I SA/Łd 780/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], którą orzeczono o odpowiedzialności I. K., jako byłego prezesa zarządu A spółki z o.o. z siedzibą w C., gmina S. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. oraz należnych odsetkach za zwłokę naliczonych do dnia 5 lipca 2010 r. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...]., orzekł o odpowiedzialności podatniczki, jako byłego prezesa zarządu A za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za IV kwartał 2009 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Organ wskazał, iż zaległości te wynikają z niezapłaconego w terminie płatności podatku VAT z tytułu złożonej do urzędu skarbowego deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2009 r., dotyczących zobowiązań spółki, których termin płatności upływał w czasie, kiedy I. K. pełniła funkcję prezesa zarządu W stosunku do zaległości podatkowych dotyczących IV kwartału 2009 r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne, które okazało się bezskuteczne, a które umorzono postanowieniem z dnia [...] r., jako bezprzedmiotowe z powodu upadłości spółki ogłoszonej przez Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł., która nastąpiła postanowieniem z dnia [...]., w sprawie o sygn. akt [...]. Zaległości spółki zostały zgłoszone przez organ w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku, jednak nie doszło do zaspokojenia roszczeń w żadnym stopniu. Postanowieniem z dnia [...] r., w sprawie spółka została wykreślona z KRS. Ponadto organ stwierdził, iż wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony w czasie, kiedy podatniczka pełniła funkcję prezesa zarządu spółki. Strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie przedmiotowych zaległości podatkowych. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zwłaszcza w zakresie zbadania okoliczności ogłoszenia upadłości spółki i wystąpienia negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu; - art. 188 o.p., poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z informacji ZUS o okresach niezdolności do pracy strony w 2010 r., podczas gdy jego przedmiotem były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 180 § 1 o.p, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na zastosowaniu formalnej teorii dowodów i przyjęciu a priori, że wnioskowane dowody nie przyczynią się do rozstrzygnięcia sprawy; - art. 187 § 1 o.p., poprzez uchylenie się od zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, w której organ z góry założył, że nie będzie przeprowadzał niezbędnego postępowania dowodowego, zwłaszcza na okoliczność sytuacji finansowej spółki, właściwego czasu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz wystąpienia w sprawie negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu; - art. 191, w związku z art. 210 § 4 o.p., poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej, w tym poprzez brak wskazania dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; - art. 121 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. - art. 116 § 1 o.p., poprzez orzeczenie o odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki, podczas gdy orzeczenie o odpowiedzialności strony było wyłączone. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż decyzja orzekająca o odpowiedzialności I. K. za zobowiązania podatkowe A w podatku VAT za IV kwartał 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Ustalenia faktyczne organu są lakoniczne, organ nie wskazuje jakie dowody uznał za wiarygodne, a jakim odmówił wiarygodności. Treść zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ nie przeprowadził jakichkolwiek ustaleń w zakresie istnienia przesłanek egzoneracyjnych członka zarządu. Nie zbadano rzetelnie sytuacji finansowej spółki oraz nie ustalono, kiedy w ocenie organu nastąpił właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Co więcej, nie przeprowadzono również w niezbędnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy strona nie ponosi winy w ewentualnym, spóźnionym złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Ponadto nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości i ekonomiki przedsiębiorstw celem ustalenia sytuacji finansowej spółki i właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, mimo że dowód ten jest niezbędny i przyczyni się do rozstrzygnięcia sprawy. Co więcej, organ z rażącym naruszeniem dyspozycji art. 188 o.p. oddalił wniosek o wystąpienie do ZUS o udzielenie informacji o okresach niezdolności