IV SA/Wa 2189/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również jako: "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania K.R. prowadzącego działalność pod nazwą [...] (przekształconą w E. S.A.) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej również jako: "organu pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W okresie od 8 maja do 20 czerwca 2012 r. upoważnieni inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Delegatura w [...], przeprowadzili kontrolę instalacji do termicznego unieszkodliwiania odpadów medycznych zlokalizowanej w [...] im. [...] w O., przejętej w dniu 1 stycznia 2012 r. przez [...] z Z., na podstawie umowy dzierżawy z dnia 9 lutego 2009 r. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] znak: [...] z dnia 14 czerwca 2011 r. przeniósł na K.R. prowadzącego działalność pod nazwą [...] prawa i obowiązki wynikające z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...] ze zmianami udzielającej [...] im. [...] w O. pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Pozwolenie zostało wydane na okres od dnia 21 marca 2003 r. do dnia 28 lutego 2012 r. Na podstawie dokumentów ewidencyjnych ustalono, że w okresie od dnia 29 lutego 2012 r. do dnia 10 maja 2012 r. w instalacji do termicznego unieszkodliwiania odpadów poddano unieszkodliwieniu 43,7203 Mg odpadów o kodach: • 18 01 02* - części ciała i organy oraz pojemniki na krew i konserwanty służące do jej przechowywania (z wyłączeniem 18 01 03); • 18 01 03*- inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt (np. zainfekowane pieluchomajtki, podpaski, podkłady), z wyłączeniem 18 01 80 i 18 01 82; • 18 01 04 - inne odpady niż wymienione w 18 01 03; • 18 01 09 - leki inne niż wymienione w 18 01 08; • 18 02 02* - inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt; • 15 02 03 - sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02. Proces unieszkodliwiania odpadów był prowadzony po wygaśnięciu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...], tj. bez uregulowanego stanu formalno-prawnego. Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole z kontroli z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. wymierzył K.R. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia. K.R. odwołał się od powyższej decyzji i zarzucił jej naruszenie: 1. art. 7, 8, 80 Kpa poprzez zinterpretowanie oczywistej omyłki rachunkowej w pkt. III decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...] na niekorzyść strony; 2. art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, poprzez zastosowanie przepisu, w sytuacji w której nie zaistniała podstawowa przesłanka odpowiedzialności posiadacza odpadów, przewidziana w tym przepisie. W ocenie K.R. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego przyjmując, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. wygasła w dniu 28 lutego 2012 r. Przedmiotowa decyzja, zdaniem odwołującego się obowiązywała do marca 2013 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ właściwy wyjaśnił, że pozwolenie wydaje się na okres 10 lat. Tymczasem w punkcie III w/w decyzji wpisano termin obowiązywania decyzji do dnia 28 lutego 2012 r. (9 lat). Zdaniem odwołującego się jest to oczywista omyłka, którą [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska powinien rozstrzygnąć na jego korzyść. Rozpatrując sprawę Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i właściwie zastosował przepis art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Zdaniem organu odwoławczego, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezsprzecznie wynika, że K.R. prowadził unieszkodliwianie odpadów po wygaśnięciu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r., tj. po dniu 28 lutego 2012 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących rozstrzygnięcia oczywistej omyłki rachunkowej w pkt. III decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. na niekorzyść strony organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wystąpił do Marszałka Województwa [...] o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy orzeczeniem a uzasadnieniem przedmiotowej decyzji. Marszałek Województwa [...] w piśmie z dnia 14 maja 2012 r., wskazał jako właściwy termin określony w punkcie III w/w decyzji. Ponadto Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 188 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wydawane w drodze decyzji przez właściwy organ na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Zatem określenie terminu obowiązywania zezwolenia ma charakter uznaniowy, więc Marszałek Województwa [...] nie miał obowiązku wydawania decyzji z dnia [...] marca 2003 r. na okres 10 lat. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i dokonał jego starannej oceny, a kierując się wyjaśnieniami Marszałka Województwa [...] nie był zobligowany do przyjęcia interpretacji treści punktu III decyzji z dnia [...] marca 2003 r. w kategorii oczywistej omyłki pisarskiej, a co za tym idzie rozpatrzenia sprawy na korzyść K.R. Wskazał także, że przepisy ustawy o odpadach nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 79b ust 2 pkt 5 ustawy o odpadach, poprzez bezpodstawne jego zastosowanie. Naruszenie zostało udokumentowane w protokole z kontroli nr [...] podpisanym bez zastrzeżeń przez stronę. Kara ta jest obligatoryjna i [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzając naruszenie był zobligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji. E. S.A. