności widoczne są również w projekcie architektonicznym, gdzie raz zobrazowano inwestycję kubaturową jako zlokalizowaną bezpośrednio przy granicy z działka nr [...], innym razem w oddaleniu od granicy tej działki. Powracając do kwestii niedostatków zaskarżonej decyzji, które wiążą się z brakiem istotnych rozważań, zwłaszcza zagadnień aktualnych z uwagi na potrzebę ochrony interesów osób trzecich, należy zauważyć, że jakiejkolwiek analizie nie poddano kwestii spełnienia wymogów dotyczących miejsc postojowych, czy wjazdu do garażu. Zgodnie z treścią § 18 rozporządzenia: 1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. 2. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W myśl § 19 rozporządzenia : 1. Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 1) 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 2) 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie; 3) 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1. 2. Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie; 3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk. 3. Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży. 4. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Stosownie do § 20 rozporządzenia, miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz zbliżone bez żadnych ograniczeń do innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Przepis § 21 ust. 1-3 rozporządzenie reguluje bliżej kwestię stanowisk postojowych. Z części opisowej do projektu zagospodarowania wynika, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej i oświatowej, oraz tereny zielone. Projektowany budynek stanowi zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z częścią usługową. Na podstawie projektu zagospodarowania nie jest wprost wiadomym, gdzie konkretnie zlokalizowana jest zabudowa określonego rodzaju, a w szczególności czy obszar usytuowany na zachód od projektowanego budynku, znajdujący się na działce nr [...], to teren placu zabaw lub boisko dla dzieci i młodzieży oraz jakie jest przeznaczenie tam znajdującego się budynku. Z projektu zagospodarowania - cześć opisowa i graficzna nie wynika też, by zapewniono miejsce postojowe w obrębie terenu inwestora dla części usługowej przedmiotowego budynku (użytkownicy stali i okresowi), w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, albo by miały służyć takim celom stanowiska postojowe w garażu podziemnym. Zagadnieniem równie istotnym, którego w ogóle nie rozważono, a może mieć znaczenie w stanie faktycznym sprawy z uwagi na zezwolenia na zabudowę w granicy, a także budowę garażu podziemnego i uwarunkowania gruntowe, czy również przebudowę budynku na działce nr [...], polegającą na nadbudowa komina, jest potrzeba odniesienie się do kwestii regulowanej w przepisach § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Stosownie do § 206 ust. 1 - 2 w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża. Z projektu budowlanego wynika np., że w obrębie terenu inwestycji przewidziano jako zabezpieczenie wykopu ścianki berlińskie, ale w innym miejscu, niż przy granicy z działką nr [...] i tam znajdującym się budynku. Sygnalizowane zagadnienie wymaga szerszego rozważania nie tylko przez projektantów, ale przede wszystkim przez organ administracji publicznej. Zważyć należy dalej, że organ odwoławczy tylko pozornie zajął się kwestią spełnienia wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zwłaszcza w budynkach sąsiednich. Zagadnienie to zresztą równie pobieżnie potraktował organ pierwszej instancji. W szczególności, stosownie do § 13 rozporządzenia: 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Z cytowanego przepisu wynika, że warunki określone w § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 muszą być spełnione łącznie, co w przedmiotowej sprawie należało poddać wszechstronnej ocenie. W zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji brak analizy przesłaniania, a projekt budowlany nie zawiera nawet dostatecznych danych co do istotnych odległości, usytuowania okien z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w budynkach na wszystkich działkach sąsiednich, w tym w szczególności na działce nr [...]. W związku z zarzutami Spółdzielni należało też ustalić, na których działkach znajdują się należące do niej budynki albowiem powyższe nie wynikał wprost z pisma 22 grudnia 2014 r., ani odwołania. Również zagadnienie nasłonecznienia nie zostało prawidłowo wyjaśnione, czego dodatkowo jedynie dowodzi dokument złożony przez uczestnika na rozprawie dnia 2015 r. Na tle tego, co w nim przedstawiono nieprawdziwe jest stwierdzenie organu odwoławczego, że " Projektowany budynek o wysokości 13 m i jego usytuowanie względem stron świata nie będą miały żadnego wpływu na ograniczenie nasłonecznienia budynków Spółdzielni. Cień rzucany przez ten obiekt w żadnym miejscu nie obejmuje budynków skarżącej, co wynika z analizy nasłonecznienia ( karta 107 projektu budowlanego). Tym bardziej nie wpływa on na dopływ światła albowiem odległości projektowanego budynku od budynków Spółdzielni znacznie przewyższają wysokość projektowanej zabudowy". Niezależnie od tego rację ma skarżąca, że i wypowiedzi organu nie odnoszą się do zagadnienia odpowiedniego dostępu światła do pomieszczeń mieszkalnych. Charakterystycznym jest, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta wybiórczo potraktował badanie zagadnienia związane z przesłanianiem i nasłonecznianiem pomieszczeń, czego nie dostrzegł organ drugiej instancji rozpoznając odwołanie. Prezydent Miasta zobowiązał bowiem inwestora postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r., znak: [...], do uzupełnienia projektu budowlanego o czytelną analizę w formie graficznej i opisowej nasłonecznienia, zacienienia i przesłaniania budynku mieszkalnego przy ul. S. w K., znajdującego się na działce nr [...], z uwzględnieniem gabarytu projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz nadwieszeniem od strony działki nr [...], przy uwzględnieniu istniejących otworów w ścianie szczytowej budynku przy ul S.. Ani w tym postanowieniu, ani następnie w wydanej decyzji Prezydent Miasta nie wyjaśnił przy tym przekonywująco przyczyn, dla których tak znacznie ograniczył postępowanie dowodowe w analizowanej kwestii żądając danych tylko dla jednego budynku. Dodatkowo, już po uzupełnieniu przez inwestora dokumentacji organ pierwszej instancji nie poddał rzeczowej ocenie wyjaśnień architekta, czy też załączonej do projektu budowlanego analizy nasłoneczniania. W szczególności nie jest wiadomym według jakiej metody została wykonana ta analiza, a w szczególności na jaką datę została sporządzona i według jakiego czasu podano godziny zacieniania. Zasadniczym mankamentem jest przy tym kwestia bezzasadnego pominięcie analizy przesłaniania oraz nasłonecznienie dla budynku i terenu na działce nr [...]. Gdzie potencjalnie może znajdować się plac zabaw i budynek oświatowy. Nie wyjaśniono też czy na przedmiotowej działce znajduje się plac zabaw. Zgodnie z § 40 ust. 2 rozporządzenia, nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 1000-1600. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i " c" p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej jest ona niemożliwa z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia przepisom. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku. Rzeczą organu drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowego zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.