do pracy strony, celem wykazania istnienia przesłanek egzonoeracyjnych, o których mowa w art. 116 o.p. Zdaniem strony, wbrew twierdzeniom organu wnioskowane dowody należało przeprowadzić, albowiem mogły mieć one wpływ, co najmniej na wykazanie przesłanki braku winy w ewentualnie spóźnionym złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Gdyby organ rzeczywiście wszechstronnie ocenił zebrane dowody, w tym dowód z przesłuchania strony, winien ustalić, że podatniczka w momencie objęcia funkcji członka zarządu była zapewniana o dobrej kondycji finansowej spółki. Wiedzę o jej rzeczywistej sytuacji finansowej powzięła dopiero po sporządzeniu sprawozdania finansowego za 2009 r. Organ nie uwzględnił okoliczności, że krótko po objęciu funkcji członka zarządu strona zapadła na ciężką chorobę, uniemożliwiającą poruszanie się i była hospitalizowana, co uniemożliwiało prawidłowe zarządzanie sprawami spółki. To z kolei prowadzi do stwierdzenia ewentualnego braku winy w terminowym złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Strona uczyniła wszystko, co w jej mocy, aby taki wniosek jak najszybciej wnieść. Mimo, że nie była w stanie się poruszać, niezwłocznie zleciła sporządzenie wniosku o ogłoszenie upadłości i doprowadziła do jego złożenia po przygotowaniu. Ziściła się zatem przesłanka egzoneracyjna wyłączająca przeniesienie na podatniczką odpowiedzialności za zaległości A. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że A złożyła VAT-7K za IV kwartał 2009 r., w której wykazała kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 68 542,00 zł., jednak kwota ta nie została przez spółkę uregulowana, dlatego na ową zaległość wystawiony został tytuł wykonawczy. Egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Wobec spółki prowadzone było postępowanie egzekucyjne do jej wcześniejszych zaległości z tytułu podatku VAT za poszczególne okresy 2008 i 2009 r., w trakcie którego dokonano szeregu czynności egzekucyjnych, w tym w dniu 23 lutego 2010 r. spisano protokół o stanie majątkowym zobowiązanego, z którego wynika, iż spółka nie posiada nieruchomości, nie posiada własnych środków transportowych (te które posiada są współwłasnością banku), brak ruchomości z których jest możliwe prowadzenie egzekucji, posiada rachunki bankowe, które zostały zgłoszone do urzędu skarbowego. Ponadto wystosowano do B BP III Oddział w Ł. oraz C Banku [...] S.A. w K. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Z kolei zaległość podatkową w podatku VAT za IV kwartał 2009r., jak już wskazano objęto tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Organ egzekucyjny wystosował zawiadomienie do B BP III Oddział w Ł., a bank poinformował, że na rachunku bankowym dłużnika wystąpił zbieg egzekucji. Zbieg dotyczył następujących organów: M. M., Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W. oraz Inspektorat ZUS w Z.. W związku z powyższym organ wystosował do Sądu Rejonowego w W. wniosek o rozstrzygnięcie zbiegu. W dniu 5 maja 2010 r. A złożyła do Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. wniosek o ogłoszenie upadłości, obejmującej likwidację majątku dłużnika. Postanowieniem z dnia [...]. Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł. Sąd Gospodarczy ogłosił upadłość A obejmującą likwidację majątku dłużnika. Ponadto Sąd wezwał wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności w terminie jednego miesiąca od dnia ukazania się obwieszczenia o ogłoszeniu upadłości. Z kolei postanowieniem z dnia [...]. Sąd Rejonowy w W. Wydział I Cywilny umorzył postępowanie o wyznaczenie organu właściwego do dalszego prowadzenia egzekucji. Pismem z dnia 8 sierpnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zgłosił wierzytelności w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku spółki. Wśród wymienionych należności przysługujących organowi wymienione zostały zaległości Spółki z tytułu podatku VAT za IV kwartał 2009 r. w wysokości 68 542 zł. Pismem z dnia 13 września 2010 r. D S.A. poinformował o zamknięciu rachunku bankowego spółki, zatem organ postanowieniem z dnia [...]