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na powyższą decyzję, domagając uchylenia zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że K.R. w okresie od dnia 29 lutego 2012 r. do dnia 10 maja 2012 r. użytkował instalację w O. bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy pozwolenie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. zostało wydane na okres 10 lat; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że podstawą ustalania terminu wygaśnięcia pozwolenia jest data "obowiązywania" decyzji, podczas gdy podstawą ustalania terminu wygaśnięcia pozwolenia jest upływ liczonego w latach okresu na jaki pozwolenie zostało wydane, co powinno prowadzić do wniosku, że w okresie od dnia 29 lutego 2012 r. do dnia 10 maja 2012 r. K.R. użytkował instalację w O. na podstawie wymaganego pozwolenia, 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez załatwienie sprawy z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej". Skarżąca oświadczyła, że w jej ocenie Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje podstaw do występowania przez organ administracji do innego organu administracji "o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy orzeczeniem a uzasadnieniem przedmiotowej decyzji". Ponadto zdaniem Skarżącej adresatem takiego wystąpienia powinien być Wojewoda [...], albowiem to ten organ wydał "przedmiotową decyzję". Jak również oświadczyła, że takie rozbieżności powinny być rozstrzygane na korzyść strony, albowiem strona w demokratycznym i praworządnym Państwie nie może ponosić konsekwencji ewentualnego braku precyzji organu administracji; b) art. 113 § 2 Kpa, albowiem wątpliwości co do treści decyzji może wyjaśnić jedynie organ, który wydał decyzję, nie zaś inny organ, i jedynie na żądanie organu egzekucyjnego lub strony, nie zaś na żądanie innego organu; c) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Skarżąca wyjaśniła również, że w jej ocenie, zgodnie z art. 193 ust 1 pkt 1 POŚ pozwolenie wygasa po upływie czasu, na jaki zostało wydane. Pozwolenie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r., wydane zostało na okres 10 lat. Wobec treści art. 110 Kodeksu cywilnego z treścią art. 112 Kodeksu cywilnego przyjąć należy, że termin wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia przypadł nie wcześniej niż dnia 26 marca 2013 r., zatem w okresie od dnia 29 lutego 2012 r. do dnia 10 maja 2012 r. K.R. użytkował instalację w O. z wymaganym zezwoleniem, zatem wymierzenie mu kary pieniężnej było błędne. W dalszej części skargi skarżąca wyjaśniła, że pozwolenie wydane zostało na okres 10 lat, zgodnie z wnioskiem Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej im. [...] w O. Zdaniem skarżącej, gdyby Wojewoda [...] uznał, że wydanie wnioskowanego pozwolenia na wnioskowany okres 10 lat nie zasługuje na uwzględnienie, wówczas musiałby to wykazać i uzasadnić w decyzji, co nie nastąpiło. Co do zasady bowiem organ administracji wydający pozwolenie jest związany wnioskowanym przez stronę okresem, na jaki pozwolenie ma być wydane, jeżeli okres taki mieści się w granicach obowiązującego prawa. Taki pogląd znajduje uzasadnienie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2000 r. OPK 1/00. Ponadto skarżąca uznała, że organ powinien rozstrzygnąć wątpliwości dotyczące terminu wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r., na korzyść strony. Zdaniem skarżącej organ powinien kierować się słusznym interesem strony, a wydając decyzję działając na niekorzyść strony naruszył przepisy art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej podniesione za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 79b ust. 2 pkt 5 i art. 79d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Na wstępie należy zauważyć, że z dniem 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) uchylająca – na mocy art. 252 ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, jednocześnie w art. 246 stanowiąca, że w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237. Ostatnia z przytoczonych regulacji zadecydowała o stosowaniu w postępowaniu odwoławczym dotychczasowych przepisów o karach pieniężnych. Stosownie do art. 79 b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach (z 2001 r.), jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Jednocześnie Sąd zauważa, iż przepis art. 79b ustawy o odpadach nie przewiduje miarkowania kary, ani żadnych od niej odstępstw. W związku z powyższym wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, o których mowa w art. 79b ustawy o odpadach, nie działa na zasadzie "uznaniowości", lecz zgodnie z art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach jest zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej w ściśle określonej wysokości. