IV SA/Wa 3085/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez R.M. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], znak [...], dotycząca ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało bowiem, że decyzja Wójta Gminy [...] doręczona została w dniu 1 lipca 2015 r. – odebrał ją dorosły domownik. Odwołanie zaś zostało złożone w dniu 17 lipca 2015 r., a zatem 2 dni po upływie terminu do jego wniesienia. Skargę na powyższe postanowienie złożył R.M., dalej "Skarżący", podnosząc, że decyzję Wójta Gminy [...] otrzymał w dniu 15 lipca 2015 r., albowiem wówczas została mu ona przekazana przez dorosłego domownika, po powrocie Skarżącego znad morza, gdzie przebywał w celach leczniczych i rehabilitacyjnych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej zwana "p.p.s.a.", stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu bowiem nie można organowi orzekającemu w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż dopuścił się naruszenia obowiązujących przepisów prawa materialnego lub procesowego, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzające, w oparciu o przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", że odwołanie pana R.M. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], znak [...], złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Postanowienie to stanowi rozstrzygnięcie o charakterze formalnym. Zatem przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest wyłącznie zagadnienie czy organ II instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami uznał, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod wskazanym względem, wyjaśnić w pierwszym rzędzie należy, że zgodnie art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Dla zasadności wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 k.p.a., konieczne jest bezsporne stwierdzenie, że termin do złożenia zażalenia nie został dochowany. Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], znak [...], została doręczona dorosłemu domownikowi, w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 1 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji w aktach administracyjnych – akta nienumerowane). Zauważyć należy, że jak stanowi przepis art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zatem doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi, który podjął się jej oddania adresatowi, stanowi skuteczne doręczenie decyzji. Tym samym organ zasadnie przyjął, iż termin do wniesienia odwołania, mijał z dniem 15 lipca 2015 r. Zatem złożenie odwołania w dniu 17 lipca 2015 r., stanowiło złożenie go z uchybieniem terminu czego konsekwencją było wydanie postanowienia w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że 14 – dniowy termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, a zatem nie istnieje możliwość jego przedłużenia, jak i skrócenia. Strona która uchybiła terminowi może jedynie zwrócić się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której uchybiła. Z akt sprawy wynika natomiast, że Skarżący – co sam również przyznaje – nie wystąpił ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Brak jest zatem podstaw dla uwzględnienia usprawiedliwienia przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, również opartego trudności zdrowotne Skarżącego. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego braku poinformowania o zastępczym doręczeniu decyzji, wskazać należy, że sposób doręczenia przesyłek wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego i brak jest podstaw do nakładania na organy obowiązku informowania o formach doręczenia przesyłek oraz uznawania je za skutecznie doręczone. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, w szczególności naruszeń przepisów prawa materialnego, dotyczących ustalenia wskaźników i parametrów planowanej inwestycji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.