. umorzył postępowanie egzekucyjne. Zatem egzekucja w stosunku do pierwotnego dłużnika, czyli A okazała się bezskuteczna. Dalej wskazano, że sporna zaległość dotyczy zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez I. K. obowiązków członka zarządu. Termin płatności zobowiązania za IV kwartał 2009 r. upłynął w dniu 25 stycznia 2010 r. podatniczka była prezesem zarządu A w okresie powstania zobowiązania podatkowego, co wynika z: - uchwały nr 1 zgromadzenia wspólników A z dnia 19 listopada 2009 r., którą postanowiono odwołać dotychczasowy zarząd spółki w osobie prezesa zarządu I. G. i powołać nowy jednoosobowy zarząd w osobie prezesa zarządu I. K.; - informacji o członkach zarządu A z dnia 1 grudnia 2009 r., w której wskazane zostało, iż zarząd A składa się z jednej osoby: I. K. - prezes zarządu; - oświadczenia członka zarządu A z dnia 1 grudnia 2009 r. – I. K.; - odpisu pełnego KRS Rejestru Przedsiębiorców, w którym zawarty został w dniu 23 grudnia 2009 r. wpis dotyczący zmiany danych tj. jako prezes zarządu została wpisana I. K.; - wprowadzenia do sprawozdania finansowego A za rok obrotowy 2009, które zostało podpisane w dniu 31 grudnia 2009 r. przez prezesa zarządu – I. K.; Powyższe potwierdza, że w terminie płatności przedmiotowego zobowiązania w podatku od towarów i usług prezesem zarządu spółki była podatniczka. Dodano, że mandat członka zarządu spółki wygasł w dniu [...] lipca 2010 r., tj. w dniu ogłoszenia upadłości A. Organ zaznaczył, że I. K. podejmując świadomie decyzję o objęciu funkcji prezesa zarządu mimo - jak wynika to z przesłuchania strony - jej złego stanu zdrowia, winna zdawać sobie sprawę z konsekwencji swego postępowania. W sytuacji braku możliwości wykonywania zadań prezesa spółki, mogła w każdym czasie złożyć rezygnację z pełnionej funkcji, czego jednak nie uczyniła, tym samym naraziła się na konsekwencje związane z odpowiedzialnością wynikającą z pełnienia tej funkcji. Zatem przyjęcie przez podatniczkę funkcji prezesa zarządu spółki winno wiązać się z przeanalizowaniem sytuacji finansowej tej spółki, jej dokumentacji podatkowej, płatności czy zobowiązań. Nie można bowiem zaakceptować działania strony, polegającego na biernej postawie i przyjęciu jedynie ustnych zapewnień syndyka innej spółki o dobrej sytuacji finansowej A. Brak świadomości podatniczki na temat stanu finansów spółki nie może jej zwolnić z odpowiedzialności za długi spółki powstałe za jej kadencji. Dopełnienie należytej staranności podczas obejmowania funkcji prezesa zarządu i dokonanie analizy finansów spółki doprowadziłyby do zauważenia, że spółka już wówczas była zadłużona, nie płacąc od września 2008 r. swoich zobowiązań wobec ZUS w Łodzi, a od grudnia 2008 r. wobec Urzędu Skarbowego w G. z tytułu podatku VAT. Organ dodał, że materiał dowodowy sprawy wskazuje, że podatniczka miała dostęp do dokumentów spółki, co chociażby wynika z wprowadzenia do sprawozdania finansowego A za rok obrotowy 2009, które zostało podpisane przez nią, jako prezesa spółki w dniu 31 grudnia 2009 r. Z uwagi na powyższe podatniczka, obejmując funkcję prezesa zarządu A winna niezwłocznie wystąpić z wnioskiem o zgłoszenie upadłości spółki. Tymczasem udając się na zwolnienie lekarskie od 22 stycznia 2010 r. (według jej oświadczenia) pisemnie zleciła dyrektorowi spółki jej reprezentowanie w czasie nieobecności. Zatem, jeśli nawet przyjąć, że I. K., pełniąca od końca 2009 r. obowiązki prezesa zarządu wykazywała z istotnych dla siebie powodów brak zainteresowania działalnością A, to w opinii organu, fakt ten nie zwalnia jej od odpowiedzialności za zaległości spółki. Poza tym strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem I. K. będąc prezesem spółki winna podjąć działania zmierzające do ogłoszenia upadłości, bowiem spółka w tym czasie była niewypłacalny. Spółka na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, o czym świadczą zobowiązania powstałe od września 2008 r. wobec ZUS w Ł., a od grudnia 2008 r. zobowiązania wobec Urzędu Skarbowego w G. z tytułu podatku VAT. Takie też stanowisko wyraził tymczasowy nadzorca sądowy H. S., który w swej opinii o stanie przedsiębiorstwa A, sporządzonej w maju 2010r. stwierdził, iż: "dłużnik zaprzestał regulować swoje zobowiązania od września 2008 roku, początkowo na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. oraz Urzędu Skarbowego w G. Następnie dłużnik zaprzestał również wykonywać swoje zobowiązania wobec kredytodawców, leasingodawców i pozostałych kontrahentów. Bez wątpienia niewykonywanie zobowiązań ma obecnie charakter trwały". Takie samo stanowisko wyrażone zostało przez Sąd Rejonowy dla Ł. Ś. w Ł. Sąd Gospodarczy w postanowieniu z dnia [...]