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, przede wszystkim opartym na wynikach dokonanej przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatury w [...], w dniach od 8 maja do 20 czerwca 2012 r. kontroli, odnotowanych w protokole z kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń w dniu [...], czerwca 2012 r., ustalono m. in., że w okresie od dnia 29 lutego do 10 maja 2012 r. w instalacji termicznego unieszkodliwiania odpadów poddano unieszkodliwieniu 43,7203 Mg odpadów o kodach: • 18 01 02* - części ciała i organy oraz pojemniki na krew i konserwanty służące do jej przechowywania (z wyłączeniem 18 01 03); • 18 01 03*- inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt (np. zainfekowane pieluchomajtki, podpaski, podkłady), z wyłączeniem 18 01 80 i 18 01 82; • 18 01 04 - inne odpady niż wymienione w 18 01 03; • 18 01 09 - leki inne niż wymienione w 18 01 08; • 18 02 02* - inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt; • 15 02 03 - sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez skarżącą. Sporną kwestię natomiast stanowi ustalenie przez organy obu instancji, że proces unieszkodliwiania odpadów był prowadzony po wygaśnięciu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. W ocenie skarżącej pozwolenie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. zostało wydane na okres 10 lat, więc termin wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia przypadł nie wcześniej niż 26 marca 2013 r. W tej sytuacji, w ocenie skarżącej, w okresie od 29 lutego 2012 r. do 10 maja 2012 r., K.R. posiadał wymagane zezwolenie. Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, że ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów wynika, że w pkt III rozstrzygnięcia (osnowy) decyzji wskazano: "Decyzja obowiązuje od 21.03.2003 r. do 28.02.2012 roku." Zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzono: "Pozwolenie zostało wydane na okres 10 lat." Zatem istnieje rozbieżność pomiędzy osmową decyzji a jej uzasadnieniem. Analizując tę kwestię należy zauważyć, że to w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracji publicznej załatwiającego sprawę. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. decyzja uwzględniająca w całości żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jaj uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 264/05, Legalis). W warunkach przedmiotowej sprawy oznacza to, że organy inspekcji ochrony środowiska prawidłowo uznały, że decyzja o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów obwiązywała do 28 lutego 2012 r., jak zostało to wskazane w pkt. III decyzji. Zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, pozwolenie wygasa po upływie czasu na jaki zostało wydane. Zatem pozwolenie wygasło po dacie wskazanej w pkt. III rozstrzygnięcia decyzji z dnia 26 marca 2003 r. Nie można w tej sytuacji dopatrzeć się naruszenia art. 193 ust. 1 pkt ustawy Prawo ochrony środowiska, co skarżąca zarzuciła w skardze. Słusznie także stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że z brzmienia art. 188 ust. Ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że organ ochrony środowiska posiada dowolność określenia terminu pozwolenia, który nie może przekroczyć 10 lat. Zatem nie miał on obowiązku wyznaczania10-letniego okresu obowiązywania pozwolenia, mógł to być okres krótszy. Skoro w osnowie decyzji z dnia 26 marca 2012 r. wyraźnie wskazano datę obowiązywania pozwolenia, to organy inspekcji ochrony środowiska nie mogły uznać, że pozwolenie zostało wydane na 10 lat, jak to wynikało z treści uzasadnienia. Rozstrzygniecie decyzji w zakresie określonego w pkt. III okresu obowiązywania pozwolenia nie zostało skutecznie podważone (uchylone, zmienione, sprostowane). Brak jest w takiej sytuacji możliwości rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony skoro, jak już wyżej była o tym mowa, w rozpatrywanej sprawie pierwszeństwo należy dać osnowie. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 6, 7, i 8 K.p.a. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 113 § 2 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W rozpatrywanej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie występował do Marszałka Województwa [...] w trybie art. 113 § 2 K.p.a. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r., powołując się na przepis art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm.) zwrócił się do Marszalka Województwa [...] o zajęcie stanowiska w sprawie terminu obowiązywania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. i pismem z dnia 14 maja 2012 r. Marszałek Województwa [...] wyraził swoje stanowisko w tej sprawie. Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszeń wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nastąpiło wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego. Zgodnie z zasadami ogólnymi i postępowania dowodowego doszło do zebrania materiału dowodowego i jego rozważenia, w konsekwencji wydania prawidłowych rozstrzygnięć opartych na właściwej podstawie procesowej i podstawach materialnych wraz z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.