. o ogłoszeniu upadłości A. Organ dodał, że sytuacja majątkowa spółki ulegała w dalszym ciągu pogorszeniu, o czym świadczy jej bilans sporządzony za 2009 r. Analiza bilansu wykazała, iż zobowiązania spółki niemalże osiągnęły wartość jej aktywów, a ponieważ podatniczka podpisała w dniu 31 grudnia 2009 r. wprowadzenie do sprawozdania finansowego A za rok obrotowy 2009, winna była powziąć informację na temat sytuacji finansowej spółki. Dalej wskazano, że analiza sprawy wskazuje, że zaległości publicznoprawne spółki powstały już w 2008 r., a z upływem czasu sytuacja finansowa ulegała pogorszeniu, o czym świadczą powstałe kolejne zaległości w podatku VAT oraz bilans za 2009 r. Wobec powyższego w chwili obejmowania przez podatniczkę funkcji prezesa (uchwała o powołaniu z dnia [...] listopada 2009 r.), miała miejsce niewypłacalność spółki określona w przepisie art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zatem w terminie czternastu dni od objęcia stanowiska prezesa podatniczka winna była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości A. Strona wówczas nie przebywała na zwolnieniu lekarskim, bowiem z pisma pozyskanego z ZUS wynika, iż dla I. K. w roku 2010 zostały wystawione zaświadczenia lekarskie ZUS ZLA na łączny okres od 22 stycznia 2010 r. do 22 lipca 2010 r. oraz ustalono uprawnienia do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 23 lipca 2010 r. do 21 sierpnia 2010 r. Wobec powyższego strona w terminie od 19 listopada do 22 stycznia 2010 r. miała możliwość zapoznać się z dokumentami finansowymi spółki i winna była wówczas zgłosić wniosek o upadłości. Jej choroba, w ocenie organu nie stała na przeszkodzie terminowemu złożeniu wniosku o upadłość spółki, skoro w chwili składania wniosku o upadłość podatniczka także przebywała na zwolnieniu lekarskim. Powyższe dowodzi, iż choroba nie stanowiła przeszkody do złożenia wniosku o upadłość. Ponadto już w grudniu 2009 r. podatniczka miała możliwość wglądu w dokumentację spółki, zatem mogła zapoznać się z sytuacją finansową tejże w momencie objęcia stanowiska, tym samym winna była już w styczniu 2010 r. złożyć wniosek o jej upadłość. Dodatkowo I. K. nie wskazała mienia A z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych ww. Jednostki w znacznej części. Spółka majątku już nie posiada, bowiem zostało w niej przeprowadzone postępowanie upadłościowe, które zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. Sądu Gospodarczego z dnia [...], zostało zakończone, a spółka wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. W skardze na powyższą decyzję I. K. podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zasadniczą podstawą prawną decyzji w tej sprawie był art.116 OP. Zgodnie z § 1 tego przepisu, za zaległości podatkowe spółki z ograniczona odpowiedzialnością, spółki z ograniczona odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w znacznej części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że a) we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości ( postępowanie układowe ) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości ( postępowania układowego ) nastąpiło bez jego winy. Paragraf 2 art.116 stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art.52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z kolei § 4 tego przepisu wskazuje, że przepisy § 1- 3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika, lub wspólnika spółki w organizacji. Należało pominąć uregulowanie zawarte w § 1 pkt.2 art.116 OP, ponieważ bezspornie skarżąca nie wskazała mienia, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie w zasadzie jest sposób prowadzenia postępowania podatkowego ( zachowanie przez organy przepisów proceduralnych ) w kontekście tego, czy skarżąca składając wniosek o ogłoszenie upadłości ( w dniu 5 maja 2010 roku ), wniosek taki złożyła we właściwym czasie oraz przy założeniu, że wniosek taki złożyła z opóźnieniem, czy opóźnienie to nastąpiło bez winy skarżącej. W ocenie organów obu instancji materiał dowodowy jakim dysponowały pozwalał na przyjęcie, że skarżąca złożyła wniosek z zawinionym przez siebie opóźnieniem. Sąd akceptuje to stwierdzenie. Desygnatu pojęcia "właściwego czasu", o którym mowa w art.116 §1 pkt.1 lit.a ) należy poszukiwać w prawie upadłościowym i naprawczym ( ustawa z dnia 28 lutego 2003 roku, tekst jednolity Dz.U z 2009 roku Nr.175, poz.1361 ze zmianami, zwanej dalej p.u.n ). Zgodnie z art.10 tej ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, a kolei art.11 ust.1 p.u.n stanowi, że dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a dłużnika będącego osobą prawną, albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Wykładnia gramatyczna cytowanych przepisów p.u.n wskazuje na to, że dla stwierdzenia niewypłacalności dłużnika wystarczające jest ziszczenie się tylko jednej z dwóch enumeratywnie wskazanych w tych przepisach podstaw ( zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań lub przekroczenie przez zobowiązania wartości majątku ). Zgodnie z art.21 p.u.n wniosek o ogłoszenie upadłości winien być zgłoszony w terminie dwóch tygodni, od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. W związku z tym stwierdzić należy, że organy w tej sprawie swoje rozważania związane z "czasem właściwym" na zgłoszenie wniosku o upadłość Spółki A oparły na pierwszej ze wskazanych podstaw i rzeczywiście z zebranego materiału dowodowego, wynika, że Spółka za przestała regulowania swoich wymagalnych zobowiązań od września 2008 roku początkowo na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł., następnie wobec Urzędu Skarbowego, kredytodawców, leasingodawców i pozostałych kontrahentów. Ustalenie w tym zakresie oparte były na piśmie tymczasowego nadzorcy sądowego H. S. ( maj 2010 rok ) oraz Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł., XIV Wydziału Gospodarczego w postanowieniu z dnia [...], sygn. akt [...]. Ustaleń tych skarżąca nie kwestionowała. W tym kontekście bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art.122 i art.187 § 1 OP. Skoro podstawą do zgłoszenia wniosku o opadłość Spółki było zaprzestanie regulowania wymagalnych zobowiązań, to organy nie miały obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność sytuacji finansowej spółki, a tym bardziej określenia czasu właściwego na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Zaprzestanie regulowania wymagalnych zobowiązań jest wystarczającą przesłanką do ogłoszenia wniosku o ogłoszenia upadłości nawet wówczas, kiedy zobowiązania Spółki są niższe od wartości majątku. Okolicznością bezsporną jest także to, że skarżąca objęła funkcję Prezesa Zarządu A w dniu 19 listopada 2009 roku. Należy w związku z tym wskazać, że funkcja Prezesa Zarządu Spółki z ograniczona odpowiedzialnością wiąże się nie tylko z określonymi uprawnieniami, obowiązkami, ale także odpowiedzialnością ( także finansową między innymi za zaległości podatkowe ). Jest to także funkcja dobrowolna, więc podejmując decyzję o jej objęciu należy mieć tego świadomość oraz dokonać określonych aktów staranności pozwalających na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, którym przyjedzie kierować w przyszłości. Oparcie się – jak wynika z zeznań skarżącej – na opinii syndyka innego podmiotu jest niewątpliwie niewystarczające i jak się okazało zawodne. Taką argumentację użył Dyrektor Izby Skarbowej, jest ona zgodna nie tylko z prawem, ale także z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Oznacza to, że skoro A była niewypłacalną już w momencie objęcia przez skarżącą funkcji Prezesa, w terminie dni czternastu winna była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. W okresie tym skarżąca nie przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z tym nie sposób jest przyjąć, że stan zdrowia skarżącej stanowił okoliczność ezgoneracyjną. Na jedną jeszcze okoliczność należy zwrócić uwagę, otóż termin płatności podatku VAT za IV kwartał 2009 upłynął w czasie kiedy przebywała ona na zwolnieniu lekarskim ( termin płatności upłynął w dniu 25 stycznia 2010 roku, skarżąca zaś przebywała na zwolnieniu lekarskim od 22 stycznia 2010 roku ). Jak wynika z powołanych wyżej przepisów Ordynacji Podatkowej ( w szczególności art.116 § 2 OP ) odpowiedzialność subsydiarna dotyczy zobowiązań, których termin płatności minął w okresie pełnienia obowiązków członka zarządu. W ocenie Sądu opisana wyżej sekwencja zdarzeń, w realiach sprawy, nie pozwala na przyjęcie, że w związku ze zwolnieniem lekarskim skarżąca nie pełniła swych obowiązków. Przede wszystkim z zeznań I. K. z dnia 28 sierpnia 2014 roku wynika, że choroba na którą cierpiała nie miała charakteru choroby nagłej, gdyż przed udaniem się na zwolnienie udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki jej dyrektorowi Z. D., choroba na którą cierpiała nie wyłączała, ani nie ograniczała jej świadomości ( zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa ), nadto w okresie swego zwolnienia wykonywała czynności Prezesa Zarządu – złożyła w dniu 5 maja 2010 roku wniosek o upadłość. Reasumując te rozważania Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione, a nadto nie dostrzegł w ramach kognicji sądu I instancji ( art.134 § 1 p.p.s.a ). Dlatego też na podstawie art.151 p.p.s.a należało skargę oddalić. dc.